Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA KANWIE GRY WILKOŁAKI Z CZARNEGO LASU
WILKOŁAKI
Zapada zmrok.
Cała wioska już śpi.
Przed swoim zniknięciem człowiek w wilczej skórze przydziela role.
Spadaj!
Ci, którzy nie chcą go przyjąć, stają się wilkołakami.
WILKOŁAK
Bestie zaczynają grasować po całym Czarnym Lesie.
Będą szukać nowej zdobyczy, póki ktoś nie odkryje ich tożsamości.
Wilkołaki rzucają się na niewinną ofiarę.
I...
- Znowu telefon? - Sorka, tato.
- Gramy czy nie? - Zaraz mam transmisję...
- Czekam na telefon. - Jestem głodny.
W co dokładnie gramy?
W Wilkołaki, tato. W Wilkołaki.
Wilkołaki?
Graliśmy w to jako dzieci. „Wstaje świt, zapada noc...”.
Używasz mocy, by zabić wilkołaki.
My też mamy jakieś moce?
Jasne. Ja jestem wróżbitą.
Ty jesteś łowcą.
Clara to dziewczynka, a Théo to...
ZŁODZIEJ
- Złodziej. - Po co nam te moce?
Miałem nadzieję, że dziadek będzie pamiętał.
Nie wiem, bo nie znam tej gry.
Nie grał pan w Wilkołaki z Nicole?
A Nicole to kto?
No tak, moja żona.
Pokój jej duszy.
Czemu tak na mnie patrzycie? Nie prosiłem, byście przyjechali.
Radzę sobie.
I po co tu ci nieznajomi? Co to za dziewczyna?
Ta dziewczyna to Théo – syn Marie z jej wcześniejszego związku.
Tak, to mój syn, a długie włosy nie czynią go dziewczyną.
- Nie mówił o włosach. - Są cudne!
Skończyliście? Skoro znamy już zasady gry,
to zagrajmy.
Zrobię tu nieco miejsca i jeszcze raz rozdam karty.
Nie szkoda tak siedzieć w domu?
W wiosce jest średniowieczny jarmark. Coś jak karnawał.
- Nuda. - A ty dokąd?
- Mam transmisję. - Nie możesz raz sobie darować?
Nie, bo wtedy stracę obserwujących,
a wtedy stanę się jakby niewidzialna.
Bycie niewidzialnym nie znaczy, że jesteś do niczego.
Może za twoich czasów, Marie.
Ile możesz zarobić na sprzedaży kosmetyków obcym ludziom?
Więcej niż marny belfer.
Zaczyna się.
Ten marny belfer uczy o klasykach.
O Sardou, Balavoine, Johnnym, Delpechu...
Mówisz, że jesteś influencerką, ale na kogo masz wpływ?
Na pewno nie na mojego ojca.
Piątka z rodzicielstwa!
Daj mi spokój.
Spędzamy wakacje, zajmując się tobą, więc też się postaraj.
Uważaj na słowa, Stéphane!
Dobrze, choć jestem Jérôme.
Wyglądasz jak Stéphane.
Idę spać.
W południe?
Co kto lubi.
Panie Gilbercie!
Mamo, jestem głodna.
Idź do kuchni z bratem.
- Który ma cudne włosy. - Przestań męczyć.
Tak, mamo. Przestań nas męczyć.
Żałosne.
Świetnie.
Chcesz zadzwonić? Kogo teraz bronisz?
Kobietę od 20 lat bitą przez męża.
- Wkurza cię to? - Tak.
I dlatego cię kocham. Dzwoń.
- Na pewno? - Tak, dzwoń.
No dobrze.
Czyli mam odłożyć tę grę?
- Tak, odłóż ją! - Dobrze.
Wilkołak tutaj.
Łowca tutaj.
Tutaj dziewczynka.
Wróżbita.
Złodziej i czarownica.
Gotowe!
- Co jest?! - Nie wiem!
Dzieci!
- Tato! - Nic ci nie jest?
To Niemcy! Do piwnicy!
Szybko!
Ruchy!
Tato!
Chodź, tato!
Uwaga!
Wszyscy cali? Louise? Tato?
- Wszystko gra. - Tak.
- Theo, światła. - Schody są zatarasowane.
Clara? Nic ci nie jest?
- Tędy! - Chodźcie!
Clara?
Wszystko dobrze? Nic ci nie jest?
- Clara?! - Wszystko gra.
Clara!
Gdzie samochód?
Kurczę, mój wóz.
Wezwę policję. Macie zasięg?
Nie.
To nie jest mój dom.
- Jasne, że jest. - Skądże.
- Zawsze tak wyglądał? - Jasne, że nie.
- Mam lepszy gust. - Clara?
Clara!
To popieprzone.
Clara?
Dom jak z Królewny Śnieżki.
- Nie ma jej. - Co...?
Czemu wszystko jest stare?
- Widzicie to? - Niby co?
Ja pieprzę!
Zachowajmy spokój.
Niby jak, skoro moja córka zaginęła?!
Musi być jakieś wyjaśnienie.
Może zmieniono tu wystrój na ten wiejski karnawał?
W zaledwie pół minuty?
Chodźmy do wioski. Może Clara tam jest.
Idziemy!
- Chodź, musimy znaleźć Clarę. - A co z moim domem?
Clara!
Chodź.
Nie możemy trochę zwolnić?
Twój dziadek jest w formie.
Clara!
- Jestem głodna! - Zaraz coś znajdziemy.
Clara!
Twoje krzyki nic tu nie pomogą!
- Nie jest twoją córką, więc... - Słucham?
Tutaj!
Nie tylko twój dom się zmienił.
Jaki budżet ma ten karnawał?
Clara!
Wynoś się! Straszysz mi klientów!
Uwaga!
- Serio? - Rety.
Niewiarygodne.
- Mamo, jestem głodna. - Zaczekaj, skarbie.
Tam coś jest.
Spójrz, placki!
Dzień dobry.
Mają tupet!
Poproszę jeden.
Jasne, jeden placek.
Nie mam przy sobie gotówki. Mogę zapłacić zbliżeniowo?
- Jak? - Zbliż...
- Zbliżenio... - Bez kasy nie ma placka.
Z takim podejściem wiele pan nie zarobi.
„Vassier”, jak wy.
Czyżby to wasz krewny?
Nie wiem, ale nie mogą tak używać naszego nazwiska.
