De nautische kamer. Ik ben hier veel te lang niet geweest.
Concentreer je, Larry. We moeten inbraaksporen zoeken.
De Egyptische kamer werd overhoop gehaald en de dobbelsteen verplaatst.
Zoiets mag niet weer gebeuren.
Wat verlang ik toch naar de zee.
Gisteren vertelde je nog hoe je door de vijand werd opgeblazen.
Klopt, alleen omdat m'n bemanning niet luisterde.
Maar je zei... - Het Ottomaanse stuurwiel.
Zij maakten veruit de mooiste.
'De schitterende naaf...
...de symmetrie van de spaken...
...de kromming van de velg.
Dat is perfectie.'
Dat zeg je elke keer weer. Alles is er nog. Kom mee.
Wacht eens, Stan. Moet je zien. Er komt water uit.
En niet zo'n beetje ook.
HET OTTOMAANSE STUURWIEL
Ik sta voorop.
'Sky Vanderhouven, ster van Babylon.' Ik ben zo trots op je.
Er is iets mis beneden.
Heerlijk, dat woeste water. Mij krijg je niet klein, Poseidon.
Gelukkig zijn jullie in orde. Wat was dat? - Dat wiel lekt als een kapot slagschip.
Maar daar weet ik wel raad mee.
Een beetje teer. Ik ben het nog niet verleerd.
Ik heb destijds de nautische kamer gecatalogiseerd.
Dit stuurwiel komt van het schip van ene Hamza Sadik.
Het stuurwiel van admiraal Hamza Sadik?
Dat had ik werkelijk nooit durven dromen. - Jij kent hem, zo te horen.
Een beetje zeeman kent Sadik wel. Hij is mijn held.
O ja? Ik heb je nooit over hem gehoord. - Grapje, zeker?
Inderdaad. Je hebt het constant over hem.
Z'n laatste wens was dat het stuurwiel in de Egeïsche Zee werd gegooid.
Maar in plaats daarvan was 't eeuwenlang in 't bezit van verzamelaars.
Zoals vele vervloekte artefacten. - Dat is voorbij.
We brengen je naar huis, kerel.
Het zou me een eer zijn om zijn laatste wens te vervullen.
Neem me alsjeblieft mee.
Ik kan helpen. Ik ken de Egeïsche Zee op m'n duimpje.
Je hebt je duim én de zee al jaren niet gezien.
Het zit me in het bloed.
Geloof mij maar. Met mijn ervaring wordt dit de makkelijkste missie ooit.
Goed idee. En Larry is makkelijk te verstoppen in een bowlingtas.
Riskant, maar z'n kennis komt wel van pas.
Neem hem maar mee, want ik kan niet. - Wat? Hoezo niet?
Georgia appt over een voorval in 't museum.
Het zal wel ernstig zijn, want iedereen moet morgen komen.
Dan ben je deze keer de enige volwassene, pap.
Dit lukt je wel. Ik heb de zomer ook overleefd.
En ik ben honderden jaren ouder dan jij, dus eigenlijk ben ik volwassener.
Zet koers naar het avontuur.
Dus jij bent een piratenschedel?
Eigenlijk meer een piraat zonder lichaam.
Margie neemt dit beter op dan verwacht.
Hé, Margie, hoelang nog, denk je? - We zijn bijna in Istanbul, knul.
Istanbul? Dat ligt helemaal niet aan de Egeïsche Zee.
Wat moeten we daar? - Daar huren we een boot.
Sadiks gedenkteken staat er. Het was ooit de Ottomaanse hoofdstad.
Daar leren we misschien meer over hem. - Echt wat voor pap.
We nemen altijd een omweg om een of ander oud gebouw te bekijken.
Leuk. Ik wil de lievelingsstad van de admiraal zien.
Jammer dat Stanley dit mist.
De zee is niets voor mij. Al dat open water maakt me nerveus.
Maar fijn dat je wilt helpen.
Het onderzoek gaat sneller als ik met iemand kan sparren.
Pap, is alles in orde? - Jawel.
Jullie zijn hier alleen zo goed in en ik wil niemand teleurstellen.
We zijn allang blij dat je er bent.
Waarom wilde Margie trouwens in Istanbul stoppen?
Wat? Weet je dat niet meer? Dat was jouw idee.
Eerlijk gezegd niet.
Hé. Konden jullie een boot huren?
Ja, er waren er genoeg beschikbaar. Niemand huurt meer wat.
De mensen zijn schijnbaar bang.
Het gerucht gaat dat als boten op een bepaald punt komen...
...een enge stem ze beveelt om te keren.
Wie dat niet doet, verdwijnt in 'n draaikolk.
Complete boten worden erin gesleurd.
Ach welnee, zeemansverhalen zijn altijd overdreven.
