NAGRODA KORANU DLA DZIEWCZĄT, 1998
Oto wasze córki.
Oświetlą wasze groby.
A wy jesteście świecami, które oświetlają ich drogę na tym świecie.
Nasza czwarta uczennica
przerosła najśmielsze oczekiwania.
Mówię o Razan Mawruth, córce Mony Ras!
Będziesz miała własne drzewo w raju.
ZAPAMIĘTYWANIE KORANU
Radujcie się, znawczynie Koranu,
świętej księgi,
objawienia od Boga.
Przygotujcie się na raj.
Czeka was wstawiennictwo Proroka
i Świętego Koranu,
który tak pracowicie zapamiętywałyście.
Raj będzie wasz, jeśli Bóg da.
Niech Bóg oświeci…
Zapisała wszystko na ławce.
Niczego nie zapamiętała.
Chwileczkę. Cisza!
- Lepiej im powiem. - Powiedz.
Zapisała wszystkie wersety na ławce.
Przykro mi, ale…
To prawda?
Przykro mi.
NIESPODZIANKA NA ŚWIĘTA
Hassan.
- Tego małżeństwa nie będzie, prawda? - Jasne, że nie.
Ten facet coś knuje.
O czym ty mówisz?
- Nie spałaś w samolocie? - Nie.
Czy moja córeczka pości?
Tak. A ty?
Oczywiście, skarbie.
Może przyjdziesz dziś do nas na iftar? Zobaczysz twoją siostrzyczkę, Fatimę.
- Mamo… - Lamar…
- Ty pierwsza. - Nie, ty pierwsza.
Śmiało.
Pójdę dziś do taty, dobrze?
Dobrze.
Spoko.
Zrób coś dla mnie.
Nie.
Tak.
Posiedź trochę z babcią.
Lamar.
Tato?
- Tato? - Allah Akbar!
Czemu on się tu modli?
Jeśli myślisz, że przekonasz go do małżeństwa, to się mylisz.
Twój wczorajszy wyczyn przebił wszystkie dotychczasowe.
Allah Akbar.
Dzięki modlitwie się nie zabiłam.
Samobójstwo to nie żart.
Jeśli masz takie skłonności, powinnaś iść do psychiatry.
A on da mi leki,
stracę rozum, a ty zmanipulujesz biednego ojca.
Babciu, tu jesteś. Co dalej?
- Spóźniłaś się. - Skarbie,
nie przerywa się modlitwy. Chodź.
Przepraszam.
W porządku. Nie wiedziałaś.
Oczywiście.
Assalaamu’alaikum wa rahmatullah.
- Hassan! - Tato!
Allahumma…
Pomóż mi.
- Co wyszyłaś? - Serduszko.
To jest serduszko?
To złamane serce, rozdarte na kawałki.
Wbijasz igłę tu i wyciągasz ją tutaj.
Chwytasz pod spodem i wyciągasz z poprzedniego punktu.
- Hassan! - Babciu…
Nie teraz. Siadaj.
Mona, wiem, co powiesz.
Wszyscy wczoraj byliśmy nerwowi.
Ale powinniśmy… Daj mi skończyć.
Powinniśmy myśleć racjonalnie.
Kłótnie nie rozwiązują problemów. Pozwól mi to załatwić.
Chciałam przypomnieć, żebyś poszedł na targ.
WOJNA INFORMACYJNA
To historia Araba, którego oszukano, gdy poślubił kobietę z zachodu.
Przeczytam ci fragment.
„Gdy zwerbowali go dzięki jednej z agentek,
niejakiej Frances,
urodziła upośledzone dziecko.
Wróciła do Niemiec, a on musiał ponieść koszty utrzymania dziecka”.
Niemcy i inne kraje zachodnie
zwerbowały wielu szpiegów. Nie tylko tego.
Brytyjski Pakistańczyk, który mówi po arabsku
i w dodatku jest dziennikarzem.
Był w Indonezji, Kuwejcie, nawet tutaj…
Sameer to na pewno szpieg.
Przepraszam, tato. Oczywiście, że nie.
Nie jest szpiegiem.
Znam go od dwóch lat.
Dobra, nieważne.