- Daj spokój. - Przepraszam, kto jest organizatorem?
- Organizatorem? - Tak.
Szeryf? Przygotowuje egzekucję na placu.
Na placu...
Egzekucję?
Clara?
Widziała pani tu młodą kobietę? Wiek około 20 lat. Mulatka.
- „Mulatka”? - Tak.
- Nie jesteście stąd, co? - Jesteśmy z Paryża.
Rety! To daleka droga!
Trzy godziny bez korków. Nie widziała jej pani?
Nie.
- Nie ma jej. Chodźmy. - Muszę porozmawiać z organizatorem.
Mieszkańcy Czarnego Lasu!
Oto i on.
Złapałem jedną z bestii.
Przyprowadzić!
Jestem niewinny.
Przysięgam na Boga!
- Włóczyłeś się nocą po ulicach. - Zgubiłem owcę.
Masz krew na ubraniu.
- Zaciąłem się, próbując... - Milcz!
Kłamstwo!
Kłamca!
Co wy sądzicie? Czy on jest jedną z tych bestii?
Tak!
Tak.
Jaka powinna spotkać go kara?
Śmierć.
Śmierć!
- Śmierć! - Loulou!
Kacie, czyń swoją powinność.
- Spokojnie, będzie dobrze. - Serio?
To dla ciebie zbyt brutalne.
I bardzo realistyczne.
Widział pan...?
Wielkie dzięki!
Zwijamy się stąd!
Spływamy!
Tato, chodź!
Jérôme! Co się dzieje?
To krew! Prawdziwa krew!
O czym ty mówisz?
- Cholera. - Tak.
- Mogę też spróbować? - Nie!
Co się dzieje? Clara znika, publiczne egzekucje...
Ktoś przemeblował mi dom.
To chyba prawdziwa średniowieczna wioska.
Prawdziwe egzekucje i krew. Przenieśliśmy się w czasie.
- Powiedz mu, żeby nie żartował. - Uspokój się.
On ma rację. Dzieciak jest naćpany.
- Odjechał mu peron. - I kto to mówi!
Więcej szacunku dla taty.
Potrafię o siebie zadbać.
- Mamo? Jérôme? - Chwila, skarbie.
Théo nie ćpa, a pan jest zestresowany...
Nie jestem. Czuję się świetnie.
- Możemy skupić się na Clarze? - Mamo! Jérôme!
- Co? - No co?
Przepraszam, widział pan taką młodą kobietę?
Mulatka w wieku około 20 lat.
Tak? Nie?
Zna pan francuski?
- Jaki mamy rok? - Theo!
Jest rok pański 1497.
Co za dziwne stroje.
- Nasze? Spójrz w lustro. - On milczy.
Jasne, to brzuchomówca.
- Nie. - Masz zasięg.
- Dzwoń do Clary. - To tylko przypomnienie o spotkaniu.
Wyłącz to! Wkurzył się!
- Sekundę. - Wyłącz!
- Nie chce się wyłączyć! - No zrób to!
Idziemy.
Jak twój nadgarstek?
W porządku, Jérôme.
- Nazwałeś mnie Jérôme. - A jak mam cię nazywać?
A... jak miała na imię mama?
Nie pamiętasz? Nicole.
Urodziła się 3 lipca 1946 roku. Nosiła buty w rozmiarze 37,
a jej numer ubezpieczenia to
2-46-07-350-132-148.
A co?
Tak tylko pytam.
- Coś się tu dzieje. - Zgadzam się.
Uwaga.
Cofnijcie się!
- Co się dzieje? - Nie wiem, skarbie.
Co do...?
TO
TO JA
„Ja”, czyli kto?
TO JA CLARA
Clara!
- Chwila. - Ostrożnie.
Skarbie, co się stało?
Czemu mnie nie słyszą? Zgłupieli czy co?
Teraz cię słyszymy.
- Nic nie mówiłam. - Mówiłaś!
Mówiłaś! Słyszeliście ją, prawda?
- Nie. - Ani słowa.
Tato! Czytasz mi w myślach!
Oby nie ześwirował, jak jego ojciec. Tego nam teraz nie potrzeba.
Nie zauważyłem, że on łysieje.
Tylko spokojnie.
Widziałem was na egzekucji.
Nie jesteście stąd.
Co tu robicie? Jesteście krewnymi czarownika?
Skoro pan o tym wspomina, to chciałbym, żeby...
Nic z tych rzeczy. Jesteśmy tu przejazdem.
Zobaczyliśmy pusty dom i postanowiliśmy odpocząć.
Prawda? To wszystko.
Czarownicy!
- Zostaw go! - Spokojnie!
Nie jesteśmy czarownikami.
Jesteśmy...
Jesteśmy muzykami, prawda?
- Tak. - Właśnie.
Bardami.
Jestem bard Daniel.
A to moja trupa.
Bardowie.
Zagrajcie coś.
Ale my...
nie mamy instrumentów. Czekaj!
Skarbie, weź moją gitarę.
- Co? - Co takiego?
Moją lutnię.
Przynieś lutnię.
Co takiego?
Wygląda jak mała gitara.
Na szczęście zawsze podróżuję z moją... lutnią.
Tak.
O, jest.
- Proszę. - Dziękuję.
Dobrze.
Trzy, cztery.
Mówisz im, że moja kariera
Wisi na włosku
Że nikt nie wie, gdzie będę
W przyszłym roku
Gdyby tylko oni wiedzieli
Że byłem niegdyś wielkim bardem
I właśnie dlatego
Chciałaś mieć ze mną dziecko
Które już tak wyrosło
A oni?
Teraz razem. Trzy, cztery.
Sędziowie i twarde prawo
Nie przerażają mnie
To mój syn i moja bitwa
Źle zrobiłaś, odchodząc
Bardzo dobrze.
Zniszczę wszystko
Jeśli dotkniesz
Mojego ciała i krwi
Śpiewajcie równo.
Źle zrobiłaś, odchodząc
Dobrze.
- Jesteś cały? - Tak.
Wejdźcie do środka.
Bestie się zbliżają.
Tu są bestie?
Pora spać!
Wracajcie do domów! Bestie nadchodzą!
Zapadł zmrok! Pora spać!
Wracajcie do domów! Bestie nadchodzą!
Bestie nadchodzą!
Jestem głodna!
Szukam czegoś, skarbie.
Może to?
Świetnie.
