NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
LATARNIA
BRAWO!
Kolejna szóstka, nic się nie zmieniło.
Zaczynasz liceum tak, jak skończyłeś gimnazjum.
Nie powiem, podoba mi się to. Czuję się prawie...
- Normalnie? - Właśnie.
Czaję.
Zwykle normalność to nudy,
ale po tym, co działo się latem,
całkiem odjazdowo to poczuć.
Tak, ale nie czarujmy się, wciąż czeka nas sporo pracy.
Uwolniliśmy tatę, ale została jeszcze tona przeklętych artefaktów.
No i? Są tam od zawsze.
- Ale wcześniej o nich nie wiedzieliśmy. - No tak.
Ale pokonałam czarną wdowę, więc mogę wszystko.
Nie przeginaj z tą pewnością siebie.
Ostrożnie. Nie wiesz, gdzie czyha niebezpieczeństwo.
Zaczynam rozumieć, czemu przez te lata nie udało wam się nic uporządkować.
To moja wina.
Pandora nauczyła nas parkourować i teraz tylko to mam w głowie.
A tylko tu możemy poskakać,
żeby nie dotykać przeklętych rzeczy.
Nie, to ja zawiniłem. Muszę zachowywać się dojrzalej.
Ale twój ostatni skok ze stosu dzienników na biurko
był nowatorski i zwinny, choć wywołał ten bałagan.
Przyjmuję komplement.
Potrzebujemy tych dzienników, więc znajdźcie inne miejsce.
Przepraszamy.
Zamiast tego Alex przyniesie wam skrzynki.
Alex?
Dokąd poszedł?
Ani razu mnie to nie rozbawiło. Czemu teraz miałoby być inaczej?
Do trzech razy sztuka?
Prześmieszne.
Dziękuję, Larry.
Chcę się upewnić, że wszystko jest gotowe,
zanim zacznę nową pracę.
Świetnie się spiszesz.
Georgia i muzeum Paxton mają szczęście, że będziesz ich kuratorką.
A ja zawsze ci pomogę.
Wiem.
Ale dziwnie mi wrócić do normalności,
zwłaszcza że masz te koszmary.
Osiągnęliście tak dużo, kiedy ja byłem zajęty.
Teraz ja zajmę się zwracaniem artefaktów.
Nasza rodzina ma szansę stworzyć nowe dziedzictwo.
I jeszcze raz przepraszam, że to wszystko ukrywałem.
Było, minęło.
Skupmy się na teraz.
A właśnie.
Obiecałam, że przyniesiesz im skrzynkę.
Już się robi, akrobaci.
Wszystko dobrze?
Mój sen. Już wiem, co oznacza.
W końcu to rozgryzłem.
Siedziałem zbyt długo w otchłani,
ale chyba jestem powiązany z pnączem.
Nic z tego nie rozumiem.
Chciałbym, żeby dało się to jakoś naukowo wyjaśnić,
ale wszystko tu jest powiązane:
artefakty, róża i teraz ja.
Pokażę wam.
Kiedy dotknąłem pnącza,
pokazało mi ten artefakt.
Lucerna Sale.
Znana jako Latarnia solna.
No co? Że niby się nie znam?
Dobra, było o niej w dzienniku, z którego planowałem skok na biurko.
To musi być jakoś związane z moimi snami o szkieletach.
Wcześniej to czerwone kolce wskazywały, które artefakty mamy zwrócić.
Ale zniknęły po zabiciu czarnej wdowy.
A teraz pnącze mówi ci to bezpośrednio.
To nasze kolejne zadanie.
Na pewno czujesz się na siłach?
Te koszmary się nie skończą, póki tego nie załatwimy.
Zatem do roboty.
Czemu muszę to tak nieść?
Lepiej nie dotykać przeklętego artefaktu, jeśli nie trzeba,
dlatego projektuję do tego robota.
Ale na razie muszą wystarczyć szczypce.
Cornelius napisał, że ta latarnia solna została stworzona,
aby „przykuwać pełną i niepodzielną uwagę górników”.
To tylko kryształ soli.
Błyszczy się, ale czy przykuwa uwagę?
Ci górnicy musieli być bardzo znudzeni.
Ale jesteście zgrani. Nic dziwnego, że mnie uratowaliście.
Wiem, skąd jest.
Spodoba ci się, Pandora.
Latarnię ukradziono z małej krainy w Rumunii,
zwanej Transylwanią.
Transylwania! Ekstra!
Oby była z zamku wampirów. Idę się pakować.
