ลูกทำได้อยู่แล้วจ้ะ
เหมือนเวลาเรียนพละไง
เรียนพละผมยังเกือบตก
เร็วๆ เข้า!
ประตูจะกันไม่อยู่แล้ว!
ระฆังตก!
รับได้แล้ว
แล้วแม่ก็รับลูกได้แล้ว
เกือบถึงแล้ว!
รองเท้าอย่ามาพังตอนนี้นะ!
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว บรรพบุรุษเราขโมยระฆังนี้มา
แต่นี่คือที่ของมัน
ช่วยถอนคำสาป และเรียกวิญญาณเฝ้าทรัพย์กลับไปที
(หีบความทรงจำ)
ไม่รู้นะว่าจิตอันบอบบางของฉันจะรับได้อีกแค่ไหน
จริง หนูก็ชอบนะที่ได้เดินทาง แต่ไม่ค่อยอินกับการเกือบตายตลอดเวลา
ทั้งคู่กล้าหาญมากจ้ะ แต่ส่วนหนึ่งในใจแม่ก็แอบคิด
แม่น่าจะปกป้องลูกๆ จากเรื่องพวกนี้มากกว่า
แต่นั่นคือสิ่งที่พ่อพยายามทำ ดูสิว่ามันพาเรามาเจอกับอะไร
แม่ เราก็แค่ทำทุกอย่างสุดความสามารถนะ
ลูกสองคนฉลาดขนาดนี้ได้ยังไง
- กรรมพันธุ์ - เล่นเกม
ไปกันเถอะ
ยังต้องทำอะไรอีกเยอะถ้าจะช่วยพ่อกลับมา
เราคืนทุกอย่างในแผนที่ที่แลร์รี่เขียนหมดแล้ว
ในที่สุดก็ถึงปลายสุดของเครือหนามแดง
นี่น่าจะเป็นวัตถุโบราณชิ้นสุดท้ายที่ต้องจัดการ ก่อนจะได้พ่อคืน
แต่ตรงนี้มีแต่รูปของคอร์นีเลียส
พวกนี้ต้องคำสาปด้วยเหรอ
ถ้าโดนสาปก็ไม่ประหลาดใจ
ดูสิ
เครือหนามไม่ได้หยุดแค่ตรงนั้น
มันเลื้อยต่อเข้าไปในช่องบนผนังนี่
ห้องลับในปีกตึกลับอีกที
ตรงนี้ไม่เห็นมีอะไรน่ากังวลเลยเนอะ
นี่คือจุดสิ้นสุดอย่างเป็นทางการ ของเครือหนามแดง
และวัตถุโบราณชิ้นสุดท้ายก่อนจะปล่อยพ่อได้
จัดกันเลย!
อย่าเพิ่งจ๊ะ แม่สาวไวไฟ
เรายังไม่มีข้อมูลเรื่องหีบนี้เลย
โห มันคือหีบกลปริศนา
และดูจากจำนวนชิ้นส่วน
อาจจะมีความเป็นไปได้ถึงล้านๆ แบบ
หีบนี้งานผมแน่ละ
ลูกก็ด้วยรัส ระวังหน่อย แม่รู้ว่าเจอเกมปริศนาแล้วลูกเป็นยังไง
แม่ ผมเข้าใจนะว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน ผมคุมตัวเองได้
ดี งั้นมาดูกันว่าเราจะเจอบันทึกเรื่องหีบนี่มั้ย
หวังว่าในนั้นจะมียักษ์
ไอ้น้อง ทำอะไรน่ะ
ฉันแค่ไม่อยากให้ชิ้นส่วนมันตกหายไปไหน
นี่ไม่ใช่การควบคุมตัวเองได้เลย
กะลาสีมากฝีมือที่สุดในโลก ยังไม่คิดจะแล่นเรือเข้าไปในพายุ
ฉันแค่จัดอะไรนิดหน่อย
ไม่มีปริศนาลับสมองอะไรที่เอาชนะฉันได้