Dacht je dat Zwartbaards baard zwart was? Nee. Grijs, zoals die van oudjes.
Dus we vertrekken morgen. Onder de wol nu. Het wordt een lange dag.
Luisteren jullie wel? Dat is een bevel.
Ay ay, kapitein Larry.
We slapen op het dek, onder de sterren. Een grandioos begin van 'n grandioze reis.
Ik laat Ouwe Rufus niet alleen. Ik slaap daar.
Ik blijf bij Margie. Jij snurkt als een walrus die op kattengrit kauwt.
Volg m'n bevelen op.
Jij slaapt tenminste goed.
Pap?
Ben jij dat, pap?
Larry, pas op.
Pak een zoutvaatje uit de kombuis.
Een zoutvaatje? - Snel.
En nu? - Gooi 't naar hem.
Hoe wist je dat?
Oud bijgeloof. Zoutvaatjes doorgeven brengt vreselijk ongeluk.
Blij dat je erbij bent. Alle hulp is welkom.
Heb ik een spookpiraat gemist?
Dat was m'n punt niet. Die spookpiraat viel me aan.
Rustig maar, botkop. Als hij terugkomt, geef ik 'm van katoen.
Ik zou je overboord moeten gooien omdat je je post verliet.
Pap, waar was je?
Ik weet het niet. Ik sliep en ineens zwierf ik rond in de haven.
Vast weer 'n black-out.
Sorry, allemaal.
Ik heb jullie nu al in de steek gelaten en in gevaar gebracht.
Kun je niks aan doen. Dat is een overblijfsel van de leegte.
Dat gaat vast over.
Toch, Russ? - Vast.
Houd zuidwestelijke richting aan. Dan zijn we er zo.
Zeker weten? Het weer is daar slecht. - Nooit aan je kapitein twijfelen.
Larry's Luister kan wel tegen een stootje, stuurman.
Zo heet het schip. Net bedacht. Koppie erbij, schavuit. De vaart erin.
Larry's Luister?
Wat als pap een black-out krijgt op 'n slecht moment, zoals gisteren?
Of met die lantaarn in Transsylvanië? - Hij doet z'n best.
Dat weet ik, maar 't is wel riskant. We moeten op het ergste voorbereid zijn.
Goed. We houden 'm in de gaten.
Waar ben je mee bezig, maat? Aardappels stampen of een zeil hijsen?
Zo heb ik het op zeilkamp geleerd. - Nou, je hebt het verkeerd geleerd.
Doe het nu goed.
Sta me bij, admiraal. M'n bevelen worden weer eens in de wind geslagen.
Nog steeds geen sporen van inbraak. Al klaar met de deur?
Wat een ritmegevoel. Ik mis het musiceren met Alex.
Hij is druk de laatste tijd, dus we hebben de kans niet gehad.
Voetjes van de vloer.
We zijn er bijna.
Zijn laatste wens gaat bijna in vervulling.
Keer om. Nu.
Larry, 't is onstuimiger dan verwacht. Laten we naar de enge stem luisteren.
Volg mijn bevelen op. Naar jullie posten.
Het water is te ruig. Dit is onze laatste kans om weg te komen.
Larie. Ik laat me niet bang maken door zo'n laffe stem.
Het zijn Ottomanen.
Vast admiraal Sadiks bemanning. Ze zien er boos uit.
Onzin. Dan zijn het juist onze bondgenoten. Laat mij maar.
Hallo, vrienden. We komen hulde brengen aan jullie admiraal.
Kijk, we hebben jullie stuurwiel.
Russ, we hebben je nodig bij de zeilen.
Sorry, noodgeval. Een black-out zou nu gevaarlijk zijn.
Hou op, het gaat prima. Maak plaats.
Hier waarschuwde iedereen voor. Haal ons hier weg.
We moeten eerst het wiel lozen. - Maar ze willen dat we weggaan.
Doet er niet toe. De wil van de admiraal is wet.
Ik stel 'm niet teleur.
Ziezo. Je moet ook niet aan me twijfelen. - Hopelijk heb je gelijk.
Zie je wel? Ze willen het niet. - Russ, luisteren.
Terug naar de zeilen. Wacht, niet doen.
Hijs 't zeil.
Het spijt me... - Larry, laat dit voor nu aan ons over.
Luister nou. Ik heb het verpest, maar... - Dat niet alleen. Je deed superlullig.
Je negeerde de waarschuwingen van Margie en Pan.
Door jou waren we bijna vergaan.
We moeten allemaal afkoelen.
Daarna bedenken we wat we ermee doen.
Het is niet zo goed gegaan, zeker?
Dit was m'n ergste missie ooit.
En m'n vorige missie was al een totale catastrofe.
Waar zit je mee, makker?
