Chodź, weź go sobie.
To nasza zapłata.
Tato!
Zostań w świetle, synu.
Cokolwiek robisz, nie wychodź poza jego obręb.
Weź to.
Tato!
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
WRÓŻBIARSKA MISA
Misa działa tylko podczas pełni, która będzie dziś w nocy.
Za jej pośrednictwiem możemy skontaktować się z duchem taty.
Nie mów „duchem”. Tata nie umarł.
Nie twierdzimy tak, kochanie,
ale musimy się upewnić, że idziemy dobrą drogą.
Jeśli uda nam się skontaktować z tatą, to znaczy, że wciąż można go uratować.
Musimy wykorzystywać każdą szansę.
Po kolacji znajdziemy tę misę.
Nigdy nie widziałem jej w użyciu,
ale wiem, gdzie się znajduje.
To kolejne zabezpieczenie?
Zgadza się.
Większość drzwi otwiera się tylko od zewnątrz.
Voilà.
Tam?
Ale tam jest ciemno.
Nie martw się.
Mrok może skrywać niespodzianki.
Nie cierpię niespodzianek.
Jak pięknie!
Witajcie w sali astrologicznej.
Te artefakty wiążą się z kosmosem.
Przychodzę tu grać na harmonijce.
Zaskakująco dobra akustyka.
- Alex gra na harmonijce. - Tak. Jak myślisz, kto mnie nauczył?
To jest wróżbiarska misa?
Ciekawie wykonana.
Jak to działa? Jak przywołamy tatę?
Aby porozmawiać z bliskim z innego świata,
trzeba napełnić ją wodą.
Załatwione.
Na pewno wiesz, co robisz?
To, co tu napisano.
Dobrze.
Nic się nie dzieje.
Czemu nic się nie dzieje?
Nie poganiaj mnie.
Teraz potrzebujemy przedmiotu, który należał do tej osoby.
To breloczek Aleksa.
Zeszłoroczny prezent na Dzień Ojca.
Kupimy mu nowy, obiecuję.
Wrzuć go do misy.
Coś się dzieje.
Co teraz?
No cóż…
Horusie, co tam napisano?
Strony zamokły.
Nie rozczytam reszty.
Koniec tego dobrego.
Najpierw musimy wszystko przeczytać.
Ale pełnia jest dzisiaj.
Następna dopiero za miesiąc.
Musimy to zrobić…
Odejdź ode mnie, czymkolwiek jesteś.
Tędy.
Co to było? Wylazło z misy.
Tu nic o tym nie ma!
Właśnie dlatego nie powinniśmy byli zaczynać.
Musimy się dowiedzieć, czy to, co robimy, działa.
Poziom ryzyka był akceptowalny.
Już dobrze, Russ. Naprawimy to.
Oby tylko to coś nie zdołało się wydostać.
Stanley! Gdzie jest Stanley?
Moglibyście otworzyć?
Stanley!
Szybko! To coś wciąż tu ze mną jest.
Ani drgnie.
Pnącza zablokowały mechanizm.
Zaraz cię stamtąd wydostaniemy.
Trzeba czymś to przeciąć.
Już się robi.
Można deczko szybciej?
Piłuję tak szybko, jak się da. Wiesz, jaka ta róża jest uparta.
Halo?
Ten stwór z misy chyba boi się światła.
Dobrze, celuj w niego swoją elektryczną pochodnią.
Postaram się.
Jak mogłem go tam zostawić?
Co ze mnie za kompan?
Wszyscy liczyliśmy, że się uda, a nadzieja przysłoniła rozsądek.
No, daliście ciała.
Żartuję. Sama nie jestem lepsza.
Musimy rozgryźć, jak wsadzić to coś z powrotem do misy.
Ale jak? Reszta zapisków jest nieczytelna.
Mam pomysł.
Brawo, synu. Widać jakieś słowa?
Część jest rozmazana,
ale chyba blask Księżyca pomaga w pozbyciu się tego czegoś.
Widzę otwór w suficie.
Przypomina szyb.
Cornelius go tam umieścił, żeby wpuścić światło Księżyca.
Musimy znaleźć jego drugi koniec.
Wciąż nie wiemy, jak działa misa.
Musimy znaleźć znawcę tematu.
Może ta pani z muzeum? Pomogła nam z dziećmi.
- Tak, Georgia może coś wiedzieć. - Super, rozkazy wydane.
Wy rozpracujcie misę. Ja skombinuję światło Księżyca.
