(ภาพเขียนญี่ปุ่น)
ไหนเธอสองคนบอกว่าพยายามจัดส่วนนี้
ของปีกต้องห้ามแล้ว
นี่ยังเละอยู่เลย
เราพยายามแล้วจริง
เราแค่ไม่ได้บอกว่าลองแล้วทำไม่ได้
เราไม่ได้ล้มเหลว
ข้าลาออกจากโครงการนี้ เพราะการทำงานกับเจ้ามันเป็นไปไม่ได้
นี่! เจ้านั่นแหละไม่รับไอเดียดีๆ ของข้าสักอัน
เพื่อนร่วมงานผู้ทรงเกียรติยืนยันจะสร้าง
ส่วนหนึ่งที่เก็บอาวุธโจรสลัดโดยเฉพาะ
อะไรล่ะ โจรสลัดที่แท้ทรูต้องใช้อาวุธได้ทุกอย่าง
โชคดีนะที่ฉันรู้จักเจ้าของแชมป์สามสมัย
รางวัลนักอนุรักษ์ประวัติศาสตร์แห่งปี
ซึ่งจะสามารถช่วยเรา จัดระเบียบทำบัญชีวัตถุโบราณได้อย่างดี
แม่เองจ้ะ แชมป์สามสมัย เคยเล่าให้ฟังรึเปล่า
พูดตลอดเลย
งานนี้ต้องทำกันยาว แต่ลูกๆ ก็ได้ยินที่พ่อพูด
พ่อจะตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นทุกวินาที ที่ติดอยู่ในสถานที่นั้น
แม่พูดถูก เราต้องรู้ว่า มีของอะไรอยู่ในนี้บ้างจะได้คิดได้ว่า
วัตถุโบราณพวกนี้เกี่ยวข้องกันยังไง จึงจะล้างคำสาปได้
แม่วางแผนไว้ยังไงฮะ
แพนโดร่า แม่อยากให้ลูกไปห้องภาพเขียน
จดมาให้หมดว่าในนั้นมีภาพอะไรบ้าง
พยายามจัดรายชื่อภาพตามศตวรรษ
แล้วก็แยกตามทวีป
ก่อนจะแยกประเทศ
แค่ฟังก็น่าเบื่อจะแย่
ให้รัสทำห้องนั้น ส่วนหนูทำห้องนี้ไม่ได้เหรอ
แม่ไม่มีทางจะปล่อยให้ลูก อยู่คนเดียวในห้องที่มีแต่อาวุธแบบนี้
เราต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุโบราณพวกนี้ ให้ได้มากที่สุดก่อนจะจัดการกับพวกมัน
เราไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบที่เจอ กับอ่างพินิจเข้าไปอีก
ไม่อยากเจอแน่ๆ
รัส ไปที่ห้องทำงานของพ่อและดูคลิปวิดีโอให้หมด
ดูว่ามีข้อมูลอะไรเสริมส่วนที่หายไปจากบันทึก
เยี่ยมเลย ให้ดูคลิปล่ะชอบ
ไม่เห็นยุติธรรม
ทำไมรัสถึงได้ทำแต่อะไรสำคัญๆ
ไม่เอาน่ะ แพน ไม่จริงซะหน่อย
ตั้งแต่พ่อกลายเป็นหิน นายเป็นคนที่
ได้อ่านสมุดบันทึกของพ่อ ได้ฟังเสียงที่อัดไว้ ได้ดูคลิปวิดีโอ
นายกักพ่อไว้เป็นของนายคนเดียว
ไม่ใช่ซะหน่อย
แต่เวลาเป็นเรื่องแบบนี้ พ่อกับฉันแค่สื่อใจกันได้
เธอเองนั่นแหละต้องยอมรับก่อนเลยว่า เธอกับพ่อไม่ได้สนิทกัน
เพราะงานวิจัยประวัติศาสตร์
มันเรื่องของฉันกับพ่อมากกว่า
แต่ฉันผูกพันกับพ่อด้วยความสนุก
แต่ฉันกลับโดนทำโทษเพราะงั้น
ไม่ได้มีใครโดนทำโทษทั้งนั้น
ทุกอย่างที่ทุกคนทำสำคัญทั้งหมด
- ถ้าพ่อเขาอยู่ที่นี่… - แต่พ่อไม่อยู่
แล้วหนูก็ไม่ใช่ลูกคนโปรดของพ่ออย่างรัส เลยต้องถูกส่งไปทำ
เรื่องอะไรน่าเบื่อที่รัสไม่อยากจะทำ
ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ไม่สนแล้ว
ฉันก็อยากเป็นลูกที่สนุกกว่าอยู่ดี
มาดูกันว่าในห้องนี้มีขยะอะไรบ้าง
ภาพเขียนน่าเกลียดๆ
เด็กที่น่าเกลียดสุดๆ
พู่กันหรูเชียว
มีใครอยู่รึเปล่า
ภาพนั้นชวนขนลุกเชียว
เจ๋ง
"งานชิ้นนี้เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่พบ ของฮิสะ ศิลปินชาวญี่ปุ่น
ภาพคนสองคนพลัดหลงกันในป่า
ด้วยฝีมือของผีไม่มีหน้าที่เรียกว่า "นบเปะระโบ"
ผีไม่มีหน้าเหรอ
ขนลุก
เจ้านั่นมันขยับรึเปล่านะ
ปล่อยฉันนะ!
