INSPIRADA NO XOGO LOUPS-GAROUS DE THIERCELIEUX
Cae a noite.
A aldea dorme.
O home con pel de lobo
reparte os roles denantes de se esvaecer.
Fóra de aquí!
Os que lle pechen a porta hanse tornar lobishomes.
LOBISHOME
Á noite, as bestas axexan a aldea de Castromouro.
E, á espera de seren identificadas, escollen a súa primeira presa.
Os lobishomes abalánzanse sobre a súa inocente vítima.
E entón…
- Que dixen dos móbiles? - Perdón.
- Queredes xogar ou non? - Teño un directo…
- Hanme chamar da ofi. - Teño fame.
Canto se tarda?
A que estamos a xogar, a ver?
A Os lobishomes, papá.
Os lobishomes?
É de cando era neno. "Alborexa na aldea, cae a noite…".
Cómpre cazar os lobishomes cos poderes.
Hai poderes, aínda por riba?
Hai. Eu son a vidente.
Ti, o cazador.
Clara é a cativa, e Théo…
LADRÓN
- O ladrón. - Os poderes que fan?
Agardaba que papá os lembrase.
Que vou saber? Eu nin coñezo este xogo.
Non xogaban a isto con Nicole?
Nicole? Esa quen é?
Ai, claro. Miña muller.
Que en paz descanse.
Por que me mirades así? Eu non os pedín que viñésedes!
Estou ben soíño.
Vós enchédesme a casa de estraños. Esta moza quen é?
Esta "moza" é Théo. É fillo de Marie, de antes de coñecerme.
Théo é meu fillo.
Non é unha moza, ten o pelo longo.
- Non dixo nada do pelo. - Eu adóroo!
Xa estades? A ver, agora que sabemos as normas,
imos botar unha rapidiña.
Vou despexar a mesa e volver repartir as cartas.
Pero non é unha mágoa quedar na casa?
Hai unha feira medieval na aldea. É coma un carnaval.
- Chámavos? - Que aburrimento.
Onde vas?
- Teño un directo. - Non podes saltar un?
Non. Se non fago un, perdo seguidores, e perdelos é coma…
ser invisible.
Non por seres invisible es menos valiosa, xa o sabes.
Sería nos teus tempos. Xa non.
Canto podes gañar vendéndolles cremas a estraños?
Máis ca un mestriño común.
Xa empezamos.
Este mestriño ensina os músicos clásicos.
Sardou, Daniel Balavoine, Johnny Hallyday, Delpech…
Faste chamar influencer, pero a quen influencias ti?
Meu pai non, está claro.
Boísima lección de pedagoxía.
Non metas balbordo.
Vimos pasar as vacacións contigo, así que fai un esforzo.
- Non me fales así, Stéphane! - Está ben, pero son Jérôme.
Tes cara de Stéphane.
Voume deitar.
A mediodía?
Cadaquén ó seu ritmo.
Gilbert!
Mamá, teño fame.
Vai á cociña co teu irmán.
- Que ten un peiteado bárbaro! - Non me rompas a cabeza.
Iso, non rompas a cabeza!
Que parvada.
Estupendo.
- É do bufete? - Si.
A quen defendes?
A unha muller maltratada desde hai 20 anos.
- Cabréate? - Moito.
Por iso te quero tanto. Chámaos.
- Seguro? - Si. Vai, veña.
Moi ben.
Gardo o xogo ou pensádelo?
- Gárdao! - Entendido.
A ver, o lobishome vai aquí.
O cazador, aquí.
A cativa.
A vidente.
O ladrón e a bruxa.
Listo!
- Que pasa? - Non sei!
Os nenos!
- Papá! - Estás ben?
Son os alemáns! Baixade ó soto!
Axiña!
Veña, bulide!
Papá!
Vamos, papá!
Coidado!
Estades todos ben? Louise? Papá?
- Eu estou. - E eu.
- A luz. - As escaleiras están bloqueadas.
Clara, estás ben?
- Vide! - Imos.
Clara?
Estades ben os dous?
- Clara? - Eu si.
Clara!
Onde vai o coche?
Manda carallo!
Que pasou aquí? Vou chamar á poli. Tedes sinal?
Non.
Esta non é a miña casa.
- Claro que é, papá. - Vai ser!
- Sempre foi así? - Abofé que non.
- Tan mal gusto non teño. - Clara?
Clara!
Que raro é todo.
Clara?
É coma a casiña de Brancaneves.
- Non está. - Que…?
Por que é todo tan vello?
- Non notas nada raro? - Que?
Carafio!
Mantede a calma.
Calma? Desapareceu miña filla!
Ten que haber unha explicación.
Seica é pola feira medieval. Redecorarían todo.
En 30 segundos?
Imos á aldea. Podería estar alí.
En marcha!
- Veña. Hai que atopar a Clara. - E a miña casa que?
Clara!
Veña.
Gilbert, pode amainar un chisco?
O avó estache en forma.
Clara!
- Teño fame! - Seino, ruliña. Xa colleremos algo.
Clara!
Non creo que berrar sirva de moito.
- Como non é filla túa… - Como dis?
Por aquí!
Non só che cambiaron a casa.
Cantos cartos teñen para esta leria?
Clara!
Pónteme fóra! Espántasme a clientela.
Mira… Oe, coidado!
- Hai que ver. - Estamos bos.
Non dou creto.
- Teño fame. - Xa, meu ben. Agarda.
Alí… Mira, hai bolos de vento!
Bo día.
Que pouca vergoña!
Un boliño.
Claro, colla.