Teraz nie będziemy mówić do krzesła.
Gotowe. Widzicie?
„Czarownica,
złodziej, łowca, wróżbita,
wilkołak”.
- Za późno na gry, skarbie. - Nie gram w grę.
To napisy na tym pudełku.
- Leżało pod komodą. - Czekaj.
Pokaż.
To twoja gra?
Tak. Co ona tu robi?
Nie cofnęliśmy się w czasie, tylko jesteśmy w tej grze.
On na pewno jest na haju.
Nie jestem.
- Kartom przypisane są moce, tak? - I co z tego?
Każde z nas ma jakąś moc.
Gilbert to łowca, więc jest bardzo silny.
Nie przesadzaj!
Jestem w dobrej formie.
Clara to dziewczynka.
Jest niepozorna. Niewidzialna!
Jedyną małą dziewczynką jest tu Louise.
Zawsze będziesz moim maleństwem.
Znowu to robisz. Z kim ty rozmawiasz?
Słyszysz głosy?
Czemu on dostał moc, a ja nie?
Nic nie słyszałem, tylko głośno myślę.
Graliśmy w Wilkołaki.
Dom się zatrząsł, trafiliśmy do domu naszych przodków
i zyskaliśmy moce.
- Na pewno jesteśmy w grze. - Nie bądź śmieszny.
Tuż przed trzęsieniem ziemi pudełko zaczęło wibrować.
Widzicie? Jesteśmy w grze.
Tato, to twoja gra. Pomyśl chwilę. Jak mamy wrócić do domu?
Nie wiem, bo to nie moja gra.
Znalazłem ją na strychu bez instrukcji,
więc wymyśliłem zasady, które z czasem ewoluowały.
To wszystko.
Ja jestem złodziejem. Jaką on ma moc?
Pojęcia nie mam.
Pamiętam jedną zasadę.
Żeby wygrać,
musimy zdemaskować wszystkie wilkołaki
i zabić je, zanim one zabiją nas.
A jeśli ja jestem wilkołakiem?
Kotku, bez obaw.
Nikt cię nie zabije. Nikt!
Rozumiesz? Nikt.
Jasne, że nie, skarbie.
Znalazłem coś na kolację.
Nie wygląda to źle. Ugotuję nam zupę.
„Sciurus folliculus”.
To pewnie ciecierzyca.
To wiewiórcze jądra.
Loulou, przyszliśmy powiedzieć dobranoc.
Pora już spać.
Jutro wrócimy do domu. Obiecuję.
Tak.
Opowiecie mi waszą historię?
Dawno, dawno temu, chyba dziesięć lat wstecz,
twoja mama rozstała się z pewnym totalnym frajerem.
Ja też byłem wtedy singlem i prócz uczenia muzyki w szkole
uczyłem prywatnie gry na gitarze.
Chcąc oderwać się od moich trosk,
postanowiłam uprawiać sport albo nauczyć się grać na instrumencie.
I szukając w sieci nauczyciela gry na gitarze,
trafiłam na twojego tatę.
Kiedy nauczyłem ją grać jej ulubioną piosenkę,
zakochała się we mnie po uszy.
Oczywiście.
Dwa lata później pojawiłaś się ty.
Niczym prezent.
Wystarczy. Dobranoc.
Ale ja uwielbiam tę piosenkę!
Nie, skarbie. Pora spać.
Tam, gdzie mieszkam, kołyszą się lasy A dachy dotykają nieba
Padam z nóg.
Dobranoc.
Kocham cię.
To dobranoc?
Tylko żartowałam!
Dobranoc, skarbie.
Co robisz?
Nic takiego.
Zabijam czas.
Nie wiem, gdzie jesteśmy ani w jakim czasie,
ale dobrze jest znów myśleć trzeźwo.
Za rzadko cię odwiedzałem.
Nie przepraszaj. Przykro patrzeć, jak ludzie odchodzą.
Kiedy wrócimy do domu,
będę przy tobie.
Dobranoc, tato.
Dobranoc, Jérôme.
- Kto tam jest? - Co się dzieje?
Co...?
Ona chyba chce nam coś powiedzieć.
Czekaj. Uspokój się.
Wilkołaki kierują się do wioski! Niemal mnie pożarły!
Musimy uciekać!
Wilkołaki nadchodzą, prawie ją zjadły, trzeba uciekać.
No co? Zawsze była dobra w kalambury.
Gdzie Loulou? Loulou?
Loulou?
- Loulou? - Loulou?
Nie ma jej!
- Louise? - Louise!
Zostańcie tu.
To ja!
Chodź, skarbie. Szybko.
Co ty tam robiłaś?
- Poszłam się wysiusiać. - Nie!
Nie wychodź sama. Możesz się stać wilkołakiem!
Nie jestem wilkołakiem!
Przysięgam!
Wierzymy ci!
- Zwiąż ją. - Kaganiec też założyć?
Skoro mówi, że nie jest, to nie jest.
Ja się tym zajmę.
Przez pół wieku gry w pokera nikt mnie nie zablefował.
Spójrz na mnie.
Czy ty...
jesteś wilkołakiem?
Nie!
To pewne. Ona nie jest wilkołakiem.
Pomyłka! Związać ją!
Nie ruszajcie się.
Ostrożnie!
Dajcie mi sznur!
Théo! Sznur, szybko!
Bestie znów zabiły!
Och, Louise.
Jérôme?
Jérôme, obudź się!
- Gdzie jesteśmy? - W roku 1497.
No tak. Do licha.
Louise już wygląda normalnie.
Loulou!
Mój skarb.
Jestem głodna.
Nie, czekaj.
Co ty wyprawiasz?
- Zrobisz sobie krzywdę. - Wyglądasz cudnie.
Dziękuję. Ty też niczego sobie.
Po co nam to wszystko?
- Do polowania na wilkołaki. - Daj spokój, Jérôme!
One stają się wilkołakami tylko w nocy.
Nie możesz ot tak losowo dźgać wszystkich wieśniaków.
Nikt nie będzie tu na nikogo polował.
Tak sobie myślałam.
To dom twojego przodka i jego gra. Odwiedzimy go w więzieniu
i spytamy, jak wrócić do domu.
- Dobrze? - Niech i tak będzie.
- On ma prawo do adwokata. - Prawo?
W 1497 roku?
Pewnie już i tak zakatowali go na śmierć.
