NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
CELTYCKA PELERYNA
„Tęsknię. Uratowałem Stanleya z przerażającej…”
Może lepiej „strasznej”? Mniej sylab.
Za bardzo kombinujesz.
W zeszłym miesiącu tata pojawił się tylko na chwilę.
Mamy sporo wieści. Musimy być efektywni.
Musimy być efektywni.
Gdzie masz notatki, mamo?
Nie potrzebuję, będę mówić z serca.
Wszyscy gotowi?
Tak jest.
Po ostatnim razie boi się zbliżyć do misy.
Nie boję się.
Trzymam wartę.
Najpierw przedmiot osobisty taty.
Sprezentowałam mu to na 30. urodziny.
Ulubiona zabawka z dzieciństwa, którą zgubił.
Wylicytowałam go na internetowej aukcji.
Żegnaj, Peterze Piramido.
A teraz twoja zapłata.
Identyfikator z pierwszej pracy w muzeum.
Dzieci.
Tata!
To wy?
„Tęsknię. Uratowałem Stanleya”.
- Alex! - Utknęłam w obrazie.
- „Zwracamy zabytki”. - Kolce są czerwone.
Nie krzycz! Mów, tato.
Nie mogę. Przemykają. Nie chcę, żeby mnie znalazły.
- Kto? - Skopiemy im siedzenia.
Róża wskazuje, które artefakty mamy zwrócić.
To, co robicie, działa. Czuję to.
Podążajcie za różą.
Tęsknie za tobą.
Słyszeliście tatę.
Róża wskaże nam kolejny artefakt.
Wokół obrazu Hisy były czerwone kolce.
Wokół pędzla też.
Kiedy zakończyliśmy klątwę, zmieniły kolor na zielony.
Musimy zająć się zabytkami, które oplatają czerwone kolce.
Ku tej hipotezie obecnie się skłaniam.
Poszukajmy czerwonych kolców.
Czerwone kolce. Znalazłem!
Szukałem czerwonych kolców, ale to wpadło mi w oko.
Kim jest pirat bez dodatków?
Doprowadziła nas do peleryny, więc to z niej musimy zdjąć klątwę.
Tylko jak?
- Założę ją i zobaczymy, co się stanie. - Nawet o tym nie marz, to zbyt ryzykowne.
Ryzyko to mój żywioł!
Stanley, odziej mnie.
Larry?
Widziałem dziwne stworzenia w oku sztormu.
To było…
ekscytujące.
Co to może oznaczać?
Miałam zajęcia ze starożytnych tkanin.
To celtycki wzór.
Czyli trzeba to zwrócić Celtom.
Zamieszkiwali całą północną Europę.
Chwileczkę.
Trafiliśmy na to podczas katalogowania.
SZKOCJA
- Tej wyspy nie ma na mapie. - To jedyna wskazówka.
Zapytam Margie, czy poleci z nami do Szkocji.
Alex wciąż zawalony pracą?
Tak. Czasem mam wrażenie, że uciekł do innego świata.
Musi być ciężko.
Dzieci źle to znoszą.
Ostatnio nie mają dla siebie czasu.
Chodziło mi o ciebie.
Radzę sobie.
Naprawdę? Bo wygląda, jakbyś się czymś martwiła.
To tylko rodzinne sprawy.
Jeśli chciałabyś o tym kiedyś pogadać,
chętnie wysłucham.
Bez osądzania.
Widzę wyspę.
Co to było?
- To tylko turbulencje. - Wszystko w porządku?
Tak.
Raz lądowaliśmy awaryjnie z Rufusem w wirze polarnym.
Wytrzymamy lekką mgłę.
Ale ja nie wytrzymam.
To źle brzmiało. Mam rację?
No, dobrze nie jest.
Jedno z nas ci pomoże.
Nie, róbcie swoje. Poradzę sobie z Rufusem.
Stanowimy zgrany zespół. Prawda, staruszku?
To klątwa zatopiła te statki?
Możliwe. Zastanawiam się, czy ktoś tu w ogóle mieszka.
Nie widzę dalej niż na kilka centymetrów.
Rodzinko!
Patrzcie na to.
Poważnie?
Tata utknął w posągu, a ty zbierasz patyki?
Nie. Pomogą nam wybadać teren we mgle.