Non teño efectivo. Dispoñen de TPV?
- O que? - Se…
Oe! Se non tes moedas, arreda.
Así non lles vai marchar ben o negocio.
"Vassier", coma vostede.
É parente seu?
Non me soa, pero non poden usar o noso apelido así.
- Veña, ho. - Mire, quen é o organizador?
- O organizador? - Si.
O alguacil, di? Está na praza das execucións.
Aí vou.
Execución?
Clara?
Perdoe, viu por aí unha moza duns 20 anos e etnia mixta?
- "Etnia mixta"? - Xusto.
- Non é de aquí, non? - Vimos de París.
Deus santo, que lonxe!
Tres horiñas sen tráfico. Non a viu, logo?
Pois non.
- Non está. Marchamos. - Non ata que fale co organizador.
Pobo de Castromouro!
Velaí está.
Prendín unha das bestas do averno.
Traédea!
Son inocente.
Xúroo perante Deus!
- Percorrías as rúas de noite. - Perdera unha ovella.
Tiñas sangue nas vestiduras.
- Corteime ó procurar… - Silencio!
Todo mentira!
Mentireiro!
Pobo, é este home unha das bestas?
É!
Abofé.
Daquela, que castigo merece?
A morte.
A morte!
- A morte! - Loulou!
Verdugo, fai os honores.
- Tranquilo. Vai marchar todo ben. - Ai, si?
É violento de máis para ti.
Iso si, éche hiperrealista.
Viu vostede…?
Moitas grazas, ho!
Marchamos!
Saíde de aquí!
Ven, papá!
Jérôme, que che deu?
É sangue real!
Que dis, home?
- Recoiro! - Ves?
- Podo probar? - Non!
Que loucura é esta? Desaparéceme a filla, executan xente…
Desmóntanme a casa sen avisar…
Só hai unha explicación.
Se a aldea medieval, a execución e o sangue son reais…
estamos no pasado.
- Dille que non diga parvadas. - Acouga.
Tes razón. Este rapaz dálle as drogas.
- Anda coma unha tarabela. - Foi falar!
Un pouquiño de respecto.
Son quen de me defender só.
- Mamá? Jérôme? - Agarda, meu ben.
Non se droga. Porque andes alterado…
Non tal. Síntome de marabilla.
- Podemos volver a Clara? - Mamá! Jérôme!
- Que? - Que?
Perdoe, señor, viu unha moza por aquí?
Guapa, uns 20 anos, etnia mixta.
Si ou non?
Enténdeme?
- En que ano estamos? - Théo!
No ano 1497 do noso Señor.
Can insólita traza a súa.
- Que di? Mirouse ben? - Non falou.
Falou, si. É ventrílocuo.
- Que dis? - Tes sinal! Chama a Clara.
Non teño, é a alarma da reunión.
Apágaa! Estase a encabuxar.
- Un momento. - Veña!
- Non vai! - Apágaa! Coidado.
Andando.
Como tes o pulso, papá?
Ben. Grazas, Jérôme.
- Chamáchesme Jérôme. - Como te ía chamar se non?
E…
como se chamaba mamá?
Váiseche a cabeza. Chamábase Nicole.
Naceu o 3 de xullo de 1946, levaba zapatos da talla 37
e o seu número da seguridade social
era o 2 46 07 350 132 148.
Por que?
Non, por nada.
- Aquí pasa algo. - Iso seguro.
Apartade.
Saíde, nenos.
- Que está a pasar? - Non sei, ruliña.
Que é iso?
SON
SON EU
Quen é "eu"?
SON EU, CLARA
Clara!
- A ver… - Ten coidado.
Que che pasou, meu ben?
Por que non me oen? Están todos aparvados?
Aí está! Xa te oímos.
- Xusto cando non falei. - Como?
Se falaches! Non a oístes?
- Non. - Nadiña.
Estasme a ler a mente!
Ha perder a cabeza, coma o pai. Xa era o que faltaba.
Coiro. Non notara que está a quedar calvo.
Tranquilos todos.
Vinvos na execución.
Non sodes do lugar.
Que facedes na casa do bruxo? Sodes parentes?
Alégrome de que o mencione. Non me gustou que…
Parentesco, ningún. Estabamos de paso.
Vimos unha casa baleira e entramos descansar.
Non hai máis.
Sodes bruxos!
- Solta a meu fillo! - Calma.
Non somos bruxos.
Somos…
Somos músicos, a que si?
- Nada máis. - Iso.
Xograres.
Daniel o Xograr, para servilo.
E esta é a miña banda…
Xograr na Lubre.
Tocádeme algo.
É que…
non temos instrumentos. Agarde!
Vai pola miña guitarra.
- A túa que? - O meu laúde.
Tráeme o laúde.
Que é iso?
É coma unha guitarra anana.
Por sorte, nunca viaxo sen… o meu laúde.
Así é.
Veña.
- Agarde. - Grazas.
Imos aló. A ver…
Tres, catro e…
Dixécheslles que o meu traballo
non vale ren.
Que nun ano non se sabe
onde estarei.
Se soubesen que ti me xulgaches
o mellor de entre tódolos cantantes.
E por iso me pediches
que che dese un filliño
que agora está grande.
E eles, que?
Veña! Tres, catro…
Non hai xuíces nin leis
que me vaian parar,
é meu fillo e vou loitar.
Ela non debeu marchar.
Moi ben.
É o froito das miñas entrañas.
Se o tocades,
ídesmas pagar.
Todos a unha.
Ela non debeu marchar.
De acordo.
- Estás ben? - Estou.