ช่วยด้วย! แม่! รัส! ช่วยด้วย!
กีฬาที่เราเรียกว่าปาเป้านั้น เป็นงานอดิเรกของคนอังกฤษมา 700 ปี
สร้างความบันเทิงให้ทุกคนตั้งแต่ชาวบ้าน ไปจนถึงพระเจ้าเฮนรี่ที่แปด
อันที่จริง ชุดปาเป้านี้ น่าจะเป็นของพวกเชื้อพระวงศ์มาก่อน
มาดูกันว่าพ่อยังเหลือฝีมืออยู่มั้ย
หูย! กลางเป้า เนี่ย ไว้ต้องทำให้ลูกๆ เห็น…
หูย! กลางเป้า
- ไว้ต้องทำให้ลูกๆ เห็น… - แจ่ม
ไม่เลวเลยนะ พ่อ
ปาจากตรงนี้ไปให้โดนสแตนลีย์ยังได้เลย
ไอ้นั่นมันตัวอะไร
นี่ เจ้า ต้องการอะไรกัน
ไม่ว่ามันจะทำอะไร เห็นแล้วไม่ชอบใจเลย
พวกนายไปตามแม่ ฉันจะไปหาแพนโดร่า
แพน แพน อยู่ในนี้มั้ย
แพน
รอบนี้อยากให้น้องแอบเทงานไปนอนในห้องจริงๆ
หา ไม่นะ
โอ๊ย ไม่ดีแล้วๆ
อะไร…
ฉันอยู่ไหนเนี่ย
ทุกอย่างดูเหมือนภาพเขียนไปหมด
แพน…
ไม่รู้นะว่าในภาพนั้นคือเธอรึเปล่า แต่ถ้าได้ยินพี่ ใจเย็นเอาไว้
เราจะช่วยออกมาให้ได้
รัสเหรอ รัส!
ฉันอยู่ในภาพเขียน คิดว่านะ
ได้ยินฉันมั้ย
รัส
เฮ้ย! เลิกโผไปมาน่าขนลุกแล้วออกมาดีๆ ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร
มองหน้าหาอะไร เจ้ากา
ไม่มีอะไรนะ ไม่มีใครสติแตก
โอเค สติแตกแล้วก็ได้
อย่ามายุ่ง! อย่ามายุ่งกับฉัน!
