Sala marynistyczna.
Zbyt długo tu nie zaglądałem.
Skup się, Larry.
Musimy poszukać śladów włamania.
Ktoś splądrował kolekcję egipską i przeniósł kość do gry na piętro.
Musimy tego kogoś powstrzymać.
Jak ja bym chciał znów pożeglować.
Czy wczoraj nie opowiadałeś o tym, jak wroga łajba rozniosła cię w pył?
Nie skończyłbym tak, gdyby moja zakichana załoga
słuchała rozkazów.
- Ale mówiłeś mi... - Osmańskie koło sterowe.
Nikt nie dorównywał im rzemiosłem.
Takie są fakty.
„Piękno obręczy,
symetria szprych,
krzywizna rumb.
Doskonałe w każdym calu”.
Słyszę to za każdym razem.
Wszystko sprawdziliśmy. Chodźmy.
Poczekaj no, Stan. Spójrz.
Zaczęło przeciekać.
O rany, nabieramy wody.
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
OSMAŃSKIE KOŁO STEROWE
PRZEGLĄD KURATORSKI
Jestem na okładce.
„Sky Vanderhouven. Wzór Babilonii”.
Pękam z dumy.
Coś złego się stało.
Nie ma to jak przetrwać gniew morza. Prawie ci wyszło, Posejdonie.
Jesteście cali? Co się stało?
Ten osmański ster tryska wodą jak rozbity okręt wojenny.
Trochę się ich w życiu nałatałem.
Odrobina smoły.
Ma się ten talent!
Kiedy katalogowaliśmy artefakty, ja zajęłam się salą marynistyczną.
To ster ze statku dowodzonego przez niejakiego Hamzę Sadika.
To ster admirała Hamzy Sadika?
Nawet nie śniłem, że mógł należeć do niego.
Czyli wiesz, co to za gość?
Każdy szanujący się marynarz zna Sadika.
To mój bohater.
Czyżby? Nigdy o nim nie wspominałeś.
Chyba sobie żartujesz.
Tak, żartuję.
Wiecznie o nim mówisz.
Ostatnim życzeniem admirała było,
aby wrzucono ster jego statku do Morza Egejskiego.
Ale tak się nie stało.
Zamiast tego przez wieki trafiał w ręce kolekcjonerów.
Taki los przeklętych artefaktów.
Już nie.
Zabierzemy cię do domu.
To byłby dla mnie zaszczyt spełnić ostatnią wolę admirała Sadika.
Pozwólcie mi pojechać z wami.
Mogę się przydać.
Morze Egejskie znam jak własną kieszeń.
Nie widziałeś tej kieszeni od lat, tak jak i Morza Egejskiego.
Tego się nie zapomina.
Mówię wam, dzięki mojemu doświadczeniu pójdzie nam jak z płatka.
To świetny pomysł.
A Larry'ego łatwo schować.
Choćby w pokrowcu na kulę do kręgli.
To ryzykowne, ale wiedza Larry'ego może się przydać.
Powinien z wami jechać, bo ja nie mogę.
Co? Dlaczego?
Georgia napisała, że coś się stało w muzeum.
To coś poważnego, bo zwołuje wszystkich na jutro.
Bez wyjątku.
Czeka cię pierwsza misja w roli jedynego dorosłego opiekuna.
Poradzisz sobie. Jak ja przez całe lato.
A ja jestem setki lat starszy od ciebie,
więc tak naprawdę to ja jestem najdoroślejszy.
Ruszajmy w stronę przygody.
Czyli jesteś czaszką pirata.
Ściślej rzecz biorąc, jestem piratem bez ciała.
Margie przyjęła to dużo lepiej, niż sądziłam.
Margie, jak długo będziemy jeszcze lecieć?
Już niedługo będziemy w Stambule.
Stambule?
Mnóstwo miast leży bliżej Morza Egejskiego.
Czemu akurat tam?
To idealne miejsce, by wynająć łódź.
I tam znajduje się pomnik admirała, bo to była stolica Imperium Osmańskiego.
Tam możemy dowiedzieć się o nim więcej.
Cały tata.
