Po ucieczce Pedro i wyjeździe Robertito,
gotowanie przestało być dla Tity aktem miłości.
Popadła w apatię
i pogrążyła się w szarym, mdłym świecie.
Nie ma zapachu!
No tak! Nie masz się do kogo przymilać!
Jest smaczne.
Należy wypełniać porządnie obowiązki.
Jest fasola.
Już nie jestem głodna.
Wyrzuć to, Fino.
Nie wyrzucaj. Nie marnujmy jedzenia.
Bandyci!
Jadą tu!
Schowajcie się!
Pod podłogę!
Po moim trupie!
Nie wejdą tu.
PRZEPIÓRKI W PŁATKACH RÓŻY
Bardzo się boję.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
Matko Najświętsza, Baranku Boży...
Fino, bądź cicho.
Pójdę do piekła.
Nie znam żadnej modlitwy.
Mama jest gotowa popełnić jakieś głupstwo.
Co was tu sprowadza?
Czego chcecie?
Jesteśmy głodni, musimy coś zjeść.
Nie ma tu jedzenia dla szubrawców.
Chodźmy.
Wasza stopa nie postanie w moim domu!
Patrzcie!
Mam bardzo dobre oko i bardzo zły charakter!
- Spokojnie. - Kto następny?
Potraktujcie to poważnie.
Widzicie, że nie drży mi ręka.
Nie przejmujcie się.
Wejdźcie do domu i bierzcie wszystko.
Precz z mojego domu!
Precz, powiedziałam!
Mamusiu!
Oszalałaś?
Nikt nikogo nie zastrzeli!
Crispinie!
Ponieważ się znamy i dzieliliśmy się chlebem,
proszę, uspokójcie się.
Nie chcemy tu zabitych ani rannych.
Benito, don Jorge,
tacy jesteście odważni?
Zostawcie dom w spokoju!
Bierzcie, co znajdziecie w obejściu.
Dalej!
Sporo tego.
Przepraszamy za kłopot, jaśnie panienko.
Jazda!
"Jaśnie panienko"!
Nigdy więcej mnie publicznie nie upokarzaj.
SAN ANTONIO, TEKSAS
Odkąd wyjechaliśmy z Piedras Negras, nic nie zjadł.
Czasem wydaje się, że nie je, a maleństwu wystarcza niewiele.
Nie wiem, co zrobiłam źle.
Ja się nim zajmę.
Nie chce jeść!
Niemowlę musi mieć spokój.
W nerwowej atmosferze nie zje.
Ach, już je!
Już je.
Kiedy wrócę, nic nas nie rozdzieli.
Pomocy!
Ratunku!
Pomóżcie, proszę!
Pomóżcie mi!
Spokojnie, spokojnie.
Co się stało?
Było ich wielu,
zjawili się znienacka.
Wrzeszczeli: "Gdzie ich ukrywacie?".
Wpadli do domów.
Kto?
Żołnierze.
Bili dzieci pasami.
"Gdzie buntownicy?".
Nikogo nie znaleźli,
więc rzucili się na kobiety.
Ściągnęli mi halki...
Wiesz, który to oddział?
Kto dowodził?
Rozkazy wydawał niejaki Múzquiz.
Czy pułkownik cię wykorzystał?
Nie, tylko się śmiał, kiedy inni to robili.
Chodź ze mną.
Przynieście wody do mycia.
Zabiję pułkownika.
- Zabijemy jego ludzi. - Martwy do niczego się nie przyda.
A żywy?
Będzie nadal krzywdził ludzi.
Powinniśmy go schwytać i wydusić z niego informacje.
- Jak chcesz to zrobić? - Nie wiem, jakiś sposób musi być.
Sami nie damy rady.
Porwijmy jego żonę i dziecko.
- Nie, rodzina nie jest winna. - To go czegoś nauczy.
To przed nim uciekłem, bo chciał mnie zabić.
Przez niego nie mogę być z Titą ani z Robertito.
Ale nie będę myślał o prywatnej zemście.
- To sprawa większej wagi. - Nie chodzi o zemstę.
Koniec tego.
Już!
Dopadniemy Muzquiza.
Pamiętasz, jakie to zioła, Fino?
Nie, ty nie pamiętasz?
Nie zwietrzały?
Nie, pachną apetycznie.
Nic nie czuję.
Tito,
jeśli weźmiemy się do pracy,
wkrótce znowu się doczekamy żniw i zbierzemy plony.
Ten dom nigdy nie będzie taki jak dawniej, nawet po udanych zbiorach.
Nie pamiętam, czy dodałam kolendrę.
W porządku?
