Co za postrzelony dzień!
Musimy was stąd szybko wydostać.
Którędy?
Tędy.
Stójcie! Zła droga.
Najpierw wściekłe pawiany, a teraz upiorne lalki?
Nie cierpię zakazanego skrzydła.
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
ZŁOTA PAWIANIA GŁOWA
Czemu się tak wściekł?
I czemu to tylko głowa?
Masz jakiś problem z głowami?
Może uda się go uspokoić.
Czytałem o technikach kojenia dzikich zwierząt.
Działaj.
Spróbuję, ale jedno z was musi odwrócić czymś jego uwagę.
Może inna małpa go zainteresuje.
Wszystko dobrze, złoty kolego. Nie denerwuj się.
Działa.
Stanley!
Nie taki był plan, ale drogę mamy wolną.
O nie, drzwi były otwarte.
Wszedł do domu.
Chodźcie!
Wasi przodkowie zakazali nam wychodzić.
Od jak dawna tam siedzicie?
Ponad sto lat.
Za bardzo zwracamy na siebie uwagę.
To prawda, spójrzcie na nas.
Macie rację. Może trzeba pomyśleć…
Teraz my tu rządzimy i nakazujemy wam wyjść.
Rozkaz to rozkaz.
Dziękuję, doceniam to.
Gdzie on może być?
Wszędzie. To olbrzymi dom.
Od czego zaczniemy?
Na mojej pirackiej łajbie…
Byłeś piratem?
O raju, nie zaczynajcie tematu.
Pogadamy później.
Jak mieliśmy pasażera na gapę, przeszukiwaliśmy pokład po pokładzie.
Ale najpierw trzeba się upewnić, czy nie wyskoczył za burtę.
W skrócie: czy nie uciekł z domu.
Od lat nie widziałem słońca.
Jak ja za nim tęskniłem.
Chodźmy.
Ostatnie.
Krok pierwszy ukończony. Drzwi zamknięte, okna całe.
Pawian na pewno jest w domu.
Świetnie.
Krok drugi: trzeba przeszukać kajuty, zaglądając w każdy zakamarek.
Jak zabawa w chowanego z tatą.
Tylko że tym razem my szukamy.
A chowający się chce nas dopaść.
Późno już.
Będzie szybciej, jak się rozdzielimy.
Wy zostajecie ze mną. Przeszukamy tę część domu.
To my zajrzymy do tych pokoi.
A co mamy zrobić, jeśli znajdziemy tę złowrogą bestię?
Wymyślić krok trzeci.
Czysto. Wychodzimy.
Tak dawno mnie tu nie było, że wszystko wydaje się obce.
Te nowoczesne wynalazki wyglądają jak narzędzia tortur.
To jest mały pikuś. Musiałbyś zobaczyć, co mieliśmy na łajbie.
Larry! Jesteś cały?
Tak, chodźmy.
Rany. Chyba pobiegł tamtędy.
Tak, pomóżcie mi.
Świetnie, ulotnił się. Dokąd teraz mógł pójść?
Chyba wiem.
Rozdzielnica.
Widać, że tu był.
Nie naprawimy tego do rana.
Czeka nas długa noc w ciemnościach.
Nie podoba mi się, że jesteśmy tu uwięzieni z tym stworem.
Zadzwonimy po straż miejską? Wiewiórkę ze strychu Debbie zabrali.
To nie wchodzi w grę.
Musimy uważać, kogo w to wtajemniczamy.
Racja. Musicie być ostrożni.
Kolekcja w zakazanym skrzydle przyciągnęłaby wielu nikczemników.
- To jak złapiemy Kła? - „Kła”? Nazwałaś go?
Pewnie! Ja wszystko nazywam. Prawda, Mruguś?
Może zbudujemy sieć lub klatkę, do której go zwabimy?
Szkoda, że nie robią pułapek na pawianie głowy.
Podsunąłeś mi pomysł.
Stanley, Larry, chodźcie ze mną.
Zaraz, a my?
Nie ma mowy. To zbyt niebezpieczne.
No weź.
Tu jest bezpieczniej. Zabarykadujcie za nami drzwi.
Jasne.
Szukajcie psiego transportera, białego z czarną rączką.
Co sądzisz o tej trójce?
Lubię ich. Mają ikrę.
Tak, coś ich wyróżnia spośród reszty.
Alex, nigdy niczego nie wyrzucasz.
Proszę, bądź tu z nami.
Znalazłem!
Jak możesz myśleć o jedzeniu?
Nie jedliśmy od śniadania.
Wydaje się, jakby to było sto lat temu.
Od rana wszystko się zmieniło.
Najpierw tata stał się posągiem, a później posąg ożył.
To musi być powiązane.
Głowa mi pęka, niczego już nie jestem pewien.
Tęsknię za tatą.
Ja też.
Zobaczymy go jeszcze?
Wymyślimy sposób, żeby go uratować.
Oby.
Gdyby klątwa była śmiertelna, toby umarł.
Zamiana w posąg wygląda bardziej na karę.
Myślisz, że on wciąż żyje?
Nie dopuszczam do siebie innej opcji.
Czyli jest jakby w więzieniu.
Coś takiego.
Czyli musimy go uwolnić. Ale jak?
Nie wiem.
Ale zastanawia mnie wiadomość od taty.
Że musimy naprawić krzywdy.
Nie wiem, o co mu chodziło.
Ja też. Jak zadośćuczynić głowie wściekłego pawiana?
Wpuśćcie nas.
- Fajna kurtka, mamo. - Dzięki.
