POKAZ MEDYCZNY DOKTORA CUDKO
Kogo niesie?
Diana Cameron.
Ten tonik wzmacniający nie działa. Chcę odzyskać medalion.
Sio, łobuziaku. Żadnych zwrotów.
Proszę.
Ten medalion to moja jedyna pamiątka po rodzicach.
Osiem lat w sierocińcu, łapię chorobę za chorobą,
a zdrowe dzieci są adoptowane.
Nikt mnie nie chce.
Obiecał pan, że ten tonik da mi siły i zdrowie.
Oddałam swój największy skarb za kłamstwo.
Jeśli nie odejdziesz, sam zaciągnę cię do sierocińca.
- Zmykaj! - Jest pan szarlatanem!
Oby kiedyś też się pan poczuł tak mały i głupi jak ja teraz!
Gdzie to zniknęło? Co ja zrobiłam?
Chciałam tylko odzyskać medalion!
Co, u diaska?
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
TONIK WZMACNIAJĄCY DOKTORA CUDKO
Tata jest zamieszany w te kradzieże.
Co? Jest trochę nieswój, ale przecież nie jest złodziejem.
Chciał polecieć do Stambułu.
„Tabliczka z pismem klinowym, Babilonia”. Zginęła z prywatnej kolekcji w Stambule.
- To zbieg okoliczności. - Słuchaj dalej.
Tatę zamroczyło w Indiach.
„Babilońska tabliczka skradziona z Radżasthanu”.
A lokalny dom aukcyjny zgłosił
kradzież tabliczki, gdy byliśmy w Nowym Meksyku.
Tata został tutaj.
Nie mógł niczego ukraść, gdy tam byliśmy.
Był nieprzytomny.
Nie chcę, żeby to była prawda, ale pokazuję ci fakty.
Zamroczenia i kradzieże idealnie się zgrywają.
A co z czarną wstęgą? Szpiegował nas. Zaatakował tatę.
Mógł za nami jeździć i kraść tabliczki.
Co na to twoje fakty?
Nie wiem, ale... Hej, chyba coś na mnie psiknęło.
Dziwnie się czuję.
- Jakbym... - Russ?
Gdzie ty jesteś?
Ja też się dziwnie czuję.
Co? Ale jak?
Pandora!
Russ?
Tu, na dole!
Co się stało?
Nie wiem jak, ale się skurczyliśmy.
Żartujesz sobie?
No weź, to jest...
Tato! Tutaj, pomocy! Skurczyliśmy się.
Tutaj, pomocy!
Pomocy!
Jesteśmy uratowani.
- Wskakujcie. - Co ty robisz, tato?
Poszło jak z płatka.
TONIK WZMACNIAJĄCY
Wyciągnij nas! To nie jest śmieszne!
Dwa utrapienia z głowy.
To nie był żart.
Dobrze, że oddzwoniłaś, kochanie.
To mama. Może nas usłyszy.
No dalej!
Planowałem wpaść do muzeum.
Nic takiego. Tylko się przywitać.
Pandora jest u Devi, a Russ odrabia lekcje.
Tak. Świetnie. Do zobaczenia.
Tata okłamał mamę.
A jeśli ją też chce skurczyć?
Musimy ją ostrzec.
Co za masakra. Ale jestem wściekła!
To Linda.
Cześć!
Linda, to ja, Pandora.
Uważaj!
Jakby mnie nie rozpoznawała.
Bo nie rozpoznaje, Pan.
Szybko! Do tunelu.
Linda się ożywia, gdy jest głodna.
Dajmy jej inne jedzenie niż siebie.
Dopiero co dałam jej muchy.
Widać ma chętkę na coś świeższego.
Na mój znak biegniesz tędy, a ja tędy. Spotkamy się pod wodospadem.
- Nie ma mowy. - Teraz! Leć!
Już rozumiem.
Pogony nie potrafią ocenić głębi. Nieźle wykombinowane!
Jasne, że to wiedziałam.
No i znam Lindę. Zawsze tam przywali.
Tatę też myślałam, że znam.
Musi być jakieś wyjaśnienie.
Tego, że nas skurczył i zostawił jaszczurce na pożarcie?
Jakoś teraz potrafi ocenić głębię.
Na platformę. Linda się nie zmieści.
Widziałeś, żeby Alex wychodził? Nie ma go w gabinecie.
Nie, ale spójrz na to.
O tym mówiłem. Wcześniej tego nie było.
