Zaraz.
Nie.
Przekleństwo!
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
Błagam, zadziałaj teraz.
Udało się!
W końcu!
No nie! Zobacz, co zrobiłaś!
Ja? Przecież zawsze tędy jeżdżę.
Zepsułaś go.
Czemu ty w tym grzebiesz?
Są wakacje. Daj mózgowi odpocząć.
To na naszą wyprawę.
Ta waza ma ponad 2300 lat.
Przetrwała wojny, trzęsienia ziemi i najazd Mongołów.
Ale niemal powaliła ją wasza sprzeczka.
- To jego dron w nią walnął. - Ale to ona mnie staranowała.
Choć jestem dumna, że zdołałeś go naprawić,
to nie wolno ci latać nim w domu.
I ile razy zakazywałam ci tu jeździć?
Szesnaście.
Całe lato takie będzie?
Moja ulubiona pora dnia.
Czas na chowanego.
Możemy? Proszę.
Dzięki.
Gotowi czy nie, szukam!
Myślałem, że cię przechytrzę.
Wystarczy podążać za wskazówkami.
Chodźmy, tu jej nie ma.
Chodźcie, obiad na stole.
Sorki, próbowałem go odciągnąć.
Jak mnie znalazłeś? Wróciłam tam po swoich śladach.
Dorastałem w tym domu. Znam tu wszystkie kryjówki.
Nie martw się, Pandoro.
Masz całe lato, żeby znaleźć nowe kryjówki.
Nie całe.
Weźmiesz nas na wyprawę, prawda?
Właśnie. Dokąd tym razem?
- Południowa Azja? - Podobały mi się ruiny Majów.
W Angkor Wat jest mnóstwo zabytków.
Świetny temat na rozdział i wspaniałe wakacje dla nas.
Chyba musimy przełożyć naszą letnią wyprawę.
- Słucham? - To tradycja!
Wszystko już zaplanowałem.
Gonią mnie terminy i muszę dokończyć książkę,
ale wynagrodzę to wam.
Może zróbmy tak.
Jutro urządzimy sobie wyjątkową zabawę w chowanego.
- Oby była dobra. - To dlatego tak ślęczysz w gabinecie?
Myślałam, że drzemiesz.
Starzy ludzie dużo śpią.
Masz rację. Jesteśmy starzy i tacy zmęczeni.
Wy pozmywajcie po kolacji.
- Co? - To niesprawiedliwe.
Odwołałeś wyprawę, nie konsultując się ze mną?
Wiem, przepraszam.
Słowem nie wspominałeś o żadnych pilnych terminach.
To skomplikowane.
Na pewno zdołam zrozumieć.
Nie o to mi chodziło.
Więc o co?
Siedzisz po nocach w gabinecie, chodzisz w tę i z powrotem. Znam cię.
Coś ci ciąży i próbujesz to ukryć, ale niepotrzebnie.
Może masz rację.
Mówiłem ci, że moja rodzina ma dość niezwykłą historię?
Mieszkamy w upiornym dworku pełnym rzadkich artefaktów.
Coś o tym wiem.
Wstyd przyznać, ale to nie wszystko. Nasze wyprawy mają swój powód
i to nie taki, jak myślisz.
W kulturze Inuitów podsłuchiwanie rodziców
karano trzema dniami w igloo tortur.
Po pierwsze, to ściema.
Po drugie, nie podsłuchiwałem.
Przyszedłem tylko po talerze.
Te sprzątnięte?
Muszę już wracać do pracy.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Wyjaśnię później. Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
To w tobie uwielbiam, Pandoro.
Nie poddajesz się.
Chcę wiedzieć, co tu robisz. Wszyscy archeolodzy są tacy tajemniczy?
Kiedy trzeba.
Muszę popracować sam.
Dobranoc, Pandoro.
Znowu kujonisz?
Tata cię nakrył, co?
Tak. Serio zna wszystkie kryjówki.
Po co chowałaś się w gabinecie? Nawet mamy tam nie wpuszcza.
Jeszcze zobaczymy.
Powiedz im.
- Nie chcę ich martwić. - Powinni się martwić.
Już prawie to rozwiązałem.
Jeśli to rozgryzę, to…
- O nie. - Rany, to już?
Myślałem, że mam więcej czasu, ale się myliłem, Sky. Musicie…
Bracie!
Jesteś gotowy…
na pierwszy dzień lata?
Hip hip?
Ujdzie.
Dzień dobry, mamo. Co robisz?
Muzeum Paxton planuje nową wystawę i mogą potrzebować konserwatorki.
Tym się zajmowałaś?
Piętnaście lat temu.
Zaraz, wracasz do pracy?
Zastanawiam się.
Jesteście duzi i radzicie sobie sami.
A jak się pokłócimy?
Może mama ma rację.
Jako Aborygeni mieszkalibyśmy już w buszu.
Nie będziecie walczyć o przetrwanie.
Po prostu musicie pamiętać brać klucze.
To potrafię.
Tata też wróci do pracy w muzeum?
Byłoby miło znów pracować razem, jak za dawnych czasów.
A właśnie, gdzie on jest? Znów zasnął przy biurku?
Żadna nowość.
- Obudzę go. - Ja to zrobię.
Nie chcę, żeby padł na zawał.
Alex?
Nie ma go. Wyszedł z domu?
Bez pożegnania? To nie w jego stylu.
Pewnie już zaczął tę wyjątkową zabawę w chowanego.