Wiesz, że jestem na ciebie zły?
Miałaś wrócić do domu na dobre.
Co się stało?
Szczerze mówiąc, mam dwa powody.
Jakie?
Po pierwsze,
szkoła Lamar.
Chodzi do dobrej brytyjskiej szkoły. Nie chcę jej przenosić.
To ten sam system edukacji. Co z tobą?
Poza tym nie ma jak w domu.
A po drugie,
dostałam pracę na uniwersytecie.
Prowadzę badania i mam świetną pensję.
To moja wymarzona praca.
A ten facet, za którego chcesz wyjść?
Jak mogę go sprawdzić?
Nie mówiłeś wczoraj, że znasz się na ludziach?
- Tak. - No to…
Przyjrzyj mu się.
Daj mu szansę.
Cóż.
Wiesz, z czym mam największy problem?
- Za bardzo cię kocham. - Też cię kocham, tato. Przysięgam.
Wystarczy!
Pogadam z nim. Ale to nie jest zgoda.
- Dobra. - Tylko pogadamy.
- Jasne? - Tak.
- To tylko spotkanie. - Nic więcej.
Tylko porozmawiamy.
- Dobrze. - Rozumiesz?
Dobra, idź już.
Dziękuję, tato.
- Dziękuję. - Sio.
- Dziękuję. Pa. - Bo zmienię zdanie.
CECHY SZPIEGA
Hej, Mona.
Nie możemy oboje się z nią kłócić.
Potrzebujemy planu. Mam pomysł.
Niech dowiodą, że się mylimy.
W porządku.
- Pogadamy z Pakistańczykiem. - Babciu.
- Nie możesz go tak nazywać. - Czemu? Nie jest Pakistańczykiem?
Jest. Brytyjskim. Ale…
Mówisz to trochę obraźliwie.
Mów po ludzku.
- Zgodzę się, ale pod jednym warunkiem. - Że zostanie Saudyjczykiem?
Cała matka.
Cieszę się, że chcą się spotkać, ale…
Może dajmy im trochę czasu.
Nie mamy czasu.
Twoja mama była wściekła.
Mama zrozumie. Też musiała się przeprowadzić po ślubie.
Nie będzie jej tam.
A tata jest miły i łatwy w obyciu.
Dobra. Dam radę.
Hej…
Co się zwykle ubiera na taką okazję?
Może to?
Zwykle tobe, ale spodnie i koszula wystarczą.
Masz czarne spodnie i białą koszulę? Załóż je.
Sameer. Spokojnie.
Bądź sobą. Jesteś wspaniały. Będzie dobrze.
Dzięki. Ty też jesteś wspaniała.
Pokój z tobą.
I z tobą.
- Kim jesteś? - Abdul Aziz, kierowca.
- Jesteś Pakistańczykiem? - Nie. Brytyjczykiem.
Aha. Gratuluję.
- Abdul Aziz? - Tak.
- Naprawdę się tak nazywasz? - Oczywiście.
Ta rodzina dobrze cię traktuje?
- Tak. - Dobrze.
Zabrali ci paszport?
Sameer! Pospiesz się!
Nie spóźnijmy się.
Mówiłaś, że będzie tylko twój tata.
Odpowiadaj krótko i na temat.
- Dobra. - Chodźmy.
Będzie dobrze. Krótkie odpowiedzi.
Panie Sameer,
każde z nas ma dwa pytania.
Ja zacznę.
- Anglik czy Pakistańczyk? - Mama zacznie.
Boże.
Babciu.
W porządku.
Jestem Brytyjczykiem, ale moi rodzice są z Pakistanu.
Przyjechali do Anglii w latach 70. i uzyskali obywatelstwo.
Lata 70.
Jeśli cofną ci obywatelstwo, wrócisz do Pakistanu?
Zgłosi cię do organizacji praw człowieka.
Nie odebraliby mi obywatelstwa.
Powiedz, Sameer.
O czym pisałeś artykuły?
Ostatni był o afrykańskim plemieniu,
gdzie to mężczyźni opiekowali się dziećmi, a nie kobiety.
- Mężczyźni? - Tak.
- Opiekowali się dziećmi? - Tak.
