Tego szukałeś?
Idealne.
Oczywiście, Georgia. Zajmę się tym.
No dalej, Alex. Rozgryziesz to.
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
INUICKIE OKULARY I PERUWIAŃSKA TYKWA
Tropiąc latem czerwone kolce,
staliśmy się ekspertami od tego pnącza.
Kiedy byliście w Indiach, zrobiliśmy przegląd.
Różę przeżuto, obgryziono lub pożarto w 37 miejscach.
Trzydziestu siedmiu? Rany. Sporo.
Tak. Żuj nie próżnuje.
Żuj. Fajne imię.
Dziękuję, mam dar.
Trzeba sprawdzić, czy Żuj żuje według jakiegoś wzorca.
Jestem o krok przed tobą.
Nie widzę żadnego wzorca.
To prawda. Ale wiedząc, gdzie Żuj był, możemy domyślać się, dokąd idzie.
To samo pomyślałem. Dlatego mam plan.
Nie, Larry. Ustaliliśmy, że nie...
Okulary inuickiego łowcy.
Pasowałyby mi do nowych kiksów.
Ale są przeklęte, co?
Jasne. Inuicki łowca stworzył je,
aby ułatwiały mu tropienie zwierząt.
Zakładasz je i ogłaszasz, co chcesz złapać.
Okulary pokazują trasę każdej żyjącej duszy,
która przechodziła przez dany teren.
Ustal, którą trasą szła ofiara. Podążaj nią. Bam! Żuj trafia do paki.
Według dzienników można je ściągnąć dopiero wtedy, gdy złapie się obrany cel.
Klątwa sprawia, że znajdujesz to, czego szukasz? Nie jest źle.
Nie. Im dłużej nosisz te okulary,
tym bardziej nieugięty się stajesz, tracąc rozsądek.
Pościg może sprawić, że oszalejesz.
No to trochę gorzej.
Właśnie. Dlatego można ich użyć tylko raz,
w chwili czystej desperacji.
Czyli takiej jak ta.
Sugerujesz, żebyśmy celowo użyli przeklętego artefaktu?
Kiedy tak to ujmujesz...
Zgadzam się ze Sky. To zbyt ryzykowne.
W ogóle mi nie ufają.
Zamroczyło mnie w muzeum, w Stambule.
To było długie zamroczenie.
Tato.
Russ?
Przestałem w ciebie wierzyć.
Widziałeś tu Russa?
Przecież słyszałem...
- Tato, przez twoje kłamstwa mam traumę. - Pandora?
Słyszałeś to, prawda?
Nie rozumiem. Może...
Gdybym wiedziała o klątwie, nigdy bym za ciebie nie wyszła.
Sky, nie.
Wszystko w porządku, Alex?
Gdzie dzieci?
Na górze. A co?
Słyszałem je w Zakazanym skrzydle.
Dziwne. Co mówiły?
Russ, że we mnie nie wierzy. A Pandora, że przeze mnie ma traumę.
To niemożliwe, żeby któreś z nich tak powiedziało.
Ciebie też słyszałem.
I co powiedziałam?
Że nie wyszłabyś za mnie, gdybyś wiedziała o klątwie.
To kompletna bzdura. Przysięgam.
Może te głosy są związane z twoimi zamroczeniami
albo pogryzioną różą.
Były takie prawdziwe.
Albo nowy artefakt się przebudził. Może to dlatego?
Sam nie wiem.
Dziwnie jest nie móc ufać własnemu umysłowi.
Posiedź ze mną. Powiedz, gdy znów coś usłyszysz.
Kto tam jest?
Larry, ty głupcze. Czemu nie uczysz się na błędach?
Coś ty powiedział?
Naśmiewasz się ze mnie?
Wybacz. Nie bardzo wiem, do czego się odnosisz.
Nie wiesz?
Obiecałem, że już cię nie okłamię.
Dlaczego mi nie ufasz?
- Ufam ci. - Co?
Mówiłeś coś do mnie?
Nie... Zaraz, miałem tak samo. Co usłyszałaś?
Powiedziałeś, że ci nie ufam, a przecież ufam.
Póki znów nie skłamiesz.
Sprawdźmy, co u dzieci.
Ty to zrób, a ja pójdę na dół.
Skoro też słyszysz głosy, to musi być klątwa.
Nie chciałam, żebyś wracała do pracy.
Nie ochroniłaś nas przed kością do gry.
Pandora, nie chciałam...
I marionetką. Zawodzisz nas. Praca jest ważniejsza?
Russ...
Zaraz, te głosy nie są prawdziwe.
Nie lubię pracować z tobą w muzeum.
Irytujesz mnie.
Mama?
Gdzie twój brat?
Sama go znajdź, skoro cię irytuję.
Nie. Pandora, poczekaj.
Nie jesteś tak mądra jak Russ.
- Jestem tak samo mądra jak Russ! - Oczywiście.
To czemu tak powiedziałaś?