Mamy klatkę. Teraz tylko musimy go do niej zwabić.
Potrzebujemy przynęty.
Myślicie, że lubi ostrą papryczkę?
Kto wie, co on lubi? To głowa pawiana bez ciała.
Jak to w ogóle sprawdzić?
Znam jedno miejsce.
Dobrze, że wciąż jest tu prąd.
Może one pomogą.
To dzienniki podróżne Corneliusa Vanderhouvena.
W tym bałaganie notatek i szkiców jest spis wszystkich artefaktów.
„Naszyjnik z brązu, Siam, 1887.
Inuicka rzeźba morsa, Alaska, 1879”.
Nie są nawet po kolei. Wybierał przypadkowe strony.
Brak zamiłowania do porządku jest rodzinny u Vanderhouvenów.
Latami próbowaliśmy to skatalogować.
Łatwiej byłoby żonglować meduzami podczas tajfunu.
Wiem, bo próbowałem.
Zaczynajmy. Czeka nas sporo pracy.
Książki.
Tak, książki.
Jest w nich odpowiedź i znajdziemy ją jako drużyna.
Ja wrócę na górę i będę wypatrywał zębatej twarzy.
Muszę odpocząć.
Złaź z taty, głupia roślino.
Niestety odrośnie.
Ta uparta dzika róża oplata cały dworek.
Nie bez powodu dom nazywa się Różanym Dworem.
Ale to nie znaczy, że może obrastać mojego tatę.
Czy to jest klepsydra?
Tak.
Co ona odmierza?
Nie chciałem was przytłoczyć,
ale ona pilnuje czasu waszej rodzinnej klątwy.
Serio? Na czym to polega?
Kiedy członek rodziny kamienieje,
odwraca się
i odmierza czas dla kolejnego krewnego.
Czyli teraz pokazuje, kiedy skamienieje Russ?
Tak, a po Russie…
Jak ją zatrzymać?
Nikt nie wie.
Głowili się nad tym wszyscy Vanderhouvenowie.
To, że im się nie udało, nie znaczy, że to niemożliwe.
Eureka! Mam coś.
Patrzcie na tę fotografię. Rozpoznajecie coś?
To wygląda jak Kieł.
Może stamtąd pochodzi.
Hej! Chodźcie szybko! Coś się dzieje.
Co to za ustrojstwo?
To system dzwonkowy. Tak przywoływano służbę do pokoi.
Przyszłość.
Dzwoni z pokoju muzycznego.
- Pawian musi tam być. - Wypróbujmy pułapkę.
Tym razem nas nie zostawisz.
- Jesteśmy drużyną. - Niech będzie.
Nie ustaliliśmy, co będzie przynętą.
No co? Są pycha!
Doceniam twój zapał, ale nie wiemy, czy on w ogóle je.
Więc może go tu zapędzimy?
Tu go nie ma. Gdyby był, toby się wystraszył.
Dokąd uciekł?
Drzwi były zamknięte, a dzwonek dzwonił stąd.
Może jest zepsuty?
Działa dobrze.
Jest w innym pokoju.
Sprawdzę w którym.
Jest w pokoju gier.
Na mój znak. Trzy. Dwa…
Czekajcie, jest w sali balowej. A teraz w pokoju dziennym.
Coś jest nie tak.
Przeszedł z siłowni do pokoju Pandory.
Byle niczego nie dotykał.
To niemożliwe, te pokoje są na różnych piętrach.
Chyba że…
Dzwonki są połączone sznurkami,
które wpuszczono w ściany
i zebrano w kuchni.
Pawian nie ciągnie za sznurki w pokojach,
tylko zaczepia o nie wewnątrz ściany.
- Czemu nas nie zaatakował? - Za głową!
Patrzcie, odcisk stopy. Odcisk kłów? Kłodcisk?
Nieważne, tędy.
Jeśli któreś z nich ożyje, nigdy nie wrócę do tego domu.
Nie możemy pozwolić mu uciec. Musimy go schwytać. Teraz.
Czyli musimy tam wejść i sami go złapać.
Do dzieła.
Nie wy. Ja go złapię.
Przecież jesteśmy drużyną.
Mówiłam, że to zbyt niebezpieczne.
Tym bardziej w pojedynkę. Pozwól sobie pomóc.
Spokojnie.
Mam plan.
Pokaż się, maluchu.
Wiemy, że tu jesteś.
Jesteś cała?
Mamo!
- Co robimy? - Nie wiem.
Myśl.
Za dużo myślenia, za mało działania. Trzeba się tam kulnąć.
Kulnąć?
Kulnąć.
Do ataku!
Nieźle wykombinowane. Tak się wygrywa walki łeb w łeb.
I co teraz z nim zrobimy?
Może jak się uspokoi, to znowu zaśnie?
Nie chce się uspokoić, tylko wydostać.
Po co? Dokąd miałaby pójść głowa pawiana?
Do domu.
Zastanówcie się.
Mógł mnie zaatakować, ale tego nie zrobił.
On chce po prostu uciec.
Dokąd byście uciekły po tylu latach zamknięcia?
Do domu.
Coś w tym jest.
On tu nie przynależy. Tak jak i reszta artefaktów.
Wszystkie skądś zabrano.
Może trzeba go zwrócić świątyni.
A to zdjęłoby z nas klątwę.
Klątwa to kara za niewłaściwy postępek.
Żeby ją zdjąć, musimy postąpić właściwie.
Wygląda na to, że wyruszamy do Kongo.
Napisy: Daria Okoniewska