Je kunt het, schat. Het is net als gym.
Daar zakte ik bijna voor.
Schiet op. Deze deur houdt het niet lang meer.
De bel.
Ik heb 'm.
En ik heb jou.
We zijn er bijna. Sneakers, laat me niet in de steek.
Onze voorvader heeft deze lang geleden van je gestolen. Hij hoort hier thuis.
Hef alsjeblieft de vloek op en stuur je waakhond weg.
HET HERINNERINGENKISTJE
Ik weet niet hoeveel van dit soort gekkigheid ik nog aankan.
Ja, het reizen bevalt me wel. Alle bijna-doodervaringen minder.
Jullie zijn allebei zo dapper. Maar ik vraag me toch af…
…of ik jullie hiervoor had moeten behoeden.
Nou, dat deed pap wel. En kijk wat dat ons heeft gebracht.
Hé, we doen allemaal ons best.
Hoe zijn jullie zo wijs geworden?
Genen. -Videogames.
Kom mee. We hebben nog veel te doen als we pap terug willen krijgen.
We hebben verder alles teruggebracht. Dit is het einde van de doornstruik.
Na dit laatste artefact krijgen we pap terug.
Maar het zijn alleen wat foto's van Cornelius.
Zijn die vervloekt?
Zou me niks verbazen.
Kijk. Dit is niet het eind van de struik. Hij loopt door deze spleet in de muur.
Een geheime kamer in een geheime vleugel. Vast niks om ons zorgen over te maken.
Dit is het echte einde van de struik met rode doorns.
En het laatste artefact voordat we pap terugkrijgen. Aan de slag.
Ho even, mevrouwtje ongeduld. We weten nog niks over deze kist.
Het is een puzzelkistje. En aan het aantal stukjes te zien…
…zijn er wel miljoenen verschillende combinaties.
Ik voel me geroepen.
Jij moet ook oppassen, Russ. Ik weet hoe jij bent met puzzels.
Mam, ik zie de ernst van de situatie echt wel in en ik zal mezelf beheersen.
Mooi zo. Eens zien of we er iets over kunnen vinden.
Ik hoop dat er een geest in zit.
Maat, wat doe je?
Ik wilde geen puzzelstukjes kwijtraken. -Je zou jezelf beheersen, zei je.
Zelfs de beste zeelui sturen niet recht een storm in.
Ik schep alleen orde. Geen puzzel is mij te ingewikkeld.
Ik zou niet…
M'n obsessie voor puzzels wordt m'n ondergang.
O grote wijze. Ik heb vele dagen en nachten gereisd om van u te kunnen leren.
Cornelius?
Ik stuur niet graag een reiziger in nood weg.
Maar onze orde accepteert geen vreemdelingen.
Dat snap ik. Er zijn vast velen zoals ik…
…die niets liever willen dan te leren van de hoeder van de herinneringenkist.
Herinneringen?
Mag ik 'm zien?
Zelfs een snelle blik op de kist zou mijn reis de moeite waard maken.
Goed dan.
De herinneringenkist werd lang geleden door onze orde ontworpen…
…om onze belangrijkste herinneringen in op te slaan.
Voor hen die zwijgend door het leven gaan…
…is het een manier om onze gebruiken door te geven.
Alleen zeer bekwame geesten kunnen de puzzels op het oppervlak oplossen.
Ik ben altijd al een puzzeltalent geweest.
Dat geloof ik graag. Maar dit is geen spelletje.
Dit is onze nalatenschap.
Dat begrijp ik volkomen.
En ik ben dankbaar dat u dit met mij deelt.
U heeft groot gelijk dat u zoiets belangrijks achter slot en grendel houdt.
Nee. Zet terug. -Wat? Wie ben jij?
Kun je me zien?
Hoe dan? Je bent een herinnering.
Hoe kom je daaraan? Zeg op. -Je bent niet het enige puzzeltalent.
Russ, gaat het?
Volgens mij wel.
En dan noemen ze mij roekeloos. -Het was me wat.
Je lichaam was er nog, maar je geest was afwezig en de kist was weg.
Ik heb Cornelius gezien.
En hij mij.
Een kist met herinneringen van Cornelius? En ze praten tegen je?
Dat vind ik zelfs eng. En niet op een goede manier.
Kon je zien waar dit klooster staat?
We hebben de verslagen doorgenomen, maar er niks over gevonden.
Het was ergens in de Himalaya.
Hoe moeten we dit terugbrengen als we niet weten waar 't vandaan komt?
Jullie vinden dit vast niks, maar wat als we terug de herinneringenkist in gaan…
…om uit te zoeken waar die vandaan komt en hem terug te brengen?
Dat is nog niet eens zo'n slecht idee. -Nee?
