Nasi goście z Londynu nie mogą się doczekać prezentacji.
Pozyskanie tronu Sargona to nie lada wyczyn.
ZAGUBIONE IMPERIUM BABILONII
Idźcie przodem.
Muszę coś sprawdzić.
Dogonię was.
Tylko nie przepadnij.
Zbudź się.
Chodź, kolego.
Czeka nas sporo pracy.
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
LAZURYTOWY SKARABEUSZ
Alex powiedział, że go ukradłam?
Nonsens. Czemu to zrobił?
Martwi się o ciebie.
Jesteś zestresowana.
Ponoć nawet lunatykujesz?
Lunatykuję? To on traci świadomość.
Musisz mi uwierzyć.
Chcę ci uwierzyć,
ale pewne sprawy nas niepokoją.
Byliście tu z mężem w czasie kradzieży.
Przyszłam tu, aby promować muzeum.
Nagle to się stało podejrzane?
Może i nie.
Ale zbieranie informacji na temat skarabeusza już tak.
Powtarzam, to nie byłam ja.
Caparaz, przejdź się. Chcę pomówić ze Sky na osobności.
Nie mówisz poważnie.
Przejdź się.
Zrozum nasz punkt widzenia.
Twój mąż doniósł mi, że ukradłaś skarabeusza.
Nie wiem, co się z nim dzieje, ale nie powiedział ci prawdy.
A ty?
Od miesięcy coś przede mną ukrywasz.
Te wszystkie pytania o artefakty, nagłe zagraniczne wyprawy,
a teraz udział w kradzieży?
Mogę ci pomóc, o ile powiesz mi prawdę.
W przeciwnym razie mam związane ręce.
Chciałabym móc to zrobić, ale nie mam z tym nic wspólnego.
Wiesz, że cię cenię. Dlatego próbuję cię chronić.
Ale nie zostawiasz mi wyboru.
Dam ci czas do namysłu.
Zaparz sobie herbatę, weź kilka głębokich oddechów
i rozważ zalety powiedzenia mi prawdy.
Nie możesz mnie tu zamknąć.
Natychmiast mnie wypuść!
Ciekawe, jak się wytłumaczysz, Alex.
Gdzie mój telefon?
Mama wciąż nie odbiera?
No, zaczynam się martwić.
To on.
Czarna wstęga, którą widziała mama.
Widziałam go przed domem i w dokach.
Jak jest z tym powiązany?
Nie wiem, ale pobił tatę.
Skopmy mu siedzenie.
Poczekaj, Pan. On jest groźny.
Lepiej go omijać.
Idź przed siebie. Jesteśmy zwykłymi zwiedzającymi.
Wy dwoje, zatrzymać się.
Dzień dobry.
Jesteśmy na szkolnej wycieczce.
Wiem, kim jesteście. Zmykajcie stąd.
Hej, ja tu pracuję.
Jesteś wolontariuszką. Nie nazwałbym tego pracą.
Wynocha!
Szukamy rodziców.
Wasz ojciec niedawno wyszedł, a matka rozmawia z Georgią.
Musimy się z nią zobaczyć, więc tam pójdziemy.
Nie ma mowy.
Słucham? A to dlaczego?
Nie wszystko musicie wiedzieć.
Ale wierzcie mi, wasza matka nigdzie się stąd nie ruszy.
Wracajcie do domu.
Nie możemy jej tu z nim zostawić.
Masz rację. Ale jak go przechytrzymy?
Pamiętasz, jak ścigaliśmy olmeckie dzieci?
- Możesz ciszej? - Russ?
- Mamo! - Dzieci!
Jesteśmy tutaj.
Tak się martwiłam. Coś się dzieje z tatą.
Doniósł Georgii, że ukradłam skarabeusza.
Dlatego przyszliśmy. Użył artefaktu, aby nas skurczyć.
Co zrobił?
Linda prawie zjadła Pan.
Naszym zdaniem może być opętany.
Przecież tata by nas nie skrzywdził.
Niektóre artefakty przejmują kontrolę nad ludźmi, np. kukiełka.
Nie przypominaj mi.
Tata nas potrzebuje, nawet jeśli jest niebezpieczny.
Musimy go znaleźć.
Ktoś tu jest?
Muzeum jest zamknięte. To wtargnięcie.
Następny przystanek to pokój zabawek i lalek.