เป็นนี่จะไม่…
โอ๊ะโอ รัส
ไม่นะ
นึกแล้วว่าความหมกมุ่นกับปริศนา จะกลายเป็นจุดตกต่ำของชีวิต
โอ ท่านผู้ทรงปัญญา ข้าเดินทางมายาวนานเพื่อขอวิชาแทบเท้า
คอร์นีเลียสเหรอ
เราไม่อยากปฏิเสธนักเดินทางที่เหนื่อยล้า
แต่วิหารของเราไม่ต้อนรับคนนอก
กระผมเข้าใจ
คงมีคนเหมือนผมอีกมากมาย
ที่อยากได้คำชี้แนะจาก ผู้พิทักษ์หีบความทรงจำอันศักดิ์สิทธิ์
ความทรงจำเหรอ
ขอดูหน่อยได้ไหม
เพียงแค่ได้เห็นหีบนั้น จะทำให้คุ้มค่าที่เดินทางมาแล้ว
งั้นก็ได้
หีบความทรงจำถูกออกแบบ
โดยวิหารของเราเมื่อหลายชั่วอายุคนก่อน…
เพื่อเก็บความทรงจำที่สำคัญที่สุดเอาไว้
สำหรับคนในหมู่เราที่หยุดสื่อสารด้วยคำพูดไปแล้ว
นี่คือวิธีสอนพิธีกรรมและประเพณีจากรุ่นสู่รุ่น
มีเพียงคนที่ฝึกจิตขั้นสูงมาแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถปลดล็อกปริศนาจากด้านนอก
ผมมีพรสวรรค์เรื่องปริศนามาตลอด
ข้าแน่ใจว่าท่านเก่ง แต่นี่ไม่ใช่การละเล่น
นี่คือมรดกตกทอดของเรา
กระผมเข้าใจดี
ขอบคุณมากที่เปิดให้ผมดู
คุณคิดถูกที่เก็บของดีเช่นนี้ไว้เป็นความลับ
- อย่า! วางคืนไปนะ - อะไรนะ
เจ้าเป็นใคร
เห็นผมด้วยเหรอ
เห็นได้ไง นึกว่าคุณเป็นความทรงจำ
ไปเอามาจากไหน ตอบมานะ!
คุณไม่ใช่คนเดียวที่ไขปริศนาเก่ง
รัส! เป็นอะไรรึเปล่า
คิดว่านะฮะ
ฉันนึกว่าตัวเองบ้าบิ่นแล้วนะเนี่ย
ดูไม่จืดเลย
ร่างของเจ้าอยู่ตรงนี้ แต่จิตของเจ้าอยู่แสนไกล แล้วไอ้หีบนั้นก็หายไปเลย
ผมเห็นคอร์นีเลียส
เขาก็เห็นผม
หีบนี้มีความทรงจำของคอร์นีเลียสเหรอ แล้วคุยกับพี่ได้ด้วยเนี่ยนะ
ขนาดฉันฟังแล้วยังน่ากลัวเลย
ไม่ใช่น่ากลัวแบบดีๆ ด้วย
ดูออกไหมว่าวิหารนี้ตั้งอยู่ที่ไหน
เราค้นบันทึกทั้งหมดแล้วไม่เห็นมีเขียนถึงเลย
อยู่สักที่ในเทือกเขาหิมาลัย
เราจะถอนคำสาปจากหีบได้ยังไง ถ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมาจากไหน
ผมรู้ว่าแม่อาจไม่เห็นด้วย แต่ถ้าเรากลับเข้าไปในหีบความทรงจำ
เพื่อดูว่ามันมาจากที่ไหน จะได้เอากลับไปคืนในที่ของมัน
นั่นไม่ใช่ไอเดียที่แย่นะ
ไม่แย่เหรอ
ก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่แม่ว่าอาจจะได้ผล