Tak.
Według przepisu Nachy,
aby przyrządzić kiełbasę na sposób północny,
bierze się osiem kilo schabu i dwa kilo głowizny.
Podgrzewa się ocet, wraz z kilogramem papryczek chile ancho
oczyszczonych z nasion.
Tego dnia Tita ściśle trzymała się przepisu.
Nie miała ochoty na eksperymenty,
nie dodała dodatkowej garstki przypraw,
ani łyżeczki kuminu, ani szczypty soli.
Była zagubiona, czuła pustkę.
Nie miała w sobie uczuć, które mogłaby przelać na potrawę.
Pysznie pachnie.
Powąchaj.
Będziemy napełniać kiszki.
Ściskaj mocno, żeby się nie dostało powietrze.
- Gotowa? - Tak.
KIEŁBASA NA SPOSÓB PÓŁNOCNY
Potrzebowalibyśmy armaty, żeby sforsować bramy koszar.
Towarzysze!
Valente ma wam coś do powiedzenia.
Podstawcie krzesło.
Opowiadaj.
Jak wiecie, przeszedłem na waszą stronę.
Dlaczego zdezerterowałeś?
Skurwysyny zabiły mi brata.
Był rewolucjonistą.
Wszyscy żołnierze wiedzą, że pułkownik ma utrzymankę.
Odwiedza ją w domu, który sam jej kupił.
Tam odpoczywa, pali najlepszy tytoń,
pije.
Decyduje o całym życiu tej kochanki.
Ani ona, ani jej służąca nigdy nie opuszczają domu.
W każdy czwartek o szóstej Muzquiz ją odwiedza.
Jutro jest czwartek.
O nie.
[15:37] musimy przemyśleć strategię.
A drań będzie jeszcze tydzień mordował i gwałcił?
Pojedziemy jutro.
Stój! Kto idzie?
Dobry wieczór, jak się pani miewa?
Szkoda twojego czasu, Nicolasie.
Już wszystko nam zabrali!
Nie przyszedłem pani okraść.
Przepraszam za późną porę.
Czego chcesz?
Mam cenną informację
i nie wiem, co z nią zrobić.
Mówiłam, że się nie nada.
Była punktualna i skromna.
Wydaje się dobrą mamką.
Jej mleko nie służy małemu.
Dlaczego ciągle płacze? Może jest chory? Zabierzmy go do lekarza?
Płacze z głodu.
Sama mówiłaś, że wystarczy mu niewiele. A zjadł!
Nie zjadł, piersi mi pękają.
Nigdy nic podobnego nie widziałam.
Dzieciak tęskni za mlekiem matki!
Ja jestem matką i nigdy go nie karmiłam.
Rósł na herbatkach i kleikach.
No to tęskni za inną mamką!
Trochę pociągnął i zwymiotował.
Mam dosyć.
Poszukajcie innej mamki. Przepraszam.
Nie, nie!
Proszę, zaczekaj!
Proszę, spytajcie mamę, czy mogę wrócić.
Tita musi mu dać swoje kleiki.
Proszę!
Co to jest?
Coś ty zrobiła, Tito?
Święty Boże!
Zły omen.
Nie bądź przesądna!
Nie wypuściłyście powietrza z kiełbas.
Naumyślnie popsułaś kiełbasę, tak?
Nie udawaj idiotki, Tito de la Garza!
Roberto?
Roberto!
Roberto...
Roberto!
Zostawiłaś nas z niczym!
Wszystko zmarnowałaś!
Nie ma co jeść!
Proszę pani!
Telegram!
Pilny telegram!
Robertito nie żyje.
Chodź tu!
Wracaj!
Nie pozwolę, żeby smutek zalał ten dom, słyszysz?
Nie ma sensu poddawać się rozpaczy,
czeka nas dużo pracy.
Mówię do ciebie, Tito de la Garza!
Słuchasz mnie?!
Już nie.
Gdybym z nimi pojechała, nie doszłoby do tego!
Robertito umarł przez ciebie.
Wracaj tu, natychmiast!
Chodź tu, Tito!
Pedro?
- Pedro! - Biorę konia.
Wiesz, co się stanie z moją rodziną, jeśli żołnierze
- znajdą cię w Las Palomas? - Nie znajdą.
A jeśli znajdą? I co z naszym planem, jeśli nie wrócisz?
Wrócę.
Nie zdążysz obrócić w obie strony.
Mogę zginąć!
Muszę zobaczyć Titę i mojego synka po raz ostatni.
Niech to szlag!
Co się stało?
Co?
Robertito...
Wszystko w porządku?
Co z Robertito?