Nic nie mówiłam.
Ty też słyszysz te głosy.
Mam dużo lepsze przyjaciółki niż ty.
Devi?
Już nigdy nie będziemy bliskimi przyjaciółkami.
Nie będę cię słuchać.
Rozczarowałaś mnie.
Jesteś wkurzająca.
Nie ignoruj mnie!
Zbyt długo zajęło ci wyciągnięcie mnie z otchłani.
Jak możesz być podejrzliwy wobec taty?
Jestem dociekliwy z natury.
Też słyszysz te głosy?
- Jesteś zbyt ciekawski. - Postaraj się je zignorować.
Ale jak? Nie umiem ich wyłączyć.
Gdzie Pandora?
Myślałam, że tutaj.
Nie chcę z tobą gadać.
Pandora, to mnie zabolało.
Nie ma jej tutaj. Staraj się nie słuchać tych głosów.
Nie wiem już, co jest prawdziwe, a co nie.
Znajdę ją. Znam jej kryjówki.
Nie znasz mnie tak dobrze, jak myślisz.
Pan, nie mów tak.
Nie ma jej tutaj.
Skąd dochodzą te głosy?
Stamtąd słychać je chyba głośniej.
Nie jesteś tak odważny jak ja.
Jestem odważny.
Pokażę ci, jaki jestem odważny.
Intruz!
Co...
Ta tykwa powinna być w skrzydle południowoamerykańskim. Co robi tutaj?
Otwór wentylacyjny. Łączy się z resztą domu.
Ktokolwiek ją tu ustawił, chciał, aby szepty niosły się po domu
i dotarły do naszych uszu.
Zabierzmy ją stąd. Na szczęście ChA ma nowy kontroler.
Co jest grane?
Nie potrzebujemy cię.
Mój wielki mózg zawsze ratuje nas z opałów.
Błagam, ja też nas ratuję.
Czy on nas szpieguje?
Musimy sprawdzić, co o tykwie napisał Cornelius.
Pomogę ci, tato.
Dzięki, synu. No proszę, drużyna badaczy znów w akcji.
Nie jesteś mi bliski.
Widziałam szpiega.
To pewnie ten, którego ja widziałem.
Ciekawe, czy ten człowiek jest związany z tymi wydarzeniami.
To raczej nie przypadek.
Nie potrafisz ochronić Zakazanego skrzydła.
Wiem, postaram się mocniej.
Nic nie mówiłem. Otrząśnij się, nie są prawdziwe.
Był ubrany na czarno i miał lornetkę.
Przyjrzałaś mu się?
Trochę. Stał w krzakach przy chodniku.
Też go tam widziałem.
Widziałam w tym roku zbyt wiele niepokojących rzeczy.
Muszę was lepiej chronić.
„Peruwiańska tykwa”. To... Co?
Ktoś wyrwał tę stronę.
Ktoś się tu włamuje
i nie chce, żebyśmy przełamali klątwę.
Był stary. Miał ze 40 lat.
Wcale nie taki stary. Ale nie w tym rzecz.
To on jest naszym intruzem.
To pewnie on zabrał kontroler do ChA,
zaatakował Russa marionetką i wydarł kartkę z dziennika.
To jakiś superzłoczyńca.
Skąd wiedział, co zrobić?
Russ ma rację. On posiada poufne informacje.
Superzłoczyńcy wiedzą wszystko.
Prawda, mamo?
Mamo?
Ktoś nas szpieguje.
Rodzina znów jest zagrożona!
To ty musisz nas uratować.
Łapy precz od mojej rodziny.
Hej, okulary. Chcę złapać intruza w moim domu.
Pokażcie, kto tu był.
Sky?
Zaznaczaj, Larry. Musimy wytropić intruza.
Na górze jej nie ma.
Może się schowała, bo jestem irytująca.
Russ też tak myśli.
To tylko podszepty tykwy.
Skąd wie, co mówić? Nie mogła sobie tego zmyślić.
Vanderhouvenowie, mamy problem.
Ale my już jeden mamy.
No tak, ale ten jest nowy. Chodźcie.
Mamo.
Pandora jest czerwona. Russ fioletowy. Alex pomarańczowy.
Czemu je założyłaś?
Wzięła sprawy w swoje ręce. Nie dziwię się jej.
Przełamcie klątwę tykwy. Ja zajmę się intruzem.
Larry, chodź. Musimy wytropić niebieską wstęgę.
Bywało różnie, ale nigdy nie musieliśmy zdejmować dwóch klątw naraz.
Słyszałaś mamę. Ona zajmuje się intruzem, a my tykwą.
Co o niej wiemy?
Słyszymy, jak bliscy mówią nam przykre rzeczy.
Nieprawdziwe, mam nadzieję.
Niektóre może są prawdziwe.
A jeśli je zignorujemy?
Próbowałam. Zrobiło się strasznie.
Zostały mi dwie wstęgi.
