A może zagramy w grę?
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
PERSKA KOŚĆ DO GRY
Ciężkie jest życie pracujących sztywniaków, co nie?
Ty pomagasz w muzeum Paxton
czy w szkole przesadnej dramy?
Horus.
Taki młody, taki naiwny.
Pewnego dnia zrozumiesz.
Nie no, śmiało.
Opowiedz mi o tej harówce w muzeum.
Pandora pomogła przygotować zbiórkę i bawiła się w chowanego wśród rzeźb.
Jakie to miłe.
Cieszę się, że wracamy do względnej normalności, póki co.
PIEKIELNIE OSTRE
Nie przed kolacją. Tata chce dziś dla nas ugotować.
Czuje się zagubiony, więc wesprzyjmy go.
- Dobrze? - Dobry wieczór.
Gotowi na specjalność szefa kuchni Alexandra Vanderhouvena?
Od rana to za mną chodziło.
Co to ma być?
Turbot, rodowy smakołyk. Będziecie się zajadać.
Myślisz, że wszystko w tej rodzinie jest przeklęte?
Może zamrozimy rybę i zostawimy ją sobie na weekend?
Jesteśmy bardzo głodni,
a to chyba czasochłonne danie.
Tato.
- Jakieś wieści od róży? - Coś tam mamrocze, ale nic pilnego.
Co mamrocze?
Syczy, szepcze i czasem mam zamglony umysł.
Tak jak wtedy w otchłani.
Muszę o tym poczytać,
ale tak długi pobyt poza ciałem może mieć trwałe konsekwencje.
Daj znać, czego się dowiesz. Chcę wrócić do normalności.
Zabawne.
My też rozmawiałyśmy o tym, jak fajna jest normalność.
Widzę po minie, że czegoś chcesz. Słucham.
Czy jest coś bardziej normalnego niż piątkowa nocowanka z Devi?
Uwielbiamy Devi, ale sytuacja się zmieniła,
odkąd wiemy o przeklętych artefaktach.
One zawsze tu były, tylko nie wiedzieliśmy o klątwach.
Ktoś tu przygotował argumenty. Brawo.
Miałyśmy tyle planów na lato, ale wszystkie musiałam odwołać.
Chcę, żeby było jak kiedyś, chociaż przez jedną noc.
Proszę?
Dobrze, Devi może tu nocować.
Ale musimy się zachowywać tak, jakby Zakazane skrzydło nie istniało.
To się nie może wydać.
Są ludzie, którzy zrobią wszystko, aby przejąć te zabytki.
Wszystko jasne.
Będziecie musieli zostać na dole. Przykro mi.
Nie szkodzi. Spędziliśmy tam sto lat. Czym jest jedna noc?
A ja przedstawię plan wystawy o Babilonii kuratorom z Londynu.
I wezmę ze sobą gwiazdę archeologii, Aleksa Vanderhouvena.
Czyżby?
Podziwiają twoją pracę.
Mogę ci pomóc.
Chociaż to ty jesteś prawdziwą supergwiazdą.
Nie, ty.
Przestańcie. Turbot jest mniej obrzydliwy.
Wszystko przygotowane.
Lody, straszne filmy, planszówki.
Devi!
Tak się cieszę!
Dzięki, Pan. Dawno mnie tu nie było.
Całe trzy miesiące.
Wiem, wiem.
Tęskniłam.
Ja też, dlatego tak często dzwoniłam.
Ale za każdym razem dziwnie się wykręcałaś spędzaniem czasu z mamą i bratem.
Naprawdę przepraszam. Sporo się działo.
Greckie astragale?
Są.
- Zacząłeś beze mnie? - Bez obaw.
Niczego nie brakuje, tak jak wczoraj, przedwczoraj
i przed-przedwczoraj.
Musimy zachować czujność po kradzieży egipskiej bransolety.
Jasne, nie marudź. Na czym skończyliśmy?
Matrioszka? Jest.
Perska kość do gry?
Jest?
Nie, kolego.
Spójrz.
Gdzie jest perska kość do gry?
Alex!
Syn marnotrawny powrócił.
Tak się cieszę, że znowu widzę moją ulubioną parę zdolniach.
To Sky jest zdolniachą. Ja jej dziś tylko towarzyszę.
Pochlebiasz mi.
Nasi goście z Londynu nie mogą się doczekać prezentacji.
Pozyskanie tronu Sargona to nie lada wyczyn.
ZAGUBIONE IMPERIUM BABILONII
Idźcie przodem.
Muszę coś sprawdzić.
Dogonię was.
Tylko nie przepadnij.
Mnóstwo fajnych rzeczy, nie?
Tak.
Zagrajmy w Fortel!
Grę, do której instrukcja jest grubości słownika?
Tak! Godzinka wyjaśniania zasad, a potem już z górki.
Nie ma mowy.
Ty wybierz.
A może ta?
Tak! Jestem za. Szał Faraona to zawsze dobry wybór.
Nie ma kostki.
Dziwne.
W żadnej nie ma kostek.