Bankowo. Wypatruj wskazówek.
Wiedziałam! Słyszałam to wczoraj, zanim tata mnie wyprosił.
To wskazówka?
Patrzcie! Na kulkach są cyfry
i spadły w dwóch grupach po trzy.
Może to współrzędne.
Jesteś geniuszem, Russ!
W końcu się skapnęłaś. Wystarczyło podążać za wskazówkami.
Rany julek! Tu są drzwi.
Zamknięte.
Cofam to o tym geniuszu.
Za późno.
Na co wskazują współrzędne?
Pekin w Chinach. A czemu?
Każde drzwi mają klamkę.
Mama jest geniuszką.
Jak na to wpadłaś?
To waza z dynastii Ming. Nic innego z Chin tu nie ma.
Zaimponowałaś mi.
Poczekaj.
Tata naprawdę się postarał.
Miało być na wypasie, ale nie sądziłam, że aż takim.
Nie sikaj w majtki. To tylko gargulec…
Niewiarygodne.
Wiedziałaś o tym, mamo?
To jest dopiero kryjówka.
To mi nie wygląda na zabawę.
Tata!
Tata?
To tylko posąg.
Czemu tu jest posąg taty?
Co jest grane? To część zabawy?
Tato, to ty?
Gdzie?
To nie tata.
W nogi!
Stójcie!
Ale będę miał koszmary!
No nie!
Nie świeć mi po oczach. Niektórzy próbują spać.
Mama?
Idę do ciebie!
Przestań na mnie dybać!
Uważaj. Skąd masz tę maczugę?
Z sali, w której chyba były pułapki.
Skąd wiesz?
Zaraz sam się dowiesz.
Czemu nasz dom nas atakuje?
Uważaj!
Zawracamy! Tędy nie przejdziemy.
- Tamtędy też nie. - Czemu?
Hej, ty! Zatrzymaj się!
- Dokąd uciekamy? - Tutaj, szybko.
Jesteśmy bezpieczni.
Jesteśmy rodziną królewską?
Nic o tym nie wiem, ale też nic mnie już nie zdziwi.
Dobra, to mnie zdziwiło.
Musisz wszystko dotykać?
Niechcący.
Zamknięte.
Co robimy?
Skup się. Pamiętacie gabinet taty?
Każde drzwi mają klamkę.
Ja narozrabiałam i ja nas uratuję.
Żyjemy.
Bądźcie ostrożni.
Nasz system alarmowy was zabije,
a ja nie zawsze zdążę go wyłączyć.
Lepiej nie tracić głowy.
Nie pora na żarty, Larry.
Chodźcie, wszystko wam wyjaśnię.
Widzieliście już kilka komnat, ale to skrzydło jest bardziej rozbudowane.
Mamy tu eksponaty z Timbuktu po Katmandu.
Nie chcę być niegrzeczna, ale coście za jedni?
Wybaczcie, gdzie moje maniery. Jesteśmy opiekunami zakazanego skrzydła.
Jestem Stanley.
A ja Larry. Zmora siedmiu mórz. Postrach hiszpańskich kolonii.
Nie dopytujcie, bo nigdy się nie zamknie.
Zazdrośnik.
Chyba zaraz oszaleję.
Z Aleksem wszystko w porządku?
Co się stało z tatą?
Macie wiele pytań,
na które odpowiemy, ale najpierw zapraszam tutaj.
Alex coś dla was przygotował.
DLA MOJEJ RODZINY
Cześć Sky, Russie, Pandoro.
Skoro to oglądacie, to został ze mnie granit.
A może marmur?
Nieważne. Doszło do tego, ponieważ…
na naszej rodzinie ciąży klątwa.
To nie my zawiniliśmy, tylko nasi przodkowie.
A dokładnie wasz pra-pra-pradziadek, Cornelius Vanderhouven.
Cornelius w nikczemny sposób zgromadził największą kolekcję artefaktów
w dziejach świata.
Ale Cornelius nie kupił tych antyków.
On je przywłaszczył, nie cofając się przed niczym.
Działał bezwzględnie.
Chciał coraz więcej i więcej.
Wiedział, że na wielu ciążyły klątwy, ale to tylko podsycało jego żądzę,
więc zbudował zakazane skrzydło, w którym trzymał te skarby.
Ostatecznie pycha go zgubiła,
i nas również, ponieważ nasza rodzina została przeklęta.
Nie cierpię obrywać za niewinność.
Słuchaj ojca.
Ukrywałem to, by was nie martwić.
Mówiłem, że pracuję nad książką, a tak naprawdę szukałem rozwiązania.
Stąd to ślęczenie po nocach.
Musimy naprawić wyrządzone krzywdy,
nim będzie za późno i kolejny członek rodziny skamienieje.
Ponieważ teraz padnie na was, dzieci.
Też zamienimy się kamień?
Chyba że zdołacie zdjąć klątwę.
Przepraszam, że to ukrywałem.
Mnie się nie udało,
ale dobrze znam waszą siłę i spryt.
Jeśli komuś ma się udać, to wam. Dla was nie ma rzeczy niemożliwych.
Kocham was bardzo mocno.
Możesz na nas liczyć, tato.
To kolejne zabezpieczenie?
Raczej kolejny artefakt się przebudził.
One tak potrafią?
Czasami. Spójrz na nas.
Co to jest?
Na waszym miejscu bym wiał!
Napisy: Daria Okoniewska