ไม่มีภัยทางกายที่จะเกิดขึ้นแน่ๆ ไม่ต้องเดินทาง
อีกอย่าง เราไม่มีทางเลือกอื่นด้วย
ภารกิจสายลับแอบดูในพื้นที่ศัตรู เพื่อหาจุดอ่อนของผู้นำสุดชั่ว
เรื่องนั้นหนูก็เห็นด้วย
ข้าขออะไรบ้างได้หรือไม่
ได้สิ สแตนลีย์ มีอะไร
แลร์รี่กับข้าอยากร่วมเดินทางไปด้วย
ในการผจญภัยครั้งนี้
อยากไปกับพวกเราเหรอ
ท่านไม่อยากให้เราไปจากบ้านหลังนี้ ซึ่งก็มีเหตุผลชัดเจนอยู่
แต่ครั้งนี้เราจะไม่ต้องออกไปไหน
เพราะพวกนายจะไปอยู่แค่ในความทรงจำ ไม่ได้ออกไปให้ชาวบ้านเห็น
เราเชื่อว่าเราจะช่วยทุกคนได้มาก
อีกอย่าง กะโหลกพูดได้อย่างเรา แทบไม่มีโอกาสจะออกไปเที่ยวไหน
พูดเสียขนาดนั้น ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง
ยินดีต้อนรับ พวกนาย
ทีนี้ ทุกคนวางมือไว้บนหีบ
อย่าลืมนะ พวกนั้นทั้งมองเห็นและได้ยินเรา
ไม่ลองไม่รู้
ไม่นะ! ลินดาไปไหน
น้องไม่ได้แตะหีบอยู่ อาจจะอยู่นอกความทรงจำนี้
เสียดายนะ น้องน่าจะชอบทัศนศึกษา
นี่ยังอยู่ในปีกต้องห้ามอยู่เลย
นึกว่าเราจะไปที่วิหาร
ผมทำแบบเดียวกับที่ทำเมื่อครั้งที่แล้ว
ไม่รู้ทำไมมันถึงไม่…
เดี๋ยวก่อนนะ
ตอนนั้นส่วนนี้มันเลยไปล็อกหนึ่ง
แต่ละชิ้นคือความทรงจำแต่ละส่วน
เหมือนใช้รีโมตกดเปลี่ยนช่องใช่มั้ย
ดูนี่สิ
สมัยนั้นเพิ่งสร้างระบบรักษาความปลอดภัย
นี่สภาพแบบที่พวกนายจำได้จากช่วงนั้นเหรอ
ไม่เลย ตอนนั้นเรายังไม่ถูกปลุกขึ้นมา
เราไม่ได้ตื่นจนกระทั่งเจ้าเฒ่าคอร์นี่ ถูกสาปเป็นหินไปแล้ว
รัส ลูกดูไม่ออกว่าจะใช้หีบยังไงรึเปล่า
- แม่ช่วยได้นะ - คือ ผมรู้ว่าจะปิดเปิดยังไง
แต่การโดดไปโดดมาระหว่างความทรงจำ ที่ยังไม่รู้ว่าจะปรับยังไง
เยส
ไม่เคยเห็นใครตื่นเต้นดีใจ กับเครื่องมือตีเหล็กกล่องใหญ่ขนาดนี้
ทีนี้ ไอ้คาถานั้นมันต้องท่องว่าอะไรนะ
อ้อๆ อยู่นี่เอง
"เสียงแห่งเหล็กร้องจ้า
จากเตาหลอมแห่งวัลแคน ลุกขึ้นมา!"
อะไร…
มีใครอยู่ในนี้เหรอ
เขาได้ยินเราแล้ว
จับเจ้าผู้บุกรุกนั่นมา!
เขาเป็นแค่ความทรงจำ ทำอะไรไม่ได้หรอก
ใช่มั้ย รัส
ก็ไม่แน่ใจนะ
จะเป็นความทรงจำหรือไม่ เผ่นกันดีกว่า
เร็วเข้า เปลี่ยนช่อง!
พยายามอยู่
มีปีศาจเหล็กไล่ตามเราอยู่นะ พยายามอีก!
