Poradzisz sobie.
Jak na wuefie.
Prawie nie zdałem z wuefu!
Szybko!
Te drzwi długo nie wytrzymają!
Dzwon!
Mam go.
A ja mam ciebie.
Już prawie jesteśmy! Nie zawiedźcie mnie, buty!
Nasz przodek ukradł go dawno temu. Jego miejsce jest tutaj.
Proszę, zdejmij klątwę i odwołaj swojego strażnika.
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
PUDEŁKO WSPOMNIEŃ
Nie wiem, ile moja krucha psychika zdoła jeszcze znieść.
Podróżowanie jest spoko, ale wianie przed śmiercią już nie.
Jesteście dzielni, ale zastanawiam się, czy nie powinnam was od tego uchronić.
Tak zrobił tata. I widzisz, co z tego wyszło.
Wszyscy robimy, co w naszej mocy.
Jak staliście się tacy mądrzy?
- Geny. - Gry komputerowe.
Chodźmy.
Przed nami jeszcze sporo pracy.
Oddaliśmy wszystko z tej mapy.
To ostatnie czerwone kolce.
Ten artefakt powinien zdjąć klątwę z taty.
Ale są tu tylko zdjęcia Corneliusa.
To one są przeklęte?
Nie zdziwiłbym się.
Patrzcie. Róża się tu nie kończy.
Przechodzi przez pęknięcie w ścianie.
Ukryty pokój w ukrytym skrzydle.
Na pewno nie ma się tu czego bać.
Oto oficjalny koniec czerwonych kolców.
I ostatni artefakt, który uwolni tatę.
Do dzieła!
Nie tak szybko.
Niczego nie wiemy o tym pudełku.
O raju! To łamigłówka.
Sądząc po liczbie elementów,
są tu miliony różnych konfiguracji.
Zadanie stworzone dla mnie.
Ostrożnie, Russ. Wiem, jak działają na ciebie łamigłówki.
Rozumiem powagę sytuacji i będę się kontrolował.
Świetnie. Sprawdźmy, czy znajdziemy coś w zapiskach.
Mam nadzieję, że jest w nim dżinn.
Co robisz, kolego?
Nie chciałem, żeby coś się zgubiło.
Miałeś się kontrolować.
Nawet najlepszy żeglarz świata omija szkwał szerokim łukiem.
Chcę to tylko uporządkować.
Żadna łamigłówka mnie nie pokona.
Ja bym nie…
Russ?
O nie.
Wiedziałem, że łamigłówki sprowadzą na mnie zgubę.
Mędrcu, podróżowałem wiele dni i nocy, aby móc pobierać u ciebie nauki.
Cornelius?
Z niechęcią odprawiam podróżnika w potrzebie.
Ale nasz zakon nie przyjmuje obcych.
Rozumiem.
Zapewne wielu takich jak ja
pragnie otrzymać wskazówki od strażnika świętego Pudełka wspomnień.
Wspomnień?
Czy mogę je zobaczyć?
Choćby zerknięcie na nie sprawi, że moja podróż nie pójdzie na marne.
W porządku.
Zostało zaprojektowane przez nasz zakon wieki temu,
by przechować nasze kluczowe wspomnienia.
Ci z nas, którzy złożyli śluby milczenia,
w ten sposób przekazują nasze zwyczaje kolejnym braciom.
Tylko wytrawny umysł zdoła rozszyfrować tę łamigłówkę.
Mam dryg do łamigłówek.
Z pewnością, ale to nie jest zabawka.
To nasze dziedzictwo.
W pełni rozumiem.
Dziękuję, że mi je pokazałeś.
Słusznie trzymasz to cudo pod kluczem.
- Nie! Odłóż to z powrotem! - Co? Kim jesteś?
Ty mnie widzisz?
Jak? Jesteś wspomnieniem!
Jak je zdobyłeś? Odpowiadaj!
Nie tylko ty masz dryg do łamigłówek.
Russ! Nic ci nie jest?
Chyba nie.
A to niby ja jestem lekkomyślna.
Niezły widok. Twoje ciało tu było, ale umysł odpłynął, a pudełko znikło.
Widziałem Corneliusa.
A on zobaczył mnie.
Są w nim wspomnienia Corneliusa? I z tobą rozmawiają?
Nawet ja mam pietra.
I to nie tego fajnego.
Wiesz, gdzie był ten klasztor?
W dziennikach nie ma o nim ani słowa.
Gdzieś w Himalajach.
Jak mamy zdjąć klątwę, skoro nie wiemy, skąd ono jest?
Pewnie ci się to nie spodoba, ale może wrócimy do tego wspomnienia,
żeby zlokalizować klasztor i zwrócić pudełko właścicielom?