Volvede dentro.
Aproxímanse as bestas.
Que tamén hai bestas?
A aldea debe ir durmir!
Ide a casa! Veñen as bestas!
Xa é noite. A aldea debe ir durmir.
Volvede a casa! Veñen as bestas!
Veñen as bestas!
Que fame!
Estou a buscar, meu ben.
A ver isto.
Perfecto. Así non lle falamos a unha cadeira baleira.
Aí está. Ves?
"A bruxa,
o ladrón, o cazador, a vidente,
o lobishome".
- É tarde para xogos. - Non estou a xogar.
É o que hai nesta caixa.
- Andaba baixo o armario. - Agarda.
Déixame ver.
Non é o teu xogo?
É. Que fai aquí?
Ostras! Non estamos no pasado, senón dentro do xogo!
Este vai ata arriba!
Non.
- Cada carta ten un poder, non? - E que?
Que temos eses poderes.
Gilbert é o cazador, por iso é superforte.
Non esaxeres, ho!
Ándoche ben en forma.
Clara é a cativa.
Pequena, discreta… e invisible!
Non lle vexo o sentido. Aquí a cativa é Louise.
Ti sempre serás a miña nena.
Xa estás outra vez. Con quen falas?
Estás a oír voces!
Se el ten poderes e eu non, estamos apañados.
Para nada. Só pensaba en alto.
Probamos Os lobishomes,
méxese a casa, acabamos na casoupa dun antepasado
e temos poderes?
- Estamos no xogo, está claro. - Que parvada.
É posible que o xogo tremese xusto antes do terremoto.
Non dixen? Estamos dentro do xogo!
Papá, pensa. O xogo é teu.
Como volvemos a casa?
Non sei! Non é meu. Atopeino no ático sen regra ningunha.
Daquela, inventeinas e foron cambiando co tempo.
Non hai máis.
Eu son o ladrón. Que fai?
Nin idea.
Só lembro unha regra.
Para gañar,
hai que desenmascarar tódolos lobishomes
e acabar con eles antes de que acaben con nós.
E se son unha lobismuller?
Non te preocupes, meu ben.
Ninguén vai ir por ti. Ninguén!
Estamos? Ninguén.
Ninguén vai acabar contigo. E sabes que? Atopei cea!
Non ten mala pinta. Podo facer unha sopiña para todos.
"Sciurus folliculus".
Han ser chícharos.
Son gónadas de esquío.
Loulou, vimos darche as boas noites.
Hora de durmir.
Mañá estaremos na casa. Prométoo.
Iso.
Contádesme a vosa historia?
Érase unha vez,
hai dez aniños,
túa nai viña de separarse dun pailaroco total.
Eu tamén andaba solteiro e, amais de ensinar Música no instituto,
daba clases privadas de guitarra.
Daquela buscaba distraer un pouco a cabeza.
Era ben anotarme a un deporte, ben aprender un instrumento.
Busquei un profesor de guitarra por internet
e atopeino a el.
Ensineille a tocar a súa canción favorita
e, loxicamente, caeu rendida ós meus pés.
Loxicamente.
Dous anos despois, chegaches ti.
Un regaliño.
E fin. Boas noites.
Quería escoitar a canción!
Non, ruliña. Toca durmir.
Onde vivo, os bosques abanéanse e os tellados rañan o ceo.
Estou rendida.
Veña, boas noites.
Quérote.
Boas noites, logo.
Estou de troula!
Descansa, meu ben.
Que fas?
Nada.
Manterme ocupado.
Non sei onde estamos,
nin "cando",
mais gústame volver ter a cabeza no sitio.
- Debín visitarte máis decote. - Non te desculpes.
Non é bonito ver marchar a xente.
Imos volver a casa
e estarei contigo.
Boa noite, papá.
Boa noite, Jérôme.
- Que pasa? - Quen anda aí?
Que…?
Coido que nos quere dicir algo.
Agarda. Cálmate.
Veñen lobishomes á aldea! Case me comen.
Hai que marchar xa!
Veñen lobishomes, case a comen e hai que marchar xa.
Sempre tivo moito xeito coas charadas.
Onde vai Loulou? Loulou?
Loulou?
- Loulou? - Loulou?
Non está!
- Louise? - Louise!
Quietos.
Son eu!
Pasa, miña rula. Axiña.
Que facías fóra?
- Fun facer pis. - Non!
Non podes saír soíña! E se es unha lobismuller?
Pero non o son!
Xúrovolo!
Crémoste.
- Imos atala. - Amordázaa, de paso!
Se miña filla di que non o é, morra o conto.
Deixádeme a min.
En 50 anos de xogar ó póker, nunca piquei nun farol.
Olla para min.
Es…
unha lobismuller?
Non!
Confirmado. Non é lobismuller.
Retíroo! Hai que atala!
Ficade quietos.
- Ei! - Sen mancar!
Pasádeme a corda!
Théo, a corda, axiña!
Unha nova vítima caeu presa das bestas!
Ai, Louise.
Jérôme?
Jérôme, esperta!
Onde estamos?
No 1497.
O demo me leve.
Louise xa volve estar normal.
Loulou!
Miña parruliña.
Teño fame.
Oe, agarda.
Pero ti que fas?
Vaste mancar.
Estás preciosa!
Grazas. Ti non estás mal.
A ver, para que é isto?
Para cazar lobishomes.
Imos ver!
Se só saen de noite.
Non vas ir por aí acoitelando aldeáns á toa, non si?
Nada de cacerías.
Estiven pensando.
A casa é dun devanceiro voso e o xogo tamén.
