Mierzyłam się z pawianami, jaszczurzymi dziećmi, Noppera-bõ,
posłańcem, selkie i naszym podłym przodkiem.
Ale nie mogę użyć podkaszarki?
Wyjaśnij mi to.
To mi daje nikłe poczucie kontroli nad twoim bezpieczeństwem.
Nie wnikaj.
Rozumiem cię, Pandoro.
Lata awanturniczych przygód,
a nie wolno mi rzucić sztyletem.
Zasugerowałem tylko hobby, które nie wymaga kończyn, mięśni
i dobrego celu. Narażałbyś się.
Russ, masz latarkę?
Tu jest zbyt ciemno. Nie widzę skarbca.
No proszę.
Znalazłeś coś ciekawego?
Wszystko jest zarośnięte.
Widzisz czerwone kolce?
Tak. Widzę też…
Zaraz, co to jest?
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
AZTECKI NASZYJNIK
Halo?
Nikogo tu nie ma. Z żyjących.
I tego się boję.
To zobaczyłeś, Russ?
Tak. Kto to jest?
To Apollo. Ojciec Aleksa. Wasz dziadek.
Nie jest sam. Spójrzcie.
To bliźniak Apolla, Artemis. Reszty nie poznaję.
To jest Kserkses, dziadek Aleksa.
Freya, córka Corneliusa, biedaczka.
A tego nie trzeba przedstawiać.
Skarbiec.
Wiedziałem, żeby zapamiętać kombinację ze wspomnienia.
To jest ten finałowy boss? Kula do kręgli?
Spójrzcie na to wgłębienie.
Brakującym elementem jest klepsydra.
Zgadza się. Zatoczyliśmy koło. Koniec przygody jest blisko.
Linda, nie!
Linda, stój!
O nie, Linda.
Cornelius zdobył skrzynię,
ale gdy dotknął klepsydry, zamienił się w kamień, jak Linda.
Alex jej nie dotknął, a i tak skamieniał.
Ja to rozumiem tak, że jeśli dotkniesz artefaktu,
klątwa spada na ciebie, a jeśli go ukradniesz, to na rodzinę też.
Dlatego pnącze prowadziło nas do artefaktów.
Abyśmy cofnęli klątwę, którą uruchomił Cornelius.
Pnącze wskazało nam skrzynię, której nie możemy dotknąć? Nie czaję.
Coś nam umyka.
Bingo! Hieroglify.
Musimy je przetłumaczyć.
„Połącz dwa elementy, by uwolnić wielką moc.
Trzeci element to potężna osłona”.
Trzeci element?
Gdzie to widziałaś?
Zbieram informacje do książki Aleksa.
Rozumiem.
Możemy porozmawiać w moim biurze?
Jasne. Jestem tuż za tobą.
„Trzeci element”? Widzicie jakiś?
Może stary pąklak go ukrył. Każdy pirat wie,
że nie zakopuje się całego skarbu w jednym miejscu.
Wątpię, żeby miał czas coś ukryć.
Skamieniał zaraz po dotknięciu klepsydry.
Może to taka sama łamigłówka, nad którą bzikował Russ.
Nie bzikowałem.
Kochasz łamigłówki.
Ożeniłbyś się z łamigłów…
O nie! Zamieniam się w kamień?
Przeciwnie, wynik jest pomyślny.
Martwię się o ciebie.
Byłaś zdecydowana podjąć pracę w muzeum,
a tu nagle pomagasz Aleksowi z książką?
Przepraszam, że nie dałam ci znać.
Wiążę z tobą wielkie plany. Jeśli nie jesteś zainteresowana, powiedz.
Jestem zainteresowana.
Ale pochłonęły mnie dzieci, goniące terminy Aleksa…
Wszystkie ręce na pokład. Ale już kończymy.
W porządku, moja droga. Daj znać, gdybyś chciała o czymś pogadać.
Dziękuję. Wszystko się ułoży.
Wkrótce się odezwę.