Niedługo wrócimy.
Powodzenia.
Postaraj się nie przekręcić.
Nie pomagasz.
Dasz radę, dzieciaku.
Tak jest, dam radę.
Mógłbyś dawać radę szybciej?
Dziękuję, że zostałaś po godzinach.
Bardzo to doceniamy.
Wróżbiarska misa.
Bardzo interesujące.
Po co wam te informacje?
Do książki Aleksa.
Wiesz coś na ich temat? Jak działają?
W teorii, znaczy się?
Z pewnością nie wierzysz w magiczne misy.
Czemu? To nie takie szalone.
Oczywiście, w teorii.
Niestety nie.
Ale znam kogoś, kto może coś wiedzieć.
Jest znawcą wróżbiarskich artefaktów.
Neil Peckmin.
Nie znam go osobiście, ale to znany specjalista.
Ponoć Neil jest osobliwym człowiekiem.
Nigdy nie wychodzi z domu.
Rozumiem. Dziękujemy, Georgio.
Larry, jesteś tam?
Ta bestia sobie mnie upatrzyła.
Jestem, piłuję.
Mów do mnie, proszę. Ta cisza mnie przeraża.
Wiem, co cię uspokoi.
Larry, jesteś tam?
Prosiłem o coś odwrotnego.
Proszę, twoje remedium.
Nie cierpisz jej dźwięku.
To wyjątkowa sytuacja.
Żegnajcie, adieu Hiszpańskie panienki
Żegnajcie, adieu Panny z Hiszpanii
Mamy rozkaz, by wypłynąć…
Ta muzyka.
Dochodzi z obserwatorium.
No pewnie!
Znalazłem.
Słyszysz mnie, Stanley?
Tak, słyszę cię.
Zaraz przekieruję do ciebie światło.
Zaraz nie mogłoby być szybciej.
Odejdź, mała.
Słucham? Nie jestem mała.
Mała czy nie, idź sobie.
Wybrałaś sobie zły wieczór.
Panie Peckmin, prosimy. Chcemy porozmawiać o tym.
Od tych świateł można się ugotować.
Proszę.
Można przywyknąć.
Gdzie znalazłyście tę misę?
Była w naszej piwnicy.
Ponoć zna się pan na nich.
Aż za bardzo.
Moja rodzina została przeklęta z powodu takiej misy.
Rodzinne klątwy nie są nam obce.
Prosimy pana.
Neil, musisz nam pomóc.
Dlaczego miałbym?
Coś wyszło z tej misy i poluje na naszego przyjaciela.
Wypuściliście posłańca?
- Nie ofiarowaliście mu zapłaty? - Jakiej zapłaty?
O nie, bardzo niedobrze. Popełniłyście ten sam błąd.
- Nie przestrzegałyście zasad. - Zasad?
To dwuczęściowy proces.
Misę aktywuje własność osoby, którą chcemy przywołać.
To zrobiliśmy.
Ale najważniejsze jest ofiarowanie zapłaty.
W świetle pełni wrzucamy coś, co ma dla nas znaczenie.
To uspokaja posłańca.
Zapłata! To tego Russ nie rozczytał.
Jak pozbyć się tego posłańca?
Wrzucając zapłatę do misy.
Ale to nie jest takie proste.
Dawno temu moi przodkowie wypuścili posłańca,
który odtąd poluje na Peckminów.
Opowiedz nam o tym.
Może znajdziemy rozwiązanie i pomożemy też tobie.
Ta misa należała kiedyś do mojej rodziny.
Wszyscy mamy dar wróżbiarstwa.
Zaczęło się od pradziadka Arthura.
Korzystał z niej w słusznym celu,
umożliwiając rodzinom kontakt ze zmarłymi bliskimi.
Wszystko się zmieniło, gdy poznał kolekcjonera artefaktów,
który wykorzystał ją do niecnych celów.
Zakłócał spokój zmarłych, aby odnajdować ich zapomniane skarby.
Nie pozwalał duszom odejść, póki nie zdobył tego, czego chciał.
Zmuszał Arthura do posłuszeństwa, aż w końcu ten się zbuntował –
przywoła jeszcze jedną duszę, a potem z tym kończy.
Ale kolekcjoner ukradł misę,
zanim Arthur ofiarował zapłatę.
Posłaniec porwał go w ramach kary za niespłacony dług.
Od tamtej pory czai się w cieniu.
