O nie. Tylko nie znowu.
Jak długo byłem nieprzytomny?
Sky? Dzieci? Jesteście tu?
Chyba znów mnie zamroczyło i... Co to...
Co jest grane?
Oszczędzaj siły. Teraz ja przejąłem kontrolę.
Cornelius?
Ale spokojnie, Aleksandrze, już wkrótce zostaniesz wyeliminowany.
NIESZCZĘSNE ZAKLĘCIA
TRON SARGONA
Cornelius przetrwał otchłań
i uczepił się taty, gdy uciekaliśmy.
Tak jego duch trafił do ciała taty.
Czyli tata jest opętany.
To Cornelius robił te ohydne rzeczy, a nie tata.
Jedźmy do muzeum, żeby go powstrzymać.
Nie stracimy znów waszego ojca.
Hank, przypilnujesz domu pod naszą nieobecność?
Ja pomogę.
Podoba mi się ten dreszczyk emocji.
I dlatego się przyjaźnimy.
Rozumiem tę część z opętaniem,
ale po co mu gliniane tabliczki i stare krzesło?
Legenda mówi, że w starożytnej Babilonii żył potężny władca, Sargon Starszy.
Obawiał się śmierci i starał się ją oszukać.
Nakazał nadwornemu alchemikowi, aby znalazł sposób na przedłużenie życia.
Alchemik zbudował tron, który wydobywa z człowieka duszę
i pozwala jej przenieść się do ciała kogoś innego.
Sargon porzucił swoje niedołężne ciało i przejął młodsze, zdrowsze.
Cornelius chce zrobić to samo z tatą.
Co się stało z tym Sargonem?
Nie bojąc się śmierci, Sargon upajał się władzą.
Wywoływał bezsensowne wojny.
Alchemik żałował przyczynienia się do tej tyranii.
Nie mógł pozwolić, by Sargon znów zmienił ciało.
Przy pomocy magicznej laski
połamał glinianą tabliczkę, która zasilała tron.
Każdą część wysłał w inny, odległy kraniec świata,
upewniając się, że nikt nie zdoła użyć tronu.
Ale tata... Znaczy Cornelius je wykradł.
Trzeba znów rozwalić tabliczkę. Łatwizna.
Nie. Tabliczka jest zaczarowana. Nie można jej tak po prostu połamać.
Potrzebujemy czegoś, co przezwycięży tak potężną magię.
Na przykład laski alchemika. Gdzie coś takiego znajdziemy?
Na szczęście dla nas, laska jest w magazynie muzeum.
Zbudź się, mój lazurytowy sługo, i wprowadź mnie do środka.
Alex? Jak tu wszedłeś?
Co ty robisz? Nie!
Co ja robię?
Nie twoja sprawa.
To się dzieje w mojej głowie...
Możesz kontrolować moje ciało, ale zostało mi trochę władzy nad umysłem.
Próbuj sobie.
Odebrałem ci świat fizyczny.
Wkrótce twój świat mentalny również przestanie istnieć.
Ty przestaniesz istnieć.
Jeszcze zobaczymy.
Czemu to robisz?
Bo jeśli czegoś w życiu chcesz, musisz po to sięgnąć.
To działa!
Chrońcie mnie podczas przemiany.
Zniszczcie każdego, kto spróbuje mi przeszkodzić.
Co to jest?
Boisz się samemu stanąć do walki ze mną?
Wyręczasz się strażnikami?
Tron zapewnia niezbędną ochronę,
aby nikt nie przeszkodził w przemianie.
Co chcesz ze mną zrobić?
W tym ciele jest miejsce tylko dla jednego z nas.
Gdy przejdziesz przez Wrota Sargona, przestaniesz istnieć.
A ja przejmę kontrolę na dobre.
Czy to motocykl Margie?
Otwarte. To zły znak.
Tędy dotrzecie do magazynu w piwnicy.
Wiecie, czego szukać. Tym otworzycie drzwi.
Znajdziemy laskę alchemika lub polegniemy, szukając.
Mogłeś sobie darować to ostatnie.
Super. Więcej Vanderhouvenów.
Caparaz?
- Do twarzy panu. - Co się stało?