Nie znalazłem naszyjnika, ale to było wciśnięte za skrzynię.
Mapa ze wspomnienia Corneliusa. Stamtąd pochodzi ta skrzynia.
Najpierw musimy odnaleźć naszyjnik.
Szukaliśmy wszędzie. Tu go nie ma.
W dziennikach też nie ma ani słowa.
Coś mi się przypomniało!
Zostańcie tu.
UPIORNE KRONIKI
„Upiorne kroniki”? Skąd to masz?
Od lat mam subskrypcję. Tata mi pozwolił.
A jakżeby inaczej.
Tu jest. „Bruja z jukatańskiej dżungli”.
To „wiedźma” po hiszpańsku.
Wszyscy to wiedzą.
- Daj, przeczytam. - Nie musisz. Spójrz na obrazek.
To naszyjnik ze skrzyni!
Skrzynia to chyba ostatni artefakt, więc cieszcie się wolnym.
W zasadzie mam jedną prośbę.
Wiem, że ona jest… ale moglibyście…
Otoczymy ją troskliwą opieką.
No dobrze, Margie czeka.
Muszę o to zapytać. Te artefakty, które przewozimy –
nie robimy tego bezprawnie, prawda?
Przyjaźnimy się od lat, więc wyznam ci prawdę.
Te artefakty…
Nie można tego ująć inaczej – są przeklęte.
Ale prawnie wszystko gra? Co za ulga.
Klątwy to pikuś. Ale policja? To zupełnie inna para kaloszy.
Serio? Zero zdziwienia?
Mnie było trudno w to uwierzyć, a chodzi o moją rodzinę.
Gdy przyjaciele coś mówią, to im wierzę.
Po prostu.
Dzięki za zrozumienie.
Wybacz, że mówię to dopiero teraz.
Rozumiem. Chronisz swoją rodzinę.
Ale wy jesteście moją rodziną i też muszę was chronić.
Później namaluję was w stylu renesansowym.
Kusi mnie również garncarstwo.
Możesz nie mieć czasu na nowe hobby.
Rodzina od czasu do czasu może wciąż nas potrzebować.
Pogódź się z faktami, Stan.
Kiedy zdejmą klątwę i Alex wróci, nikt nie będzie już tu przychodził.
Emeryturka, chcesz czy nie.
Nie chcę.
Chcę, by moje życie miało cel. Co mam robić, jeśli nie mogę pomagać?
- Mamy wodę, jedzenie… - I mapę.
Lokalni przewodnicy nie chodzą tą trasą, ponieważ boją się wiedźmy.
Jesteśmy zdani na siebie.
Super.
Czujecie? Pachnie kwiatami. Plumeria?
Jak ten kwiatek z naszyjnika.
Jest ich więcej.
Na bank dojdziemy do chatki z piernika, jak w Jasiu i Małgosi.
Bajce, w której rodzeństwo zostaje niemal pożarte przez wiedźmę?
Tak, ale są pierniki.
W temacie zakończeń.
Co teraz, mamo?
Wejdę tam sama.
Poczekajcie na mój sygnał.
Jak tu pięknie.
A są pierniki?
Powinny gdzieś tu być.
Zostaw to!
Witajcie, podróżnicy. Jestem Ania.
Ja panią kojarzę.
Wielu myśli, że mnie zna z powodu mojej serdeczności.
Pewnie jesteście głodni. Zapraszam, zjedzmy coś.
To archeolożka ze wspomnienia Corneliusa.
- Jest wiedźmą? - Wygląda jak ona,
ale to było sto lat temu.
Wszystko dobrze?
Przekąsicie coś ze mną?
Przygotowałam więcej dla mojej córki, ale Dahlia odrobinę się spóźnia.
Od dawna tu mieszkacie?
W Meksyku? Tak.
Początkowo często się przenosiłyśmy, ale lata temu osiadłyśmy tutaj.
Skąd masz taki piękny naszyjnik?
Długo by opowiadać.
Na szczęście czasu nam nie brakuje.