Imos ó cárcere e preguntámoslle como volver a casa.
- Paréceche? - Iso vale tamén.
- Ten dereito a un avogado. - Dereito?
En 1497? Xa ten potra se non o torturaron ata a morte.
- Ravos? - Flores, señora?
Non, grazas.
Semella que funciona. Oíde, nenos.
Nós falamos co devanceiro e vós ides a por comida ó mercado.
- Vale? - E con que cartos?
Ocorréuseme algo.
- Imos usar a invisibilidade de Clara. - Miña filla non é unha ladroa.
Ridículo. Prefires morrer de fame?
Son o ladrón. Ocúpome eu de roubar.
Xa tivemos execucións sumarias e bestas salvaxes.
Imos procurar que non nos arresten, si?
Imos aló.
- Vémonos nunha hora. - Vale.
- Non o esquezades, é a Idade Media. - E que?
A ver… É coma un país estranxeiro, hai que adaptarse.
Lembras Roma, Marie? Case me matan por pedir un café cunhas pingas de auga.
En Dublín pedín algo sen alcol e a cousa acabou mal.
- En Bruxelas… - Xa chega.
En resumo: cando estás en Roma,
fai o que fan os romanos, é dicir,
imita os aldeáns. Sede discretos e adaptádevos.
- Veña. - Nunha hora.
- Ben. - Imos logo.
Vémonos.
Ese laúde é discreto e adaptable?
É a tapadeira. Non se vai notar.
É o xograr!
Meu home é soldado. Díxome que cantas coma os anxos!
Gaboume de máis. Eu deféndome.
Tócanos algo, xograr! "O bo Carlos VIII".
Non sei os acordes.
- "O xentil palafreneiro". - "Esganei un borgoñón".
- E se toco unha miña? - E se non tocas?
Veña, bule.
- Adeus, grazas! - Agarda.
Dime o segredo. Como podo ser soldadeira da Lubre?
Cun doutorado e moitas malas decisións. Deica.
Son o ladrón, igual podo roubar o que sexa e listo.
Ves? E sen ser invisible.
Bonito brazalete.
Toma. Agora veño.
Que? Non te apures, vai ir ben.
Perdón.
Ven aquí, raposeiro!
Ó ladrón!
Parádeo!
É mellor que fale eu.
Bo día. Son Daniel o Xograr.
Bo día.
- Teñen a Childéric Vassier? - Que lle queredes a ese vil bruxo?
Aí falou.
Pensei que unha pouca música lle acalmaría o espírito.
Que lle arda no averno!
Vale…
Non temos todo o día.
Queremos falar dos cargos dos que o acusan.
- Ti a calar, pendanga! - Como?
- Que me chamou? - O que me peta!
Oe, tranquilo!
Controla a túa muller. Vai pedindo unha malleira diaria.
Vólvesme tocar e levas!
Cariño, pensa nos nenos.
Xa, isto é a Idade Media.
Estarán agardando por nós.
Contra.
- Bo día, Daniel. - Bo día.
Gardeiche unha fogaciña.
Grazas.
Que foi?
Nada.
Para ligar si, pero para plantarlles cara a dous babecos
téñome que apañar soa.
Puiden intervir, mais non quería delatarnos.
E estamos na Idade Media.
Que oportuno.
Entrouche medo. Non pasa nada.
- Non! - Non ho!
Para nada!
- E o paradoxo temporal? - O que?
O paradoxo temporal.
Nin idea.
Primeira norma dos viaxes no tempo: todo o que fas
pódelle afectar ó presente.
Ou ó fut… En fin, ó que veña.
A norma é non intervir.
- Que ten que ver iso? - Moito.
É sinxelo.
De lles zoscar a eses pailáns,
adiantaríamos 500 anos o feminismo.
Imaxina as consecuencias.
Unha sociedade moi superior á nosa, sen guerras nin contaminación?
Xa imaxino as consecuencias.
A ver…
Non foi bo exemplo, pero xa me entendes.
Temos que andar con ollo.
"Andar con ollo", di.
O meu ex sería un ególatra, pero non era un cagainas.
O teu ex…
Que pasou?
Non estás con Théo?
- Agarda. - Que foi?
- Perdino! - Perdeuno, creo.
Como que o perdiches?
- Onde estabades? - Acouga!
Claro, cando é meu fillo, si hai que acougar!
Forasteiros!
- Si? - Si?
Voso fillo contoumo todo. Vides do futuro, non si?
Non! Que parvadas di.
Pensamos que se droga.
Onde está meu fillo?
Acouga, mamá.
Son Théo.
Théo.
Ferreiro.
Théo. Ferreiro.
- Théo… - Para!
O meu poder é roubar identidades. Mola, eh?
Non "mola" nada. Acabouse iso!
- Por que? - E se quedas así para sempre?
Aínda andas a explorar a túa identidade.
Iso é bárbaro, e apóiote totalmente, pero podes ficar atrapallado. Entendes?
Entendo que tes envexa.
Porque non tes poderes.
Théo, agarda!
Éche un poder fantástico. Mellor aínda: é ben útil.
Deches boa conta das viandas?
Se xa xantaches.
Si! Digo, non. Esta toleirana estragoume o apetito.
Andaba volta a berrar. Halle prestar unha horiña na cela.
- Moito berras, lercha! - Ei!
Xa me ocupo eu desta fulana.
"Fulana"? En serio?
Perdón, mamá. A calor do momento.
Childéric Vassier?
Ui, ratas. Tanto ten.
Ola?
Baleira.
Childéric Vassier?