- Jacy? - Zwykli mężczyźni.
- Jesteś prawdziwym muzułmaninem? - Mamo. Co to za pytanie?
Żeby to pierwsze.
Jestem muzułmaninem. Modlę się, ale nie jestem religijny.
- Nie podpowiadaj mu. - Jestem religijny.
Jesteś religijny czy nie?
- Trzeba by zdefiniować „religijność”. - Tak.
- Pijesz? - Co?
Pijesz?
- A ty pijesz? - Nie!
- Pijesz? - Oczywiście, że nie!
Nie piję.
Pokaż mi swój Instagram.
Hassan, daj mi komórkę.
- To… - Możesz odmówić.
To publiczne konto.
Gdy skończycie, wujek Sofyan i ja zabierzemy Baraę
na przejażdżkę, a potem pojadę do taty.
Jedźcie z wujkiem Sofyanem już teraz.
Wujku, jedziemy już?
Sprawdź, matko.
No co? To nic takiego.
Jest w barze, ale nie pije. Zobacz, tato.
Piją tylko jego znajomi.
- No co? Mamy zostawać w domu… - Wystarczy!
Ile znasz języków?
Urdu, arabski i angielski.
I niemiecki.
- Niemiecki. - Trochę. Dawno nie rozmawiałem.
- Czemu nie przywiozłeś rodziny? - Chciałem, byście najpierw poznali mnie.
Pijesz codziennie?
Nie piję.
Mówiliśmy, że nie.
- Niech przysięgnie. - Tak.
- Przysięgam. - Co?
Przysięgam, że nie piję.
- Czego nie pijesz? - Sofyan!
- Już miał się przyznać. - Do czego?
Skupmy się.
Kogo popierasz, Sameer?
Sameer nie interesuje się polityką. I tyle.
Pozwól mi z nim rozmawiać. Dość już tego.
Zapytaj go o coś ważnego. Na przykład o pensję.
Pytam o to, co najważniejsze.
Jak więc brzmi pytanie, wujku?
- Ile zarabiasz? - To bardzo osobiste.
- To znaczy? - Odpowiedz.
Sameer,
gdybym ja się oświadczał
i rodzina pytałaby o pensję, odpowiedziałbym.
Czterdzieści tysięcy. Odpowiedz.
- Ale… - Odpowiedz.
Ja naprawdę rozumiem. Razan powiedziała mi,
że przeprowadziła się pani do Dżeddy, żeby być z wujkiem Hassanem po ślubie.
Bez technologii musiało być ciężko. To…
Jak miło. Kto ci dał prawo do oceniania mojego życia?
To nie to samo.
Nie opuściłam rodziny. Codziennie rozmawiam z siostrą.
Dobrze. Czasami…
gdy ktoś bierze ślub, może zamieszkać z nową rodziną.
Nawet gdy siostra mieszkała poza Dżeddą, odwiedzałam ją co dwa tygodnie.
Przeprowadziła się do Dżeddy dla mnie. Teraz widuję ją co drugi dzień.
- Mamo. - Stale gadamy.
Dobrze, mamo. Wystarczy.
Sameer.
Po prostu odpowiedz. Ile zarabiasz?
Zarabia 30 000 riali miesięcznie.
- Dziękuję. - Tyle.
Zapewniam wszystkich,
że zarobki moje i Razan pozwalają nam mieszkać, gdzie chcemy.
- Pięknie! - Wiedziałam. Chce kasy.
- Ładnie! - To dobrze.
Chodzi ci o pieniądze?
Chcesz forsy. Nieźle.
Wujek Hassan?
Mogę w czymś pomóc?
Tak, szukałem cię.
Chcę, żebyś mi towarzyszył.
- Dokąd? - Na targ.
Na targ?
Tak, na targ warzywny.
- Jasne. Chodźmy. - Dobra.
Ale już, dobrze?
- Już? - Tak.
Dobrze. Poczekam tu.
- Dobrze. - Fajnie.
Wczoraj niechcący go wpuściłeś.
A teraz niechcący zabierasz go na targ?
Babciu, ma na imię Sameer.
- Zabierasz tego pijaka na targ? - To dlatego, że zabrałaś mi telefon.