คิดว่าทำได้แล้ว
สแตนลีย์ แลร์รี่ เร็วเข้า!
วางมือไว้บนกล่อง
ตายแล้ว
เราต้องกลับไปรับพวกนั้นก่อน
รัส ตั้งให้เรากลับไปตรงนั้นได้มั้ย
คิดว่าได้นะ
แค่ไม่รู้ว่าพวกนั้นอยู่ตรงไหนแน่
หรือว่าพวกเราอยู่ตรงไหน
มิถุนายน ปี 1909
พอจะช่วยมั้ย
มิถุนายนปี 1909 เหรอ
นั่นแค่สองเดือน ก่อนที่บันทึกของคอร์นีเลียสจะหยุดเขียนไป
สองเดือนก่อนที่เขาน่าจะถูกสาปเป็นหิน
เยี่ยม งั้นเรารู้ละว่าสแตนลีย์กับแลร์รี่ ติดอยู่ในช่วงก่อนหน้านี้
ไปรับพวกเขากัน
ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่า…
เร็วเข้า ไปซ่อน
งั้นอาจต้องตั้งคณะสำรวจจริงๆ
ฉันศึกษาภูมิภาคนั้นมาหลายปี
ฉันเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถ พาคุณไปยังหีบพิทักษ์ทลาโทอานีได้
หีบนั้นจะมาเป็นจุดเด่นที่สุดของคอลเล็กชั่น
ทีนี้ มันอยู่ไหน
อย่าถือสานะ แต่ฉันได้ยินมาว่า คุณเป็นคนเชื่อถือไม่ได้ คุณแวนเดอร์โฮเวน
ฉันจะพาคุณไปยังสถานที่นั้นเมื่อเราไปถึงเม็กซิโก
ทำไมฉันถึงจะต้องเชื่อเธอ
ทั้งที่มีชายจบปริญญามหาวิทยาลัยเป็นสิบๆ คน
มาบอกว่าของนั้นไม่มีอยู่จริง
เพราะพวกนักวิชาการพวกนั้น ไม่ได้ทันคิดถึงข้อเท็จจริงที่ว่า
แม่น้ำสายนั้นค่อยๆ เบี่ยงไปทางตะวันตก ตลอดช่วงสี่ศตวรรษที่ผ่านมา
ฉันแผ้วถางทางของตัวเอง
และถ้าคุณให้ทุนการสำรวจครั้งนี้ เส้นทางนั้นจะนำคุณไปถึงหีบได้แน่
ฉันสนอกสนใจหีบพิทักษ์ทลาโทอานีมาหลายปี
อำนาจที่จะอยู่ในกำมือหากได้มันมา มหาศาลจนแทบจินตนาการไม่ออก
จัดการไปเลย
ตกลงค่ะ คุณแวนเดอร์โฮเวน
คิดว่าหีบนี้มันเกี่ยวกับคำสาปประจำตระกูลด้วยมั้ย
จังหวะมันก็ตรงกัน
งั้นไปดูกันว่าตาเฒ่าหินปูนนั่นคิดจะทำอะไร
ไม่เคยเห็นอุโมงค์นั้นมาก่อน
ดูสิ
ปกติตรงนี้คือจุดที่มีนาฬิกาทราย
แถมยังไม่มีเครือหนามอะไรสักนิด
แม่อยากรู้จังว่าข้างหลังนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เป็นประตูเหล็กบานใหญ่ เหมือนห้องนิรภัย
เขาจะมีอะไรต้องขังที่จะอันตรายกว่า
พวกของต้องสาปอื่นๆ ที่วางไว้ข้างนอกนี่
เข้าใจเจ้าหีบความทรงจำนี่ละ
เป็นการถอดรหัสจากการ ใส่ข้อมูลตามลำดับขั้นแทนที่จะ…
เจ้าเป็นใคร
และไปเอาหีบความทรงจำของฉันมาจากไหน
ไม่ใช่ของคุณซะหน่อย คุณขโมยมา
จำไว้ให้ดีนะ เจ้าเด็กนอกคอก
