Mówi się o pięciu etapach żałoby.
DZIEŃ 97
Zaprzeczenie, gniew, targowanie się,
depresja i wreszcie, akceptacja.
Ale nie nazwałabym ich „etapami”.
Bardziej poziomami. Jak w grze komputerowej.
Możesz przejść na drugi poziom, tylko gdy ukończysz pierwszy.
Niektórzy utykają na pewnym poziomie, bo jest trudny,
jak Tęczowa droga w Mario Kart.
Co za psychol to wymyślił?
GDZIE JEST WANDA?
1. ZAPRZECZENIE
Wszystko jest dobrze.
To nieporozumienie.
To na pewno są normalni ludzie
i gdy wrócą, wszystko wyjaśnimy.
„Normalni ludzie”?
„Normalni ludzie”, Dedo?
Mają tajemny bunkier w ogródku.
A ich córka prawie cię postrzeliła.
Z kuszy.
Według historii z internetu
to właśnie przeczesują las w poszukiwaniu ofiar.
Carlotto, naprawdę wierzysz, że ci ludzie to kanibale?
Tak.
Trzy miesiące temu bym w to nie uwierzyła.
Ale nie uwierzyłabym też,
że mąż mojej terapeutki nosi kominiarkę,
by mogła udawać, że uprawia seks z włamywaczem.
Albo, że mój brat kupiłby tygrysa.
Nie uwierzyłabym, że...
nasza córka by zniknęła.
A na pewno nie uwierzyłabym,
że mój mąż potrafiłby miesiącami mnie okłamywać.
Daj mi swój telefon.
Po co?
Jaki masz plan?
Dzwonię na policję. Wydostaną nas stąd.
Brak zasięgu. Świetnie.
Tak, to porządne ściany.
Może pokryte ołowiem.
Imponujące.
Bingo.
To w sumie całkiem romantyczne.
Ani się waż.
To pewnie prepersi.
Kto taki?
Prepersi.
Przygotowują się na apokalipsę.
Tak.
Mogłaby się już zacząć.
Pracowałem z prepersem.
Świetnie gipsował.
Ale odkryliśmy, że pił własny mocz.
Hej! Wypuśćcie nas stąd!
- Carlotto. - Wypuśćcie nas!
Carlotto, coś wymyślimy.
Może jest inne wyjście.
Spróbuję jeszcze raz.
Może nie zamknęła.
Nie. Zdecydowanie zamknęła.
Cel zneutralizowano.
Powiadomią prezydenta.
Amerykanie...
DZIEŃ 97
DZIEŃ 2
Nie wiedziałem, co lubisz, więc wziąłem kurczaka teriyaki.
To moja ulubiona kanapka.
Ale może jesteś wegetarianką.
Więc wziąłem wegetariańską.
Nie jestem.
Okej, dobrze.
Bo wygląda okropnie.
Musimy pogadać.
Jestem tu prawie dwa dni.
Większość zaginionych odnajduje się po 48-72 godzinach.
Co oznacza, statystycznie,
że będą mnie szukać w ciągu kolejnych 36.
To tylko kwestia czasu.
Będzie najlepiej dla wszystkich, jeśli mnie wypuścisz.
Jasne.
- Po prostu to zdejmę, tak? - Mówię poważnie.
Nic o tobie nie powiem.
Byłeś dla mnie miły.
Kupiłeś mi kanapkę.
Daję ci szansę, Chris.
Ty dajesz mi szansę?
Okej, skoro tego chcesz. Dobra.
Sundersheim nie jest dużym miastem.
Wiesz, jak często znika tu seksowna siedemnastolatka?
- Nigdy. - Nazwałaś się seksowną?
Posiedzę tutaj, zjem kanapkę
i będę czekać, aż mnie znajdą.
A wtedy ty będziesz...
„Wanda, powiedz im, że kupiłem ci kanapkę z kurczakiem!”
A ja na to: „Sorki, stary”.
Powiem, że jestem straumatyzowana
i wsadzą cię do więzienia.
Gdzie będą cię sobie przekazywać jak pastę do zębów.