Całkiem sprytne.
Ja mamy od-klątwić tę pelerynę?
Tu nikogo nie ma.
A czego się spodziewałaś? Strzałki „Tu zwróć pelerynę”?
Russ?
Tylko się potknąłem.
Jak nasze podwórko po inwazji susłów.
To świeże kości.
Ktoś albo coś niedawno ją zjadło.
Co rozumiesz przez „coś”?
Ten ktoś pewnie wie.
Halo?
Przepraszam! Pomożesz nam?
Naniosłem czerwone kolce na mapę wschodnich pokojów.
- Jak ci idzie z zachodnimi? - Prawie gotowe.
Larry, jaki ty masz talent. Nie miałem pojęcia.
Standardowy wzór mapy skarbów.
Hisa mi przypomniała, jak kocham sztukę.
Od wieków nie oddawałem się twórczym zajęciom. To odświeżające.
Podaj mi swoją mapę. Skleimy je razem i po sprawie.
To tylko szkic.
Albo coś koło tego.
Zmiana planów.
Razem przejdźmy wschodnie pokoje.
Ja wskażę kolce, a ty naniesiesz je na mapę.
Wszystko na mojej głowie.
Dokąd ten ktoś poszedł?
Zacznijmy poszukiwania tam.
Nie chcieliśmy cię wystraszyć. Jestem Sky Vanderhouven. Chcę…
To było niegrzeczne.
Wyglądała na wystraszoną. Sama z nią porozmawiam.
W cztery oczy. Może to ją uspokoi.
Pomóżcie Margie z samolotem, a ja niedługo do was dojdę.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie chcę szpiegować mamy.
Nie możemy jej zostawić samej z tą dziwną panią.
A jeśli coś się stanie?
Chcemy zwrócić coś, co przynależy do tej wyspy,
ale nie wiemy jak.
Tylko po to przylecieliśmy.
Zadam tylko kilka pytań, a później spokojnie wrócisz do…
kopania.
Jesteś ogrodniczką?
Mam… Miałam ogródek ziołowy.
Ale teraz jestem zbyt zajęta.
Mój mąż zamienił się w kamień.
Wiedział, że tak się stanie, ale zataił to przede mną.
Prowadzę dzieci przez szereg pozornie nieprawdopodobnych zadań,
ale czasem boję się tak samo jak one.
Raz w miesiącu możemy się z nim na chwilę skontaktować,
ale dzieci przejęły całą rozmowę.
Ledwo zdążyłam się przywitać.
Wiem, że tęsknią za tatą, ale ja tęsknię za mężem.
Mama potrzebuje czasu dla siebie.
Wracajmy na plażę.
Kocham moją rodzinę ponad wszystko.
Ale nie ma w niej miejsca na moje własne uczucia.
Wyszłaś. Wybacz to biadolenie. Chciałam dopytać o ten artefakt.
Poczekaj, co się stało?
Wracaj!
Pomocy! Halo?
Dzieci?
Ktokolwiek?
Halo!
To przez nas mama jest smutna.
No wiem.
Czasami zapominam, że nie jest tylko naszą mamą.
Pan? Nie podoba mi się to.
O ja cię…
- Co za zwariowana pogoda. - Bez ściemy.
Jak w kuli śniegowej, którą ktoś potrząsa.
Wracamy po mamę?
Nie wiem, gdzie jesteśmy.
A tym bardziej, jak wrócić.
Stoimy na piasku. Margie musi być niedaleko.
Margie!
Szukajmy Margie.
Widziałem milion filmów z jaskiniami. Żaden nie kończył się dobrze.
Kolejny wrak.
Liczba wraków na kilometr kwadratowy jest tu powalająca.
Co nie? Ale odjazd.
Na pewno jesteśmy spokrewnieni?
Obrzydlistwo.
Pan, spójrz na to.
„Dziennik Ronana StClaira, kapitana statku Zemsta Dymitra”.
Ale czad! Dziennik pokładowy!
„Dzień 15.
Opowieści o sztormach zatapiających statki przy wyspie Seulah to brednie
rozsiewane przez nieudaczników.
Zemsta Dymitra jest dzień drogi od wyspy, a ocean przypomina szklaną taflę.