Non máis torturas! Prégovolo!
Por enésima vez, non son un bruxo!
Calma! Non lle imos facer mal.
Achéguese.
Veña.
Somos os seus descendentes de 2024.
Xogamos ó seu xogo e rematamos aquí con poderes.
Como volvemos á nosa época?
Nada.
Non o colle.
Théo, amósallo.
Vou.
Gardas!
Non berre!
Vós sodes os bruxos que trouxestes as bestas a Castromouro!
Para nada. Cale xa!
O xogo dos lobishomes.
O ladrón, a vidente, a bruxa… É invento seu, non?
Non! Tróuxoo o home con pel de lobo.
E quen é ese home?
Un forasteiro. Acollino hai tres noites, cando empezou o das bestas.
Igual el pode levarnos a casa. Onde está?
Non sei. Esvaeuse ó día seguinte.
A ver, como era?
Era un home.
Si.
Con pel de lobo!
Por favor, non quero morrer na fogueira. Tedes que sacarme!
Non sei facer nin sopa, de filtros nin falemos.
Quen me quitou o casco?
Hai que marchar. Por aquí!
Grazas. Boa sorte!
Como que boa sorte? Tédesme que sacar!
Tranquilo. Agora son a súa avogada.
Vale, ben.
Que é unha avogada?
Con quen falas ti?
Cos barrotes.
Precisan aceite.
Deulle o xogo un home chamado Pel de Lobo,
pero este esfumouse.
Para volvermos, cómpre xogar e gañar a partida.
Para gañar, cómpre atopar e matar os lobos.
Non imos matar a Louise. Agarda.
Se hai catro cartas, haberá catro lobos.
Seica chega con matar tres.
Xa postos, matamos dous e van para a pota coas gónadas de esquío.
- Algunha idea mellor? - Non.
Imos morrer todos en 1497. Sempre devecín por coller lepra.
Non vou estar a velas vir para que me devoren.
Imos polos outros tres e xa veremos.
Vou poñer a orella pola aldea.
Ti, poñer a orella?
Iso dixen. Vou… investigar. Ando moi espelido ultimamente.
Espelido? Estache boa. Non sabe nin que a filla deixou a uni.
Deixaches a uni?
Volve aquí decontado!
Onde foi? Clara!
- Desde cando o sabes? - Como o sabes ti?
Tes poderes. Es o vidente, les o pensamento.
É que estou espelido. É todo… Non hai máis!
Se non les mentes, non saberás que gustei
dun dos convidados da voda de Cedric o verán pasado.
Mentres ti bailabas, leveino á cociña.
Bicoume polo pescozo e meteume a man baixo a blusa.
- Acariñoume… - Quen é ese porco? Mátoo.
Xa sabía eu! É un poder vergoñento.
- Ai, si? - Si.
E poñerme os cornos non?
Non fixen tal, pero déixame chantada outra vez
e igual o penso.
Advírtocho, Jérôme: nin penses en usar ese poder comigo.
Polo menos eu teño un.
Sonche útil, señora!
Xa vale.
Hai que matar tres lobishomes e levar os nenos a 2024…
2024?
De certo veñen do futuro?
Aquí preguntamos nós.
Quen es? Que vés buscar?
O meu nome
é Piero.
Son veciño de Childéric.
Son artista.
E inventor, un po'.
Vin prendere algunha cousiña que tivese por aquí.
Pobre Childéric. È finito.
Vano queimar na pira.
E por que andabas a atusmar?
Os da miña casta non somos moi queridos.
Es un lobishome?
Ma no! Non son lobishome.
Jérôme, tócache.
Usa o teu poder.
Lelle a mente.
Stai buono, si?
Alguén sabe italiano?
Que significa "È tanto bello quando si concentra"?
"Que guapo está cando se concentra".
Claro! "A súa casta"! Iso non é problema para nós.
Non é?
Vostedes…
teñen sorte.
No futuro non é un problema, no?
Pero, aquí,
se chegan a saber que eu gusto
doutros homes, arríncanme a pel.
Escáldanme vivo, despézanme.
En serio?
Abofé que estamos na Idade Media.
Desatámolo?
- Veña. - Vou.
Grazie. Que riquiña.
Grazie, tesoro. Teñen algo de beber?
- Xaora. - Un po' di vino.
Clara!
Tráelle un pouco de auga!
Temos que descubrir os lobishomes para volver a casa.
Non saberá quen podería selo?
Non. Oxalá o soubese, ma…
Miña filla é invisible.
Xa, non é moi práctico.
Con ela si podo axudar!
Allora, isto…
é unha especie de arxila.
Trouxérona uns exploradores desde as Américas.
Coñeces as Américas?
- Coñezo. - Ma eu perfeccioneina.
Vedes?
Mirade, é…
flexible, capito?
Elástica e resistente.
Iso é caucho.
- Caucho? - Si.
E que vai facer con iso?
Cando túa filla entre aquí,
este "caucho", como dis, pegaráselle coma unha pel.
Unha segunda pel, capito?
Pero pode sacala cando queira
turrando así. É ben práctico, non?
Non é mala idea.
Agás porque…
Miña filla non é así. É moi claro este caucho.
Non c'è problema. Aguanta. Vouna escurecer.
Guarda qua.
- Attenzione. - Si.
Ecco!
Non, máis!
- Máis? - Si, máis.
- Máis! - Basta.
- Un chisco máis. - Non.
- Non! Ma cosa fai? - Bótalle.
Aí a temos!
Xa é Clara.
Xa é miña filla.
Vosa filla é así?
- Súa. - É só miña.