Gdziekolwiek nie jedziemy, to zawsze okrężną drogą,
żeby zobaczyć jakiś stary budynek.
Mnie pasuje.
Z chęcią zobaczę ukochane miasto admirała.
Szkoda, że Stanleya to ominie.
Nie ciągnie mnie do morza.
Ten ogrom wody budzi we mnie niepokój.
Dziękuję, że zechciałeś mi pomóc.
Odnalezienie śladów włamania
pójdzie sprawniej przy rozmowie.
Wszystko w porządku, tato?
Tak.
Razem z mamą jesteście specami w temacie i nie chcę wszystkich zawieść.
Nie musisz być idealny. Ważne, że z nami jesteś.
Domyślasz się, czemu Margie zawiozła nas do Stambułu?
Co? Nie pamiętasz?
To był twój pomysł.
Naprawdę nie pamiętam.
Hej! Udało się wynająć łódź?
Tak, jest w czym wybierać.
Od dawna nikt żadnej nie wynajął.
Nikt nie wypływa ze strachu.
W mieście plotkują, że gdy łodzie docierają do pewnej części morza,
upiorny głos każe im zawrócić.
A te, które tego nie zrobią, wciągane są przez wir.
Całe łodzie znikają, jakby ktoś je spuścił w toalecie.
Bzdura! Morskie opowieści zawsze są przesadzone.
Myślicie, że broda Czarnobrodego była czarna?
Nie. Siwa jak u dziadka.
Postanowione, jutro wypływamy.
Wszyscy na koje. Czeka nas długi dzień na morzu.
Słyszycie?
Kapitan wydał wam rozkaz.
Tak jest, kapitanie Larry.
Ruchy! Śpimy na pokładzie pod gwiazdami.
Najlepszy sposób na rozpoczęcie przygody.
Nie zostawię Rufusa samego.
Prześpię się w nim.
Zostanę z Margie.
Bez urazy, ale chrapiesz tak, jakby mors wcinał koci żwirek.
Wypełniać rozkazy.
Przynajmniej ty się wyśpisz.
Tato?
To ty, tato?
Larry, uważaj!
Przynieś solniczkę z kambuza.
- Solniczkę? - Szybko!
- I co teraz? - Rzuć w niego.
Skąd znasz ten sposób?
Stary przesąd.
Przekazywanie sobie soli przynosi marynarzom okropnego pecha.
Dobrze, że cię zabraliśmy. Przyda się każda pomoc.
Ominął mnie duch pirata?
Skupiasz się nie na tym, co trzeba. Duch pirata mnie zaatakował.
Spokojnie, kościasty.
Jeśli wróci, Margie da mu popalić.
Powinieneś wylądować za burtą za porzucenie warty.
Gdzie ty byłeś, tato?
Nie wiem.
W jednej chwili spałem, a w drugiej szwendałem się po dokach.
Chyba znowu odpłynąłem.
Przepraszam.
Zawiodłem was. To pierwsza misja bez mamy,
a ja was naraziłem.
To nie twoja wina.
To efekt uboczny tego, co wydarzyło się w otchłani.
W końcu przejdzie.
Prawda?
Jasne.
Trzymaj kurs na południowy-zachód. Dopłyniemy w mgnieniu oka.
Jesteś pewien? W tamtym rejonie jest sztorm.
Nie podważaj rozkazów.
Geniusz Larry'ego poradzi sobie z lekkim wiaterkiem, sterniku.
To nazwa statku. Sam wymyśliłem.
Nadążaj, huncwocie. Cała naprzód.
Geniusz Larry'ego?
Martwię się o tatę.
A jeśli znów go zamroczy, gdy zrobi się groźnie? Jak wczoraj?
Albo w Transylwanii?
No weź, daje z siebie wszystko.
Ale jeśli padnie na zły moment, narazi nas wszystkich.
Musimy się przygotować na najgorsze.
Może masz rację. Miejmy go na oku.
Co ty robisz, kolego?
Tłuczesz ziemniaki czy podnosisz żagiel?
Tak nas uczyli na obozie żeglarskim.
To źle cię uczyli.