A właśnie. Popatrz.
Otwórz profil, bo ja słabo widzę.
Ma na imię Tahany.
Tahany.
- Ładna ta Tahany. - Niech ją Bóg błogosławi.
- Ma jasną cerę? - Oboje pościcie, prawda?
- Odwiedźmy ją. - Zobaczmy ją na żywo.
Tak. Pójdziemy tam.
Powiedz siostrze, żeby z nami poszła.
Nie mieszaj mnie w to. Proszę.
Ciągle prosisz o przysługi. Żebym ci znalazła dobrą żonę.
O to, o tamto.
A kiedy ja cię o coś proszę,
odmawiasz?
Nie możesz poprosić o coś innego?
Nie chcę z nią rozmawiać, mamo. Nie mieszaj mnie w to.
Przepraszam.
Coś ty taka markotna? Dam mu drugą szansę.
Zabierze Sameera na targ.
- Poważnie? Na targ? - Tak.
Czemu na targ?
Bo tam idę. Nie wybieraliście się gdzieś?
Co chcesz nałożyć? Czerwona shemagh? Biała ghutra?
Tato, lepiej czerwoną czy białą?
- Wyprasuję obie. - Dobrze.
I sobie wybierzesz.
W porządku.
Sofyan, Lamar, pojadę z wami.
Pamiętajcie o mnie.
Dobrze.
- Mam z nim gadać? - Nie. Weź ze sobą matkę.
- Jedziesz z nami? - Nie.
Boże dopomóż.
Coś ty taki niespokojny?
To nic takiego. Nie powinnaś być w kuchni?
Nie, dziś nie gotuję. Wyprasuję ubrania syna.
Dobrze. Wyprasuj.
- Coś mi w tobie nie pasuje. - Wy też mi nie pasujecie. Idź.
- Coś mi tu nie gra. - Idź.
HASSAN FAROUK
FAROUK SPRAWY WEWNĘTRZNE HEJ. SPRAWDŹ MI TEGO FACETA.
Kiedy ostatnio widziałeś syna?
- Lamar, grasz w kosza, prawda? - Tak.
WARIATKA: NIE PRZYJEŻDŻAJ PO BARAĘ DO DOMU
PRZYJEDŹ DO GALERII AL-YASMEEN
- Hej, chłopcze! - Witamy!
- Ja wezmę. - Nie.
Dziękuję.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Prosto ze Sri Lanki! Ceny hurtowe! Zapraszamy!
Był wujek poirytowany i nie zadał swoich pytań.
Spostrzegawczy jesteś.
Wujku Hassanie. Naprawdę,
jestem szczery.
Pytaj, o co chcesz.
Kocham Razan i nie mogę bez niej żyć.
- Wiesz, dlaczego Razan się rozwiodła? - Tak.
Razan wyszła za kuzyna. Nic ich nie łączyło.
Jej matka i ja wiedzieliśmy, że ten związek nie przetrwa.
Razan i ja mamy wiele wspólnego.
Chodzi mi o to, że Razan nalegała, żeby za niego wyjść.
A teraz nalega, żeby poślubić ciebie.
Razan jest jak każda inna dziewczyna.
Chce kochać i być kochana.
Ale przeważnie to tylko…
iskra.
Po pewnym czasie gaśnie, a ona tego żałuje.
Ale nie wyciąga wniosków. Cała ona. Bunt przeciw wszystkiemu.
Razan była wtedy młoda.
Wszyscy popełniamy błędy.
To prawda.
Ale nawet jeśli się kochacie,
ta miłość z czasem zaniknie.
Będziecie tęsknić za domem, rodziną i tradycjami.
- Moja rodzina jest taka sama. - Nie widziałem ich.
Widzieliśmy ciebie.
I bez urazy, ale nie jesteś taki jak my.
Nie przeszkadza ci, że żona za ciebie zapłaci.
Przyjechałeś sam, jakbyś nie miał rodziny.
Chce wujek poznać moją rodzinę?
Idziemy dalej?
Macie coś dla Dareen?
- Chwileczkę. - Ona tak serio?
To dla małego.