Wczoraj graliśmy w Templariuszy.
Kostka była.
Zaraz, a to co?
Nigdy jej nie widziałam.
Teraz można grać.
Ale cię ogram.
O nie, to ja ciebie ogram.
To pierwsza część kompendium Fortelu.
Jednak gramy w to?
No dobrze, może kiedy indziej.
Ale fajna.
Chwileczkę.
Zagramy w grę?
Kto to?
Co się dzieje?
Przed wami Próba Mantykory.
Że co i kogo?
Mantykora: mityczne stworzenie. Pochodzenia perskiego.
Pomożesz mi z czymś, Russ?
Devi, stój tam.
Ta kostka to przeklęty artefakt?
Gorzej. Drzwi ani drgną.
Nie można opuścić rozpoczętej gry.
Takie są zasady, a zasad się nie zmienia.
Pan? Trochę się boję.
To cię wystraszyło? To jeszcze nic!
Co ty robisz?
Niespodzianka!
To wieczór gier w świecie rzeczywistym.
Zrobiłaś to wszystko dla mnie?
Tak! Russ nieźle się podszkolił tego lata.
Wirtualna rzeczywistość, hologramy i cała reszta.
Prawda?
Jasne.
Rany, to niesamowite.
No ba! Wszystko, co widzisz, to iluzja autorstwa Russa.
Przygotuj się na zabawę życia.
To jak się zaczyna?
Najpierw musisz rzucić...
Cisza!
Wysłuchać mnie.
Mamy zbyt wiele buzi do wykarmienia.
Jesteście wieśniakami, którzy mają ukończyć kośbę.
Kośbę?
Użyłem słownictwa z epoki.
Pierwsze Imperium Perskie.
No dobrze.
Każdy rzuca kością,
a następnie przechodzi wyrzuconą liczbę pól.
Wykonujecie zadania, aby zdobyć worki nasion.
Worki nasion? Bajer! Jakbym się przeniosła w czasie.
Zdobądź dziesięć, aby wejść do mojego leża.
Tam zmierzysz się z ostatnim zadaniem.
Pokonaj mnie, a wygrana będzie twoja.
Jeśli zwyciężysz, zadecydujesz o losie tych mniej godnych.
Magia projektorów.
„Zadecydujesz o losie”? Co to znaczy?
Coś mi mówi, że nic dobrego.
Poszukam informacji.
Ty miej oko na dzieci.
Rzucam pierwszy.
I co teraz?
Zdobyłaś pierwszy worek nasion.
Zostało tylko dziewięć.
Co? Już jeden masz?
Czemu to cię dziwi? Ty wymyśliłeś tę grę.
Nie no, dziwię się, że tak dobrze wam idzie.
Jest! W końcu moja kolej.
Może nie będzie tak źle.
Wykrakałaś.
Przygotuj się na sprawdzian umysłu.
Dajesz.
Wybierz dobrą skrzynię i zdobądź worek nasion.
Wybierz złą i zapłać gorzką cenę.
Oto wskazówka: Postaw na koniec, bo dnia początek zwiastuje twój upadek.
Koniec dnia.
Słońce znika.
Słońce jest gorące albo...
Piszesz teraz do kogoś?
Słońce pojawia się na wschodzie, a znika na zachodzie.
„Postaw na koniec”, czyli zachód.
- Ta! - Dobrze.
Otwórz skrzynię i odbierz nagrodę, a potem przejdź do następnego pokoju.
Więcej wiary we mnie.
A jeśli wybrałaby złą?
Prawdziwy wąż. Mogłam stracić kumpelę.
Ta gra to nie zabawa.
Musimy zdjąć klątwę, zanim ktoś ucierpi.
Alex!
Wszędzie cię szukam.
Znowu straciłeś przytomność?
- Chodź, wracajmy do domu. - Co?
Nie, to twój wielki wieczór. Chcę poznać gości z Londynu...
Minęła godzina.
Spotkanie się skończyło. Pojechali.
Przepraszam cię, Sky.
Nie przejmuj się.
ZAGUBIONE IMPERIUM BABILONII
Pandora.
Zabrałaś jakiś artefakt na wieczór gier?
Nie, sam się pojawił.
Jeśli nie ty, to kto?
Nie ruszaj się.
Upiorny! Nigdy go nie widziałam.
Fajne warkoczyki.
To nie wróży dobrze.
Wyrzuciłeś Znak Mantykory.
Jeśli z powodzeniem wypełnisz zadanie,
otrzymasz pięć worków nasion.
Jeśli nie, twój los zawiśnie na włosku.
Nawet w czasie głodu król najada się jako pierwszy.
Stań za gałęzią i wrzuć figę do jego ust.
Masz jeden rzut.
Jak w wesołym miasteczku, prosta fizyka.
Poniosłeś porażkę!
Czekaj na wyrok losu!
Russ!
Kto to był?
Twoich rodziców nie ma, a Russ nie jest aż tak dobry.
Co się dzieje? Powiedz prawdę.
Zwyciężczyni zadecyduje o jego losie.
Zostały dwie graczki.