Tívena con outra muller.
- Outra… - E Théo non é fillo meu.
É meu co meu primeiro marido.
- Si. - Olivier.
- Que es ti? - Non, eu son Jérôme.
Olivier é o seu primeiro marido.
- Si. - Aspetta, o seu marido?
- Exmarido. - E Clara…
- …é filla miña. - Así é.
Pero Louise é filla dos dous.
Finalmente!
Así son as familias, non?
No futuro…
hai liberdade para mesturarse e…
- Remexemos xa? - Si.
- Claro. - Veña.
A remexer.
Allora, xa case está.
Velaí!
De velaí nada. Fáltalle un aí.
- Está seguro? - Estou.
- Aquí? - Xusto.
Ecco!
Agora si.
É talmente ela.
E, agora, moi importante: os ollos, lo sguardo, a mirada.
Sacude a cabeza. Méxea.
Ecco!
Moito mellor.
Imos co toqueciño final.
Adoro disfrazarme.
- Claro. - Xenial.
Daquela…
Escolle a que máis che piace.
Esta? Perfecto.
É moi cumprida. A ver…
Ecco!
- Si ou non? - Si!
Ai, si! Aspetta.
É un trebelliño meu, de regalo. Allora…
Aspetta, ecco. Tenta falar.
Esta perruca é noxenta.
- Oídesme? - Á perfección.
Estás fermosísima. Mírate.
Caucho!
Non.
Non ten maquillaxe?
Certo! Mesmo pode que…
Non fai falla. Estás estupenda sen el.
- Temos lobos que cazar. - Grazas, Piero!
- Prego! - Graciñas!
Si! E boa sorte!
- Como se pasen… - Papá.
De onde vén esta?
É miña filla.
E pode falar soa.
De onde veño?
"Veño dunha terra
queimada
polo vento
e chairas penedosas.
Á beira dos lagos,
que son para os vivos.
Un cachiño do inferno".
É de Connemara. Hai algún problema?
- Algún problema? - Ningún.
Semella un sitio encantador.
O alguacil apresou unha besta e vaina executar!
Pobo de Castromouro!
A última execución foi un lamentable malentendido.
O pastor era inocente.
En fin…
Desta vez non hai dúbida!
Esta moza é unha das bestas.
Xuro ante Deus que non! Son inocente!
Mentira!
Todos saben o estraña que es.
Continúas solteira
ós teus 17 anos.
Están tolos. Xa sei, é a Idade Media.
Pobo, é esta muller unha das bestas?
É!
E que castigo merece?
A morte!
Verdugo, os honores.
Non poden matala! Hai que facer algo.
Se intervimos, estamos mortos.
Se cadra é unha loba e saímos gañando.
Ai, non.
Non!
Alguacil, achégase o solpor!
Apura!
Isto non é serio.
Estás de troula?
Se fas execucións a diario, pasan estas cousas.
- E a de reposto? - Ti tes espada de reposto?
Por suposto.
Que sorte a túa.
Sabes canto cobra un verdugo? Xa que tocamos o tema…
Iso logo! Mata a besta, axiña!
Con que, co mango?
Alguacil, púxose o sol!
Aparta!
Que se faga xustiza!
Imos!
Meu fillo!
Salvade a meu fillo!
- Vou eu. - Non.
Tranquilo, fillo. Tes un pai que é un ferrote.
Salvade a meu fillo!
Por favor!
Co arsenal axeitado, éche sinxela a cousa.
LOBISHOME
Teño a carta.
- Que forte es! - Abofé!
- Que foi? - Non!
Hai que atopala!
Separádevos!
Loulou! Louise!
Louise!
- Louise! - Louise!
Volvede ás vosas casas!
Aí! Un lobato!
Un burato? Onde?
Non! Un lobato, unha cría de lobo.
Aí vai! Sígueme!
Louise?
Está ben. Tena Gilbert.
- E Clara? - Nin idea.
Manda carallo!
Ide para casa. Búscoa eu.
Non morras, eh?
Perde coidado.
Bulide.
Este morre seguro.
Clara?
Queda aquí. Vounos distraer.
Non!
Papá, confía en min.
Ei.
Non por ser invisible se é menos valioso.
De acordo.
Ten coidado.
Teño un! Gardas, a min!
LOBISHOME
Xa só quedan dous.
- Agardemos. - Sei como atopalos.
Ollade, conserva os dentes.
E tamén o cabelo e as fazulas. É Louise, malia ser loba.
Os demais tamén. E eu vinos de preto.
Mañá buscámolos entre os aldeáns,
matámolos e levamos as cartas.
A líder da manda é femia.
Ten gadoupas brancas, conque ha ser vella.
O outro é un home cun bo bandullo e que anda coxo.
Agora xa podemos atopalos.
Eh, xograr!
Agora cortexas as anciás?
- Coñécea? - A señora Warter?
Unha boa dona.
Non se fíe. Podería ser unha das bestas.
Imposible, chegou da cidade hoxe á mañá.
Amósalle o grandes que as tes.
Perdón?
Ah, xa!
Non, grazas.
Ande con ollo.
Éche talmente estraño, non?
Xa sabes como son os artistas.
Vostede é de aquí?
Ben seguro! Son a máis vella da aldea.
Teño 52 anos.
Arre demo!
Quita do medio!
Saca de aí!
É el, é o lobo!
Avisa os demais. Del xa me encargo eu.
Quieta aí!
Advírtollo.
Teño poderes!
Nin se lle ocorra transformarse.
Transformarme en que?
En lobismuller.
Vinlle o sangue na roupa.