Skończyłaś?
Gdzie mam iść do łazienki?
- To żart. - To nie jest hotel.
I jak to ma niby działać dla nas obojga?
Naprawdę chcesz codziennie nosić po schodach wiadro gówna?
Coś ci powiem.
Nie ujdzie ci to płazem.
Nie jesteś przestępcą.
Policja będzie przeszukiwać dom po domu.
Przyjdą tutaj,
znajdą mnie, a ciebie zapuszkują!
Boli mnie głowa od twojego gadania. Dosyć!
Wypuść mnie!
Przykro mi.
Chris!
Ostatnia szansa! Ostrzegam cię!
Chris!
2. GNIEW
Jak ty to robisz, Dedo?
Poważnie.
Bierzesz najgorszą możliwą sytuację i jakoś...
- wkraczasz i ją pogarszasz. - Okej...
Po co za tobą poszłam?
Miałam już dość.
To był koniec.
Byłam wolna.
Nie odpowiadałam już za ciebie.
A wtedy...
zrozumiałam, że robisz coś niesamowicie głupiego.
I co zrobiłam?
Poszłam za tobą.
Jak zawsze.
Jak idiotka.
Mogłam ci pozwolić iść samemu
i dać się zastrzelić dzieciakowi z kuszą.
I to byłby koniec.
Nie patrz na mnie jak ranna wydra, jakbym miała ci współczuć.
Nie żal mi ciebie. Jest mi żal siebie!
Nie płacz.
Nie zaczynaj płakać!
Nie płaczę.
- Przestań! - Próbuję.
Zakazuję ci płakać, Dedo.
Co oni tu mają?
Suszone mięso.
Ananas w puszce.
Pychota! Fasola w puszce.
Fasola w sosie barbecue.
Obyście spakowali odświeżacze powietrza, psychole.
Wspaniale!
Ryż!
Co ugotujecie, geniusze?
Gdzie ugotujecie ten cholerny ryż?
Potrafią się też czasem zabawić.
Carlotto, może...
Okej.
Dobrze, Dedo.
Jaki miałeś plan?
Kontynuować, aż skończą się pieniądze
i mieć nadzieję, że nie zauważę, gdy komornik zabierze meble?
Nie dopuściłbym do tego.
Czemu mi nie powiedziałeś o pracy?
Znaleźlibyśmy rozwiązanie. Razem, jak drużyna.
Nie mogłem, bo...
Bo co?
Nic. Masz rację. Powinienem był powiedzieć. Przepraszam.
- Nie. Co chciałeś powiedzieć? - Nic nie chciałem.
- Chciałeś. - Nie.
Powiedziałeś „bo”, a po tym zwykle coś następuje.
Daj spokój.
Bo co, Dedo?
Bo...
ostatnio...
twoje...
napady złości były spore.
Napady złości?
Nie przeżywam napadów złości!
Jasne. Okej.
Hej!
Wypuśćcie nas stąd!
Pomyleni gnoje!
Zjedzcie nas, nim zgnijemy!
- Jasne. - Hej!
Dlaczego nic nie robisz?
- Co mam robić? - Nie wiem!
Wydostań nas. Wymyśl coś!
A nie tylko siedzisz na dupie jak idiota!
To...
- Co? - Nic.
Tak.
Ktoś się szykuje na długi pobyt tutaj.
Nie może mieć potrzeb?
Może. Pewnie.
Nie obrażaj kobiet.
Nikogo nie obrażam. Wręcz przeciwnie. Jestem pod wrażeniem.
To dobrze przygotowani prepersi.
Bardzo dokładnie.
Jak dobrze przygotuje się prepers, jeśli prepers prepersa przygotuje dobrze?
Dedo, jesteś obrzydliwy.
DZIEŃ 13
Okej. Nie złość się.
Wyprałem twoje ciuchy,
ale wylądowały na kupce starych ubrań babci,
więc je wyrzuciła.
Poszedłem do szmateksu kupić ci nowe,
ale nie znałem rozmiaru.