- Rzodkiewki? - Kwiaty dla pani?
Nie, dziękuję.
Wszystko gra. Dzieci, słuchajcie.
Porozmawiamy z naszym przodkiem, a wy kupicie na targu jedzenie.
- Dobrze? - Czym zapłacimy?
Mam pomysł.
Wykorzystamy niewidzialność Clary.
Clara nie jest złodziejką.
Wolisz umrzeć z głodu?
Ja powinienem kraść, bo jestem złodziejem.
Widzieliśmy tu już doraźne egzekucje i dzikie bestie,
więc lepiej, żeby nas nie aresztowano.
Dobrze.
- Spotkajmy się za godzinę. - Dobra.
- Pamiętajcie, że to średniowiecze. - No i?
Czyli niemal jak obcy kraj. Musicie się przystosować.
Marie, pamiętasz Rzym?
Gdy poprosiłem o wodę do kawy, niemal mnie ukrzyżowali.
Jak w Dublinie, gdy zamówiłem piwo bezalkoholowe.
- A w Brukseli... - Wystarczy.
Dobrze. Pamiętajcie, żeby za granicą
zachowywać się jak tubylcy.
Róbcie to, co wszyscy, i spróbujcie wtopić się w tłum.
- Tak. - Za godzinę tutaj.
- Dobra. - Idziemy.
Na razie.
Nie wyróżniasz się zbytnio tą lutnią?
To nasza przykrywka. Nikt nie zauważy.
Patrzcie, bard!
Mój mąż jest żołnierzem. Mówił, że masz anielski głos.
Bez przesady, choć robię, co mogę.
Zagraj nam „Dobrego Karola VIII”.
Nie znam akordów.
- To „Uroczego stajennego”. - Albo „Udusiłem Burgunda”.
- Może coś nowego? - Lepiej nie.
Chodźmy.
- Pa, dziękujemy! - Chwila.
Zdradź mi sekret. Co zrobić, by zostać żoną barda?
Zrób doktorat i podejmij mnóstwo złych decyzji.
Jestem złodziejem, więc pewnie mogę kraść, co chcę.
Widzisz? Nie trzeba być niewidzialnym.
Ładna bransoletka.
Czekaj, zaraz wracam.
Co? Spokojnie, będzie dobrze.
Przepraszam.
Wracaj tu, szkodniku!
Zatrzymać złodzieja!
Zatrzymać go!
Ja będę mówił.
Dzień dobry. Jestem bard Daniel.
Dzień dobry.
- Czy jest tu więziony Childeryk Vassier? - Czego chcesz od czarownika?
No tak.
Uznałem, że muzyka pomoże ukoić jego duszę.
Oby spalił się w piekle!
Cóż...
Nie mamy całego dnia.
Chcemy omówić zarzuty, które przeciwko niemu wniesiono.
- Zamknij się, nierządnico! - Słucham?
- Jak mnie nazwałeś? - Jak zechcę!
Hej! Spokojnie!
Panuj nad swoją kobietą!
Przydałoby się jej dobre lanie.
Jeszcze raz mnie tkniesz...
Kochanie, pomyśl o dzieciach.
Racja, to średniowiecze.
Chodź. Dzieci już pewnie czekają.
No tak.
- Witaj, Danielu. - Dzień dobry.
Zostawiłam coś dla ciebie.
Dziękuję.
No co?
Nic.
Flirtować to on potrafi, ale na tamtych dwóch idiotów
wcale się nie przydał.
Mogłem wkroczyć wcześniej, ale wtedy bym nas zdekonspirował.
Poza tym to średniowiecze.
Bardzo wygodna wymówka.
Strach cię obleciał, ale to nic takiego.
- Nie. - Daj spokój.
Nie bałem się!
- No i ten paradoks czasowy. - Co?
Paradoks czasowy.
Nie wiem, co to.
Główna zasada podróży w czasie:
działania w przeszłości mogą zmienić teraźniejszość.
Znaczy przyszł... Późniejszy czas.
Lepiej w to nie ingerować.
- To takie ważne? - Ależ tak.
To proste.
Gdybym skopał temu idiocie tyłek,
feminizm nastąpiłby o 500 lat za wcześnie.
Wyobraź sobie konsekwencje.
No tak. Żadnych wojen, czyste środowisko i lepsze społeczeństwo.
Straszne te konsekwencje.
To...
To był zły przykład, ale sama rozumiesz.
Musimy być naprawdę ostrożni.
Mówi: „ostrożni”.
Mój eks był egoistą, ale nie tchórzem.
Twój były...
Co się stało?
Théo nie jest z tobą?
O co chodzi?
- Zgubiłam go! - Zgubiła go.
Jak to go zgubiła?
- Gdzie to było? - Spokojnie.
Kiedy chodzi o moje dziecko, mam być spokojna?
Hej, obcy!
- Tak? - Tak?
Wasz syn wszystko wygadał. Jesteście z przyszłości?
Nie, on mówi bzdury.
Chyba jest naćpany.
Gdzie mój syn?
Wyluzuj, mamo.
To ja, Théo.
Théo.
Kowal.
Théo.
Kowal.
- Théo... - Dość!
Moja moc to kradzież tożsamości. Nieźle, co?
Wcale nie „nieźle”.
- Czemu nie? - Co będzie, jak się zatniesz?
Nadal odkrywasz swoją tożsamość.
I bardzo dobrze.
Wspieram cię w stu procentach, ale mógłbyś się zupełnie pogubić.
Rozumiem. Chyba mi zazdrościsz.
Bo nie masz żadnej mocy.
Czekaj, Théo!
Masz niesamowitą moc. A co ważniejsze, bardzo przydatną.
Skończyłeś swoją strawę?
To znaczy „posiłek”.
Tak! Znaczy nie. Ta wariatka zepsuła mi apetyt.
Ciągle wrzeszczała. Przyda się jej parę godzin w celi.
- Znowu wrzeszczałaś? - Spokojnie! Sam się zajmę suką.
„Suką”? Serio?
Sorka, mamo. Trochę mnie poniosło.
Childeryk Vassier?
Tu są szczury. Ale to nic.
Dzień dobry?
Pusto.
Childeryk! Childeryk Vassier?
Błagam, żadnych więcej tortur!
Nie jestem czarownikiem!
Cicho bądź! Nie skrzywdzimy cię.
Podejdź tu.
Tak.
