Czemu tata się nie pojawił?
- Czy on… - Cicho! Jesteśmy tak blisko.
Uratujemy go. Prawda, mamo?
Georgia mówiła, że trzeba połączyć dwa elementy.
Raz kozie śmierć.
Dobra. Wszyscy wychodzą.
- Że co? - Dlaczego?
Nie wiemy, co się wydarzy.
Ja jestem chroniona przez naszyjnik.
Reszta z was? Nie za bardzo.
Uważaj na siebie.
Myślicie, że zadziała?
Oby, ale dotąd każdy postęp przynosił kolejne komplikacje.
To musi być koniec.
Przezwyciężyliśmy zbyt wiele prób, by teraz polec.
Stanley ma rację. Odzyskamy tatę i Lindę też!
- Wszystko dobrze? - Tak sądzę!
Coś wyraźnie się dzieje.
Co za przyjemny widok.
Działa. Tata się odkamieni!
Powinniśmy być obok, gdy się przebudzi!
Nie wierzę, że to koniec. Strasznie za nim tęskniłam.
Ja też, ale udało nam się!
Brakowało mi tej jego duszącej wody kolońskiej.
Jak dobrze, że ten koszmar się skończył.
Nasza rodzina znowu będzie razem.
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
RUBINOWA KLEPSYDRA I OBSYDIANOWA KULA
Dajmy mu trochę przestrzeni.
Jak się wszyscy rzucimy naraz, to się wystraszy.
Cezar Julek, to duch!
Gigantyczny pająk? Chyba sobie żartujecie!
To nie jest zwykły pająk. To czarna wdowa!
No jasne! Czerwona klepsydra. Jak mogłem nie skojarzyć?
Chodźcie tędy!
Musimy uciec z zakazanego skrzydła!
Wszyscy cali?
Ania mogła nas uprzedzić przed tym zabójczym pająkiem.
Gdyby o tym wiedziała, na pewno by nas ostrzegła.
My już wiemy i trzeba działać! Bestia chce nas ukatrupić.
Byłoby mądrze opracować plan, póki jeszcze chronią nas drzwi.
Co może już długo nie potrwać.
Czemu nigdy nie gonią nas jakieś słabiaki?
Linda, wróciłaś!
Wybrałaś kiepski moment, ale wróciłaś.
Jakim cudem?
Sky, dzieci, jesteście tam?
Alex! Żyjesz. Co się z tobą dzieje?
Nie wiem, ale coś się zmieniło.
Słyszę jakieś poruszenie. I pojawił się promyk światła.
Gdybym tylko mógł tam podejść.
Pandoro, nie uwierzysz, ale przysięgam, że widziałem Lindę.
Biegła do światła, do was.
Chyba mam urojenia.
Niekoniecznie.
Może naprawdę widziałeś Lindę.
Pamiętajcie, że was kocham. Wybaczcie, że nie zdołałem was ochronić.
Sky, nie rezygnuj.
Musisz zakończyć klątwę i uratować dzieci. Musisz…
Możemy go uratować.
Russ…
Pandora ma rację.
Linda skamieniała po dotknięciu klepsydry,
tak jak Cornelius.
No i?
To ma sens, że trafiła do tego samego miejsca co tata.
Mówił, że to mroczna otchłań i niewiele tam widzi.
Tak.
Ale nagle zrobiło się poruszenie i pojawiło się trochę światła.
A w świetle widział nas.
Klepsydra pękła i wtedy Linda pobiegła do światła.
I wróciła do nas. Co oznacza…
Światło to pęknięcie w klepsydrze.
Duch Aleksa jest uwięziony w obsydianowej kuli.
Słyszeliście go, był osłabiony. Nie dojdzie sam do światła.
Dlatego jedno z nas musi mu pomóc.
Jedno z nas musi skamienieć.
Hej! Tutaj, paskudny owadzie!
Pajęczaki to nie owady, ale wiesz, o co mi chodzi!
Co ty robisz?