A przez to nie zdążyłem po kanapki
przed porą lunchu,
więc to, co najlepsze, już się wyprzedało.
Musiałem wziąć tuńczyka...
Wanda?
Dłużej tego nie zniosę!
Nie będę srać do wiadra.
A jeśli zjem jeszcze jedną kanapkę,
to kogoś zamorduję!
- Nie mogę oddychać. - Mam to gdzieś.
Przepraszam.
O rety. To ohydne.
Prawie mnie zabiłaś.
Taki miałam zamiar.
Stara!
Zamknąłeś mnie tu.
I wsadziłeś mi palec do oka, psycholu.
Dusiłaś mnie!
Mogłeś mnie oślepić!
I mówiłam ci, że nienawidzę tuńczyka!
Co w ciebie wstąpiło?
Od dwóch tygodni siedzę w piwnicy starej baby!
To we mnie wstąpiło!
Będziesz miał przesrane, gdy się stąd wydostanę.
Nie masz pojęcia,
w ilu podcastach o przestępcach będę występować.
Będę opowiadać, że robiłeś mi porąbane rzeczy.
A ludzie będą mówić: „Ten Chris to niezły świr”.
I dostaniesz ksywę w stylu: „Dziwak z piwnicy”.
Dzieciaki z TikToka będę kręcić o tobie filmy.
Ktoś zrobi o tym film, a ciebie będzie grał jakiś frajer.
Będzie gadał: „Cześć, jestem Chris.
Jestem zbokiem, który lubi zamykać dziewczyny w piwnicach”.
Jesteś wredna.
- Ja? - Tak!
Jesteś wredną osobą.
Pamiętam. W szkole też byłaś wredna.
Słucham?
Ty i te twoje koleżanki.
Byłyście takim wrednym gangiem.
- Nieprawda. - Prawda.
Zawsze toczyłyście jakiś porąbany psychologiczny bój w mediach.
„Czy polubię tego posta?”
„Kogo otaguję?”
„Co zrobić, by ludzie, którzy nie zostali zaproszeni na imprezę,
wiedzieli, że jest ekstra?”
Flirtowałyście z kolesiami,
którzy wiedzieli, że to dla nich za wysokie progi,
tak długo, że przez chwilę myśleli,
że jednak mają szansę.
A wtedy wpychałyście ich do strefy przyjaźni!
- Tak o mnie myślisz? - Co?
Czy uważam, że jesteś popularna i atrakcyjna?
Tak.
Czy uważam, że to ci daje władzę?
Tak, pewnie.
Większość czasu pewnie nawet nie wiesz, co robisz.
Nic nie poradzę na to, że jestem ładna i popularna.
To, że sama o sobie tak mówisz,
- świadczy o problemie! - Ty to powiedziałeś!
Tak, ale to co innego, gdy mówią to inni ludzie!
Nie powinnaś sama tak o sobie mówić!
Powiedzmy, choć tak się nie stanie,
ale powiedzmy, że powiedziałaś mi coś miłego.
„Chris, jesteś naprawdę...”
„Masz ładne włosy”.
Ja bym sam nie powiedział: „Hej, mam ładne włosy”,
bo bym w to nie wierzył!
I to niby dobrze?
Przepraszam za tuńczyka.
Chris?
Tak?
Masz ładne włosy.
3. TARGOWANIE SIĘ
Ręce za głowę! Twarzami do ściany!
Jestem uzbrojona w AR-15.
Jeden niewłaściwy ruch i go użyję.
- To broń. - Do ściany!
Tak.
Twarzami do ściany.
Schodzę. Jeśli nie będziecie stać
z rękami za głową...
Ręce za głowę.
...to zacznę strzelać.
- Jasne? - Tak.
Rozumiemy się?
- Tak! - Rozumiemy się!
O Boże.
Dedo, co to jest?
Do ściany!
Przychodzimy w pokoju.
Kim jesteście i co tu robicie?
Nazywamy się Carlotta i Dedo Klatt.
Przepraszamy za najście,
ale szukamy naszej zaginionej córki.