Jesteśmy twoimi potomkami z 2024 roku.
Graliśmy w twoją grę i wylądowaliśmy tu z mocami.
Jak mamy wrócić do naszych czasów?
Nic z tego.
Nie zrozumiał.
Théo, pokaż mu.
Dobra.
Straże!
Cicho!
To wy jesteście czarownikami i wpuściliście bestie do wioski!
Nikogo nie wpuściliśmy. Ucisz się!
Chodzi o grę z wilkołakami.
Złodziej, wróżbita, czarownica. Ty ją wymyśliłeś, prawda?
Nie! Przyniósł ją mężczyzna w wilczej skórze!
Co to za mężczyzna w wilczej skórze?
Przyjąłem go do domu trzy noce temu, tuż przed atakiem bestii.
Może wiedzieć, jak mamy wrócić do domu.
Gdzie on jest?
Nie wiem. Następnego dnia zniknął.
- Jak wyglądał? - To był mężczyzna.
Dobrze.
W wilczej skórze!
Nie chcę być spalony żywcem. Musicie mnie stąd wyciągnąć!
Żaden ze mnie czarownik. Nie umiem robić eliksirów!
Hej! Kto ukradł mój hełm?
Mamo, musimy już iść. Tędy!
Dzięki, Childeryk. Powodzenia!
Powodzenia? Wyciągnijcie mnie stąd!
Bez obaw. Teraz jestem twoim adwokatem.
Ach tak.
A co to ten cały adwokat?
Z kim rozmawiałeś?
Z kratami.
Proszą o naoliwienie.
Grę dał mu mężczyzna w wilczej skórze, który następnie zniknął.
Jeśli chcemy wrócić do domu, musimy zagrać w grę i wygrać.
Żeby wygrać, musimy wytropić i zabić wilkołaki.
Zabić? Louise nie zabijemy. Chwila.
Są cztery karty, a więc cztery wilkołaki.
Zabicie trzech może wystarczyć.
Albo zabijemy dwa, ugotujemy je z jajami wiewiórek i gotowe.
- Masz lepszy pomysł? - Nie.
Wszyscy umrzemy w 1497 roku. Zawsze marzyłem o zarażeniu się trądem.
Nie będę czekał, aż te bestie mnie pożrą.
Złapiemy całą resztę i spływamy.
Dowiem się, co mówią w wiosce.
Dowiesz się? Serio?
Tak, zbiorę informacje.
Ostatnio jestem bardzo spostrzegawczy.
Akurat, spostrzegawczy. Nie ma pojęcia, że Clara rzuciła szkołę.
Rzuciłaś szkołę?
Clara, wracaj!
Dokąd ona poszła? Clara!
- Od kiedy wiesz? - Jak się domyśliłeś?
Jesteś wróżbitą, więc umiesz czytać w myślach.
Po prostu wyczuwam pewne rzeczy. Dość tego!
Jeśli nie umiesz czytać w myślach, to nie wiesz,
że miałam chrapkę na jednego z drużbów na weselu Cédrica.
Gdy tańczyłeś, zabrałam go do kuchni.
Pocałował mnie w szyję i wsadził mi rękę pod bluzkę.
- Pieścił mnie. - Zabiję gnoja.
Wiedziałam. To okropna moc.
- Tak? - Tak.
A zdradzanie mnie nie?
Nie zdradziłam cię,
ale skoro to ciągniesz, to mam swoje fantazje.
Ostrzegam cię, Jérôme. Nie używaj na mnie swojej mocy.
Przynajmniej ja mam moc.
I jestem przydatny.
Wystarczy!
Musimy zabić trzy wilkołaki i wrócić do 2024...
Do 2024?
Naprawdę jesteście z przyszłości?
To my zadajemy pytania.
Kim jesteś? Co tu robisz?
Mam na imię
Piero.
Childeryk to mój sąsiad.
Jestem artystą.
I trochę wynalazcą.
Przyszedłem tu po cokolwiek, co dałoby się zabrać.
Biedny Childeryk. Już po nim.
Spłonie na stosie.
Czemu tu węszyłeś?
Tutejsi nie lubią takich jak ja.
Jesteś wilkołakiem?
Nie.
Nie jestem wilkołakiem.
Jérôme, śmiało.
Użyj swojej mocy.
Przeczytaj jego myśli.
Bądź miły, dobrze?
Ktoś tu zna włoski?
Co znaczy: „È tanto bello quando si concentra”?
„Kiedy się skupia, jest taki przystojny”.
No tak! „Tacy jak ty”. Nie mamy z tym problemu.
Nie?
Jesteście...
szczęściarzami.
Czyli w przyszłości to nie jest żaden problem?
Ale teraz
jeśli ludzie się dowiedzą, że lubię...
mężczyzn, obedrą mnie ze skóry.
Ugotują mnie i poćwiartują.
Naprawdę?
To naprawdę średniowiecze.
Możemy go rozwiązać?
- Tak. - Dobrze.
Dziękuję. Miła dziewczynka.
Dzięki, skarbie. Mogę się czegoś napić?
- Jasne. - Może wina?
Clara!
Przynieś panu wody!
Musimy znaleźć wilkołaki, żeby wrócić do domu.
Wie pan, kto może za tym stać?
Chciałbym wam pomóc, ale...
To córka. Jest niewidzialna.
Wiem, nie jest to idealna sytuacja.
Mógłbym pomóc twojej córce.
To jest substancja...
podobna do gliny.
Odkrywcy sprowadzili ją z obu Ameryk.
Wiecie, gdzie to jest?
- Tak. - A ja ją dopracowałem.
Rozumiecie?
Spójrzcie.
Jest elastyczna. Capito?
Rozciągliwa, a zarazem wytrzymała.
To kauczuk.
- Kauczuk? - Tak.
Co pan chce z tym zrobić?
Gdy wasza córka w to wskoczy,
ten – jak go zwiesz „kauczuk” – zapewni jej drugą skórę.
Druga skóra, capito?
Zawsze będzie można ją zdjąć.
Wystarczy pociągnąć. O tak. Praktyczne, co?
Racja, niezłe.
Choć to nie jest...
To nie ma koloru skóry mojej córki. Jest zbyt jasne.
Żaden problem. Potrzymaj, zrobię ciemniejszy.
Spójrzcie tylko.
- Uwaga. - Tak.
Proszę bardzo.
Nie, więcej!
- Więcej? - Tak.