Przeprosiłbym za bałagan,
ale to ty go narobiłaś, przełamując klątwę toniku.
Tak.
Posprzątamy po zwiedzaniu.
To nie jest zwiedzanie. Polujemy na Żuja i jego bliźniaka.
Zwiedzanie, polowanie – tak czy siak super.
Dzięki za pokazanie mi tego.
Znalazłam.
Co on robi?
Skubaniec znów obgryza pnącze.
Aktywował się!
Przestał.
To jest to!
Róża poskramia moce przeklętych artefaktów.
Skoro róża je budzi, to logiczne, że umie je też usypiać.
To pewnie dlatego skarabeusze atakują pnącze.
Ktoś nie chce, żeby nam pomagało.
Sabotażysta chce uśmiercić różę.
Kto byłby zdolny do czegoś takiego?
Musimy je powstrzymać, zanim wszystko stanie na głowie,
zaczynając od tego gagatka.
Do dzieła.
Uwaga tam na dole!
To tyle z elementu zaskoczenia.
Przynajmniej mamy go z głowy.
Tak. Pójdę po miotłę i to posprzątam.
Dołączysz, Devi?
Co się stało?
Więcej robali. Już pomagam.
Nie rób tego!
Zupełnie jak z hydrą. Rozwalisz jednego, powstaje więcej.
Musimy je wszystkie złapać, zanim...
Rozbiegły się.
Gdzie one są?
Złodzieje. Łachudry. Jak śmiecie zabierać to, co moje?
Czy to przestanie hałasować?
Czego? Czego chcesz?
A ciebie co ugryzło?
To tylko ja, twoja kumpela Margie.
Przepraszam.
Próbuję się do was dodzwonić. Gdzie się podziewacie?
Jesteśmy zajęci pracą.
Rozumiem.
Robiłam cotygodniowy przegląd Staremu Rufusowi...
wiesz, jak je kocha...
i znalazłam worek obłupanych starych kamieni.
Pewnie są wasze.
Liczyłam, że po nie wpadniesz, ale nie odbierałeś.
Dlatego wsiadłam na Małego Rufusa i osobiście pofatygowałam się do dworku.
Dziękuję, Margie. To miłe.
Ale w domu nikogo nie ma.
Możemy się spotkać w innym miejscu?
Jasne.
Podaj tylko adres.
Czyli Alex też kradnie artefakty?
To nie ma sensu.
Zestawiłem zamroczenia z kradzieżami.
Niestety czasowo się zgadza.
Musi być pod wpływem klątwy. Serio wierzycie, że mógłby to zrobić?
Nie, Alex zawsze stara się postępować słusznie.
Na studiach wziął udział w pikiecie,
aby zmusić władze uniwersytetu do oddania artefaktów zabranych Nawahom.
Serio? Ma spore doświadczenie w oddawaniu artefaktów.
Miał przez to problemy. Prawie go wyrzucono, ale o to nie dbał.
Powtarzał, że tak należało postąpić.
Popierał zwracanie kradzionych artefaktów, zanim jeszcze dowiedział się o klątwie.
Taki jest wasz tata.
Nigdy nie ukradłby artefaktu.
- Cześć, Devi. - Stado niebieskich robali
w waszej przeklętej piwnicy zżera pnącze.
Wyjaśnię to.
Zakazane skrzydło opanowały skarabeusze
i czynią poważne szkody, a my nie zdołamy ich sami wyłapać.
Jest ich więcej niż jeden? Jak to możliwe?
Później wam powiemy. Wracajcie.
Zakazane skrzydło jest zagrożone.
Widzieliśmy wyraźny dowód, że róża powstrzymuje aktywację artefaktów.
Ale te wszystkie ugryzienia ją osłabiają
i przestaje kontrolować artefakty.
Jeśli skarabeusze niszczą pnącze,
wszystkie artefakty mogą się przebudzić jednocześnie.
Nie możemy na to pozwolić. To byłby koszmar.
Spokojnie, już jedziemy.
To sprawka tego, co opętało tatę?
Już nie pierwszy raz użyto by artefaktu przeciw nam.
Powstrzymamy to.
Czas uratować dom i waszego tatę.
Hej, Devi. Na czym stoimy?
Pilnuję wyjścia, żeby robale nie uciekły.
Devi stoi na obronie.
Stój!
O nie. Mamy problem.
Czemu?
Aż mam dreszcze.
Jest gorzej.