Zrób to jak należy.
Pomóż mi, admirale.
Załoga mnie nie słucha.
Już raz to przeżywałem.
Żadnych śladów włamania.
Jak idzie naprawa drzwi?
Masz wyczucie zawodowego perkusisty.
Brakuje mi muzykowania z Aleksem.
Jest taki zajęty, odkąd wrócił, więc od dawna nie było okazji.
W to mi graj.
Już prawie jesteśmy.
Wkrótce spełnimy ostatni rozkaz admirała.
Zawracać.
Natychmiast!
Larry, jest gorzej, niż się spodziewaliśmy.
Powinniśmy posłuchać tego głosu.
Macie słuchać mnie. Na stanowiska!
Morze jest zbyt wzburzone.
Musimy zawrócić teraz albo nie zawrócimy nigdy.
Bzdury!
Głos tego tchórza nie będzie mną dyrygował.
To Osmanie!
To pewnie załoga admirała Sadika.
Nie jest zadowolona.
Nonsens. Jeśli to jego załoga, to są naszymi sojusznikami.
Załatwię to.
Serwus, przyjaciele!
Przypłynęliśmy oddać cześć waszemu admirałowi Hamzie Sadikowi!
Spójrzcie, mamy ster waszego statku.
Co ty robisz, Russ?
Pilnuj żagli.
Sorki, ale to wyjątkowa sytuacja.
Może cię znów zamroczyć.
Nie wygłupiaj się. Nic mi nie jest. Oddaj ster.
Miejscowi nas przed tym ostrzegali.
Uciekajmy!
Nie! Najpierw zatopimy ster.
Oni chcą, żebyśmy odpłynęli.
Nieważne, czego chce załoga.
Liczy się wola admirała.
Nie zawiodę go.
Zrobione.
Było we mnie wątpić?
Ufam ci.
Widzisz? Nie chcą go.
Nie będę się powtarzał.
Wracaj do żagli!
Stój! Nie ciągnij tego!
Otwórz żagiel!
Przepraszam was...
Pozwól, że my przejmiemy dowodzenie.
Posłuchajcie mnie. Wiem, że zawaliłem, ale...
Nie tylko zawaliłeś, ale byłeś strasznie wredny.
I nie posłuchałeś Margie i Pan, gdy ostrzegały o wirze.
Przez ciebie niemal poszliśmy na dno.
Musimy wszyscy ochłonąć.
Potem pomyślimy, co zrobić ze sterem.
Wnioskuję, że nie poszło najlepiej?
To chyba moja największa klęska.
A przebić tę poprzednią to nie lada wyczyn.
Co cię trapi, kolego?
Kiedy zacząłem być piratem, nikt nie traktował mnie poważnie.
Ciężko harowałem, budując reputację,
ale nie potrafiłem się wybić.
A reputacja to być albo nie być pirata.
Wiem, czaszkowaty.
Ja mam tylko Rufusa i moje dobre imię.
Właśnie! Rozumiesz mnie.
Turecki kupiec opowiedział mi legendę admirała Sadika
i odtąd wiedziałem, co muszę robić.
Może gdy będę taki jak on, zyskam respekt innych.
Dowiedziałem się o nim wszystkiego, co mogłem, i postępowałem jak on.
I zadziałało!
Pewnego dnia szukałem legendarnej skrzyni z kości słoniowej.
Niewielu wierzyło w jej istnienie. To jeszcze bardziej mnie motywowało.
Byłem bezduszny dla załogi.
Jesteś zbyt surowy. Twoja ambicja nas zgubi!
Wymagający. Bezlitosny.
- Róbcie, co każę! - Musimy zawrócić!
Nie posłuchałem, gdy mówili, że te poszukiwania to zły pomysł.
Skrzynia istniała i skrywała bajeczny skarb.
Ale załoga miała rację.
To była pułapka.
Wroga załoga zwabiła nas
w wąski przesmyk i wysadziła łajbę w powietrze.
Po raz kolejny nie udało mi się sprostać przykładowi admirała Sadika.
Wskakuj, czacha. Chcę ci coś pokazać.