- Więcej! - Wystarczy.
- Nie! - Nieco więcej.
- Nie! Co robisz?! - Idź dalej.
Tak jest!
To jest Clara.
Moja córeczka.
To jest wasza córka?
- Jego. - To moja córka.
Miałem Clarę z inną kobietą.
- A... - A Théo to jej syn.
Z mojego pierwszego małżeństwa.
Z Olivierem.
- To Olivier? - Jestem Jérôme.
Olivier to jej pierwszy mąż.
- Tak. - Chwila, mąż Marie?
Tak, a Clara to moja córka.
Właśnie.
Oboje jesteśmy rodzicami Louise.
W końcu!
A to ci rodzinka!
Czyli w przyszłości
będzie można dowolnie się łączyć?
- Można mieszać? - Tak.
- Mieszaj. - Dalej.
Tak w kółko.
Już prawie gotowe.
I już!
Nie do końca. Brakuje jednego. Tutaj.
- Na pewno? - Tak.
- Tutaj? - Tak.
I już.
Teraz...
Teraz to moja córka.
Teraz ważny element. Oczy, czyli wzrok.
Potrząśnij głową. Potrząsaj.
Tak!
Tak lepiej.
Ostatni szlif.
Lubię się przebierać.
- Oczywiście. - Świetnie!
Cóż...
Wybieraj do woli.
Ta tutaj?
Jest bardzo ładna.
I proszę!
- Tak czy nie? - Tak!
Jasne! Czekaj.
To prezent. Mój mały wynalazek.
Gotowe. Spróbuj jeszcze raz.
Peruka jest do bani.
- Słyszycie mnie? - Idealnie.
Wyglądasz fantastycznie.
Kauczuk.
Nie.
Ma pan coś do makijażu?
Oczywiście! Mam nawet...
Nie trzeba. I bez tego wyglądasz świetnie.
- Pora zapolować na wilkołaki. - Dzięki!
- Ależ proszę. - Dziękuję!
Powodzenia!
- Jeśli czegoś spróbują... - Tato.
Skąd ona się tu wzięła?
To moja córka.
Może mówić za siebie.
Skąd jestem?
„Pochodzę z krainy
spalonej
przez wiatr.
Ze skalnych wrzosowisk
i znad jezior,
które dla żyjących
są istnym piekłem”.
Jest z Connemary. Macie z tym problem?
- Masz z tym problem? - Nie.
To pewnie cudowne miejsce.
Szeryf schwytał bestię! Chce ją stracić!
Mieszkańcy Czarnego Lasu!
Egzekucja tamtego pasterza była nieporozumieniem.
On był niewinny.
Buczcie sobie.
Tym razem jesteśmy pewni!
Ta kobieta jest jedną z nich!
Przysięgam, że to nieprawda! Jestem niewinna!
Kłamstwo!
Wiemy, że jesteś dziwna.
Jesteś niezamężna,
a masz już 17 lat.
Ale świry. Wiem, to średniowiecze.
Co sądzicie? Czy to jest bestia?
Tak!
- Na jaką karę zasługuje? - Na śmierć!
Kacie, do dzieła.
Nie mogą jej zabić. Musimy coś zrobić.
Jeśli coś zrobimy, wszyscy zginiemy.
Gdyby była wilkołakiem, bardzo by nam pomogła.
O nie!
Nie!
Szeryfie, słońce zaraz zajdzie!
Szybciej!
Co to za błazeństwa?
Sam jesteś błaznem.
Topór się zużył przez te codzienne egzekucje.
- Masz zapasowy? - Ty masz zapasowy miecz?
No jasne.
Szczęściarz.
Wiesz, ile zarabiają kaci? A skoro już o tym mowa...
Później! Zabij bestię i to szybko!
Czym? Samą rękojeścią?
Szeryfie! Słońce zaszło.
Z drogi!
W imię sprawiedliwości!
Spływamy.
Mój syn!
Ratujcie mojego syna!
- Pójdę tam. - Nie.
Nie martw się. Twój ojciec to siłacz.
Ratujcie mojego syna!
Błagam!
To łatwizna, gdy ma się odpowiednie narzędzia.
WILKOŁAK
Mam jej kartę.
- Byłeś wspaniały. - Super!
- Co się dzieje? - Nic!
Za nią!
Rozdzielmy się.
Loulou! Louise!
Louise!
- Louise! - Louise!
Wracajcie do domów!
Szczenię bestii!
Szczenię? Gdzie?
To wilkołak, tylko jeszcze mały.
Tam! Za mną!
Louise?
Jest cała. Gilbert z nią jest.
- Gdzie Clara? - Nie wiem.
Do diabła!
Wracajcie do domu. Znajdę ją.
Nie umieraj. Dobrze?
Nie martw się.
Idźcie już.
Umrze.
Clara?
Zostań tu. Odwrócę ich uwagę.
Nie.
Tato, zaufaj mi.
Hej.
Bycie niewidzialnym nie znaczy, że jesteś do niczego.
Dobrze.
Bądź ostrożna.
Mam jednego!
WILKOŁAK
Zostały jeszcze tylko dwa.
- Oby. - Wiem, jak je znaleźć.
Patrzcie, wciąż ma swoje zęby.
Włosy i policzki również. Będąc wilkołakiem, wciąż jest Louise.
Z resztą jest podobnie. Widziałam je z bliska.
Jutro je znajdziemy, zabijemy i zabierzemy ich karty.
Przywódczynią stada jest kobieta.
Ma białe łapy, więc pewnie jest stara.
Drugi to mężczyzna. Ma duży brzuch i kuleje.
Pora odszukać tych ludzi.
Bardzie!
Zalecasz się do starowinek?
- Zna ją pan? - Panią Warter?
To poczciwa kobieta.
Nie warto nikomu ufać. Ona może być jedną z bestii.
Niemożliwe. Dziś rano wróciła z miasta.
- Pokaż mu swoje bułeczki. - Słucham?
Ach, rozumiem!
Nie, dziękuję.
Bądźcie czujni.
Dziwak z niego, prawda?
Wiesz, jacy są ci muzycy.
Pani jest stąd?
Żebyś wiedział. Jestem najstarsza w wiosce!
Mam 52 lata.
Rany!
Wynoś się stąd.
Z drogi.
To on! Wilk!
Poinformuj pozostałych, a ja się nim zajmę.
Nie ruszaj się!