Jeśli na to pozwolisz, ciągle będzie cię doiła.
Chcę po prostu zobaczyć Baraę.
- Daj to. Nie wtrącaj się. - Będę. Wiesz dlaczego?
Bo jesteś moim jedynym bratem i zależy mi na tobie.
Fajnie.
Potem o tym pogadamy.
Proszę użyć tej. Przestań, Razan.
Zapłać tylko za rzeczy syna.
Nie płać za jej torebkę.
Nie będzie chyba tak bezczelna.
Dobra. W porządku.
Bez torebki.
Witam. W czym mogę pomóc?
- Szukam perfum dla mężczyzny. - Dla mężczyzny?
- To prezent? - Tak.
No dobrze. Co on lubi?
A jakie ma hobby?
Chyba dopiero się poznaliście.
Nie. To mój ojciec.
Rozumiem.
Jasne.
Mam wspaniałą wodę kolońską. Chwileczkę.
Nie musi przyjeżdżać. Mogłabym cię podwieźć.
Powiedział, że przyjedzie. Nie mogłam odmówić.
Przepraszam za spóźnienie.
Twoje rzeczy.
Gdzie mój syn?
Gdzie torebka?
Chcesz zobaczyć Baraę? Kup mi torebkę.
Przykro mi.
Dobrze.
Tata czeka przy wejściu. Idę.
- Odprowadzę cię. - Nie trzeba. Poradzę sobie.
Dobra, pa.
Pa. Baw się dobrze.
- Wygląda jak ty w dzieciństwie. - Serio?
Cześć! Tęskniłem, synku! Ale ci włosy urosły! Co słychać?
Mama zabroniła mi podawać rękę.
Pobawimy się?
Tak?
- A ja jestem ciocia Razan. - Ta stuknięta.
To wpływ matki.
Chodź. Pobawimy się.
Chodź, stary. Bardzo za tobą tęsknię.
Tak bardzo tęsknię.
Sofyan. Potrzebuję twojej pomocy.
No tak.
- Dlatego pojechałaś ze mną. - Nie.
- Ale pogadaj z mamą. - Nie wtrącam się w to.
Mnie w to nie wciągaj.
Jak zwykle.
Zrób, co możesz, żeby ją zadowolić.
Nie wiem, jak ją zadowolić.
Chce, żebyś poszła z nami na spotkanie z kandydatką na żonę.
Żonę dla ciebie?
Dopiero co się rozwiodłeś. Już szukasz żony?
Serio? Dobra, nieważne.
Dobrze, pójdę.
- Pójdę. - Nie trzeba. Zapomnij o Pakistańczyku.
Lamar, to twoja siostra, Fatima. „Pomidor”, bo ma duże policzki.
To moja żona, Haneen. Pamiętasz ją?
- Witaj. - Moja kochana córeczka.
Bawisz się kwiatuszkiem? Chcesz pobawić się z mamą?
Tak. Wezmę ją.
- Pobawimy się z Lamar? - Bismillah.
- Chodź. - Pobawimy się z Lamar.
- Chodź. - Idź do mamy.
Chodź do mnie.
Gotowy?
Zostanę w samochodzie.
Dlaczego?
- Mama będzie zła. - Na ciebie? Za co?
- Świetnie się dziś bawiłem. - Synku…
Ja bawiłem się jeszcze lepiej.
Dużo lepiej.
Zobacz, co dla ciebie mam.
Mój dinozaur.
Kiedy znowu się spotkamy?
W Eid. Obiecuję.
- I zobaczysz Lamar. - Dobra.
Zuch chłopak. No chodź. Bismillah.
Idziemy.
Rozważ to przez chwilę. To może wiele ułatwić.
- Rozumiem, ale moja rodzina… - Razan!
Ja nie…
Razan!
Gdzie ją poniosło?
Straszna jest.
„Umieściliśmy z przodu i z tyłu przegrodę, by nas nie widzieli”.
To dobry pomysł. Zaufaj mi.
Jest w środku.
Nie, Sameer. To zły pomysł.
Po co wciągać w to więcej ludzi?
To tylko skomplikuje sprawę. Ja się tym zajmę.
I weź ode mnie ten talerz.