Isto non é nada! É meu home, que me pega.
A ver.
Cal é deles?
O do medio?
Estupendo.
Bo día, señor.
Son avogada e represento a súa muller.
- É que? - Avogada.
- Quen é? - Nin idea.
- Non entendo o que di. - Xa.
Recoñece que lle pega á súa esposa?
Home, claro! É miña esposa.
Non leva por nada, tampouco.
Ás veces a sopa está fría, ou moi quente,
ou recolle a leña a paso de boi.
Mesmo chega a pedirme que me bañe!
- Pásome da raia. - Non.
A meu parecer, hai máis xeitos
de comunicarse con ela sen zurrarlle.
Non si?
- Con lategazos? - Non.
- Afogándoa? - Non!
- Escaldándome? - Non!
Comunicádevos. Falade entre vós.
Como iguais, si?
Algún lapote si me pode dar, non?
Será posible…
Faga o que lle pete. Eu xa estaría tres veces divorciada.
Que é iso do divorcio?
Eh?
O matrimonio é sagrado e de por vida.
O divorcio é cousa de herexes!
Expreseime mal. Non mo teña en conta.
Mire, só por se acaso, quede cos meus datos.
Devólvollo agora.
ESCRIBA PÚBLICO
Listo.
Sabes escribir, muller?
Nin por asomo.
- Bruxa! - Non.
- Bruxa! - Calma. Vailles dar un burnout.
- Burnout? - É inglés.
- Merda! Non! - Admitiuno!
Está cos ingleses. Prendédea!
Bruxa!
Non estou cos ingleses! Soltádeme!
Teu home ha quererte, bruxa. Falou no teu favor.
Xa non nos queiman?
Xo, galdrapa. De aquí non saídes.
Mais tes cinco minutos con Daniel.
Xograr!
- Só cinco. - Si.
Nin un segundo máis.
Jérôme!
Sen tocar!
Está ben…
Descendente meu!
Somos cuspidiños!
Tes marca de nacemento?
Non teño.
Es cego dun ollo?
- Non. - Costras nas bólas?
Como dis?
- Tes costras nas bólas? - Non.
Mire…
- Pode darnos algo de intimidade? - Claro.
Estás ben?
Como están os nenos?
Non moi ledos con que remates na pira.
Mira o lado bo. Din que é indoloro.
Doe menos que o empalamento.
Bo é sabelo.
Pero máis que o desmembramento.
Non me sorprende. Un amigo…
Señores!
- Interrompemos? - Perdón.
Jérôme…
Coa cabeza.
Escóitame ben.
Tes que marchar
co teu pai e mailos nenos.
Sen ti? Nin pensalo.
Pénsao. Fáltannos dúas cartas e non imos matar a Louise.
Gañar é imposible.
Pero vós podedes fuxir.
Daquela, marchade,
ide lonxe de aquí.
E deixarte na pira? Nunca.
Non hai outra.
Non imos marchar sen ti.
"Irei a onde ti vaias".
Esta vez non.
Faino polos nenos.
Oíches?
Xa abonda.
Volve a casa, xograr. É case noite.
- Polos nenos! - Fóra!
Polos nenos.
A número dous! E grazas a quen?
A Gilbert!
LOBISHOME
Non clamedes todos á vez.
Perdinme algo?
Arrestaron a mamá. Vana queimar mañá.
Quere que marchemos de Castromouro sen ela.
Non a imos deixar.
Preciso a túa axuda.
Certo. Pasa.
Pobo de Castromouro!
Ó desatar as chamas sobre estes dous bruxos…
Non son tal cousa.
…o lume purificará o espírito da aldea
para poñerlle fin á maldición.
Bruxa!
Últimas palabras?
Irmás!
Hoxe
bátenvos e golpéanvos.
Quéimanvos.
Mais, un día, seredes iguais ca os homes.
Seredes donas do voso corpo.
Poderedes divorciarvos, traballar e ata votar!
É así.
Hoxe chámannos bruxas,
pero mañá seremos científicas, inventoras
e pioneiras.
Non perdades a esperanza!
Defendede os vosos dereitos.
O futuro é voso.
E estes barallocas…
- Basta. - …non son nin medio homes.
Éche a verdade…
Ti tes algo que dicir?
O mesmo ca ela. Non podería dicilo mellor.
Oe, isto é lino? Son alérxico.
Se me incho, tardarei máis en arder.
- Non teño présa ningunha. - Agarda…
Non son un bruxo!
Á fogueira!
Detéñanse!
Solicítolle un favor.
Cantarlle unha última canción á miña muller.
Adiante, xograr.
Tornar o tempo en treboada,
retornar ó estado primixenio,
forzar portas e mais barricadas,
sacar o lobo do seu encerro.
Sentir o vendaval que zoa
e o sangue fervendo nas veas,
que tronen forte as guitarras
e ruxan as motocicletas.
- Que é unha motocicleta? - Nin idea.
Basta só unha faísca…
- Aquí vai. - Non!
…un xestiño de nada,
basta só unha faísca
e unha verba de amor
para prender o lume,
prender o lume
e facer bailar a deuses e diaños.
Esquezamos tódalas penas,
as nosas liortas e problemas.
Rompamos as nosas cadeas,
soltemos o león na area.
Si!
Quero ouvir raios e tronos,
a pólvora e o vendaval.
Son Théo.
Quero risas e clamores…
Axiña!
…e un público tolo de atar.
Basta só unha faísca,
un contacto de nada,
basta só unha faísca
e un chisco de…
Cante comigo, alguacil!