Nie wiem, kto jest czarną. Jest poprzerywana.
Znów widzę niebieską.
Coś jest za tą kratką.
Niebieska to nietoperz?
Nie. To nie nasz intruz. Nietoperz jest zielony.
Sky!
Co się stało? Jesteście cali?
Sky wywróciła skrzynki podczas wspinaczki, ale chyba nie zauważyła.
Na to wygląda.
Tato, przez ciebie już nigdy nie będzie z nami dobrze.
Niebieska wstęga pokrywa się z pnączem. To nasz Żuj.
Wszedł przez rurę w gabinecie Aleksa.
Jak się tam dostał?
Dowiem się tego.
Kto jest czarną wstęgą? I czemu jest poprzerywana?
Pojęcia nie mam.
Zbyt długo nosi te okulary. Zaczyna tracić rozum.
Oby nie zrobiła sobie krzywdy.
Albo komuś.
Dobra. Najpierw przypilnujemy mamy.
Typowy dzień w domu Vanderhouvenów.
Przyszli stamtąd.
Te krzaki zalazły jej za skórę.
To był zły pomysł.
Czarna wstęga musiała wpuścić Żuja tędy.
Ta rura prowadzi do Zakazanego skrzydła.
Czarna wstęga to pewnie ten szpieg.
Łaził po całym podwórku.
Jeśli czarna wstęga to ten facet,
to czemu trop kończy się na posesji? Jak stąd odchodzi?
Masz się za mądralę. Nigdy nikogo nie słuchasz.
Słucham.
Sorki. Co mówiłaś?
Może on wciąż tu jest. Dlatego nie widać, że odszedł.
Jak to możliwe?
Sky!
Czarna wstęga tu była.
Kostki z naszych planszówek.
I kontroler do ChA.
I strony z dziennika o tykwie.
Znalazłaś kryjówkę czarnej wstęgi.
Mam cię!
Złapałam intruza.
Stworzenie, które zjadało pnącze. Złapałaś je.
Rany. Czyli to jest Żuj.
Żuj był niebieską wstęgą.
Czarna wciąż jest na wolności. Musimy znów użyć okularów.
Nie możemy. Można ich użyć tylko raz.
Przykro mi, że nie mogłeś ich założyć. Wiem, jak bardzo chciałeś.
Nic nie szkodzi, Sky. W końcu złapałaś intruza.
A my nareszcie wiemy, jak przełamać klątwę tykwy.
„Peruwiańską tykwę wykonaną przez rzemieślnika
podarowano wrogiemu królestwu.
Ale dar był przeklęty.
Sprawiała, że ludzie słyszeli najskrytsze obawy wypowiadane
przez swoich bliskich, co niszczyło zaufanie.
To osłabiło królestwo, przez to rywale je podbili”.
Klasyka.
Wykorzystali tykwę jako Konia Trojańskiego i zastosowali metodę dziel i rządź.
Wiedziałam, że te głosy nie są prawdziwe. A mimo to trudno je wyprzeć.
Coś w tobie gnije i ty o tym wiesz.
Narażasz nas wszystkich.
Dość tego! W życiu nie skrzywdziłbym rodziny!
Mój umysł płata mi ostatnio figle, ale tykwa nie wie, co czuję.
Kocham was. Tego jestem na 100% pewien.
My też cię kochamy.
Czasami ulegam wątpliwościom bardziej niż powinnam.
Nawet bez klątwy.
To tylko myśli, prawda?
Jeśli w nie uwierzymy, klątwa wygra.
Może zróbmy tak.
Kocham was, cudaki. Z całego serca.
A macie, szepty!
Rzadko widać po mnie emocje, ale ja też was wszystkich kocham.
Syczenie cichnie.
Może tak przełamiemy klątwę. Pokonamy wątpliwości prawdą.
Tak. Już nawet wiem jak.
Napiszcie, co czujecie
i prawdą uciszymy te szepty.
Jestem mądra na swój sposób.
Coś dzieje się z tatą.
Czuję to w kościach, ale wierzę, że tata nas kocha.
Dlatego posłucham serca. Dam mu kredyt zaufania.
Kocham moją pracę. Ale kocham też swoją rodzinę
i zrobię wszystko, by ich ochronić.
Pobłądziłem,
ale chcę to wynagrodzić rodzinie i naprawić błędy moich przodków.
Są w porządku.
Miło mieć rodzinę.
Zadziałało.
Co napisałeś? Coś o mnie?
Nigdy się nie dowiesz.
Jesteś taki wkurzający.
Wszystko gotowe. Wylatuję rano.
Muzeum w Limie wie, że zwrócę tykwę.
A twój znajomy z Alaski napisał w sprawie okularów.
Szkoda, że nie polecimy z tobą.
Będziemy w ciągłym kontakcie. I będzie ze mną Margie.
Jeśli mnie zamroczy, zadba o mnie. Pójdę się spakować.
Napisy: Daria Okoniewska