Myślisz o tym samym co ja?
Podwodnych wulkanach?
A ty znowu? Nie.
Rodzina znów jest razem, więc co teraz z nami?
Zakazane skrzydło to wciąż nasza domena. Jesteśmy tu kapitanami.
No nie wiem.
Muszę to przemyśleć.
Będę w obserwatorium, gdybyś mnie potrzebował.
A niech mnie dunder świśnie, Aleksander Wielki powrócił.
Margie Zdobywczyni, jak dobrze cię widzieć.
Jak się miewasz?
A co to za pyszny zapach?
Czosnek.
No tak, Transylwania.
Mogę sobie tylko wyobrazić, co to za przeklęty artefakt.
Wiesz o tym?
Zapewniam, że tylko ona.
Nie mogę się doczekać, aż wręczę artefakt właścicielowi i powiem:
„Zwracamy rodzinny zabytek, który zabrano wam dawno temu”.
To nie zawsze tak działa.
Nie?
Może, ale niekoniecznie. Zależy od sytuacji.
Zawsze jest inaczej.
Spoko, zdaj się na nas.
Następny przystanek: Transylwania.
Nie wierzę, że w końcu poznam wampira.
Nie wszyscy w Transylwanii są od razu wampirami.
Ja bym tego nie wykluczała.
Wynocha! Zapłaciłem ten rachunek.
Sucham?
Nie jesteście z elektrowni?
Nie, jesteśmy z USA.
Myślałem, że przyszliście odciąć mi prąd.
Utrzymanie takiego zamku musi kosztować.
Wysysa ze mnie krew.
Jak wampir?
Tak. Kosztuje mnóstwo pieniędzy.
Więcej niż zostawiła mi moja przeklęta rodzina.
Kiedyś byliśmy bardzo bogaci, ale od stu lat nie zarabiamy.
Ledwo wiążę koniec z końcem.
Ale po co wam to mówię? Coście za jedni?
Przybywamy w pokoju, żeby zwrócić rodzinny zabytek,
który wam zabrano dawno temu.
Lucerna Sale.
Nie ma za co.
Nie czuję satysfakcji, ale najważniejsze, że artefakt wrócił na swoje miejsce.
- No nie wiem. - Jak to?
Coś mi tu nie pasuje.
Zazwyczaj wiadomo, że klątwa została zdjęta.
Na pewno się udało.
Pnącze wskazało ten artefakt, a Vlad jest prawowitym właścicielem.
Ale musimy zadośćuczynić artefaktowi, a nie właścicielowi.
Może tam wróćmy?
Nie. Zwróciliśmy go. To powinno wystarczyć.
Widzieliście to?
Vlada, który podejrzanie pobiegł gdzieś z tą latarnią?
Co oni robią? Skończyliśmy misję.
Mamy naprawić krzywdę, a nie pozbyć się problemu.
Niech będzie.
Stanley!
Prosiłem, żebyś mi nie przeszkadzał w rozmyślaniu.
Byłeś może w egipskim skrzydle, żeby rozładować złość?
Co tu się stało?
To nie twoja sprawka?
Myślisz, że jedna czaszka narobiłaby tyle bałaganu?
Dałbym radę, ale to nie ja.
A może Hank?
Twierdzi, że w tym czasie był zamknięty w zbrojowni.
Solidne alibi.
Jakiś artefakt ożył i to zrobił?
Może. Posprzątajmy i zróbmy inwentaryzację.
Może to dostarczy nam tropów.
Hej.
Spokojnie, przywykliśmy do tego.
Ale ja nie.
Sól. Te ściany to czysta sól.
Rodzina Vlada była kiedyś zamożna.
Pewnie dlatego.
Z powodu soli?
Przez długi czas sól była cenniejsza niż złoto.
Dlatego mówimy „słono zapłacić”.
Ale skoro ta sól wciąż tu jest, to czemu nie jest bogaty?
Może nie ma pracowników? Górnictwo to ciężka i mało płatna praca.
Zaraz, poznaję to miejsce.
Śniło mi się.
Serio?
To pewnie dla zmęczonych górników. Dobra miejscówka na drzemkę.
To raczej stare katakumby.
Gdzie trzymali zmarłych.
Nic dziwnego.
Sól to naturalny konserwant. Ale czemu są puste?
Musimy iść. Natychmiast.
Przecież idziemy po latarnię.
Nie tylko ją widziałem w snach.
Nie zauważają nas.
Rany! Zombi szkielety przebijają nawet wampiry.