Prender o lume,
prender o lume
e facer bailar a deuses e diaños.
A música da vosa época é atroz.
Cala, ho!
Prender o lume…
Dálle, Théo.
…e velo arder nos teus ollos castaños!
Os bruxos escapan!
Arrestádeo!
Daniel, volve!
Daniel, Daniel!
Disparade!
Rearmádevos!
Quéroos vivos ou mortos.
- Todos ben? - Vou indo.
- Aínda ben. - Tirando.
Cago en tal! Xa vou!
Aguanta!
- Non lle tires a frecha! - Ai, vale.
Bruxa!
Sabes? Se Marie non sae desta,
podería essere unha ocasión para mudares de perspectiva,
- comezares unha nova vida… - Marie!
Mais veu. Que alegría.
Díxenche de fuxirdes!
Logo me berras.
Hai soldados no camiño. Todos ben?
- Estamos ben. - Meu Deus.
Acouga.
Non lle saques a frecha!
Non me toquedes nunca máis!
E agora que?
O alguacil non vai deixar pedra sen remover.
Ma ídevos agochar na igrexa.
Construínlle un pasadizo secreto.
Para entrardes, é mester un código de tres díxitos.
Ben.
O primeiro díxito corresponde
ó número de testas do Cerbero…
- Veña, ho! - Sóltao!
- É 316. - En marcha.
Para terdes luz, subide a manetta da entrada!
Bulide!
Clara, axúdame.
Ostras!
Théo, leva a Louise a un lugar seguro.
Ide por aí atrás.
Ponlle os cascos, si?
Onde metemos o código?
- A saber. - Imos buscar.
Imos.
Toma.
Non tes medo, non? Ben.
Aquí está!
- Onde? - Aquí!
Velaquí a entrada secreta.
- Poñédevos nos recantos. - Si.
En que orde vai?
Nin idea. Dixo 316.
Clara fai o tres, ti o un e eu o seis.
Vou.
- Tres. - Un.
E seis.
Nenos, ídevos agochar.
Veña.
Ídevos agochar vós.
Ti podes, Théo!
Ollo, Clara!
Dálle! Así!
Xa case!
Non!
- Théo! - Atrás!
Dispara xa!
Síntoo.
É o poder de Cupido.
Se ela morre, morro eu.
Vinos de preto.
A femia ten gadoupas brancas.
Ou vós, ou nós.
Ninguén toca a meu fillo.
Prohibido tocarlle.
Quedei sen batería.
Loulou, pon os cascos!
- Loulou, son mamá. - Tranquila.
Son mamá.
Onde vivo, os bosques abanéanse
e os tellados rañan o ceo.
Hai feros torrentes de auga
e eternas treboadas de xeo.
Onde vivo, temos lobos na porta
e enténdenos nenos e nenas.
Oímos os berros de Nova York e os barcos que van polo Sena.
Irei a onde ti vaias.
O meu país serás.
Irei a onde ti vaias.
Tanto dá o sitio,
tanto dá o lugar.
Que raio fan?
Louise!
- Si, Loulou! - Vai!
Ti podes!
- Ben! - Dálle!
Aí!
Non!
Louise!
LOBISHOME
A bruxa.
Son papá.
Como está?
Estás ben?
Miña parruliña.
Meu ben.
CUPIDO
Coido que gañamos.
Claro que tiña un poder. Só agardaba o momento xusto.
Se volvedes por aquí,
vide en xuño, polo san Xoán.
Cantamos, bailamos, queimamos rubios e albinos…
- Diversión familiar. - Soa ben.
Halles encantar ós nenos.
- Certo. - Boa viaxe.
- Grazas. - Adeus!
Jérôme!
Grazie, Jérôme.
De nada.
De verdade…
Inspiráchesme.
Así que vou ritornare a Florencia
e quizais ata volva a pintar.
- Grazie a te. - Un pracer.
E volverei usar o meu nome de pila.
- Non é Piero? - Non.
É Leonardo Piero.
Da Vinci.
Si.
Mércalle todo o que pinte.
É troula? Son todo caralladas.
Que lle merques todo, todiño.
Ciao.
Boa viaxe!
Que fermosa familia teño.
Fermosísima.
Sobre todo Jérôme.
CAZADOR
Marie?
Que foi?
O demo me leve!
Non funcionou.
É JP.
Diga? Xa vou. Non te encabuxes, ho.
Vaites!
Vós tamén choiades na feira medieval?
Tomáronvos ben o pelo con eses farrapos de disfraces.
Vai todo ben?
Todo ben, señor. Grazas.
- Como andas? - Pois…
Non che sei…
Lembro algo duns cabaleiros.
E de lobishomes.
Estou perdendo o siso.
Non, papá. Non lle deas voltas.
Veña, imos dentro.
A casiña.
Querido Jérôme:
Encantoume pasar estes días contigo.
Pero os dous sabemos que é temporal.
Vou seguir esquecendo cousas.
Un nome aquí, unha anécdota alá…
Chegará un día no que non lembre nada.
Vou aproveitar que me veu a memoria para escribilo todo.
Tódalas miñas lembranzas, as importantes.
Agardo que mo contes de volta.
Quérete, papá.
DOAZÓN DA FAMILIA VASSIER
Podemos seguir? Levas aí unha hora.
Uns minutiños máis.
Xa lle expliquei ó avó tódolos cadros.
Fabuloso.
Case me gustaba máis a antiga.
Ti tes envexa.
INSPIRADA NO XOGO LOUPS-GAROUS DE THIERCELIEUX
Subtítulos: Aurora Grandal Vázquez