Het is niet ideaal, maar 't kan werken.
Het lijkt minder gevaarlijk, we hoeven niet te reizen…
…en we hebben eigenlijk weinig keus.
Een spionagemissie om de kwetsbaarheden van de vijand te ontdekken.
Geen bezwaar.
Mag ik dan iets vragen? -Natuurlijk, Stanley. Zeg het maar.
Larry en ik zouden graag meegaan op avontuur.
Willen jullie mee?
Jullie wilden niet dat we het huis zouden verlaten.
Maar deze keer is dat niet nodig.
Jullie zouden in een herinnering worden gezien, niet in 't openbaar.
Wij zouden een nuttige aanwinst zijn voor het team.
En als pratende schedel maak ik niet vaak uitstapjes.
Hoe kan ik daar nou nee op zeggen?
Welkom in het team, jongens.
Handen op de kist, allemaal.
Vergeet niet dat ze je kunnen zien en horen.
Op hoop van zegen.
O nee. Waar is Linda?
Ze raakte de kist niet aan, dus ze is vast achtergebleven.
Dat is een domper. Ze is gek op dit soort uitjes.
Dit is nog steeds de vleugel. We zouden toch naar het klooster gaan?
Ik heb precies hetzelfde gedaan. Ik weet niet waarom…
Wacht eens.
Dit stukje is iets verschoven. Dit zijn vast verschillende herinneringen.
Alsof je van zender wisselt met een afstandsbediening.
Kijk nou toch. Ze waren het beveiligingssysteem nog aan 't bouwen.
Herinneren jullie je dit nog? -Nee, wij waren nog niet wakker.
Wij ontwaakten pas toen die ouwe Corny al van steen was.
Russ, lukt het je niet dit uit te vogelen?
Laat mij eens. -Ik begrijp de aan-uitknop wel.
Alleen het wisselen van herinnering nog niet.
Ik heb nog nooit iemand zo enthousiast gezien over gereedschap.
Welnu, waar is verdorie die toverspreuk?
Ja. Daar is-ie.
'Het geluid van piepend staal.
Uit de smeedoven van Vulcanus ontwaakt dit metaal.'
Wat…
Is daar iemand? -Hij heeft ons gehoord.
Vang de indringers.
Als herinnering kan hij ons niks maken. Toch, Russ?
Ik weet het niet zeker. -Herinnering of niet: wegwezen.
Verander van zender. -Ik doe m'n best.
Er zit 'n metalen monster achter ons aan. Doe beter je best.
Dit is het, denk ik.
Stanley, Larry, snel.
Handen op de kist.
O jee.
We moeten ze gaan halen. -Russ? Kunnen we terug?
Dat zou moeten kunnen.
Ik weet alleen niet precies waar ze zijn. Of waar wij zijn.
Juni 1909. Heb je daar iets aan?
Juni 1909? Dat is maar twee maanden voor het laatste verslag van Cornelius.
En dus voor hij in steen veranderde.
Top. Dus Stanley en Larry zitten ergens hiervoor vast. We gaan ze halen.
Als het daar is…
Snel, verstop jullie. -…moeten we op expeditie.
Ik bestudeer de regio al jaren.
Alleen ik kan u naar het Verweer van de tlatoani leiden.
Dat kistje wordt het pronkstuk van mijn verzameling. Waar is het?
Sorry dat ik het zeg, maar ik heb gehoord dat u niet te vertrouwen bent.
Zodra we in Mexico aankomen, zal ik u naar de precieze locatie leiden.
Waarom zou ik jou geloven als ik een tiental academici heb…
…die me vertellen dat zoiets helemaal niet bestaat?
Omdat geen van hen er rekening mee heeft gehouden…
…dat de rivier in de afgelopen 400 jaar naar 't westen is verschoven.
Ik baan mijn eigen weg.
En als u die expeditie financiert, leidt die weg u rechtstreeks naar de kist.
Het Verweer van de tlatoani intrigeert me al jaren.
Het is moeilijk voor te stellen hoeveel macht zo'n aanwinst zou opleveren.
Regel het maar. -Dat zal ik doen, Mr Vanderhouven.
Zou dit kistje iets te maken hebben met de vloek?
Qua tijdlijn klopt het wel.
Eens zien wat die ouwe waterspuwer van plan is.
Die tunnel ken ik helemaal niet.
Kijk dan. Normaal hangt de zandloper hier. En er is ook geen doornstruik te zien.
Ik vraag me af wat daar al die jaren verstopt zat.
Het is een dikke metalen deur. Een soort kluis.
Wat zou er nou nog gevaarlijker zijn dan alle andere vervloekte dingen hier?
Nu begrijp ik hoe dit ding werkt.
De code is gebaseerd op chronologische input…
Wie ben jij? En hoe kom je aan mijn kist?