Dowiedzmy się, o co chodzi.
Uwaga, parobkowie. Spójrzcie na mnie.
Legendy mówiły prawdę. Działa.
Mam bardzo dobre wieści.
Rodzinny spadek powrócił
i kopalnie soli Baciu wkrótce zaczną działać.
Chwyćcie za kilofy i do roboty.
To coś bez wątpienia nadal jest przeklęte.
Ostatni.
Jesteś pewny na 100%?
Nie każ mi liczyć. Jestem pewny.
Jednego brakuje.
Bransolety z grobowca egipskiego faraona.
Obudziła się i zwiała?
Czy ktoś się włamał i ją ukradł?
Zdaje się, że mamy do czynienia z zagadką.
A jeśli wciąż jesteśmy tu kapitanami, musimy ją rozwikłać.
Tak jest, kapitanie.
Rodzina Vlada używała jej do kontrolowania szkieletów.
Teraz już rozumiem to „przykuwanie niepodzielnej uwagi”.
Kiedy Cornelius ją zabrał, nie mogli ich kontrolować.
Szwendają się bez celu od lat.
A teraz oddaliśmy latarnię Vladowi, pozwalając mu wznowić rodzinny interes.
To muszą być szkielety górników.
Nawet po śmierci są więźniami.
Nie więźniami. One są niewolnikami.
Musimy im zapewnić wieczny odpoczynek.
Odbierzmy latarnię i rozkażmy przestać.
To zadziała?
Nie wiem.
Zatem to ja odzyskam latarnię.
Wy się nie narażajcie.
Z tobą też musimy to przerabiać?
Z mamą było to samo. To była cała akcja.
Ma rację. To była cała akcja.
Wtedy nie byliśmy w komplecie.
Teraz oboje was chronimy, więc możecie patrzeć z boku.
Niech działa. Niektórzy uczą się na błędach.
Zostańcie w pogotowiu.
Macie pracować ciężej! Wkrótce odzyskam rodzinną fortunę.
Vladzie Baciu, natychmiast przestań.
To ty udawałeś pracownika elektrowni.
Nie, pomyliłeś mnie z nim.
Więc po co przyszedłeś?
Powstrzymać cię.
Nie możesz ich zmuszać do pracy, żeby odzyskać fortunę.
Dowodzę armią nieumarłych. Mogę robić, co chcę. Patrz.
Robotnicy, złapcie intruzów.
Kochanie, pora wiać.
Mam ją!
Odjazd.
Wezmę ją.
Szkielety, łapcie ich.
Szybko! Do wagonika!
Nie da się szybciej?
Robię, co mogę.
Nieźle, Pan.
Szybko, tutaj.
- Dzięki. - Do usług.
Jest ich więcej.
Spróbuję go wepchnąć na tory.
Kupię ci trochę czasu.
Już prawie.
Jest!
Znam tę kopalnię lepiej niż wy.
To chyba jakieś żarty.
Nie wiem, kim jesteście i dlaczego tu jesteście.
Najpierw daliście mi latarnię, a teraz chcecie ją odebrać.
Sorki za to. Każdy popełnia błędy.
Czosnek w oku!
Zabrać latarnię!
Rozkazuję wam...
Pandora!
Tato!
Sorki.
Szybko, tato.
Rozkaż szkieletom przestać.
Tato!
Rozkazuję wam przestać.
Rozkazuję wam odpocząć. Na wieki.
Nie!
Zrujnowaliście mnie.
Bez nich nie dam rady utrzymać zamku.
Mówisz, jakby to było coś złego.
Od kiedy bycie bankrutem nie jest złe?
Może ratowanie tego wszystkiego uniemożliwiło ci wykucie własnej ścieżki.
Nie tylko szkielety były więźniami tego miejsca.
Macie rację, dziwna amerykańska rodzino.
Jutro rozpoczynam nowy rozdział. Wystawiam zamek na sprzedaż.
Nie chcecie kupić zamku? Dam wam rabat.
Dzięki, ale nie. Mamy już problemy z domem.
Co się wydarzyło z tą latarnią? Dlaczego się zawahałeś?
Zawahałem? O co ci chodzi?
Szkielety prawie nas dopadły,
a ty miałeś latarnię i nie rozkazałeś im przestać.
O czym ty mówisz? Nie miałem latarni.
Tato, ścigamy się do pasa startowego.
Przegonię cię!
Nadal masz nogi z kamienia?
Napisy: Daria Okoniewska