To nie jest zły pomysł.
Serio?
Nieidealny, ale może wypalić.
Nie wiąże się z zagrożeniami ani podróżowaniem.
Poza tym nie mamy zbyt wielu alternatyw.
Misja szpiegowska na terenie wroga, by odkryć jego słabe punkty!
Ja się piszę.
Czy mógłbym o coś poprosić?
Jasne, Stanley. O co chodzi?
Chcielibyśmy wam towarzyszyć.
Chcecie się dołączyć?
Z oczywistych powodów mieliśmy nie opuszczać domu.
Ale tym razem nie musimy.
Będziemy we wspomnieniu, a nie na zewnątrz.
Uważamy, że możemy się wam przydać.
Poza tym gadające czachy rzadko mogą się gdzieś wyrwać.
Skoro tak, to jak mogłabym odmówić?
Witamy na pokładzie.
Połóżcie dłonie na pudełku.
Pamiętajcie, oni was widzą i słyszą.
Raz kozie śmierć.
O nie! A gdzie Linda?
Nie dotykała pudełka, więc została poza wspomnieniem.
Szkoda. Wycieczka by ją ucieszyła.
Jesteśmy w zakazanym skrzydle?
Mieliśmy trafić do klasztoru.
Zrobiłem wszystko tak samo.
Nie wiem, dlaczego…
Zaraz.
Ta część jest odrobinę dalej.
Każda z nich musi być wspomnieniem.
Jakbyś zmieniał kanały pilotem.
Spójrzcie.
Budowa zabezpieczeń jeszcze trwa.
- Tak to zapamiętaliście? - Nie, wtedy jeszcze spaliśmy.
Przebudziliśmy się, jak Cornek już skamieniał.
Russ, masz problem z rozgryzieniem tego?
- Mogę ci pomóc. - Wiem, jak się je włącza.
Ale nie jak wybiera się wspomnienia.
Tak.
Pierwszy raz widzę, żeby ktoś się tak cieszył narzędziami.
Gdzie jest ta pieruńska inkantacja?
Tak, tu jest.
„Szczęk stali wzywam,
z kuźni Wulkana przybywaj!”
Co to…
Ktoś tu jest?
Usłyszał nas!
Złap intruzów!
To wspomnienie. Nic nam nie zrobi.
Co nie, Russ?
Nie jestem taki pewien.
Wspomnienie czy nie, wiejemy!
- Zmieniaj szybko kanał! - Staram się.
Goni nas metalowy stwór. Staraj się bardziej!
Dobra, mam to.
Pośpieszcie się, chłopaki!
Dłonie na pudełko.
O rany.
Musimy po nich wrócić.
Russ? Przeniesiesz nas tam?
Chyba tak.
Ale nie wiem, gdzie oni są.
Ani my, w zasadzie.
Czerwiec 1909.
Pomogłam?
Czerwiec 1909?
Dwa miesiące później urywają się zapiski.
A Cornelius zamienia się w kamień.
Świetnie. Stanley i Larry utknęli gdzieś wcześniej.
Ratujmy ich.
Jeśli tak jest…
Schowajmy się.
…trzeba zorganizować wyprawę.
Od lat badam ten region.
Tylko ja zaprowadzę pana do Obrony Tlatoanich.
Ta skrzynia będzie perłą mojej kolekcji.
Gdzie ona jest?
Bez urazy, ale słyszałam, że nie jest pan godzien zaufania.
Wskażę panu dokładne miejsce, gdy razem dotrzemy do Meksyku.
Czemu miałbym ci wierzyć,
skoro dziesiątki uczonych twierdzą,
że ta skrzynia nigdy nie istniała?
Żaden z nich nie wziął pod uwagę,
że w ostatnich stuleciach rzeka zmieniła swój bieg.
Podążam własną ścieżką.
Jeśli opłaci pan wyprawę, ta ścieżka doprowadzi pana do skrzyni.
Obrona Tlatoanich fascynuje mnie od lat.
Nie sposób wyobrazić sobie potęgi, jaką przyniósłby ten nabytek.
Zorganizuj wszystko.
Dobrze, panie Vanderhouven.
Czy ta skrzynia wiąże się z rodzinną klątwą?
Czasowo by się zgadzało.
Sprawdźmy, co ten gargulec kombinuje.
Pierwszy raz widzę ten korytarz.
Zobaczcie.
Tu normalnie wisi klepsydra.
A nie ma tu jeszcze pnączy.
Ciekawe, co tam się kryje?
Metalowe drzwi, jak do skarbca.
Co takiego tam chowa, co jest groźniejsze od reszty artefaktów?
Już rozgryzłem to pudełko.
To szyfr oparty na danych chronologicznych…
Coś ty za jeden?