Ostrzegam.
Mam moce!
Proszę nie próbować się przemieniać!
Przemieniać? Niby w co?
W wilkołaka.
Widziałam krew na pani ubraniach.
Nic z tych rzeczy. To tylko mąż mnie bije.
No dobrze.
Który to?
Ten w środku?
Świetnie.
Dzień dobry.
Mecenas Poulain-Vassier, adwokatka pańskiej żony.
- Jej co? - Adwokatka.
- Kto to? - Nie wiem.
Używa dziwnych słów.
Przyznaje się pan do bicia żony?
Jasne, bo to moja żona.
Ale biję ją tylko, gdy jest powód.
Bo zupa jest za gorąca albo za zimna.
Albo dlatego, że powoli zbiera drewno.
Albo prosi, żebym się wykąpał.
- Nieco przesadzam. - Nie.
Są inne metody komunikacji z żoną, które nie wymagają bicia.
Prawda?
- Chłosta? - Nie.
- Podtapianie? - Nie!
- Lanie wrzątkiem? - Nie!
Po prostu ze sobą pogadajcie.
Jak równy z równym.
Okazjonalny klaps jest w porządku.
Skądże.
Jak pani woli. Ja rozwiodłabym się z nim trzy razy.
O co ci chodzi z tym rozwodem?
Co?
Małżeństwo to nierozerwalna więź.
A rozwód to herezja!
Źle się wyraziłam. To nic takiego.
Dam pani moje dane kontaktowe. Tak na wszelki wypadek.
Mogę pożyczyć?
PUBLICZNY SKRYBA
Proszę.
Umiesz pisać, kobieto?
Nie, ani trochę.
- Czarownica! - Nieprawda.
- Czarownica! - Wyluzuj, bo się nabawisz burnoutu.
- Burnoutu? - To po angielsku.
- Do licha. - Przyznała się!
Jest w zmowie z Anglikami! Pojmać ją!
Czarownica!
Nie jestem w zmowie z Anglikami! Puśćcie mnie!
Twój mąż musi cię kochać. Bardzo cię bronił.
Stos odwołany?
Nie, nadal aktualny.
Masz pięć minut z Danielem.
Bardzie!
- Pięć. - Dobrze.
Ani sekundy dłużej!
Jérôme!
Bez dotykania!
Dobrze.
Mój potomek!
Moja lustrzana kopia!
Też masz znamię?
Nie!
Bielmo na prawym oku?
- Nie. - Strupy na przyrodzeniu?
Słucham?
- Masz strupy na przyrodzeniu? - Nie.
Ale...
- Proszę o nieco prywatności. - Oczywiście.
Nic ci nie jest?
Co u dzieci?
Nie są złe, że mama spłonie na stosie.
Przynajmniej to ponoć bezbolesna śmierć.
- Lepsza od wbicia na pal. - Dobrze wiedzieć.
Ale gorsza od ćwiartowania.
Nie dziwię się. Mój znajomy...
Przepraszam!
- Czy możemy? - Przepraszam.
Jérôme.
Skup się.
Słuchaj uważnie.
Wyjedź stąd razem z twoim tatą i dziećmi.
Nie zostawię cię.
Pomyśl tylko.
Brakuje nam dwóch kart, a nie możemy zabić Louise.
Inaczej nigdy nie wygramy.
Ale możecie się stąd wydostać.
Wyjedźcie.
Jak najdalej stąd.
Miałbym cię porzucić? Nigdy.
Nie ma wyboru.
Nie wyjedziemy bez ciebie.
„Pójdę tam, gdzie ty”.
Nie tym razem.
Zrób to dla dzieci.
Dobrze?
Wystarczy.
Wracaj do domu. Zapada zmrok!
- Dla dzieci! - Wynocha!
Dla dzieci.
Numer dwa! Dzięki komu?
Dzięki Gilbertowi.
WILKOŁAK
Bez przesady z tą radością.
Coś mnie ominęło?
Mama została aresztowana. Jutro spalą ją na stosie.
Chce, żebyśmy wyjechali z wioski bez niej.
Nie zostawimy jej.
Musisz mi pomóc.
Jasne, wejdź.
Mieszkańcy Czarnego Lasu!
Paląc tę czarownicę i tego czarownika...
Nie jestem czarownikiem.
...oczyścimy ogniem ducha tej wioski.
I położymy kres tej klątwie.
Czarownico, twoje ostatnie słowo?
Siostry!
Dzisiaj
jesteście bite i poniewierane.
Palą was na stosie!
Ale pewnego dnia będziecie równe mężczyznom.
Wasze ciała będą należały tylko do was.
Będziecie mogły się rozwodzić, pracować i głosować!
Tak.
Dziś mają nas za czarownice,
ale jutro będziemy naukowcami, wynalazczyniami i pionierkami.
Nie traćcie nadziei!
Walczcie o swoje prawa.
Przyszłość należy do was.
A ci dwaj głupcy...
- Wystarczy. - ...nie mają jaj.
Tak to już jest.
A twoje ostatnie słowo?
Nie ująłbym lepiej tego, co ona powiedziała.
To z konopi? Mam na nią uczulenie.
Spuchnę i będę dłużej się palił.
- Mam czas. - Czekaj.
Nie jestem czarownikiem!
Na stos!
Stać!
Proszę o przysługę.
Chcę zaśpiewać żonie ostatnią pieśń.
Śpiewaj, bardzie.
Nadciąga wielka burza
Pora powrócić do dziczy
Rozwal drzwi i barykady
Wypuść wilka z klatki
Poczuj wiatr, który wyje
Niech krew pulsuje w żyłach
Pogłośnij gitary
I niech zawarczą motory
- Co to jest motor? - Nie wiem.
Wystarczy jedna iskra
- Robi się. - Nie!
I jeden czyn
Wystarczy jedna iskra
I słowo pełne miłości
By rozpalić ogień
I sprawić, by demony i bogowie zatańczyli
Zostawmy za sobą troski
Rzućmy topory i zmartwienia
Uwolnijmy się z łańcuchów
Wypuśćmy lwy na arenę
Tak!
Chcę widzieć pioruny i iskry
Poczuć proch, usłyszeć grzmot
To ja, Théo.
Chcę świętować, śmiać się
Szybciej!
Chcę usłyszeć, jak tłum szaleje
Wystarczy jedna iskra
Niewiele, ledwie muśnięcie
Wystarczy jedna iskra
Niewiele...