Ma na imię Wanda.
Musimy ich zneutralizować?
Jeszcze nie, skarbie.
Jeszcze nie.
Są naszymi więźniami, kochanie.
- Chcesz ich związać? - Tak.
Tak? Proszę, kochanie.
Tak.
Dobra robota.
- Teraz! - Hej!
Odważnie.
Odłóż broń albo skręcę jej kark.
Jasny gwint, Dedo. Tak!
- Odłóż broń! - Okej.
Bez gwałtownych ruchów.
- Dedo! - Oberwał w jaja.
- Dobrze mi poszło, mamo? - Świetnie.
Jesteś najlepsza.
Idź na górę. Czas spać.
Zajmę się resztą. Daj mi to.
Kocham cię, skarbie. Mocno.
Ja ciebie też.
Dobra, odwróćcie się. Ręce za plecy.
Przepraszam. To było głupie.
Można tak powiedzieć.
Ręce za plecy.
Za ciasno. Przyszczypuje mnie!
Tak. Na kolana! Oboje!
Słuchajcie. Nie wiem, kim jesteście.
Ale nigdy nie widziałam nikogo z rządu, kto wygląda jak wy.
Obstawiam, że należycie do lewicowej,
dobroczynnej grupy partyzanckiej, co?
Utrudniacie życie przykładnym patriotom takim jak ja, co?
I pewnie całemu KNR.
- Mamy przesrane. - Przepraszam.
KNR?
Dzieci Nowej Rzeszy!
Jakbyś nie wiedział.
Jesteśmy zwykłymi rodzicami.
Nasza córka zniknęła.
Czemu nie zadzwoniliście na policję, skoro myślicie, że tu jest?
Bo...
bo policja jest bezużyteczna.
W tym się zgadzamy.
Tak, właśnie.
Trzeba dbać o siebie. Troszczyć się o rodzinę.
Na pewno to rozumiesz?
Tak. To prawda.
Nie ufam establishmentowi.
Dlatego uczę Toni w domu.
- Naprawdę? - Tak,
umiała strzelać w wieku pięciu lat.
A w wieku sześciu złapać, zabić i oskórować królika.
Nieźle.
Na pewno zrobiłabyś wszystko, by chronić swoją córkę?
Tak.
To znaczy, że możemy iść?
Nie zostawiaj nas tu! Proszę!
Możesz to chociaż poluzować?
Mam klaustrofobię!
O Boże!
Nie mam klaustrofobii. Tak tylko powiedziałem.
DZIEŃ 33
Ta sztuka jest posrana.
Nic tylko morderstwa i prostytucja.
Czemu pan Neubert uznał, że jest dobra dla dzieciaków?
Nie mogliśmy wystawić Kotów?
To dziwne, gdy teraz o tym myślimy.
Ile miałaś lat? Dwanaście?
Idealny wiek, by grać prostytutkę.
To ostatnia normalna rzecz, jaką pamiętam.
Co? Granie seryjnego zabójcy w wieku 16 lat?
Nie. To było lato przed śmiercią moich rodziców.
- Chodź. - Nie.
- Chodź. Proszę. - Nie.
Wiem, kiedy wyjść
A kiedy zostać
Zrobić, co trzeba
Chodź.
- Chodź! - Dobra.
Złapałem gazeciarza
Ale nic się tak naprawdę nie zmienia
Leżę w deszczu
Nie, „wietrze”.
Pa, pa
Tak.
- Ale próbuję - Ale próbuję
- Próbuję - Próbuję
Nie nabrać się na
Współczesną miłość
- Idzie obok mnie - Współczesna miłość
- Przechodzi obok - Współczesna miłość
- Prowadzi mnie na czas do kościoła - Prowadzi mnie na czas do kościoła
Mam coś dla ciebie.
O Boże! Nie żartuj!
W lumpeksie było ich mnóstwo.
Drużyna modelek.
Raging Phoenix.
Lodowe tornado?
Człowiek-ćma.
Człowiek-ćma!
Nigdy o nich nie słyszałam.