Byłam kiedyś studentką archeologii
i pasjonowały mnie azteckie artefakty.
W tamtych czasach niewiele wiedzieliśmy o starożytnych cywilizacjach.
Czyli w jakich czasach?
Dawno temu. Nie przerywaj.
Byłam jedyną kobietą na roku.
Nikt nie chciał finansować moich wypraw,
aż pewnego dnia poznałam tajemniczego kolekcjonera.
Corneliusa! Naszego praprapradziadka.
No co?
Jesteście potomkami Corneliusa Vanderhouvena?
Tak, choć wolelibyśmy nimi nie być.
Przez niego ciąży na nas klątwa.
I przez artefakt, który mu wskazałaś – skrzynię.
Obronę Tlatoanich? Macie ją?
Zastanawiałam się, co się z nią stało.
Co pani o niej wie?
Zaproponowałam mu tę wyprawę, ponieważ desperacko
pragnęłam rozwinąć karierę.
Jednak w trakcie podróży do Meksyku zaczęłam żałować tej decyzji.
Obrona Tlatoanich uchroni mnie przed konsekwencjami.
Moja misja nie zazna porażki!
Obrona Tlatoanich miała chronić wielkich wodzów przed porażką.
Ale Cornelius zasługiwał na los, którego próbował uniknąć.
Musiałam uniemożliwić mu skorzystanie ze skrzyni.
Ale był taki zdeterminowany.
Dzięki badaniom wiedziałam, że dostęp do mocy skrzyni
nie jest możliwy bez trzeciego elementu, elementu osłaniającego.
Ale Cornelius tego nie wiedział.
Odpalaj!
Poświęciłam życie temu, by utrzymać Obronę Tlatoanich
z dala od Corneliusa i innych o niecnych zamiarach.
Dlatego zaszyłam się w dżungli,
a wkrótce odkryłam, że naszyjnik ma życiodajną moc.
I dlatego wciąż tu jestem.
Dał pani nieśmiertelność?
Tego nie wiem, ale uchronił mnie przed zagrożeniem.
Dzięki niemu dotkniemy klepsydry.
Wróć z nami, żebyśmy mogli zdjąć klątwę. Prosimy.
Inaczej Russ i Pandora zamienią się w kamień.
W kamień? Oczywiście, pomogę wam.
Rodzin nie wolno rozdzielać.
Wspaniale. Dziękuję. Nasz samolot jest na skraju dżungli.
Nie teraz. Już ciemno.
Prześpijmy się i wyruszymy z rana.
Nie jest tak późno. Widać słońce.
Dahlia na pewno już wróciła.
Rano was sobie przedstawię. Pokochacie ją.
Musimy działać. Nie możemy tak tu siedzieć.
Moglibyśmy wykorzystać jej nieuwagę i ukraść naszyjnik.
Wtedy nie bylibyśmy lepsi od Corneliusa.
Ania potrzebuje czasu, a my to uszanujemy.
- Russ, nie śpisz? - No.
Słyszę kogoś. A ty?
To pewnie Ania albo jej córka.
Muszę sprawdzić, co jest grane.
Czekaj, idę z tobą.
Słyszysz? To ten głos.
To Ania, widzisz? Wracajmy.
Czekaj. Chcę zobaczyć, z kim rozmawia.
Serce mi się kroi, gdy jesteś taka samotna.
Tak, tak, rozumiem.
Masz dość obcych, ale te dzieci są takie miłe.
- Dziewczynka przypomina mi ciebie. - Alergia.
Było blisko. Idziemy.
Kłopoty ze snem?
Tak. Wie pani, jet lag.
Pokażę wam mój ogród. Księżycowe pnącze dziś zachwyca.
Może lepiej…
Tylko rzućcie okiem. Nigdy czegoś takiego nie widzieliście.
Jest naprawdę ładne, ale pora spać.
Nie!
Co to ma być?
Co mówiłem o Jasiu i Małgosi?
Dzieci?
Pandora? Russ? Gdzie jesteście?