Najlepsza sambosa na świecie. Spróbuj, a mnie posłuchasz.
Bawi mnie, gdy mówisz „sambosa”. My mówimy „samosa”.
Bez urazy…
ale nic nie dorównuje saudyjskiej sambosie.
Nazwa jest podobna. Smaży się ją. To danie na Ramadan.
To prawie to samo.
Nie, wy w nadzieniu macie ziemniaki i groch, a ciasto jest gęstsze.
Ale więcej jest podobieństw.
- Sameer. - Tak?
Twój tata nie będzie jeszcze gadał z moją rodziną.
Zgoda?
- Zgoda? - Zgoda.
- Obiecujesz? - Tak.
- Dziękuję. Smacznego. - Nie ma za co.
Wie, że to niemożliwe?
Skarbie, dosłownie powiedziałem mu, że do tego małżeństwa nie dojdzie.
Rozmawiałeś z siostrą?
Mówiła, że przyjdzie.
Naprawdę?
FAROUK SPRAWY WEWNĘTRZNE
Pokój z tobą.
Ma czystą kartotekę.
Dzięki Bogu.
Ale kto to jest?
To tylko pracownik naszej firmy.
Hassan, wiesz, że nie możesz zabrać paszportu cudzoziemcowi?
Jasne. Oczywiście.
To przestępstwo.
Oczywiście.
Cześć.
Tato, mam dla ciebie prezent.
Pokaż, kochanie.
Uwielbiam ją. Skąd wiedziałaś?
Lamar? Podaj tacie.
Proszę.
Trzymaj od góry.
Nie nauczyła cię picia kawy.
Ja też lubię słodką kawę.
Mamo.
Nie rób znaku z drapaniem nosa. Ostatnio to było żenujące.
Ale jeśli ci się podoba, daj jakiś znak, a ja dam ci jej naszyjnik.
Może zakaszlę?
Kaszlnij, dotknij głowy albo szyi.
Po prostu daj znak.
- A jeśli naprawdę zakaszlę? - Sofyan.
Coś nie tak, proszę pani?
Co to, XI wiek? Użyjcie WhatsAppa.
„XI wiek”.
Jest.
Nie trzeba było.
- Niech was Bóg błogosławi. - Dziękuję.
Mama mówi, że niedawno się rozwiodłeś.
Mój syn też. Też się niedawno rozwiódł.
Co z tym pokoleniem? Za grosz cierpliwości.
- To prawda. - Są bardziej świadomi.
Gdzie nasza kandydatka?
Zaraz pojadę po Tahany.
Usiądźmy w drugim pokoju, żeby mieli trochę prywatności.
Jasne. Oczywiście.
Proszę.
- Zostawmy ich. - Idziemy.
Baw się dobrze.
- Mamo, potrzymaj. - Wejdź.
TWÓJ TATA JEST SAM W DOMU. TO DOBRY MOMENT, ŻEBY POZNAŁ MOJEGO.
NIC NIE RÓB. PRACUJĘ NAD TYM.
Kim jesteś?
Ahmad.
Dają nam trochę prywatności.
Twój brat przyszedł zobaczyć się z Tahany,
my też możemy trochę pogadać.
Nie wiedziałaś?
- Mama ci nie powiedziała? - Powiedziała.
- Czyli jesteś kandydatem? - Mam nadzieję.
Mniejsza o moją byłą. Czym się zajmujesz?
Twój rozwód był polubowny czy poszliście do sądu?
- Poszliśmy do sądu. - Dostałeś opiekę?
Nie. Mój syn wybrał matkę.
- Ahmad, przejdźmy do rzeczy. - Świetnie.
Przede wszystkim moja kariera jest dla mnie najważniejsza.
Jestem lekarzem i spędzam wiele godzin w szpitalu.
Szukam kogoś zapracowanego.
Chciała zabrać wszystko.
Wszystko.
Nawet meble.
Nie oddałeś mebli matce twojego syna?
Te meble są moje.
Zabierzesz stare meble do nowego domu?
Potrzebuję mebli do ślubu.
Jestem niezależna.
Nigdy nie byłam zależna od mężczyzny i nie będę.