Toen ik net piraat was, nam niemand me serieus.
Ik werkte me uit de naad om een reputatie op te bouwen, maar vergeefs.
En zonder kom je nergens.
Mee eens. Ik zou niet zonder Rufus en m'n reputatie kunnen.
Precies. Jij snapt 'm tenminste.
Toen een Turkse handelaar me over admiraal Sadik vertelde...
...wist ik wat me te doen stond.
Als ik meer op hem leek, zou ik wel worden gerespecteerd.
Dus ik leerde alles over hem en trad in zijn voetsporen. En dat werkte.
Op een dag joeg ik een legendarische kist na.
Maar enkelen geloofden dat-ie bestond. Daarom wilde ik hem juist.
Ik was een beul.
Uw streven wordt ons eind nog.
Genadeloos.
Luisteren. - We moeten terug.
En ik luisterde niet toen ze zeiden dat 't een slecht idee was.
De kist bestond echt en er zat een fantastische schat in.
Maar m'n bemanning had gelijk. Het was een val.
Een vijand lokte ons een zeestraat in en blies ons schip op.
Ik slaagde er weer niet in om admiraal Sadiks voorbeeld na te volgen.
Spring erin. Ik wil je iets laten zien.
Het gedenkteken van admiraal Sadik.
Ik heb ook niet stilgezeten en me eens in die Sadik verdiept.
Moet je de achterkant zien.
Z'n laatste woorden. Hij voelde zich verantwoordelijk voor een mislukte aanval.
Ze waren omsingeld. Hij ging door, ondanks smeekbeden van de bemanning.
Hun verzet mocht niet baten.
Toen is Sadik van boord gesprongen om zichzelf te redden.
Hoe kon-ie? Een echte kapitein zou altijd met z'n schip ten onder gaan.
Hij en z'n eerste stuurman klampten zich vast aan het wiel.
Hier kreeg Sadik een medaille voor z'n heldhaftige optreden.
De stuurman is toen bij de vloot weggegaan.
De eerste stuurman. Die kerel die me aanviel.
Klinkt alsof hij z'n woede nooit heeft kunnen loslaten.
Misschien was ik juist te veel zoals admiraal Sadik.
Ik bracht Alex en de kinderen in gevaar met mijn koppigheid.
Ja, maar er valt ook wat van hem te leren. Lees het eind maar.
'Ware ik niet zo laf geweest, dan was mijn bemanning teruggekeerd.
Ik zou het liefst het wiel terug op het schip zetten...
...opdat dat ze naar hun rustplaats leidt.'
Dat is vast en zeker de bedoeling.
Een goede kapitein luistert naar zijn bemanning.
Ik ben dom geweest. Sorry.
Geef me nog een kans om de vloek op te heffen.
We willen allemaal nog een kans. - Tot uw dienst, kapitein.
Larry is niet de enige die fout zat. Het spijt me.
Ik weet dat je het moeilijk hebt, maar we geloven in je.
En we vertrouwen je. - Bedankt, Russ. Kom hier.
Ze kan weer.
Een gehavend schip duidt op ervaring. Dus laten we gaan.
Keer om. Nu.
Daar komen ze.
Kunnen jullie haar drijvende houden? - Ja, kapitein. Wel opschieten.
Hoelang kun je onder water blijven? - Zonder longen? Voor altijd.
Laat de ankers zakken.
Het werkt. Pap, geniaal.
Problemen.
Ze snijden de ankerlijnen door. - Ik heb een idee.
Gooi dit op hem.
Een zoutvaatje? - Kwam Larry mee. Geen idee hoe het werkt.
Hebbes.
Hou jullie vast.
Hier. Jullie verdienen deze medaille.
Jullie admiraal zat fout. Hij had moeten luisteren...
...bij jullie moeten blijven. Wij prijzen jullie moed in zijn naam.
Laat jullie woede varen en ga in vrede.
Missie volbracht, admiraal. Voor 't echie deze keer.
De Vanderhouven-vloot is terug.
Ik heb jullie zo gemist. - Wij jou ook, mam.
Pap had het niet beter kunnen doen.
Doel je op de missie of m'n dansje in het restaurant?
De Turkse geneugten, hè?
Leuk dat jullie die grap snappen.
Goed je weer te zien. - Insgelijks. Hoe was het?
Best fijn. Ik heb gezeild, nagedacht, het een en ander over mezelf geleerd.
Een heilzame onderneming. Heb je onze indringer gevonden?
Helaas niet. Maar Hank en ik zijn heuse muziekmaatjes geworden.
Sorry, hoor. Het waren vermoeiende dagen. Ik ga vroeg naar bed.
Hé, Stan. Ik wilde je nog iets vertellen...
Laat maar. Slaap lekker.
Vertaling: Nikki van Leeuwen