I skąd masz moje pudełko?
Nie jest twoje. Ukradłeś je.
Posłuchaj, chuliganie.
Pożałujesz dnia, w którym się tu włamałeś.
Jeśli się nie wytłumaczysz,
zacznę być coraz bardziej nieprzyjemny.
Jak bardzo nieprzyjemny?
Wredne spojrzenia, pasywno-agresywne zaczepki?
Widzę po twoim uporze, że będę musiał być bardziej przekonujący.
Dobra, wszystko powiem.
Jestem twoim prapraprawnukiem, Horusem.
Ty? Moim potomkiem?
Nie wydaje mi się.
Myślisz, że mnie pasuje to pokrewieństwo? Zniszczyłeś rodzinę swoją chciwością.
Jak śmiesz?
Nie! Jak ty śmiesz?
To wszystko twoja wina.
I nie jesteś prawdziwy. Jesteś wspomnieniem.
A ty złodziejem i krętaczem,
który zakradł się tutaj, by zwędzić moje cenne okazy.
Tak? To jakim cudem tak dobrze znam zakazane skrzydło?
Skąd wiesz, że tak je nazywam?
Bo tu mieszkam.
Wiem też o głowie pawiana, którą ukradłeś z Kongo.
I o misie buchniętej panu Peckminowi.
I że ukradłeś to pudełko z klasztoru w Himalajach.
Tego, który znajduje się na górze „Kaszmanika”.
To nie była „Kaszmanika”, nieuku.
To była Adrsya.
To dowodzi, że jesteś tylko szarlatanem.
Co on wyprawia?
Zwodzi Corneliusa, by ujawnił lokalizację klasztoru.
Masz rację. Przejrzałeś mnie.
Jeśli oddasz mi pudełko i mnie wypuścisz, nikomu nie zdradzę twoich sekretów.
No oczywiście.
Ponieważ upewnię się, że nigdy stąd nie wyjdziesz.
Ale jesteśmy rodziną!
Może i nazywasz się Vanderhouven, ale nie jesteś moją rodziną.
Sprytnie pociągnąłeś go za język, bracie.
Dzięki.
Ale musimy odzyskać to pudełko.
I uratować Stanleya i Larry'ego.
Te człowiek to bufet pełen sekretów.
Tak, jestem głodna.
Jakby skarbiec banku.
Jeśli schowa tam pudełko, nie odzyskamy go.
Tym razem ja mam plan.
Chodźcie, tędy.
Hej!
Ilu was tu jest, włamywacze?
Byłoby szkoda, gdyby się stłukły.
Na pewno mają wyjątkową, przeklętą historię.
Nie ośmielisz się.
Przekonamy się?
- Proszę bardzo. - Zaraz.
Dobrze.
Czego chcesz?
Tylko tego pudełka, by wrócić do domu.
Nigdy.
Szkoda.
Nie!
Russ! Działaj!
Złaź ze mnie, matole!
O niczym innym nie marzę! Samo wspomnienie o tobie jest okropne!
Russ, łap!
Gotowe.
Jeszcze jeden przystanek.
O nie, Larry!
Zostaw go, ty zardzewiała blacho!
Uprzejmiej.
Podcinał mi brodę. I ma na imię Hank.
Hanka przeklął wściekły kowal, ale nie wspominajcie o tym,
wciąż bardzo to przeżywa.
Przepraszamy, Hank.
Dzięki za strzyżenie.
Wkrótce się zobaczymy.
No dobrze.
Wracajmy do domu.
Cześć, tęskniłaś?
Miło jest wrócić do domu, ale brakuje mi Hanka.
Możliwe, że gdzieś tu jest.
Poszukajmy go.
Wszystko fajnie, ale najpierw zwróćmy to pudełko.
Jest nam wstyd za Corneliusa, że ukradł waszą świętość.
Nie wiem, czy coś w nim zostało.
Naszych wspomnień nie wymazano.
Były zamknięte w miejscu, którego złodziej nie skala.
Partycja dysku twardego.
Mądrze.
To powinno zdjąć klątwę. Wracajmy do taty!
Opowiem mu o Corneliusie.
Mam do niego tyle pytań.
Już biegniemy, Alex.
O nie.
Nic się nie zmieniło?
Nie rozumiem.
To miał być ostatni artefakt.
Co jeszcze musimy zrobić?
Sprawdziliśmy wszystkie pokoje.
Poza tym, o którego istnieniu dotąd nie wiedzieliśmy.
Za klepsydrą jest korytarz, który był we wspomnieniu!
Widzę ostatnie pnącze z czerwonymi kolcami.
Prowadzi do skarbca Corneliusa.
Na szczęście pamiętam kombinację.
Napisy: Daria Okoniewska