เจ้าจะต้องเสียใจ
ที่กล้าบุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์ไบรอาร์สโตน
ถ้าเจ้าไม่ยอมตอบคำถามของฉัน
ฉันจะจำเป็นต้องทำตัวไม่น่ารักมากขึ้นทุกที
ไม่น่ารักแค่ไหน
มองเหยียดหยาบคาย พูดจาประชดประชันแบบนี้เหรอ
เห็นว่าเจ้ายิ่งดื้อด้าน ฉันก็ยิ่งต้องโน้มน้าวใจกว่าเดิม
โอเคๆ ผมยอมบอกทุกอย่างก็ได้
ผมเป็นหลานเหลนโหลนของคุณ
ฮอรัส แวนเดอร์โฮเวน
เจ้าเนี่ยนะ คือเลือดเนื้อเชื้อไขฉัน
ไม่น่าจะใช่
เอ้า คิดว่านี่อยากเป็นญาติคุณหรือไง
คุณคือคนที่ทำลายชื่อเสียงครอบครัวของเรา จากความโลภของคุณ
กล้าดียังไง
ไม่ คุณนั่นแหละกล้าดียังไง
นี่มันความผิดคุณทั้งหมด
อีกอย่าง ตอนนี้คุณไม่มีตัวตนจริงด้วยซ้ำ
เป็นแค่ความทรงจำ
ส่วนเจ้าก็เป็นไอ้แมวขโมยขี้โกหก
ที่แอบเข้ามาในบ้านของฉัน เพื่อย่องเบาเอาสมบัติล้ำค่าของฉันไป
ถ้าผมเป็นแค่โจรธรรมดา ผมจะรู้เส้นทาง ในปีกต้องห้ามดีขนาดนี้ได้ยังไง
เจ้ารู้ได้ยังไงว่าฉันเรียกส่วนนี้ว่าอย่างนั้น
เพราะผมก็อยู่ที่นี่ไง
แบบเดียวกับที่รู้เรื่องหัวลิงบาบูนทอง ที่คุณขโมยมาจากคองโก
หรืออ่างพินิจที่โกงมาจากคุณเพคมิน
หรือวิธีที่คุณขโมยหีบความทรงจำนี้ มาจากวิหารในเทือกเขาหิมาลัย
นั่นน่ะ ที่อยู่บนเขา "กาฑมัณนิกา"
ฮ่า! ไม่ใช่เขา "กาฑมัณนิกา" เจ้าเด็กไร้ปัญญา
เขาอดิษยาต่างหาก
ยิ่งพิสูจน์ว่าเจ้าเพียงแต่แอบอ้างเท่านั้น
รัสทำอะไรของเขา
เขาหลอกให้คอร์นีเลียสเผยที่ตั้งของวิหารนั้น
ก็จริง โดนจับได้ละ
แต่ถ้าเอาหีบคืนมาแล้วปล่อยผมไป
สัญญาเลยว่าจะไม่เอาความลับคุณไปบอกใคร
ก็ต้องไม่บอกอยู่แล้ว
เพราะฉันจะทำให้แน่ใจว่า
เจ้าจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่
แต่ผมเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขคุณนะ
เจ้าอาจได้ชื่อแวนเดอร์โฮเวน แต่เจ้าไม่ใช่เลือดเนื้อของฉัน
เก่งมากที่บีบเอาข้อมูลจากเขาได้นะ พี่ชาย
ขอบใจ
แต่เราต้องชิงหีบคืนมาถ้าอยากออกไปจากตรงนี้
แล้วต้องไปช่วยสแตนลีย์กับแลร์รี่ด้วย
หมอนี่เป็นบุฟเฟต์ความลับแบบกินไม่อั้นชัดๆ
ใช่สิ หนูหิวอีกแล้ว
นั่นอย่างกับห้องนิรภัยของธนาคาร
ถ้าเขาเอาหีบเข้าไปเก็บในนั้น เราไม่มีทางเอากลับออกมาได้แน่
รอบนี้แม่มีแผนจ้า
มาเร็ว ทางนี้
นี่!