Coś nadal podjada różę.
Złapaliśmy Żuja.
Musi być inny winowajca.
Ktoś atakuje różę, ale dlaczego?
Artefakty się przebudzają.
Alex traci więź z różą.
Ktoś ją niszczy. To musi być powiązane.
Problem może być większy, niż sądziliśmy.
Alex, od dawna tu stoisz?
Gdzie tron Sargona?
Już przyjechał. Ustawimy go przed końcem dnia.
Nie mogę uwierzyć, że tu będzie.
Mam chwilę wolnego.
Wypijemy kawę?
Wolę podziwiać te cudowne artefakty i twoją niesamowitą pracę.
Podziwiaj do woli.
Zanim zapomnę. Pandora zje u Devi?
Nie mówiła.
Dobrze. Napiszę i zapytam.
Wejdź głębiej. Jeszcze.
Cały się ubabrałem.
Obrzydliwe.
Musimy się dostać do telefonu.
Jak wydostaniemy się z terrarium?
Butelka z wodą. Możemy się po niej wspiąć.
Chodźmy.
Szybkie pytanko. Jak długo Linda wyleguje się na kamieniu?
Tak od jednej do sześciu godzin.
Sześciu?
Mówiłem, kup sobie rybkę, ale nie.
Ty wybrałaś potwora.
To nie jest wina Lindy. Ona działa zgodnie z instynktem.
Wiem.
To wina taty.
To nie ma sensu.
I nie chodzi mi o dowody, ale o tatę.
Nie jest sobą.
Zamroczenia. Pnącze.
Tata nie ufa swojemu umysłowi.
A jeśli dosłownie nie jest sobą?
W sensie, że jest opętany?
Czytałam o tym.
Jeśli jest opętany, kto wie, co zrobi.
Musimy ostrzec mamę.
Jak już przesuniemy Lindę.
Zostaw to mnie. Mam Pan-plan.
Siema, Linda. Jestem muchą.
Nie chcesz mnie zjeść?
Niedobrze.
Zaraz spadnę.
Pyszna muszka.
Tak.
Parzy.
Russ? Pośpiesz się!
MAMA
Wykręciłem niezły numer.
Pandora?
- Muszę iść na spotkanie. - Jasne.
- Powodzenia. Widzimy się w domu. - Dzięki.
Mógłbyś kupić...
Alex?
Georgia.
- Możemy porozmawiać? - Alex, cześć.
Szukasz Sky?
Poszła na spotkanie.
Musimy o niej porozmawiać.
- Pandora? - Halo! Devi!
To ja, Russ!
Halo, Pandora?
Jestem za mały. Nie słyszy mnie.
„Przyjdź do mojego pokoju. Szybko. SOS”.
Pan, znowu dopadła cię jakaś klątwa?
BĘDĘ ZA 10 MIN.
Devi będzie tu za dziesięć minut.
Super. Ale nadal muszę się stąd wydostać.
Spokojnie. Mamy kowbojską...
krew.
Dajesz, Russ.
Tak jest!
Zaczepiłam się.
Pan!
Nie!
Sky się dziwnie zachowuje.
Lunatykuje, traci przytomność. Martwię się.
To bardzo niepokojące, Alex.
Może trzeba jej zapewnić pomoc.
Próbowałem, ale upiera się, że nic jej nie jest.
A potem znalazłem to w naszej szafie.
Sky to miała?
Tak. Chciałem ci to oddać.
Okłamała mnie.
Okłamała nas wszystkich.
Linda! Otwieraj tę paszczę!
Pandora!
Pandora?
Devi, na dole!
Pandora?
Nikt nie otwierał, więc sama weszłam.
Hej! Halo!
Podejdź tu!
Russ! Co ci się...
Linda ma w paszczy Pandorę. Musisz ją wydostać.
Pandora jest... Co?
Moja bohaterko. Znów mnie uratowałaś.
Pandora, ja...
Tak się cieszę, że jesteś cała.
Ja też.
- Śmierdzę paszczą jaszczurki. - Nieważne.
Nie ogarniam.
Jak to się stało? Jak to naprawić?
Podejdziesz do półki?
Pan, widzisz tę butelkę?
Tata ją trzymał.
Tym nas popsikał.
Tonik wzmacniający doktora Cudko.
Tonik wzmacniający nas skurczył?
Zaraz, co wasz tata zrobił?
Tata zachowuje się jak, no cóż, złol.