- Uwielbiam silne dziewczyny. - Nie jestem dziewczyną.
- Jestem kobietą. - Przepraszam.
Masz rację.
- Nie proszę o pozwolenie. - Nie żyję cudzym życiem.
Mam córkę.
Wiem. Powiedzieli mi.
- Zatrzymałeś meble, żeby ją zdenerwować. - Nie rozumiesz.
- Te meble są moje. - Robisz jej tym na złość.
Będę chodziła tak ubrana. Nigdy nie założę abaji.
Masz prawo.
Jestem zaręczona.
- Ja… - Nalejesz mi kawy?
To poważny problem.
Tak.
Lamar, kochanie. Idę do meczetu.
Kiedy przyjedzie twój wujek?
Już jedzie.
Lamar?
Masz piękne kolczyki.
Dziękuję.
A ponieważ są takie piękne i atrakcyjne,
musisz je zakryć.
LAMAR: WUJKU, PRZYJEDŹ PO MNIE NATYCHMIAST!!!
Lamar?
Jutro iftar jest u babci Hayatt. Przyjdziesz?
No i są urodziny Liny, córki twojej cioci Joud.
Sameer.
- Pokój z tobą. - I z tobą.
Porozmawiamy z tatą?
Oczywiście. Wejdź.
Przepraszam.
Zapomniałem o czymś.
Zadzwoń do niego.
Zaraz wracam.
Mogę zaczekać.
- Dobrze. - W porządku.
Pokój z tobą, tato. To jest Hassan.
To mój ojciec, Ghulam.
- Pokój z tobą. - I z tobą.
To też niechcący?
To mama Razan.
Dzień dobry.
Mój syn przemierzył dla twojej córki siedem mórz.
Więcej nie idę z wami na takie spotkanie. Narobiłyście mi wstydu.
- Mój teść. - A to brat Razan, Sofyan.
Co oni tu robią?
Panie Ghulam, czy pan… Jak tam mój angielski?
Bardzo dobry.
Był pan kiedyś w Arabii? W Mekce?
- Jeszcze nie. - Mówi, że nigdy nie był w Mekce.
Ich wiara nie jest szczera.
Pomyślałem, że będzie łatwiej, jeśli się spotkacie.
Łatwiej? Masz kłopoty?
Nie, tylko…
Roxana, miałem rację.
My też nie zgadzamy się na to małżeństwo.
- Co? - Co?
- Wujku Ghulam. Sameer. - Tato, rozmawialiśmy o tym.
Tak, ale ona jest z innej kultury.
- Mówi, że ona jest z innej kultury. - To prawda.
Jako muzułmanie powinniśmy akceptować inne kultury.
Raz byłeś w Arabii Saudyjskiej i nagle jesteś szejkiem?
Powiedz mu, że nie akceptujemy tego małżeństwa.
- Powiedz mu, Hassan. - Dobrze.
Razan jest zbyt dominująca.
- Co? - Czemu tak mówisz?
- Nie jestem. - Mówi, że Razan jest dominująca.
- Tak. To prawda. - Ma rację.
Każe ci robić sobie herbatę.
Nie każe mi. Lubię robić jej herbatę. To…
Powiedz mu, że zrobi z niego niewolnika.
Wystarczy.
- Mówi, że to ona będzie nosić spodnie… - Rozumiem.
- Sofyan. - Rozumiem.
- Na wszelki wypadek. - Dzięki.
Ona oświadczyła się tobie. To wyraźna dominacja.
- Co on mówi? - Sofyan, nie.
- Co powiedział? - Cicho.
- Powiedzieć? - Mówi, że to twoja córka się oświadczyła.
Teraz to moja córka?
Pochodzi z kraju, który tobą gardzi.
Po co masz żenić się z kimś takim?
W Anglii jesteś dobrą partią.
Co on mówi?
„Po co żenić się z kimś, kto tobą gardzi? W Anglii jesteś dobrą partią”.
Teraz to my nie jesteśmy dość dobrzy.
Sameer, zakończ to.
Przepraszam. To…
To był błąd.
Co za wstyd.
I kto to mówi? Królowa wstydu?
Napisy: Paweł Awdejuk