Bali się, że pułkownik coś im zrobi
i uciekli do Teksasu.
Co?!
Ale on nie chciał jeść.
Robertito nie żyje.
Nie!
Niemożliwe!
Zabił go...
Mój wujek zabił mi syna!
Nie!
Wybacz mi.
Pedro, dokąd jedziesz?
Pedro!
Tego dnia Pedro stracił panowanie nad sobą.
Ból, który nim szarpał, był silniejszy od rozsądku.
Cholera!
Chodźmy!
Pedro! Idziemy!
Pedro!
W tym momencie chciał pomścić śmierć dziecka,
tylko to miał w głowie.
Zawsze myślałam o tym, że gdyby Pedro trzymał się planu,
skończyłoby się tak samo.
- Kto wam to zrobił? - Múzquiz.
Jedni uważali, że winna była Gertrudis.
Inni, że to Múzquiz sprowokował strzelaninę.
Mieliście nas za głupków?
Zabiłeś mi syna!
Sam go zabiłeś!
Sądzę, że nawet ci, którzy byli na miejscu,
nie wiedzieli, co się zdarzyło.
Pewne było jedno.
Że Muzquiz i jego ludzie czekali na nich.
Pedro!
Że schwytali Pedro
i że wywiązali się z umowy z Mamą Eleną.
Zgodnie z ustaleniami?
Gertrudis jest cała, uciekła.
A Pedro Múzquiz?
Trafił do niewoli.
Bardzo dobrze.
Za mało!
Dała mi pani połowę!
Kiedy potwierdzę informacje, dam drugą.
Nie tak się umawialiśmy.
Nie ty dyktujesz warunki, Nicolasie.
Tita?
Tita!
Patrz, co znalazłam.
To ci smakowało!
Zjedz.
Nie chcę.
Nic nie jesz.
Zmarzłaś, dostaniesz zapalenia płuc.
W domu jest ciepło, chodź.
Nie chcę.
Proszę, daj mi spokój.
Tito!
Musisz zejść,
bo twoja mama czeka na kąpiel.
Tito de la Garza!
Jak mogłam zapomnieć?
Zaraz jej zrobię kąpiel!
Mamusiu, przygotowałam ci wodę tak, jak lubisz.
Z lawendą, żebyś dobrze spała.
- Co robisz? - Pomóc ci się rozebrać?
- Sama nie umiesz? - Uważaj, do kogo mówisz!
Szybciutko, bo się przeziębisz! Zobacz, jaka miła woda, z olejkami!
- Właź! - Opanuj się!
Nie mam siły ani powodu, żeby się tobą zajmować.
Koniec. Nie jestem twoją niewolnicą.
A jeśli go zabili?
Pedro to jego krewniak.
Bratanek pułkownika.
Powinniśmy byli wrócić po niego.
Przestań to rozpamiętywać!
Daj znać, jak będziesz gotowa.
Opowiedz mi coś, zabaw mnie.
Co mam ci powiedzieć?
Może pozwolili nam uciec?
To był chaos.
Sam nie wiem.
Zagryź to.
Gotowa?
Tita tego nie wiedziała,
ale tego dnia jej życie miało się całkowicie odmienić.
Tito?
Pedro jest w szpitalu,
ciężko ranny.
Postrzelili go?
Tak.
Nie kłam.
- Nie żyje. - Mówię ci, jest ranny.
- Ktoś zawiadomił jego ojca? - Nie wiem.
- Gdzie jest? - W szpitalu świętego Karola.
Pośpiesz się, jedziemy.
Jak długo się jedzie do szpitala?
- Nie wiem, panienko. - Jedź szybko.
To nie jest szpital świętego Karola!
Mamusiu?
Proszę wysiąść.
Mamusiu!
Co się dzieje?
Mamusiu?
Dlaczego mi to robisz?
Za co mnie tak nienawidzisz?
Mamo!
Nie! Proszę!
Puśćcie mnie! Błagam!
Mamo!
Mamusiu!
Przygotować się!
Cel!
Może pewnego dnia będziemy mogli być razem.
Może?
Tak?
Kocham cię.
Ognia!
Już dawno zrozumiałam,
że opowieści nie są nigdy całkiem prawdziwe czy fałszywe.
Nikt nie wie dokładnie, co się stało.
Powiadają, że Pedro nie mógł odejść z tego świata bez Tity,
bo ich dusze już dawno temu stopiły się ze sobą na zawsze.
Pedro!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LAURY ESQUIVEL
"PRZEPIÓRKI W PŁATKACH RÓŻY" I "DZIENNIK TITY"
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antonina Kasprzak