ขอโทษที ฉันนึกว่าเธอเป็นเจ้านปเปะระโบด้วย
เดี๋ยวๆ ช้าๆ หน่อย
พูดไปก็อาจจะไม่ช่วย
เธอก็มาหลบนปเปะระโบในนี้เหรอ
เยี่ยม อย่างน้อยก็คืบหน้า
ทำไมพวกนั้นถึงไม่เข้ามาในนี้
เท่ากับยันต์นี้ช่วยให้เราปลอดภัย
เข้าใจละ เอาให้มันอยู่ตรงนั้นต่อไปนะ… ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลย
แย่ละ จะแนะนำตัวยังไง
แพนโดร่า แพนโดร่า
ฮิสะ
แพนโดร่า แพนโดร่า
รอบเดียวพอ… ช่างเถอะ ใช้ได้อยู่
ยินดีที่ได้รู้จัก ฮิสะ
เดี๋ยวนะ ฮิสะเหรอ
คนจากในภาพเขียนนี่นา
แล้วก็เป็นคนวาดภาพนั้นเองด้วย
แต่เธอมาติดอยู่ในนี้ได้ไง
เห็นมั้ย แม่
สียังไม่แห้งเลย
แม่! รัส! ได้ยินฉันมั้ย
และถึงผมจะไม่สงสัยถ้าแพนจะพยายาม "แก้" ภาพเขียนให้ดีขึ้น
ผมว่าไอ้ตัวนี้ดึงน้องเข้าไปมากกว่า…
แล้วออกมาในโลกแทนน้อง
พูดจริงเหรอเนี่ย
ลูกฉันติดอยู่ในภาพเขียนเหรอ
คนตระกูลนี้ก็ติดนิสัยแย่ๆ
ชอบเข้าไปติดในพื้นที่ระหว่างมิติกันนะ
เราต้องช่วยน้องออกมาให้ได้ แล้วเอาไอ้ตัวนั้นกลับเข้าไป
มันคือผีไม่มีหน้าเรียกว่านปเปะระโบ
พบบ่อยๆ ในนิทานพื้นบ้านของญี่ปุ่น
นี่ภาพเขียนฮิสะ
ไม่เคยรู้เลยว่าเรามีภาพเขียนของจริง จากปรมาจารย์ยุคเซนโกคุด้วย
เข้าใจละ
คิดว่าข้าเป็นแค่ไอ้เสือทะเลไร้วัฒนธรรมสินะ
ขอบอกไว้ตรงนี้เลย ตัวข้านี้ดื่มด่ำซาบซึ้งกับศิลปะชั้นสูงมากๆ
อีกอย่าง สมัยก่อนพี่ขโมยภาพพวกนี้ตั้งเยอะ
นั่นไงล่ะ
ข้าได้ยินอะพอลโล คุณปู่ของพวกเจ้า คุยเรื่องภาพเขียนฮิสะบ่อยๆ
รู้สึกว่างานของ นางเป็นภาพเขียนหายากที่สุดในโลก
เพราะจะว่าไป นางก็หายตัวไปตั้งแต่ยังสาว
นั่นเสียงครอบครัวฉัน
คิดว่าเขากำลังคุยกันเรื่องเธอนะ
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขา
ไม่มีใครรู้แน่
เรื่องเล่าแบบเรื่องของนาง ยิ่งเล่าผ่านเวลา 500 ปีก็ยิ่งเพ้อเจ้อ
แต่เท่าที่อะพอลโลจำได้
ฮิสะเป็นที่รู้จักไปทั่วจากฝีมือวาดภาพเหนือชั้น
คนเดียวที่มีความสามารถพอกัน คือน้องสาวฝาแฝด ยูกะ
นางเก่งมากจริงๆ
ภาพของนาง ข้าก็เคยขโมยด้วย
ทั้งคู่คอยลับทักษะของกันและกัน
ท้าทายกันและกันเสมอ
แต่การแข่งขันฉันพี่น้อง ยิ่งโตก็ยิ่งกลายเป็นการชิงดีชิงเด่น
วันหนึ่ง โชกุนประกาศให้จัดประกวด เฟ้นหาสุดยอดศิลปินแห่งแผ่นดิน
ฮิสะวาดภาพเหมือนโชกุนที่น่าทึ่ง
ยูกะกลัวว่างานของตัวเองจะเทียบไม่ได้
กลางดึกคืนหนึ่ง ยูกะจึงทำลายภาพของฮิสะ
แบบนั้น โชกุนก็ต้องเลือกภาพของนางแทนฮิสะ
ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้น
ทั้งอิจฉาและโกรธเคือง ฮิสะจึงโดนโยไคชั่วล่อลวง
ให้ใช้พู่กันต้องสาป วาดภาพซึ่งจะขังยูกะเอาไว้
เมื่อน้องสาวไม่อยู่แล้ว ฮิสะจะได้เป็นศิลปินคนโปรดของโชกุน
ฮิสะอยากเอาให้แน่ว่ายูกะจะไม่ได้กลับมา
ชิงตำแหน่งของนางในสายตาโชกุนอีก
นางจึงวาดผีนบเปะระโบไว้ในภาพ
เพื่อให้คอยกักยูกะไว้ด้วย
แต่ไม่นาน ฮิสะก็นึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป และพยายามปล่อยยูกะ