Wasz ojciec.
Skarabeusz, którego ukradła wasza mama, przegryzł kable i odblokował zamki.
Nie ukradłam go.
Tak działał Cornelius.
Żuj przegryzał zamki w miejscach, z których kradł tabliczki.
I kable kamer.
Dlatego nikt go nie widział.
Co się z wami dzieje?
Tata nie jest ostatnio sobą.
Jesteś wolny.
Wiem, że proszę o dużo, ale musisz nam pomóc powstrzymać Aleksa.
Idźcie przodem, dołączę do was.
Dyrektorko Snitker, mamy sytuację awaryjną w muzeum.
O nie.
Już zaczął.
Przerwijmy to.
Stój!
Nie działa.
A potrząsnąłeś? Działa lepiej, jak się potrząśnie.
Pewnie, że potrząsnąłem,
ale pierwszy raz widzę taki klucz.
Jak my się tam dostaniemy?
Nie tak szybko, szkodniku.
Nie czas na łapanie robali.
Musimy się dostać do magazynu.
I dokładnie to zrobimy.
Nieźle wykombinowane.
Klasyka strategii morskiej. Użyj broni wroga przeciwko niemu.
Co tu się dzieje?
Będziemy walczyć z zaklętymi strażnikami ze starożytnej Babilonii.
Zrobiło się poważnie.
Nie!
Bezużyteczny.
Nieważne.
Mamy ważniejsze zmartwienia.
Nie rozumiem. Jakim cudem żyjesz?
Jestem zbyt sprytny, by umrzeć.
Przetrwałeś otchłań.
Przeżyłem w niej ponad 100 lat,
obmyślając ucieczkę, szukając drogi wyjścia.
Potrzebowałem tylko naczynia.
Wiedziałem, że coś poczułem. Jak tylko wróciłem, poczułem to.
Alex?
Dobrze się czujesz?
Nie.
Ale to nie ma sensu.
Nie mogłeś wiedzieć o tronie Sargona.
Uknułem tysiące planów w tym więzieniu. Czasu miałem pod dostatkiem.
Tron Sargona był tylko jednym z nich.
Ale kiedy dowiedziałem się, że twoja żona sprowadza go do muzeum,
wykorzystałem okazję.
ZAGINIONE IMPERIUM BABILONII
Idźcie przodem. Muszę coś sprawdzić.
Ty wywołałeś zamroczenia. Nie traciłem przytomności, tylko kontrolę.
Z początku nie potrafiłem kontrolować cię zbyt długo,
bo róża mnie ograniczała.
Musiałem ją osłabić.
Kiedy ty i pnącze słabliście, jak rosłem w siłę
i mogłem przejmować kontrolę na dłużej.
Kiedy odkryłem, gdzie trzymane są tabliczki,
z pomocą skarabeusza obudziłem artefakty.
Tak dotarłem w pożądane miejsca.
Dźajpur, Indie.
Stambuł to idealne miejsce, by wynająć łódź.
Albo pozbywałem się innych,
aby samemu zdobyć tabliczkę.
Chociaż czasem wymagało to...
umiejętności aktorskich.
Kim jesteś? Gdzie moi przyjaciele?
Ale twoja uciążliwa rodzina wciąż stawała mi na drodze.
Zostałem zmuszony podjąć drastyczne środki.
Russ? Dziwnie się czuję.
Nawet ta pilotka niemal pokrzyżowała mi plany,
kiedy znalazła moją skrytkę w samolocie.
Alex? Jesteś tu? Alex?
Hejka, Margie. Jak leci?
W końcu zdobyłem dość mocy, aby uwięzić cię tu na tyle długo,
by dociągnąć tę męczarnię do końca.
Niełatwo było połączyć te wszystkie elementy,
ale na szczęście uwielbiam łamigłówki.
Skończyłeś?
Tak. A teraz kolej na twój koniec.
Na krzyż!
Nieźle. Skąd wiedziałaś, że się rozpadną?
Nie wiedziałam, ale już wiem.
Zostaw moich przyjaciół!
Margie, w samą porę.
O mały włos bym nie dotarła. Alex ukradł Małego Rufusa.