Die is niet van jou. Die heb je gejat. -Let op mijn woorden, kwajongen.
Het zal je spijten dat je Landhuis Doornstruiksteen betrad.
Als je me geen antwoord geeft, zul je me van mijn onplezierige kant meemaken.
Hoe onplezierig?
Gemene blikken, passief-agressieve opmerkingen?
Gezien je eigenwijsheid zal ik harder moeten optreden.
Oké. Ik zal je alles vertellen. Ik ben je achter-achter-achterkleinzoon…
…Horus Vanderhouven. -Jij? Mijn nageslacht?
Dat dacht ik niet. -Hé, denk je dat ik daar blij mee ben?
Jij hebt onze familie verwoest met je hebzucht.
Hoe durf je?
Nee. Hoe durf jij? Dit is allemaal jouw schuld.
En je bent niet eens echt.
Je bent maar een herinnering. -En jij bent een dief…
…die m'n huis is binnengeslopen om m'n kostbare spullen te stelen.
O ja? Hoe weet ik de weg in de verborgen vleugel dan zo goed?
Hoe weet jij dat ik dit zo noem?
Ik woon hier. Ik weet ook van de gouden bavianenkop uit Congo…
…en de wichelschaal van Mr Peckmin.
En van deze herinneringenkist uit het klooster in de Himalaya.
Je weet wel, dat klooster op de berg 'Kashmanika'?
Het was niet 'Kashmanika', onnozelaar. Het was Adrsya.
Zie je wel, je bent gewoon een bedrieger.
Waar is Russ mee bezig?
Hij heeft de locatie van het klooster losgepeuterd bij Cornelius.
Ja, je hebt me door.
Maar als je me die kist geeft en me laat gaan, zal ik niks doorvertellen.
Dat doe je zeker niet.
Want je komt hier nooit meer weg. -Maar ik ben familie.
Je draagt dan misschien mijn naam, maar je bent geen familie.
Lekker losgepeuterd, broeder.
Dank je. We moeten die kist terughalen als we hier weg willen.
En om Stanley en Larry te redden.
Die kerel is eigenlijk gewoon een all-you-can-eat-buffet van geheimen.
Ja, ik heb inderdaad honger.
Dat lijkt wel een kluis.
Als hij die kist daarin legt, kunnen we 't wel vergeten.
Deze keer heb ik een plan. Kom, hierheen.
Met hoeveel zijn jullie eigenlijk?
Het zou zonde zijn om deze kapot te gooien.
Ze hebben vast een unieke geschiedenis vol vloeken.
Dat doe je toch niet. -Daag je me uit?
Kom maar op. -Wacht. Goed dan. Wat wil je van me?
We willen alleen die kist, zodat we naar huis kunnen.
Vergeet het maar.
Jammer dan.
Russ. Doe je ding.
Ga van me af, mormel.
Geloof me, ik zou niets liever willen. Zelfs de herinnering aan jou is flut.
Russ, vangen.
Klaar.
We maken nog één tussenstop.
O nee, Larry. -Laat hem met rust, antieke roestbak.
Hé, wees 's lief.
Hij gaf me gewoon een snelle knipbeurt. En hij heet Hank.
Hank werd vervloekt door een boze smid, maar begin er maar niet over.
Het ligt nogal gevoelig.
Sorry, Hank.
Bedankt voor de knipbeurt. Ik zie je later.
Goed.
We gaan naar huis.
Hé, meid. Heb je me gemist?
Fijn om terug te zijn, maar ik ga Hank wel missen.
Misschien is hij hier nog ergens. -Laten we hem gaan zoeken.
Prima idee, maar laten we deze eerst terugbrengen naar de berg Adrsya.
Wat erg dat Cornelius jullie herinneringenkist heeft gestolen.
Ik weet niet wat er nog over is van jullie verhalen.
Onze herinneringen zijn nooit gewist.
Ze lagen ergens opgeslagen waar niemand bij kon.
Jullie hebben de harde schijf gepartitioneerd. Slim.
Dit was het laatste artefact. Op naar papa.
Hij gelooft nooit dat we Cornelius hebben ontmoet.
Ik heb zoveel vragen voor 'm. -We komen eraan, Alex.
Is hij nog steeds van steen?
Ik snap het niet. Dat was het laatste artefact.
Missen we iets?
We hebben alle kamers doorzocht.
Behalve de kamer waarvan we tot nu toe niet wisten dat die bestond.
Kijk 's daar achter de zandloper, in de doorgang uit de herinnering.
Daar zitten nog wat laatste rode doorns.
En die leiden naar de kluis van Cornelius.
Gelukkig weet ik de code nog.
Vertaling: Nikki van Leeuwen