Pomnik admirała Sadika.
Nie traciłam czasu, gdy was nie było.
Sprawdziłam tego całego Sadika.
Obejrzyjmy sobie tył pomnika.
Ostatnie oświadczenie admirała.
Wziął na siebie winę za nieudane oblężenie.
Wróg ich otoczył,
a załoga błagała, by zawrócił, ale on odmówił.
Walczyli do utraty tchu, ale porażka była nieunikniona.
Sadik wyskoczył za burtę, by się ratować.
Jak mógł?
Prawdziwy kapitan opuszcza statek jako ostatni.
Razem z pierwszym oficerem uczepili się steru i tak ich znaleziono.
Kiedy wrócili do Stambułu,
Sadika uhonorowano medalem za bohaterstwo.
Kiedy jego oficer to usłyszał, odszedł oburzony z marynarki.
Pierwszy oficer.
To pewnie on zaatakował mnie w nocy.
Widać zabrał swój gniew do grobu i w zaświaty.
Za bardzo wziąłem sobie przykład admirała do serca.
Przez swój ośli upór naraziłem Aleksa i dzieciaki.
To prawda, ale myślę, że wciąż może cię czegoś nauczyć.
Przeczytaj końcówkę.
„Gdybym nie był arogancki i tchórzliwy, moja załoga mogłaby wrócić do domu.
Gdybym mógł, zanurkowałbym i osadził ster z powrotem na statku,
który poprowadziłby ich do wiecznego odpoczynku”.
To właśnie musicie zrobić, nie?
Dobry kapitan wie, kiedy należy posłuchać załogi.
Byłem głupi. Przepraszam.
Jeśli dacie mi drugą szansę, na dobre zdejmiemy klątwę ze steru.
Wszystkim przyda się druga szansa.
Rozkazuj, kapitanie.
Nie tylko Larry popełnił błędy. Przepraszam, tato.
Wiem, że przechodzisz trudny czas, ale wiedz, że wszyscy w ciebie wierzymy.
I ci ufamy.
Dzięki, Russ.
Chodź tu.
Zdatna do żeglugi.
Uszkodzenia świadczą o doświadczeniu.
Wracajmy na morze.
Zawracać! Natychmiast!
Widzę ich.
Utrzymacie ją na powierzchni, kiedy będę pod wodą?
Jasne, kapitanie. Tylko się pośpiesz.
Jak długo wytrzymasz pod wodą?
Nie mam płuc, więc wieczność.
Spuścić kotwice.
Działa! Jesteś geniuszem, tato.
Mamy problem.
Przecinają liny kotwiczne!
Czekaj, mam pomysł.
Rzuć tym w niego.
Solniczką?
To trik Larry'ego. Nie pytaj.
Trafiłam go!
Trzymajcie się!
To wy zasłużyliście na ten medal.
Wasz admirał popełnił błąd. Powinien był was posłuchać.
Powinien był z wami zostać.
Wysłał nas, by uhonorować waszą odwagę.
Wyzbądźcie się gniewu i opuśćcie to miejsce.
Misja zakończona, admirale.
Tym razem na dobre.
Załoga Vanderhouvenów wróciła do portu!
- Tak za wami tęskniłam. - My za tobą też.
Żałuj, że nie widziałaś taty. Był niesamowity!
Mówisz teraz o naszej misji czy o moim tańcu w restauracji?
„Taniec rachatłukaniec”.
Cieszę się, że macie swoje własne żarciki.
Dobrze cię widzieć.
Wzajemnie. Jak podróż?
Całkiem dobrze.
Popływałem. Porozmyślałem. Nauczyłem się czegoś o sobie.
Na dobre mi to wyszło.
Znalazłeś naszego intruza?
Niestety nie.
Ale zaprzyjaźniłem się z Hankiem.
Zawiązaliśmy braterstwo pieśni.
Wybacz, proszę.
To były bardzo męczące dni.
Położę się wcześniej.
Hej, Stan.
Ta podróż przypomniała mi o czymś, co chciałem ci...
Nieważne. Śpij dobrze.
Napisy: Daria Okoniewska