Dobrze, że miał lokalizator.
Gdzie on jest? Zaraz mu nagadam do słuchu.
Tam, ale chwilowo nie jest sobą. Został opętany.
To parę spraw wyjaśnia.
O nie. Przygotujcie się na drugą rundę.
Nie. Obiecałem rodzinie, że nigdy ich nie opuszczę.
Nie składaj obietnic, których nie zdołasz dotrzymać.
Nie pozwólcie mu uciec!
To nadal mój umysł i tak łatwo się nie poddam.
Nie uciekniesz mi, Aleksandrze.
Nie tylko ty potrafisz przekształcać to miejsce wedle woli.
Może i to twój umysł,
ale ja zbudowałem Zakazane skrzydło.
I to ja tu dowodzę.
Nie pokonasz mnie. Mam silniejszą motywację niż ty.
Oświeć mnie, niby jaką?
Mam o kogo walczyć.
Im dłużej walczysz ze mną, tym bardziej narażasz rodzinę.
Co?
Nie wiesz? Jak pysznie.
Pozwolę ci rzucić okiem.
Odwołaj ich.
Przestaną, gdy ty przestaniesz.
Dobrze. Wygrałeś. Ale obiecaj, że nie skrzywdzisz mojej rodziny.
LASKA BABILOŃSKA
Jest! Chodź, podsadzisz mnie.
To ten magiczny kij?
Chyba tak.
Zabierzmy ją na górę i przerwijmy przemianę.
Larry!
Nie boję się ciebie.
Myślisz, że jak masz włócznię i jesteś zrobiony z piasku,
to możesz rozstawiać nas po kątach?
To pomyśl jeszcze raz.
Stary?
Parkour!
Niezłe ruchy, kolego.
To satysfakcjonujące, gdy ciężka praca się opłaci.
I świetnie wylądowałem.
Szybko, na górę.
Dajcie spokój. Co jakiegoś powalę, to pojawia się następny.
Wiem. Musimy jeszcze trochę wytrzymać.
Nie obchodzi cię, kogo krzywdzisz, zbierając swoją kolekcję?
A powinno? Chciałem ich własności, a oni teraz nie żyją.
W moim umyśle wciąż żyją i nie są szczęśliwi.
Ja się tym zajmę.
Pora raz na zawsze zakończyć klątwę Corneliusa.
To Cornelius. Opuszcza tatę!
Jeśli ja odejdę, to ty też.
Żaden z nas nie dostanie tego ciała.
Duch Corneliusa wyszedł!
Podciągnij mnie albo spadniesz razem ze mną!
O nie! Trzyma tatę!
Patrzcie, kto ma laskę!
Super, podajcie mi ją.
Przekleństwo!
Tato, to ty?
Taniec rachatłukaniec, prawda?
Tak, to tata.
Georgia! Od dawna tu stoisz?
To prawda. Wszystkie legendy o tym tronie są prawdziwe.
Pewnie chcesz zawiadomić policję?
I pewnie chcesz odzyskać to.
Może lepiej, jeśli rozwiążemy to między sobą.
Wątpię, by ktokolwiek mi uwierzył.
To musiało być ekstra wykręcać ten dom jak precla.
Nie będę ukrywał, że było całkiem ekstra.
Skoro Corneliusa w końcu nie ma...
Oby tym razem na dobre.
Ale nadal będziemy zwracać artefakty?
Jasne. Musimy oczyścić rodzinne dziedzictwo.
A weźmiecie znajomych?
Jeśli o mnie chodzi, to pewnie!
Kiedy lecimy oddać bransoletę?
To problem na później. Teraz chcę zjeść normalny posiłek.
Normalność jest przereklamowana. Wybierzecie się z nami?
Nie. Na dole czeka nas sporo sprzątania.
I z radością donoszę, że róża odrasta.
Dzięki Hankowi. Ma rękę do roślin.
Lepiej się schowajcie.
No weź, mamo. Jesteśmy już na to za duzi.
Nigdy nas nie znajdziesz.
Teraz my znamy najlepsze kryjówki.
Znajdźmy naszą rodzinę... razem.
Napisy: Daria Okoniewska