Zmiażdżyliśmy po jednym z Larrym. Jest ich całe mnóstwo.
I wszystkie podjadają różę.
Nie pozwolimy na to.
Musimy je wszystkie złapać i odkryć, jak się ich pozbyć.
Żaden nie może nam umknąć. Skutki mogą być opłakane.
Całe skrzydło aktywuje się jednocześnie.
Sama myśl mnie przeraża.
Zaradźmy temu. Devi, jesteś ze mną i Hankiem.
Tutaj mi dobrze.
Stanley pokazał mi wszystkie pułapki i powtarzał, jak łatwo je uruchomić.
To może będziemy ci przynosić robale, a ty będziesz ich pilnować?
To mi pasuje.
Miłego polowania.
Ostrożnie.
Tu jesteś.
Nie ruszaj się.
Hej! Wracaj do siatki!
Było zbyt blisko.
Dzięki za pomoc.
Ustąp, proszę!
Chodź tu! Gdzie lecisz?
Mam cię!
Są takie obrzydliwe. Otwórzcie urnę.
Mają przewagę.
Musimy je złapać za jednym razem.
No dobrze. Spróbujmy.
Złap go, Russ!
Russ!
Nie!
Brawo. Dobrze wykorzystany kolor.
Z lewej burty.
Rany. Ty to wiesz, gdzie zaprosić kobietę.
Alex?
Jesteś tu? Alex?
Czemu wybrał tę norę?
Alex!
Coś słyszałam.
Gdzieś tu ukrywa się skarabeusz.
Pośpieszmy się.
Tu jest wystarczająco upiornie w świetle.
Widzisz te wielkie pnącza? Ledwo się trzymają.
Skarabeusz kończy je przegryzać!
Tylko nie lalki. Wszystko, tylko nie lalki.
Czemu się przebudziły?
Chyba przez to wielkie pnącze.
To pewnie ono je kontrolowało.
Nie możemy go zgubić.
Mam cię!
Mama.
Mama!
Co robimy? Nie zdołamy zdjąć tych wszystkich klątw.
Musimy powstrzymać robale.
Może uda się to ominąć.
Devi, łap!
W nogi!
- Mama. - Złaź ze mnie!
Nie wiem jak ty,
ale ja mam dość lalek do końca życia.
Spójrz, poprzecinaliśmy pnącze, żeby dostać się do skarbca.
Większość już odrosła.
Dobrze. Może to oznacza,
że z czasem pnącze uśpi tę upiorną lalkę i jej koleżanki.
No dalej!
Właź do siatki.
To jest to! Tak zniszczymy robale!
Roztopimy je.
Świetny z nas zespół. Piąteczka.
No tak, pewnie by bolało. Dziękówa.
I do Hankowego pieca, skubańce.
To były ostatnie.
Wasza piwnica jest odrobaczona.
Poważnie nadgryzły to pnącze.
Nigdy nie widziałem, żeby kolce tak migotały.
Coś jest nie tak.
Chyba chce nam coś powiedzieć.
Gdzie ja jestem?
Tata?
Cornelius.
To Cornelius!
To on kontroluje tatę.
Cornelius jest klątwą.
Cornelius wciąż żyje po tylu latach?
I podróżuje na gapę w ciele Aleksa?
Jak to możliwe?
Nie mam pojęcia, ale to powiedziała mi róża.
A co niepokojące, to wszystko ma sens.
To Cornelius jest czarną wstęgą, a nie Caparaz.
Dlatego mama widziała ją w skarbcu.
Innuickie okulary widziały inny kolor, gdy kontrolę przejmował Cornelius.
Dlatego wstęga była przerywana.
Dobra, ale jeśli Cornelius wrócił, to coś knuje.
Znamy jego dzienniki. On zawsze coś kombinuje.
Czego chce?
To ma coś wspólnego z rzeczami, które ukradł tata.
Znaczy z kradzieżami, do których Cornelius zmusił tatę.
Kradł tabliczki z pismem klinowym z Babilonii, datowane na 3500 r. p.n.e.
To pewnie nie przypadek.
Chce aktywować tron Sargona!
Że co kogo?
Jeśli ma te artefakty, wiem, co próbuje zrobić.
Chce przejąć ciało Aleksa na dobre.
O nie, mam dość.
Zmywam się stąd. Za godzinę i tak mam bilard.
Hejka, Margie. Jak leci?
Napisy: Daria Okoniewska