แต่เจ้าโยไคชั่วร้ายทรยศฮิสะ
ตอนนี้ทั้งพี่และน้อง โดนสาปให้ถูกนบเปะระโบหลอกหลอน
และถูกขังในความอิจฉาริษยาของตัวเอง
อยากรู้จังว่ามันต้องการอะไรกันแน่
นั่นอาจเป็นกุญแจที่จะกำจัดมันได้
คิดเก่งนะ รัส
เราอาจได้เปรียบถ้าหาได้ก่อน
"พู่กันฮิราฟุเดะ กลางยุคเซนโกคุ"
ดูเครือหนามที่อยู่รอบภาพในกรอบสิ
หนามบางส่วนเป็นสีแดง
ประหลาดจัง
แล้วดูสิ มีแต่เครือหนามแดงเท่านั้น ถึงจะเจาะเข้าไปในกรอบรูปเลย
ดังนั้นถ้าเราตามเครือหนามไป…
ก็จะเจอพู่กัน
แม่! สแตนลีย์! เจอแล้ว
เก่งมาก รัส
เอาออกจากห้องนี้ก่อน เราจะได้วางแผนขั้นต่อไป
รัส เอาพู่กันหนีออกไปจากตรงนี้ก่อน
- รัส! - ปล่อยเขานะ ไอ้ผีผ้าขี้ริ้ว
แลร์รี่ อย่าใจร้อน
แลร์รี่ ไม่นะ!
รัส มันทำอะไรลูกได้รึเปล่า
ผมโอเค
ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันจะเอาพู่กันไปทำไม
นี่เป็นสิ่งเดียวที่จะหยุดพวกมัน และปกป้องพวกเราได้
แต่แลร์รี่หายไปไหนล่ะ
รู้สึกเหมือนเพิ่งปล้ำกับปลาหมึกยักษ์ ไปทั้งแปดยกแล้วแพ้ด้วย
ยูกะ เจ้าคือยูกะ
ข้าเป็นแฟนตัวยงของเจ้า
เมื่อก่อนภาพเจ้าขายได้เงินดีมากในตลาดมืด
แต่ข้าก็เก็บบางภาพเอาไว้เองนะ
ไม่ๆ อย่า ข้าไม่คิดจะทำร้ายเจ้า
ข้าเป็นคนดีนะ เนี่ย
ทำอะไร มีอะไรติดหน้าเหรอ
พวกมันจะไปไหนกัน
ยูกะ
ถ้านี่ยันต์ของเธอ ตอนนี้เธอเดือดร้อนแน่
ค่อยมีหวังหน่อยเมื่อได้รู้ว่า ใช้พู่กันเป็นอาวุธทางเราได้
แต่สีที่ติดปลายพู่กันอยู่ ไม่พอที่จะทำลายนปเปะระโบ
มีประเด็น เราต้องหาสีเพิ่มถึงจะทำอะไรได้จริงจัง
ต้องหาเยอะๆ เลยด้วย
แห้งสนิท
ต้องเอาน้ำมาเติม
ข้าจะรีบจัดการให้
หลบไปก่อน อย่าทำพู่กันหายล่ะ
ถ้าพวกนั้นดึงพู่กันเข้าไปในภาพได้ มันจะหายไปตลอดกาล
พร้อมกับน้องสาวของลูกด้วย
ฉันรู้ว่าเธอกังวลนะ ฮิสะ เราจะไปช่วยยูกะกัน
แต่ต้องคิดก่อนว่าจะทำลายคำสาปนี้ยังไง
นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่ฉันแอบอิจฉา การที่รัสไขปริศนาอะไรได้ง่ายๆ
จริงด้วย
สแตนลีย์บอกว่า ที่นี่กลายเป็นที่จองจำวิญญาณเพราะเธออิจฉา
เพราะงั้นเราก็ต้องแก้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอ
กับน้องสาวให้เรียบร้อย จะได้เป็นอิสระ
ฉันรู้ว่าเธอเศร้าแค่ไหน
พนันว่าเธอต้องคิดถึงน้องมาก
กลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับคำขอโทษเหรอ
เชื่อเถอะ ฉันเข้าใจดี
ฉันก็อิจฉาพี่ชาย
เขาฉลาดมาก ไม่เคยสร้างปัญหา เห็นทีไรขัดใจฉันที่สุด
บางทีฉันไม่อยากคุยกับพี่ด้วยซ้ำ
แต่ไม่ใช่ไม่คุยไป 500 ปีนะ สักอาทิตย์เดียวพอ
แต่แค่นั้นฉันก็จะเริ่มคิดถึงเขามากๆ จนกระทั่งเราปรับความเข้าใจกัน
ฉันว่ายูกะจะต้องดีใจ ถ้าเธอสองคนปรับความเข้าใจกันได้
เธอคิดยังไงล่ะ
โอเค ฮิสะ หายูกะให้เจอแล้วขอโทษเขาเสีย
ฉันจะช่วยคุ้มกันเธอจากนปเปะระโบ เธอทำได้
นี่ เจ้านปเปะระโบโบ๋เบ๋!