Gra dobiegnie końca, gdy któraś z was zwycięży.
Takie są zasady, a zasad się nie zmienia.
Nie chcę już w to grać.
Możemy przestać?
Należy ukończyć zadanie, aby przejść do kolejnego etapu.
Chyba nie bardzo możemy.
Nie można opuścić rozpoczętej gry!
Musimy zrobić, co każe głośny, wściekły głos z nieba.
Skoro tak mówisz. Rozpracuję to zadanie z figą.
Daj mi chwilę. Muszę skorzystać z toalety.
Co się stało z Russem?
Nie wiem, coś go wciągnęło.
Bo gracie w przeklętą grę ze starożytnej Persji.
Stawka jest wysoka.
Jak mam uratować Russa?
Zadecydujesz o jego losie, jeśli wygrasz grę mantykory.
Bez presji.
„Gra powstała w perskiej wiosce około 500 lat p.n.e.
Legenda mówi, że wioska rok w rok była błogosławiona obfitymi plonami.
Ale populacja się rozrastała, a jedzenia zaczęło brakować.
Niedobór doprowadził do walk. Mieszkańcy udali się po radę do mantykory.
Jej zagadki magicznie pomagały rozwiązywać problemy: te dużo i te małe.
Mantykora wykuła dwunastościenną kość,
a gra miała kontrolować populację wioski.
Zwycięzca decydował o losie reszty.
Wskazana osoba stawała się jedną buzią mniej do wykarmienia”.
Dosłownie zamykano im buzie?
Nie wystarczy wygrać, bo któreś z nas straci usta.
Musimy złamać tę klątwę.
Już wiem!
Trzeba stanąć za gałęzią. Ale nie zakazał jej przesuwać.
- Pięć worków jest twoje. - Tak jest.
A teraz mów, co tu jest grane.
Wszystko ci opowiem, ale najpierw musimy skończyć grę.
Pomóż mi, proszę.
Chcesz grać w gierki? Dobrze.
Wygram, bo jestem lepsza. A na pewno jestem lepszą kumpelą.
Co ja mam robić?
Póki co ochronisz ją, kontynuując grę.
Ja będę w pogotowiu.
A ja poszukam informacji, jak zdjąć tę klątwę.
Nie można dołączyć do trwającej rozgrywki.
Alex!
Nie można dołączyć do trwającej rozgrywki.
Takie są zasady, zasad się nie zmienia.
O nie. Dzieciaki.
Każda ma po dziesięć worków.
Przygotujcie się na ostatnie zadanie.
Głos dochodzi chyba zza tych drzwi.
Co? Co zobaczyłaś?
Dobra, sytuacja wygląda tak.
Nie planowaliśmy tego, to klątwa.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Próbowałam oddzielić tę kopniętą klątwę od reszty mojego życia.
Ale zdejmowanie klątw to ważna część mojego życia. Tak jak ty.
I tak szczerze, to bałam się, że mi nie uwierzysz.
Nie wiem, czy ci wierzę.
Nie wiem, w co wierzyć.
Wejdź i zmierz się z losem!
Nie ma już odwrotu.
Ostatnie zadanie jest proste.
Ta z was, która pierwsza dotrze do środka labiryntu,
zostanie zwyciężczynią i zadecyduje o losie pozostałych.
Nie ma mowy! Nie chcemy grać w tę głupią grę!
Przyjaciółki ze sobą nie rywalizują.
Podłoga znika.
Zmusza nas do gry.
Trzymaj się, Devi. Lecę!
Devi? Gdzie jesteś?
Russ!
Mam cię.
Devi! Moja bohaterko!
Nie!
Poniosłaś porażkę.
A ty zwyciężyłaś.
Musisz wybrać jedną buzię mniej do wykarmienia.
Wybieram nikogo.
Nie chcę, żeby brat albo kumpela stracili usta.
Takie są zasady, a zasad się nie zmienia.
Tak się nie rozwiązuje problemu. Problem trzeba przepracować.
Ciągle to robimy z Devi.
Musisz wybrać!
Więc wybieram ciebie!
Twojej buzi nie będziemy karmić.
Mnie?
Nie możesz wybrać mnie.
Kazałeś kogoś wybrać. Nie powiedziałeś, że nie mogę ciebie.
Zasady mówią, że ja wybieram, a zasad się nie zmienia.
- Dzieci! - Nic wam nie jest?
Cześć. Wszystko dobrze.
W porządku. Wiem, że ciąży na was klątwa.
Ale będę trzymać buzię na kłódkę.
Za wcześnie, Devi.
Powtórka za tydzień?
Jasne, ale może jednak u mnie.
To jest pycha, tato. Naprawdę.
Cieszę się. To omlet z turbota i kabaczka.
Dobrze, że wszystko się ułożyło,
ale jak ta kość znalazła się na górze?
To nie był spokojny wieczór, na który liczyłem.
Lepiej się przyzwyczaj.
Zaczynam myśleć, że spokój nie jest pisany Vanderhouvenom.
Napisy: Daria Okoniewska