พวกเจ้าบุกรุกเข้ามากี่คนเนี่ย
ถ้าทำแตกคงน่าเสียดายแย่เลยเนอะ
ฉันแน่ใจว่าแต่ละชิ้น ต้องมีประวัติต้องสาปไม่เหมือนชิ้นไหน
เจ้าไม่กล้าหรอก
อยากลองมั้ยล่ะ
- จัดเลย - เดี๋ยว
ก็ได้
เจ้าต้องการอะไร
เราแค่อยากได้หีบนั้น เราจะได้กลับบ้านกัน
ไม่มีวัน
เสียดายนะ
ไม่!
รัส! จัดเลย!
ปล่อยฉันนะ เจ้าเด็กโสมม
เชื่อเถอะ นี่ก็ไม่อยากอยู่ใกล้หรอก
ขนาดความทรงจำยังเหม็นเลย
รัส รับไว้!
พร้อมแล้ว
แวะอีกจุดเดียวก่อนจะกลับบ้าน
โอ๊ย ไม่นะ แลร์รี่!
ปล่อยเขานะ ไอ้กระป๋องสนิม!
เอ้า พูดดีๆ หน่อย
เขาแค่เล็มหนวดให้ข้า แล้วเขาก็ชื่อแฮงค์
ปรากฏว่าแฮงค์ถูกช่างตีดาบขี้โมโหสาป แต่อย่าพูดไป
เรื่องนั้นมันจี้ใจเขา
เสียใจด้วยนะ แฮงค์
ขอบใจที่เล็มให้
กลับไปแล้วเจอกัน
เอาละ
กลับบ้านกันเถอะ
ไง น้อง คิดถึงฉันมั้ย
ดีใจที่ได้กลับบ้าน แต่ข้าคงคิดถึงแฮงค์
เขาอาจยังอยู่ในนี้ก็ได้นะ
เราควรไปหาให้เจอ
ก็ดีอยู่นะ แต่เอาหีบนี้ไปคืนที่เขาอดิษยาก่อนดีกว่า
เรารู้สึกแย่มาก ที่คอร์นีเลียสขโมยหีบความทรงจำของคุณไป
ฉันไม่รู้ว่ายังมีเรื่องราวของพวกคุณเหลืออยู่ไหม
ความทรงจำของเราไม่ได้ถูกลบเลือน
เพียงแต่ถูกเก็บไว้ในจุดที่ โจรคนใดก็ไม่อาจทำให้แปดเปื้อน
อ๋อ เหมือนแบ่งพาร์ทิชั่นฮาร์ดไดรฟ์
ฉลาดมาก
นั่นน่าจะเป็นวัตถุโบราณชิ้นสุดท้าย ที่จะถอนคำสาปได้ ไปหาพ่อกัน!
รอเล่าไม่ไหวละ ว่าเราเจอคอร์นีเลียสด้วย
มีคำถามอยากถามพ่อเยอะมาก
เรากำลังไปแล้วนะ อเล็กซ์
ไม่นะ
ยังเป็นหินอยู่เหรอ
ไม่เข้าใจเลย
นั่นควรจะเป็นวัตถุโบราณชิ้นสุดท้าย
เราจะต้องทำอะไรอีก
เราตรวจดูหมดทุกห้องแล้ว
เว้นแค่ห้องนั้นที่ไม่รู้ว่าเป็นห้องจนตอนนี้
ดูสิ หลังนาฬิกาทราย เป็นทางเดินที่เห็นในความทรงจำ
นั่นคือเครือหนามแดงเส้นสุดท้าย
และมันเลื้อยเข้าไปในห้องนิรภัยของคอร์นีเลียส
โชคดีนะ นี่จำรหัสเปิดห้องไว้แล้ว
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์