ทางนี้จ้า! มาไล่ตามเค้าเลยมะ
ยูกะ!
นั่นพี่สาวเจ้านี่
ข้าจะไปดึงความสนใจให้
ทางนี้โว้ย ไอ้หน้าผี
ไม่นึกเลยว่าขนาดไม่มีหน้าจะดูไม่ได้ขนาดนี้
ยูกะ!
ฮิสะ!
โอ๊ย!
พวกแกไม่เก่งงานแบบนี้เลย
ตั้ง 500 ปี จะจับคนสองคนยังไม่ได้
จะจับข้าได้ยังไง
แลร์รี่เหรอ
แพนโดร่า!
ข้าดีใจมากที่เจอเจ้านะ แม่หนู ข้ามาช่วยเจ้า
ก็ได้ๆ บังเอิญติดเข้ามาเหมือนกัน
ดีใจที่เจอนะเพื่อน
รัส ได้สีมาแล้ว
ลูกต้องมาตรงนี้
แม่ รับเลย!
รับได้แล้ว ปาแม่นมาก
ขอบคุณนะฮะ พ่อ
จะเอาใช่มั้ย อยากได้ก็เข้ามา
- ทำยังไงกันดี - ไม่รู้สิ เราติดอยู่ตรงนี้
ไม่นะ! ไม่!
สมน้ำหน้า
ไม่มีใครกล้าหือกับแลร์รี่แล้วรอดไปเล่าได้
แพนโดร่า! แลร์รี่! พวกนายโอเค
ขอบคุณสวรรค์
- รัส ฉันขอโทษที่โมโหพี่ - โอ๊ย
กอดแน่นจนซี่โครงหักแล้วมั้ย
ฉันแค่อิจฉาพี่ เพราะพี่ยังดูเหมือนสนิทกับพ่ออยู่เลย
ทั้งที่ตอนนี้พ่อไม่อยู่
พี่ได้อยู่กับพ่อมานานกว่า มีความทรงจำมากกว่า
รู้สึกเหมือนฉันต้องไล่ตามให้ทันอยู่ตลอดเวลา
ไม่เป็นไรนะ แพน
ฉันก็อิจฉาเวลาที่เธอดูสนุกกับพ่อมากๆ เหมือนกัน
บางทีฉันก็อยากทำตัวไร้สาระแบบนั้นได้บ้าง
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างที่เราทำอยู่ ต่อให้เป็นเรื่องน่าเบื่อ
ก็ทำเพื่อช่วยให้พ่อกลับมาได้
ดีใจที่ได้ลูกกลับมานะจ๊ะ
หนูคิดผิด งานนี้ไม่เห็นน่าเบื่อเลย
ในนั้นมีโลกทั้งใบ ฮิสะกับยูกะก็…
เดี๋ยวนะ แล้วฮิสะกับยูกะไปไหน
อาริกาโตะ แพนโดร่า แพนโดร่า
ยินดีที่ได้ช่วยจ้ะ ฮิสะ
เอ้า รับไปสิ
อ่าฮ่อย ยูกะ
งั้น เราควรกลับไปทำรายการของต่อเนอะ
เอางั้นก็ได้ หรือเธอจะมาที่ห้องทำงานพ่อ
จะได้ดูวิดีโองานวิจัยของเขาด้วยกัน
เว้นแต่เธอจะอยากอยู่ทำงานตรงนี้มากกว่า
ไม่มีทาง ไปกันเลย
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์