Wkrótce dotrzemy do obfitych łowisk wokół wyspy
i złupimy statki tych, którzy zginęli”.
Ale im się nie udało.
To wszystko. Ani słowa o pelerynie.
A to co, na dorsza?
Tego to nawet ja nie widziałam.
Słyszałeś to?
O kurczę.
Nadchodzi przypływ. Musimy uciekać.
Teraz!
Woda jest coraz wyżej.
Wiejemy!
Co ty wyprawiasz?
List w butelce. Może być ważny.
Nie wierzę, że to mówię, ale uważaj na siebie.
Uwierz mi, próbuję.
Tak jest! Horus zwycięzcą!
„Strzeżcie się uwięzionej na wyspie selkie.
Przyciąga ryby, ale to zasadzka.
Przywołuje sztormy. Zniszczy was.
Omijajcie te łowiska. Ratujcie siebie, na nas już za późno.
Kapitan Ronan StClair i załoga Zemsty Dymitra”.
Selkie! No pewnie!
Co to jest?
Mityczne stworzenie, które w wodzie jest foką,
a na lądzie człowiekiem.
Poza nami i Margie jest tu tylko jeden człowiek.
Pani z chatki. To musi być selkie.
A mama została z nią sama.
Mamo!
Jesteś tutaj?
Ale tu śmierdzi.
Teraz te kości mają sens.
Jest półfoką. Tym się żywi.
Szukamy tylko mamy.
Przepraszam za wtargnięcie…
Czemu ona tak wrzeszczy?
Te patyki były harpunami.
Myśli, że chcemy ją skrzywdzić. Dlatego się boi.
Musimy znaleźć mamę.
Mamo!
Rufus!
Mamo!
Russ! Pandora!
Russ, znalazłam mamę!
Jesteście bezpieczni?
Tak, wszystko dobrze.
Zaraz cię wydostaniemy.
Chwyćcie drugi koniec peleryny.
Ta pani z chatki to selkie.
Nie wiedziałam, że one istnieją.
Znaleźliśmy dziennik pokładowy na wraku i list w butelce.
Cofam to, że czytanie jest nudne.
Niesamowite.
Czyli selkie odpowiada za sztormy i wraki.
Jak ona to robi?
Gdy selkie wychodzi na ląd, zrzuca skórę, by stać się człowiekiem.
Musi ją z powrotem założyć, by znów stać się foką.
Selkie jest mocno związane z morzem,
więc opłakując utraconą skórę, przywołuje sztormy.
Czyli ta peleryna to focza skóra selkie?
To dlatego Larry wyczuł sztorm.
Myśli, że ktoś ją zakopał i dlatego tyle tu dziur.
Wszystko się składa.
Zabierając pelerynę, uwięziono ją na wyspie,
żeby przyciągała ryby na połów.
Biedactwo.
Pomóżmy jej wrócić do morza.
To twoje, prawda?
Nie chcemy nic zabrać. Przyjechaliśmy, żeby to oddać.
Nie ma za co?
Ale czad!
O nie!
Rufus!
Nie do wiary.
Niesamowite stworzenia.
Wracamy?
- Co ci się stało? - Utknęłam w dziurze.
Utknęłaś? A wy co robiliście, gdy mama była w dziurze?
Było nam głupio, że nie myśleliśmy o jej uczuciach.
Przepraszamy, że nie daliśmy pogadać ci z tatą.
Rozumiemy, że kiedy jest tak…
zajęty, tobie też jest ciężko.
Ale możesz nam o tym mówić.
Starasz się być dla nas oparciem.
My też możemy nim być.
Dziękuję, kochani.
Czasem rola mamy tak mnie zajmuje,
że zapominam, jacy staliście się dojrzali.
Nie chcę się wtrącać w rodzinne sprawy, ale mam kilka pytań, Sky.
Ślepy zaułek. Ostatnie?
Zaznaczyliśmy wszystkie czerwone kolce.
Czyli mamy fajrant?
Jest wspaniała.
Układ przypomina kwiat.
Ja tam widzę wielką ośmiornicę.
Co to może oznaczać?
Nie mam pojęcia.
Trzeba to będzie omówić z rodzinką.
Co powiesz na partyjkę krykieta?
O ile mogę być piłką.
Napisy: Daria Okoniewska