Podczas każdej pełni poluje na kolejnego z rodu.
Nie możemy od niego uciec.
Patrzyłem, jak ojciec próbował zapłacić.
Tym zegarkiem.
Ale bez misy posłaniec go nie przyjął.
Dlatego tak tu wszędzie jasno.
Nie ma cienia, nie ma posłańca.
Ale czuję, że mnie obserwuje, w każdej chwili, każdego dnia.
To okropne.
Ten cały kolekcjoner to chyba nasz przodek.
Naprawdę?
Praprapradziadek Podlec nieźle nawywijał w przeszłości.
A teraz my musimy po nim sprzątać.
Tej klątwy nie da się zdjąć. Pożarła mojego ojca i dziadka.
To się nie skończy.
Kto tak powiedział? My próbujemy to przerwać.
Razem nam się uda.
Żyjesz tam?
O jejku.
- Co tam się dzieje? - Popsułem latarkę.
Upuściłem ją przez to coś.
Uratujemy cię!
Czemu to nie działa?
I jak tam? Kończy mi się światło.
Żadna z konfiguracji nie przekierowuje światła
do sali astrologicznej.
Nie dociera do szybu.
Może nowy teleskop jest krótszy od starego.
Nowy teleskop?
Tak. Twój dziadek kupił go w 1969 roku, aby oglądać lądowanie na Księżycu.
To nie ten teleskop.
Światło nie dosięgnie.
Gotowy, panie P?
Chyba tak.
Najpierw należy wlać wodę.
Teraz osobisty przedmiot?
Nie trzeba go wrzucać,
ponieważ lata temu zrobił to już mój pradziadek.
Teraz trzeba przyciągnąć posłańca.
Zbliża się.
Musi podejść trochę bliżej.
Chmury!
O nie.
Nie! Neil!
Nie! Puszczaj ich!
Puszczaj.
To twoja zapłata! Weź ją!
Udało się?
- Na to wygląda. - Wiedziałam, że się uda!
Oddamy ci ją, gdy uratujemy naszego przyjaciela.
Nie, zatrzymajcie ją. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
Musimy zadzwonić do Russa.
Nie zbliżaj się!
Tak! Nie zbliżaj się do niego!
Wiemy, jak się go pozbyć.
Świetnie. Niech wraca, skąd przyszedł.
Stanley!
Żyjesz, kolego?
Ledwo.
Wrzuć coś, z czym jesteś związany.
- Czemu ja? - Bo to ty go przywołałeś.
Szybko! Cokolwiek, co jest ci bliskie.
To coś przyjmie zapłatę i odejdzie.
Ta harmonijka daje mi radość.
Nie chcę jej stracić.
A my nie chcemy stracić ciebie.
Ty stary wrażliwcu.
Dobrze, że jesteś cały. Nie chciałbym zostać sam z tym bałaganem.
Wrócił Larry, którego znam.
Jest cały? Zdążył wejść w poświatę?
Spisałeś się.
Dzięki. Dobrze, że już wróciłyście.
Słuchajcie, woda w misie nie zrobiła się przezroczysta,
tak jak u pana Peckmina.
Wciąż jest czarna.
O nie. Tylko nie to.
Odsuń się.
Już ja dam nauczkę temu kleksowi.
Halo?
Tata?
Dzieci?
- Tata! - To naprawdę wy?
- Tak! - Cześć!
Jak dobrze usłyszeć twój głos.
Gdzie jesteś?
Nie wiem.
W jakiejś mrocznej otchłani.
Nie mam pojęcia gdzie.
Widzisz nas?
Widzisz cokolwiek?
Nie widzę was, ale za to słyszę.
Słyszę też inne rzeczy, jakby coś przemykało.
Przemykało? Ale co?
Nie wiem.
Ale nie chcę, żeby mnie usłyszało.
Jest coraz bliżej.
Nie mogę przed tym uciec.
Obejrzeliśmy nagranie.
Zwróciliśmy artefakt i klepsydra się odwróciła.
Zastanawiałem się, czy to zadziała. Musicie odkryć, jak to jest powiązane.
Powiązane.
Nie trać nadziei, wydostaniemy cię.
Wiem o tym. Ja…
Zniknął.
Nie płacz, Pan. Przynajmniej wiemy, że żyje.
I porozmawiamy z nim w następną pełnię.
Dopiero za miesiąc?
Szybko zleci.
W miesiąc zdążymy sporo zrobić.
Napisy: Daria Okoniewska