Ja też nie, ale razem kosztowały trzy euro, więc...
Hej, nie narzekam.
Czwarty raz oglądam drugi sezon 24
i jeśli jeszcze raz zobaczę, jak Kim Bauer spotyka pumę, to...
Więc dziękuję.
Musimy o czymś porozmawiać.
Więc...
Wiem, że jesteś w porąbanej sytuacji.
I wiem, że ludzie, dla których pracuje Lukas, są niebezpieczni,
i dlatego nie możesz mnie wypuścić.
- Wando... - Nie, proszę. Posłuchaj.
Tak sobie myślałam.
A może coś zrobimy w sprawie tych ludzi?
Mówiłeś, że Lukas opowiadał o jakimś „szefie”.
Nie wiem. Mówił o „Królu”,
ale nie wiem, czy to nazwisko, czy ksywa.
Okej. Król.
To jakiś początek.
Załóżmy, że ten Król
wydał Lukasowi rozkaz zabicia tej kobiety.
Pytanie brzmi:
dlaczego to zrobił?
Co chce ukryć?
- Była dziennikarką, tak? - Tak.
Chyba publikowała filmiki.
Dziennikarka. Okej.
Dziennikarka.
Skoro zabijasz dziennikarkę,
to znaczy, że odkryła coś, co chcesz utrzymać w sekrecie.
Dobra.
Więc jeśli dowiemy się co,
będziemy mogli iść na policję.
Złoczyńcy trafią do więzienia, ja do domu, a tobie się upiecze.
Będziemy drużyną. Jak Jack Bauer i Tony Almeida.
Tak, jasne.
Ty i ja zlikwidujemy zorganizowaną siatkę przestępczą Sundersheim?
- A dlaczego nie? - Wando.
Nie mogę tu zostać na zawsze.
Albo ucieknę, albo przeszmugluję wiadomość.
Albo oszaleję i zdzielę cię telewizorem w głowę.
A jeśli to nie zadziała, to się zabiję.
Nie mów tak.
Mówię poważnie. Po co mam żyć?
Dla Lodowego tornada?
Albo możemy współpracować i opracować plan.
I jakoś wydostać się z tej sytuacji.
Mówię poważnie. Co masz do stracenia?
4. DEPRESJA
Przepraszam.
Dedo, nie.
Ja...
Naprawdę przepraszam.
I nie tylko za to,
że nas zamknięto w bunkrze uzbrojonej, prawicowej ekstremistki.
Przepraszam, że nie powiedziałem ci o zwolnieniu z pracy.
Ja...
Było mi strasznie wstyd.
Zawsze nawalam, gdy rodzina najbardziej mnie potrzebuje.
- Zawsze. Za każdym razem. - Dedo.
Carlotto, to prawda.
Zastanów się.
Gdy Ole się urodził i lekarze powiedzieli, że nie słyszy.
Od razu spanikowałem i się załamałem,
a ty powiedziałaś: „Dedo, weź się w garść.
To bez znaczenia.
Nie będziemy go przez to mniej kochać i...”.
- Tak. - I oczywiście miałaś rację.
To niczego nie zmieniło.
Ale wtedy to ty byłaś skałą, a nie ja.
I było tak samo, gdy Wanda zniknęła.
Od tego dnia czuję się taki...
bezużyteczny.
Moim obowiązkiem jako ojca jest opiekowanie się rodziną.
Chronienie rodziny.
A co zrobiłem?
Zniknąłem, gdy Wanda zniknęła. Byłem pijany na meczu.
Przepraszam, że oglądałem twoją terapię.
Nie miałem takiego zamiaru. Naprawdę.
Usłyszałem moje imię i wiem, że powinienem był wyłączyć, ale...
nie potrafiłem.
To było tak, jakby wszechświat mi mówił:
„Dedo, słuchaj uważnie.
Bo to prawda.
Jesteś idiotą i wszystko stracisz,
jeśli nie weźmiesz się w garść”.
Dedo, nie jesteś idiotą.
Nie powinnam była tego mówić.
Ale, Carlotto, masz rację. Jestem idiotą.