Russ? Pandora? Russ?
Ania? To ty?
Jesteś córką Anii. Dhalia, tak?
Cześć. Jestem Sky i szukam moich dzieci.
O, Sky. Dlaczego nie śpisz?
- Gdzie moje dzieci? - Podziwiają pnącze księżycowe.
Niedługo wrócą. Miło jest mieć gości.
Nie mamy czasu na gierki.
Nie gram w żadne gierki.
Wasza rodzina odpowiada za klątwę, która zniszczyła mi życie.
Możecie chociaż dotrzymać nam towarzystwa.
Russ, Pandora i ja nie mamy nic wspólnego z tą klątwą.
Potępiamy to, co zrobił Cornelius.
Walczymy po tej samej stronie.
Słuchaj. To mama.
Gdzie są moje dzieci?
Mamo! Tu jesteśmy!
Poświęciłam się, by chronić świat przed Obroną Tlatoanich
i jak mi podziękowano?
Musiałyśmy uciekać z dżungli do dżungli,
bo ludzie się mnie boją. Nazywają bruja.
A później obudziłam się
i znalazłam Dhalię w takim stanie.
Przykro mi.
Byłabym zdruzgotana, gdyby to spotkało moje dzieci.
Kradzież tej skrzyni uruchomiła klątwę, która spadła na nasze rodziny.
Możemy ją zatrzymać, jeśli…
Jak śmiesz nazywać mnie złodziejką po tym wszystkim, co przeszłam?
- Mamo! - Cieszcie się rodzinnym czasem.
Przepraszamy.
Dzieciaki.
Przepraszam, że musicie to przeżywać.
Wymyślimy coś, jestem tego pewna.
To nie w porządku.
Nie zaszliśmy tak daleko, by teraz ponieść porażkę!
Ania!
Niszczą mój ogród.
Przecież nie zamknęłam ich w lochu.
To raj na ziemi.
Rodzina Corneliusa zasługuje na coś dużo gorszego.
Wkrótce się uspokoją
i zostaniecie najlepszymi przyjaciółmi.
Jestem o tym przekonana.
O nie, tylko nie plumerie.
Zerwijcie jeszcze jedną plumerię, a gorzko tego pożałujecie!
Wypuść nas!
Nie pozwolę, by rodzina Corneliusa chodziła po tym świecie wolno.
Żądam sprawiedliwości.
Masz się za bohaterkę, ale nią nie jesteś.
Cornelius nie zdobyłby tej skrzyni, gdybyś go do niej nie doprowadziła.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Byłam młoda. Odpokutowałam z nawiązką za swój błąd.
Teraz popełniasz kolejny!
Uchroniłaś świat przed Corneliusem.
Ale jego już nie ma. My chcemy użyć skrzyni, by ocalić tatę.
On jest niewinny, tak jak twoja córka.
Więżąc nas tutaj, ty jesteś tą złą.
Kto uchroni świat przed tobą?
Nie patrz tak na mnie.
Chciałam tylko ukarać Corneliusa.
Nie wiedziałam, że klątwa przejdzie na jego rodzinę.
Gdybym wiedziała, że tak się stanie, nie zatrzymałabym naszyjnika.
Po co mi tyle czasu, skoro nie mogę go spędzić z tobą?
Weźcie go.
Nie musisz… Możesz polecieć z nami.
Nie chcę go już nosić. Miałaś rację.
Nie chciałam, by Cornelius posiadł zbyt wielką moc,
a sama dałam się jej opętać.
Kiedy już ocalicie ojca, upewnijcie się, że Obrona Tlatoanich zostanie zniszczona.
Przez was lub przez tych, do których prawowicie należy.
Dziękujemy ci.
Wykorzystajmy pełnię.
Niech tata się szykuje. Ja pójdę po klepsydrę.
Jasne.
Woda jest. Teraz ofiary.
Tato?
Gdzie on jest?
Powinien już się pojawić. Coś jest nie tak.
Napisy: Daria Okoniewska