Śpiewaj, szeryfie!
By rozpalić ogień
I sprawić, by demony i bogowie zatańczyli
- Muzyka z waszych czasów to dno. - Zamknij się.
By rozpalić ogień
Gazu, Théo.
I zobacz, jak on płonie ci w oczach!
Czarownicy uciekają!
Pojmać go!
Daniel, wracaj!
Daniel! Daniel!
Ognia!
Przeładować!
Chcę ich żywych albo martwych.
- Wszyscy cali? - Mniej więcej.
- Tak! - Powiedzmy.
Kurczę! Idę do ciebie.
Trzymaj się.
- Nie wyciągaj strzały! - Dobra.
Czarownica!
Wiesz, Jérôme, jeśli Marie nie uda się przeżyć,
może wtedy inaczej spojrzysz na pewne sprawy
i zaczniesz nowe życie?
- No wiesz... - Marie!
No świetnie, wróciła.
- Kazałam wam wyjechać. - Połajanki później.
Przed nami blokada. Wszyscy cali?
- Tak. - Dobry Boże.
Spokojnie.
Nie wyciągaj strzały!
Nigdy więcej mnie nie dotykaj!
Tato, co teraz?
Szeryf będzie was wszystkich szukał,
więc najlepiej ukryjcie się w kościele.
Zbudowałem tam tajny tunel.
Żeby do niego wejść, trzeba mieć trzycyfrowy szyfr.
Dobra.
Pierwsza cyfra odpowiada
liczbie głów Cerbera.
Podaj już ten szyfr!
- Dobra, 316. - Ruszamy.
Żeby zapalić światło, trzeba podnieść dźwignię przy drzwiach!
Szybciej!
Clara, pomóż mi.
Rany!
Théo, zabierz Louise w bezpieczne miejsce.
Tam z tyłu.
Załóż jej słuchawki.
Gdzie wpisać kod?
- Nie wiem. - Rozejrzyjmy się.
Chodź.
Proszę.
Nie boisz się, co? Dobrze.
To tutaj!
- Gdzie? - Tutaj!
To jest to tajne wejście.
- Stańcie na rogach. - Dobrze.
Jaka kolejność?
Nie wiem. Powiedział 316.
Clara, ustaw trzy, ty jeden, a ja sześć.
Dobrze.
- Trzy. - Jeden.
I sześć.
Dzieci, ukryjcie się.
Dalej!
To wy się ukryjcie.
Dalej, Théo!
Clara, uważaj!
Dalej! Tak!
Zabij go!
Nie!
- Théo! - Uważaj!
Strzelaj, do diabła!
Wybaczcie.
To moc kupidyna.
Jeśli ona umrze, ja też.
Widziałam je z bliska.
Samica ma białe łapy.
My albo wy.
Nikt nie tknie mojego syna.
Teraz tego nie dotykaj.
Padła mi bateria.
Loulou, załóż słuchawki!
- Loulou, to ja. - Spokojnie.
Jestem twoją mamą.
Tam, gdzie mieszkam, kołyszą się lasy
A dachy dotykają nieba
Są tam też rwące potoki
A śnieżyce trwają wiecznie
Pod nasze drzwi podchodzą wilki
I wszystkie dzieci je rozumieją
Słyszymy odgłosy Nowego Jorku I szum łodzi na Sekwanie
Pójdę tam, gdzie ty
Będziesz moją ojczyzną
Pójdę tam, gdzie ty
Gdziekolwiek to będzie
Gdziekolwiek zechcesz
Co oni wyprawiają?
Louise!
- Tak, Loulou! - Tak!
Dasz radę!
- Tak! - Śmiało!
Tak!
Nie!
Louise!
WILKOŁAK
Czarownica.
Tatuś tu jest.
Nic jej nie jest?
W porządku?
Moje słoneczko.
Mój skarb.
KUPIDYN
Chyba wygraliśmy.
Oczywiście, że miałam moc, ale czekałam na odpowiednią chwilę.
Jeśli kiedyś tu wrócicie,
to przyjedźcie w czerwcu na Noc Świętojańską.
Tańczymy i śpiewamy, palimy rudych i albinosów.
- Rodzinna zabawa. - Świetnie.
Dzieciom się spodoba.
- Tak. - Szerokiej drogi.
- Dzięki. - Pa!
Jérôme!
Dziękuję.
Nie ma za co.
Naprawdę mnie...
zainspirowałeś.
Zamierzam wrócić do Florencji
i może znów zacznę malować.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
I zacznę używać mojego prawdziwego imienia.
- To nie Piero? - Nie.
Nie, to Leonardo Piero.
Da Vinci.
Tak.
Kup wszystko, co on namaluje.
Żartujesz? To chłam.
Mówię ci, kupuj wszystko jak leci.
Pa.
- Pa. - Szerokiej drogi!
Moja rodzina jest śliczna.
Prześliczna.
Zwłaszcza Jérôme.
ŁOWCA
Marie?
Co jest?
Do diabła.
Nie wyszło.
To JP.
Halo? Już jadę. Nie wściekaj się.
Nie wierzę!
Też pracujecie na jarmarku średniowiecznym?
Wcisnęli wam okropne kostiumy.
Wszystko gra?
Tak. Dziękujemy.
- Tato, w porządku? - Cóż...
Nie jestem pewien.
Pamiętam jakichś rycerzy.
I wilkołaki.
Chyba tracę rozum.
Nie, tato. Nie martw się.
Wejdźmy do środka.
Wracajmy do domu.
Drogi Jérôme!
Cudownie było spędzić z tobą te kilka dni.
Ale obaj wiemy, że to nie potrwa długo.
Zaczynam zapominać różne rzeczy.
Imiona, anegdoty.
Pewnego dnia nie będę pamiętał już nic.
Póki więc mam wspomnienia, to wszystkie je spisuję.
Wszystko, co zapamiętałem. Wszystko, co się liczyło.
Liczę, że mi to wszystko opowiesz.
Kocham cię. Tata.
DAR RODZINY VASSIERÓW
Możemy już iść? Minęła godzina.
Jeszcze parę minut.
Objaśniłam dziadkowi wszystkie obrazy.
Świetnie.
- Chyba wolałam oryginał. - Jesteś po prostu zazdrosna.
NA KANWIE GRY WILKOŁAKI Z CZARNEGO LASU
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz