MUZEUM PAXTON
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
OLMECKIE DZIECI
Podczas wykopalisk nie można niczego naruszyć.
To łagodny taniec omiatania i skrobania.
Możesz mu to wyjąć z buzi?
Nic mu nie jest, ząbkuje.
Odrobina ziemi mu nie zaszkodzi. Przecież to w niej rosną kwiaty.
Już dobrze. Kochanie.
Chodź do mnie.
Masz dar.
Twoje przytulasy są niezawodne.
To dokumentacja czy pamiątki rodzinne?
Alex sporo nagrywał, wszystko chciał uwiecznić.
W tym był dobry.
Ale beznadziejny w katalogowaniu.
A to co?
„Jak się golić?”, „Jak zmienić oponę?”.
Co to?
Wiedział, że może cię nagle opuścić, a będziesz potrzebował ojcowskich rad.
Ktoś płacze?
Włączyłeś nowy filmik?
Nie, ten płacz dochodzi gdzieś stamtąd.
Tam, w komnacie Mezoameryki.
Cokolwiek płacze, jest tutaj.
Zapal światło.
Światła w tej części szwankują.
Sprawdzisz kable, Larry?
Tak jest, kapitanie.
Idź, poczekam tu.
Nie lubię takich ciasnych miejsc.
Hej! Czy to jest kalendarz Majów?
Rany, zawsze chciałem…
Głupia róża.
Nie ma mowy, nie dam rady. Poczekam na światło.
Kable są w porządku. To stare światła, pstrykaj do skutku.
Nie martw się, młody. Znajdę tego delikwenta.
Znalazłem.
Nadal nie przywykłem do ożywających zabytków.
Nie wszystkie są tak irytujące.
Jak je uciszymy?
Na mnie nie patrz. Nie znam się na dzieciach.
Cześć.
Już dobrze, mały.
No dobra, to nas przerasta.
Z czym ci pomóc?
Mam tego dość.
Ja też.
Nie martwcie się, mam spore doświadczenie.
To idealna okazja,
by zastosować sprawdzoną metodę PGT Sky Vanderhouven.
Najpierw P jak pielucha.
Najczęstszym powodem płaczu jest brudna pupa.
No dobrze, ono nie ma pieluchy.
G jak głód. Jak głodne, to marudne.
Macie jakieś jedzenie?
Trzymasz tam słodycze?
Wy w ogóle jecie?
Nie, ale dobry marynarz zawsze jest przygotowany.
Niewdzięcznik.
Nie szkodzi. Teraz T jak tulenie.
Słynne przytulasy Sky nigdy nie zawiodły.
No dobrze. Już, już.
Nie działa. Co teraz?
Nie wiem. PGT zawsze działało.
O nie, kolejne się obudziło.
No już.
- Zajmijcie się trzecim. - No dalej.
Byleby uciszyć te wrzaski.
Przynajmniej gorzej już być nie może.
Uszy mi pękają. Co tu się dzieje?
Figurki dzieci? Ale słodziaki.
Śpij sobie
Śpij, maleńki
Jesteś przesłodki
A teraz pora na lulu
No co?
Jestem urodzoną opiekunką.
Prawda, śliczna? Właśnie.
Jak rodzice to robią?
Ten ciągły płacz.
Zwariować można.
Jeśli potrzebuje cię ktoś, kogo kochasz, znajdujesz sposób.
Dobrze, że wymiatam w kołysanki.
Poszło jak z płatka.
Czyli to są kolejne artefakty, które musimy zwrócić.
Im szybciej, tym lepiej.
Co wiemy?
Były w sali mezoamerykańskiej,
- więc są pewnie z południa Meksyku. - Tak.
Olmekowie jako jedyni rzeźbili takie figurki dzieci.
Olmekowie? Kto to?
Bardzo stara cywilizacja, która poprzedza Azteków.
Ich kultura w dużej mierze stanowi tajemnicę.
Znalazłem je.
OLMECKIE GŁOWY
Bum! Zagadka rozwiązana.
Mam złe wiadomości. To nie będzie takie proste.
Nic nigdy nie jest.
Cornelius zanotował w dzienniku,
że kupił je od pasera na czarnym rynku.
Świetnie. Nie mamy pojęcia, skąd ani z której świątyni je zabrano.
Czyli nie możemy ich zwrócić?
Niekoniecznie.
Moja była mentorka z muzeum może nam pomóc.
Ma nosa do określania podchodzenia antyków.
Byłoby super.
Będziecie mieć na wszystko oko?
Tak, musimy po prostu znaleźć sposób.
Elektroniczna niania pomoże.
Dobrze służyła mnie i tacie.
Czemu ostatnio wszędzie to ze sobą nosisz?
Nie mów na nią „to”. Ma na imię Linda.
Będzie zrzucać wylinkę i potrzebuje w tym czasie wsparcia.
Nieważne.
Wezmę pierwszą wartę.
W razie czego cię zawołam. Bądź w pogotowiu.
Przyjęłam, kolego.
Witamy w muzeum Paxton.
Odwiedź moich przyjaciół w sali Dino.
Miło, że się odezwałaś.
Hej.
Minęły całe wieki.
Dziękuję za spotkanie, dyrektorko Snitker.
Proszę cię.
Dyrektorka czy nie, wciąż jestem poczciwą Georgią.
Jak się ma twój mąż?
Jak to Alex – tryska energią.
Piękny eksponat.
Dobrze myślę, że macedoński?
Zgadza się.
Pewnie masz podobne w tym dziwacznym dworku.
Możliwe. Ten dom jest pełen niespodzianek.
Wspomniałaś przez telefon, że chciałabyś zapytać o pewien artefakt.
Tak, zgadza się.
Czy coś ci wiadomo na temat pochodzenia olmeckich figurek –
ale kupionych, a nie legalnie wykopanych przez archeologów?
To prawie niemożliwe.
Jak wiesz, ta cywilizacja upadła niemal 2500 lat temu.
A większość ich świątyni została później obrabowana.
Oczywiście.
I nic ci nie wiadomo o żadnych zakupach?
WYSTAWA ZAMKNIĘTA
Niestety nie. Pytasz zapewne w związku z nową wystawą?
Słucham?
Wystawą objazdową olmeckich artefaktów.
Mamy szczęście, że nas wybrano.
Wiele muzeów ubiegało się o ten zaszczyt.
Eksponaty właśnie dotarły?
Tak, otwarcie za trzy dni.
Pokażę ci ją przedpremierowo.
Powinniśmy mieć baterie na zapas.
Dobrze. Są w gabinecie Aleksa.
Ty idź, masz ręce.
Jesteś w pełni sprawny. Wymawiasz się rękami, gdy złapie cię leń.
Możecie być ciszej?
Dobra! Ja po nie pójdę.
Przepraszam.
Alarm!
Dziadku, to ty?
O nie.
Dziadek zamienił się w zombi!
O nie, chyba je popsułem.
Niedobrze.
Za chwilę ciąg dalszy Zombi-dziadka.
Russ potrzebuje pomocy.
Dałam ciała.
Na kolekcję składają się figury przemiany. Olmekowie wierzyli, że święte przedmioty
mogą przemienić się w zwierzęta, takie jak jaguary, nietoperze czy gady.
Czyli te posągi dopiero co tu dotarły?
Dwa dni temu.
Nie zbliżaj się!
Zgubiłem je.
Co im się stało?
Uciekaj, Pan!
To nie ty je wtedy uspokoiłaś.
Tylko Linda.
Bo jest jaszczurką?
Nie, bo przypomina im matkę.
Zorganizujmy im spotkanie rodzinne.
Dobra, zachowajcie spokój.
Prosta podrzutka, aby zjednoczyć rodzinę po wiekach rozłąki.
Normalka.
Po tych paru godzinach opieki nad nimi
chcę przeprosić za wszystko, co przeszłaś, gdy byłam mała.
Nie sądziłem, że to taka stresująca harówka.
Napracowałam się.
Ale było warto.
Za chwilę pójdą na przerwę.
Będziemy mieć dość czasu, żeby podrzucić dzieci matce.
A co ze strażnikiem?
Ja to załatwię.
Lindo, trzymaj je w ryzach.
Musi nam pan pomóc.
Dziecko niszczy wystawę egipską.
Próbuje odwinąć mumię!
Spokojnie, zostałem do tego przeszkolony.
Zapraszam na wystawę dinozaurów!
Będziecie ryczeć z zachwytu!
Linda, stój!
O nie!
Już dobrze, Linda zaraz wróci.
Pan, pomóż mi!
O nie! Zmieniają się w jaszczurki!
Możecie zapanować nad tymi dziećmi? Próbujemy w spokoju pozwiedzać.
Przepraszamy. Robimy, co…
Jak pan śmie nas krytykować? Nie ma pan pojęcia, jakie to trudne!
Uciekają!
Co wy tu robicie? Mieliście być już w środku.
Dwoje wlazło do szybu.
Nie ma czasu! Mamo, pilnuj go.
Idziesz ze mną.
Tylko nie to.
Szyby wentylacyjne nie są bezpieczne.
O rany, ale ciasnota!
Dasz radę.
O raju, jaszczurka!
Linda!
Którędy teraz?
Tam!
- Tam też! - Musimy się rozdzielić.
Koszmarny pomysł.
Rozdzielanie się źle się kończy. Powinniśmy…
Strzępię sobie język.
Ty, jaszczurze dziecko, wracaj!
Proszę?
Nie.
Szybka jesteś, Lindo.
Ale ja jestem szybsza.
Ani mi się waż.
Dasz radę.
Nie podoba mi się tu.
Gdzie jesteś?
Nie wierzę, że to robię.
Zgubiłam je.
O nie! Zgubiłam je!
Możesz chodzić na paluszkach, ale wibracje i tak cię zdradzą.
Jesteś niedaleko.
To dla twojego dobra!
Już idę, Russ!
Mam cię!
Nie wierć się!
Trzymaj się!
Żyjemy!
- Jesteście cali? - Tak. Cała czwórka.
Co za piękny widok.
Czyli zadośćuczynienie
nie zawsze oznacza odwożenie do kraju pochodzenia.
Wygląda na to, że każdy artefakt będzie wymagał innego podejścia.
Każdy to osobna łamigłówka.
Na szczęście jesteście w nich świetni.
To nie było łatwe, ale dzieci mnie potrzebowały.
Więc to rozgryzłam.
Tak. Nasze dzieci się spisały.
Byłbyś z nich dumny.
Chwileczkę.
To może się udać!
Wiem, jak dotrzeć do taty!
Napisy: Daria Okoniewska