Zawsze nim byłem.
Tak udaje mi się przeżyć.
Tak przetrwałem szkołę.
Tak zdobyłem ciebie.
Dedo, rozkoszny idiota.
Nikt nie ma oczekiwań wobec idioty.
Więc jeśli coś schrzani? Trudno.
Nie ma dobrych ocen albo nie zarabia kupy kasy?
To tylko Dedo!
Dedo, chyba w to nie wierzysz.
Nie wiesz... ile dla mnie znaczysz?
Carlotto, codziennie się boję, że odwrócisz się i powiesz:
„Dedo, popełniłam błąd. Chcę rozwodu”.
I codziennie jakimś cudem tak się nie dzieje.
Nie wiem, czy dlatego, że wcześnie urodziły się dzieci,
więc może czułaś, że ze mną utknęłaś.
Nie wiem.
Bardzo cię kocham.
Ślub z tobą był najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Gdy widzę, jak się do mnie uśmiechasz,
mógłbym krzyczeć z radości.
A i tak codziennie zadaję pytanie:
„Dedo, jak ci się to udało?”.
Nie rozumiem.
Nie wiem, czemu ktoś taki jak ty,
znosi kogoś takiego jak ja.
Nie rozumiem tego.
Ja...
- Chciałem... - Nie.
- Zamknij się. - Okej.
Dedo, rozepnij mi spodnie, okej?
Okej.
- Okej. Tak. - Okej.
Guzik.
Tak.
- Masz go? - Tak.
- Możesz... - Tak.
- Mam zamek. - Dobrze.
- Chodź tutaj. - Tak.
Okej.
- Niżej. - Dobrze.
Jeszcze trochę.
- Jeszcze. - Tak!
O rety. O Boże.
O tak. Okej.
- Okej. - Położę się.
Zaczekaj chwilę.
- Nie. Trochę niżej. - Okej.
Tak. O Boże.
- O Boże. - O Boże.
O mój Boże.
DZIEŃ 68
...nie wygląda okropnie?
Pieprzyć to, mam dość.
Mam dość!
Ja nie...
Przestań mnie filmować!
- Odpieprzcie się wszyscy! - O Boże.
Przepraszam. Nie powinienem był ci tego pokazywać.
Nie. Cieszę się, że mi pokazałeś.
Po prostu czuję się winna.
Zamknij oczy.
Po co?
Po prostu zamknij.
Tylko nie rób nic dziwnego.
Czuję się teraz bardzo niepewnie.
Okej. Otwórz oczy.
Co to jest?
Widziałem, że nagranie cię zasmuci,
więc pomyślałem, że w ramach pocieszenia kupię twoje ulubione jedzenie.
Wyżerka o północy!
Po pierwsze, ananas.
Bo na pierwszych zagranicznych wakacjach
tata dał ci spróbować piña colady.
- Powiedziałaś, że to... - Najlepsze, co jadłam.
Tak.
Nachosy.
Słodkie chili,
bo uwielbiasz, jak przyprawa przykleja ci się do palców.
Oliwki,
bo zmusiłaś się, żeby je polubić,
by uważano cię za wyrafinowaną.
A na koniec...
Paluszki serowe.
I przez wzgląd na stare czasy...
Bez obaw, to nie tuńczyk.
Zapamiętałeś to wszystko?
To chyba najmilsze, co ktoś kiedykolwiek dla mnie zrobił.
Na moje ostatnie urodziny
mój ówczesny chłopak dał mi książkę, jak gotować w air fryerze.
Choć go nie miałam.
Tak, nie mówię, że jesteś moim chło...
Mam coś jeszcze.
- Tak? - Tak.
Tak?
Nie mogę. Przepraszam.
Okej.
- Nie chciałam... - To nie tak, że nie chcę.
Wręcz przeciwnie.
No bo, no halo.
Jesteś najładniejszą dziewczyną, jaka ze mną rozmawiała.
Ale nie tylko o to chodzi.
Jesteś zabawna i mądra.
I zupełnie niewzruszona całym światem.