Zgaduję, że ta butelka jest z dołu.
- A to oznacza... - Klątwę.
Czyli jej nie dotykam.
Mam nauczkę po kości do gry.
Popieram.
Zabierzesz nas do Zakazanego skrzydła?
Jasne. A co to jest?
Nie powiedziałam ci wszystkiego o tych klątwach.
Nie gadaj. Nawijaj, Pan-Van.
Opowiem po drodze.
Dawno temu żył sobie pazerny głupol,
Cornelius Vanderhouven.
Jest strasznie stary, ale...
Zeszliśmy do piwnicy.
A tam były te upiorne artefakty.
Ale chociaż...
A potem ten duch rozpłynął się w powietrzu.
A potem Russ zamienił się w marionetkę.
I wtedy się skurczyłem.
To cały czas było pod waszym domem?
To Devi. Nie ruszać się.
Halo?
Szukam Larry'ego i Stanleya.
Mam im powiedzieć, że na Russa i Pandorę spadła klątwa.
- Larry! - Na dole! To my!
Tutaj!
Niech mnie kule biją.
Jesteś gadającą czaszką?
Od kiedy czaszki gadają?
Nie wiem jak inne, ale ja od ponad stu lat.
Stan, skończ już. Spójrz.
- Russ! Pandora! - Pomocy!
- Ale jak? - Później, kolego.
To pilne. Ale heca.
Stanley, weź na górę robota i przynieś tonik wzmacniający z półki.
Nie ma czasu na szok.
Pomożesz mi z dziennikami.
Martwię się o mamę.
Mama sobie poradzi, jest twarda.
Ale zobacz, co tata nam zrobił.
Kto wie, co zrobi jej.
Przestań, to nie jest tata.
To ktokolwiek to jest.
Ostatni raz powtarzam, nie jesteśmy twoim obiadem!
Stół się kończy!
Niech nam ktoś pomoże!
Znaleźliśmy coś!
O nie!
Było blisko.
Nie gadaj.
Niedobra Linda! Nie dostaniesz dziś więcej much.
Hank, odnieś Lindę na górę, gdzie nie będzie więcej psocić.
Chyba wiemy, jak zdjąć klątwę.
To potwierdzenie autentyczności z 1855 roku.
Podpisane przez zamiatacza ulic.
Przysiągł, że widział, jak dziewczyna skurczyła wóz.
Spryskała doktora tonikiem, życząc mu, żeby też poczuł się tak mały jak ona.
Jego wóz od razu się skurczył.
Rzuciła klątwę na tonik.
Zrobiła to niechcący.
„Uciekła przerażona i niepewna tego, co się stało”.
Silne emocje powodują klątwy, tak jak z marionetką.
Doktor sprawił, że czuła się mała i nieistotna.
Jej złość przeszła na tonik,
więc kiedy go nim spryskała, on stał się mały.
Aby złamać klątwę, musimy sprawić, by przestała być zła.
Zgadza się. Wspaniałe rozumowanie.
Ale ona już dawno nie żyje.
Jak możemy jej teraz pomóc?
Potrzebujemy jej medalionu.
Chciała go odzyskać, ale kto wie, gdzie on jest.
Chwilunia, mam pomysł.
Tu jest.
„Pokaz medyczny doktora Cudko”.
To wóz z tego poświadczenia.
Tak. A doktor miał medalion, kiedy się skurczył,
więc pewnie wciąż tam jest.
Mam go.
„Diana Cameron, 1840”.
Znając miejsce jej pochówku, moglibyśmy oddać jej medalion.
Mogę znaleźć jej grób.
Jasnowidzka, co? Od razu mi się spodobałaś.
Nie. Cmentarz ma swoją stronę.
Jest. Miejsce spoczynku Diany Cameron.
Mam nadzieję, że opuściłaś sierociniec.
Nie potrzebowałaś tego toniku.
Postawienie się łotrowi wymaga siły.
Zwracamy twój medalion. Tak jak chciałaś.
Nasza bohaterka znów nie zawiodła.
No, to było coś.
To nie koniec. Musimy znaleźć mamę.
Oby nie było za późno.
Złamali klątwę!
I parę innych rzeczy.
Znowu się spotykamy, Żuju. I przyprowadziłeś kolegę.
Wołałaś mnie?
Dowiedziałam się, że to znajdowało się w twoim domu.
Możesz mi to wyjaśnić?
Napisy: Daria Okoniewska