I tak jako następny zamieniłbym się w kamień.
- Zaufaj mi… - Wiem, poradzisz sobie.
Szybko! Uciekajcie.
Taki z ciebie chojrak?
Chyba się nie starasz.
Już idę, tato.
Dobra, tak do końca nie umarłem.
Tato?
Słyszysz mnie?
To ja, Russ.
Tato! Odezwij się! Powiedz coś!
To się dzieje z ludźmi, którzy zamieniają się w kamień.
Ich dusze są tu trawione.
Nie bądź tatą.
Nie bądź moim tatą.
Koszmary murowane.
Ale przynajmniej to nie tata.
Oczywiście, że to ten na samym końcu.
Coś przemyka. Tata nam o tym wspominał.
Gdybyś trzy miesiące temu powiedziała, że Russ na ochotnika
będzie walczył z czarną wdową, żeby ocalić tatę, nie uwierzyłabym.
Całe to zdanie jest niewiarygodne.
Russ kupił nam trochę cennego czasu.
Nie możemy go zmarnować.
Musimy mu pomóc wydostać tatę.
Mam plan, jak to zrobić.
Russ walczy z potworami, a ty opracowujesz plany.
Widziałem już wszystko.
Sporo się od siebie nauczyliście przez te wakacje.
Jeśli Russ ma rację, światła jest niewiele,
bo pęknięcie w klepsydrze jest małe.
Dzięki Lindzie wiemy też, że to wyjście.
Jedno to za mało.
Musimy rozbić klepsydrę tak, żeby była cała popękana,
a oni mieli wiele dróg ucieczki.
A może całkiem ją zniszczymy?
Możemy, ale wtedy może im się coś stać.
Najpierw musimy ich wydostać.
Arcytrudno ją uszkodzić, a co dopiero zniszczyć.
Ta klepsydra jest twardsza niż suszone mięso z żółwia.
Zaufajcie mi. Wiem, co robię.
To w zasadzie walka z bossem, a nikt tu nie jest lepszą graczką niż ja.
Dla jasności, normalnie nie pozwoliłabym ci chwycić za broń.
Ale to wyjątkowe okoliczności.
Niezły.
- Nie! Mamo! - Spokojnie.
Mam na sobie…
Nie!
Chyba sobie żartujecie.
Tak jest!
- W samo oczko! - Wspaniale!
Najlepszym atakiem jest obrona domu.
Chodźcie. Pora oprowadzić gościa po zakazanym skrzydle.
Ohyda. Następnym razem pozwolę im się dopaść.
Mój współlokator był azteckim wojownikiem.
Tym razem nie popełnię błędu. Dotrę do taty, nie dotykając pajęczyn.
Teraz!
Czyściutko!
Za wcześnie na świętowanie.
Musimy mu pokazać jeszcze jedno miejsce.
Tak, więcej światła. Tak trzymaj, rodzinko.
Muszę dotrzeć do taty.
Powoli. Nie ma się co śpieszyć.
Ale ty masz łeb, Vanderhouven.
Jeszcze nie.
Jeszcze nie…
Teraz!
Udało się! Pokonaliśmy go.
Podnieś sufit, Stanley. Musimy jeszcze wydostać chłopaków.
A masz! Tak się kończy zadzieranie z Vanderhouvenami!
Tato? To ja, Russ.
No dalej, obudź się.
Russ? Nie powinno cię tu być. Jeszcze nie.
Ciebie też. Wracamy do domu.
Nie! Nie oddam go wam! Spadówa!
Co się stało?
Nie wiem, co poszło nie tak.
Byliśmy tak blisko i… Przepraszam.
Nie masz za co przepraszać.
Zawinili nasi przodkowie i ja.
Przepraszam, że to zataiłem i naraziłem was wszystkich.
Razem z mamą i Pandorą zrobiliście, co należało, mimo że nie było łatwo.
Oczyściliście dziedzictwo Vanderhouvenów.
Nie! Nie cierpię, kiedy boss ma dwa życia.