Nigdy nie spotkałem nikogo, kto jest taki odważny jak ty.
Nie chcę być tym strasznym facetem...
I tak. Rozumiem, że trzymam cię w swojej piwnicy,
- co jest straszne, ale... - Chris.
Spokojnie. Jest dobrze.
To nie tak, że o tym nie myślę.
Jestem normalnym facetem.
Tylko...
Czekaj, wygooglowałem to.
„Jeśli nie ma równowagi sił, może być trudno określić,
czy zgoda jest dobrowolna.
Uzyskanie szczerej zgody może być niemożliwe”.
Dlatego ja już sobie pójdę,
a tobie życzę miłego wieczoru.
Pa.
5. AKCEPTACJA
O Boże.
Rozmawiałam z moją córką.
Wkurzył nas fakt, że się włamaliście.
Ale niestety widzieliście, że mój bunkier nie jest legalny,
więc miałybyśmy kłopoty, gdybyście to zgłosili.
Nic nie powiemy. Słowo.
Odwróćcie się.
- Nie musisz. - Odwróćcie się.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Rzecz w tym, że was rozumiem.
Jako matka.
Gdyby Toni zaginęła, zrobiłabym wszystko, by ją odnaleźć.
A po sprawdzeniu was w internecie wiem,
że nie jesteście jakimiś tajnymi agentami rządowymi.
- Właśnie. Tak. - Tak.
Dedo, przemyśl swoją obecność w mediach.
Publikujesz dużo memów.
Sporo.
I to kiepskich.
Wezmę to pod uwagę.
Obyście ją zaleźli.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdybym straciła Toni.
Żeby była jasność:
możemy iść?
- Tak. - Okej, to chodźmy.
Zostawię to tutaj.
Wypiliśmy ci trochę wódki.
A ja zjadłem puszkę lasagne.
Chętnie ją odkupię.
Dedo.
Jeśli podasz mi dane,
zrobię przelew...
Dziękujemy za zrozumienie.
Jak matka do matki,
doceniam to.
Jeszcze jedno.
Masz małą dziurę w płocie.
- Mogę... - Dedo.
DZIEŃ 80
Niemożliwe.
Hej!
Kim jesteś?
DZIEŃ 80 1 PLESZKA
Dzięki za odwiedziny, dziadku.
Wando.
Babcia mi to dała.
GRUPA ZADANIOWA WANDA KLATT
Policjantka pytała o mojego vana.
Mam własną grupę zadaniową?
Fajnie.
Co? Może to dobrze.
Jeśli wiedzą o vanie, może wiedzą o Lence i Lukasie.
Ale nie szukają Lukasa, tylko mnie!
Uspokój się.
Będzie dobrze. Coś wymyślimy.
Razem.
PRZEMYT ZWIERZĄT KAPITÄN – KRÓL
LENKA NĚMCOVÁ – BRAUER – LUKAS
Musimy przestać.
Przestać szpiegować,
włamywać się i okłamywać policję.
Nie mówię, że mamy się poddać.
Okej.
Będziemy szukać.
Tylko nie tak.
Musimy chronić to, co wciąż mamy.
Zatroszczyć się o siebie i o Olego.
Bo inaczej Wanda nie będzie miała do czego wracać.
Okej.
DZIEŃ 97
Powiadomią prezydenta.
Amerykanie...
Babciu, tu Chris. Wszystko w porządku?
Nagle zgasły wszystkie światła.
Nie martw się. Już wracam.
Nie musisz. Zadzwoniłam po Lukasa.
- Lukas? - Okej. Sprawdzę to, dobrze?
Gdzie są bezpieczniki?
W starym pokoju dziadka.
Jest tam ktoś?
Halo?
Jest tam ktoś?
Chris?
Wanda.
- Musimy się wynosić. - Tak.
Jest tam ktoś?
- Chodź. - Czekaj.
Co robisz?
Wanda, chodź!
NA PODSTAWIE OPOWIEŚCI ZOLTANA SPIRANDELLIEGO
Napisy: Agnieszka Otawska