O tak! Nadchodzi Hank.
I po Hanku. Kurka.
Sky, Pandora, musicie wiać.
My zagrodzimy mu drogę, żebyście zdążyły uciec.
Tak. Pomaganie wam nadało naszym życiom cel.
Ratujcie się.
Zaraz, nie!
Mamo, opuść sufit!
Nigdy więcej tak nie róbcie.
Trzymamy się razem i wszyscy wyjdziemy z tego żywo.
Przestańcie gadać jak służba.
Należycie do rodziny. Jesteście Vanderhouvenami.
Wiesz, czemu wciąż żyję?
Nadzieja.
I dzięki tej nadziei przetrwamy, póki Sky i Pandora nas nie wydostaną.
Zgadzasz się?
Jasne, tato.
Brakowało mi twoich słów otuchy przez te trzy miesiące.
Minęły dopiero trzy miesiące?
Wróciły.
Russ? Jesteście cali?
Pandora!
Uwolniłem tatę, ale światło zniknęło.
Co się dzieje?
Pokonaliśmy pająka, ale się uzdrowił.
Kompletnie nie fair.
Od kiedy tak potrafią?
Okazuje się, że ma sporo paskudnych zdolności.
Musimy zrobić duże pęknięcie,
żebyście zdążyli uciec, zanim się zaleczy.
- To zbyt niebezpieczne. - Chyba że mamy naszyjnik.
Musimy go ściągnąć z sufitu.
Sufitu? Co on robi na suficie?
Spoko, zajmę się tym. Uważajcie na siebie.
Dobrze, wierzymy w ciebie.
Musicie przynieść mi coś z domu.
Wyjście jest zalepione pajęczynami.
Wiem, ale jest inna droga.
- Gotowy? - Ciebie powinienem zapytać.
Dobra, wspinam się.
Malutki pajączek pod górę się piął
Zaraz tu będzie.
A wtedy skopiemy mu odwłok.
Oby Stanley i Larry wrócili na czas.
Wiemy, czego się spodziewać. Liczy, że spanikujemy i nas złapie.
Nie pozwól na to.
Szacun, mamo.
Naszyjnik przybywa!
Tak szybko nauczyłeś się tym sterować?
Jak nauczysz się pływać kradzionym trójmasztowcem,
wszystko inne to bułka z masłem.
Twój rydwan czeka.
Pasuje ci, młoda.
Kask to podstawa.
Zatańczmy.
Tutaj, brzydalu!
Tu jestem, głupku!
Kurka. Wybacz, Russ.
Skończyło się rumakowanie. Do dzieła.
Co teraz wymyślisz?
Hej! Gdzie są wszyscy?
Halo?
Gdzie tata?
Tu jestem. I nigdzie się nie wybieram.
Alex.
Wciąż w to nie wierzę. Zdjęliśmy klątwę.
Po raz pierwszy od lat czuję się wolny.
Jestem najszczęśliwszym ojcem i mężem na świecie.
Uratowaliście mnie.
I siebie też!
Ale wymiatałabym jako posąg.
Zrobiłabym epicką pozę i wyglądała czadowo na wieki.
Wciąż mamy mnóstwo artefaktów, które do nas nie należą.
- Nie powinniśmy ich zatrzymywać. - Kto powiedział, że to zrobimy?
Naszym obowiązkiem jest zdjąć z nich klątwy i je zwrócić.
Pomyślcie, co moglibyśmy urządzić
- w zakazanych skrzydle. - Rampę?
Nie jeździłabym wtedy po korytarzu.
Nie ma mowy.
Zrobimy tam nowoczesne laboratorium.
Co wy mówicie?
Mamy obowiązek zadośćuczynić za występki naszych przodków!
Zapłacić za zło wyrządzane przez pokolenia!
A później instalujemy jacuzzi w astralnej.
Dobrze.
Alex?
Gdzie ja jestem?
Wszystko dobrze?
Nie.
Napisy: Daria Okoniewska