OBLĘŻENIE BANKU
A teraz wszyscy wstają.
Powoli, ręce na głowę.
Z życiem, ludzie!
Stać.
I ruszamy.
Przechodźcie powoli i pojedynczo.
Ty do autobusu.
Ty przodem do vana.
Wy do autobusu.
Do autobusu.
Autobus.
Śmiało, proszę pani.
Tędy.
Do autobusu.
Proszę przechodzić.
Do vana.
Do autobusu.
Przechodzić powoli i pojedynczo.
Do autobusu.
Wy też.
Proszę do autobusu.
Podejdź.
Na furgon.
Do autobusu, proszę pani.
Do autobusu.
Na vana.
Do autobusu.
Na vana.
Do autobusu.
Odwróćcie się.
Ręce na głowę.
Słucham?
- To jeden z nich. - Co?
Na pewno.
Przyszedłem wypłacić pieniądze jak wszyscy.
Przysięgam na matkę.
Zdejmij marynarkę.
- Serio? - Nie zbliżaj się.
- Ale… - Nie dyskutuj.
Zdejmuj marynarkę.
- Naprawdę? - Głuchyś? Zdejmuj!
Patrz na mnie.
Podciągnij rękawy.
Chyba…
Chyba co?
Bardziej się nie da.
- Podciągaj jebane rękawy. - Są ciasne.
- Gdzie José Juan? - Nie wiem.
- Gdzie jest, kurwa, Jedynka? - Nie wiem.
Przyszedłem wypłacić pieniądze.
Ty, ty i ty do autobusu.
Resztę zgarniamy.
Gdzie jesteś, draniu?
Co z Jedynką?
Nie pokazał się.
Daj latarkę.
Proszę.
Zdejmij okulary.
Masz przerąbane, kolego.
Wstawaj.
Bez wygłupów.
Skuwamy.
Ruszaj się.
To Jedynka.
Jak się nazywasz?
José Juan Martínez Gómez.
Powiązany z anarchistami,
do tego notowany za napady z bronią.
- A reszta bandy? - Aresztowana.
- Gwardia Obywatelska? - Nie. Zwykłe oprychy.
Czyli?
Po co ta cała szopka z Tejerem?
Dla zmyłki.
Graliśmy na zwłokę, by się przebić do kanałów.
Ale nie wyszło.
Przesłuchajcie go starannie, ale nie maltretujcie.
- Panie generale. - Dowódco.
Zakładnicy bezpieczni.
Moi ludzie też. Operacja się powiodła.
Słyszeliście, panowie?
Gratuluję.
Dzięki Bogu.
Panie generale.
REZYGNACJA
Proszę pana.
Operacja zakończona.
Uwolniono zakładników.
Napastnicy aresztowani.
Dzięki Bogu.
Gdy zostaną przesłuchani, podamy więcej szczegółów.
- Ricardo? - Tak?
Dziękuję.
Proszę odpocząć…
panie premierze.
Sytuacja na Placu Katalońskim i w kraju wraca do normy,
zaś władze zwołały konferencję prasową
w Delegaturze Katalońskiej, gdzie udzielą nowych szczegółów
na temat akcji jednostek specjalnych
i tożsamości ujętych napastników.
Proszę o ciszę.
Jak wiadomo, to było szalone 37 godzin.
Nie jedliśmy, nie spaliśmy, nie było czasu na konferencje.
Sytuacja wymagała skupienia.
Skoro zakładnicy są wolni, a napastnicy aresztowani,
udzielimy więcej informacji.
Panie generale.
Po pierwsze i przede wszystkim,
chciałbym uciąć wszelkie spekulacje.
Wśród napastników nie ma ani wojskowych, ani gwardzistów.
Gwardia Obywatelska nie była w nic zamieszana.
Czy znamy tożsamość napastników?
Wyglądają na bandę oszustów, bandytów i anarchistów.
- Grupa zorganizowana? - Tego nie powiedziałem.
To zwykli przestępcy, rabusie.
Czyli ich motywy były czysto ekonomiczne?
Otóż to.
Ten strzał na dachu.
Trafił jednego z moich?
Cristóbala?
José Maríę Cuevasa.
Zapewne wykonał nagły ruch
i żołnierze otworzyli ogień.
To był dobry facet.
Był złodziejem jak ty.
Jakoś trzeba zarabiać, nie?
Jest wiele sposób zarobku. Nie trzeba kraść.
Bez takich jak ja nie byłoby takich jak wy.
Opowiedz wszystko od początku.
Potem sobie odpoczniemy.
Masz papierosa?
Ciemny tytoń?
Trudno.
Od czego zacząć?
Od początku.
Zakładam, że napad na bank i żądanie uwolnienia Tejera
to twój genialny pomysł.
Ja tylko przyjąłem zlecenie.
Kazali ci obrabować bank?
Nie.
Odzyskać dokumenty.
Jakie dokumenty?
Coś ze skrytki depozytowej.
Kto zlecił robotę?
Daj mi dobre papierosy i wszystko wyśpiewam.
Brawo, Maider.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Twój artykuł jako jedyny obstawił opcję rabunku.
Pozamiatałaś.
Oby sodowa nie uderzyła wam do głowy.
Wystarczy urlop i podwyżka.
W tym celu gadajcie z kadrami.
Gratuluję.
Miałam fart.
Byłam we właściwym miejscu we właściwym czasie.
To definicja dobrego dziennikarza.
O ile zdążysz przygotować do druku kolejny artykuł.
Masz 45 minut.
- Tylko? - Leć.
Szlag.
Dziękuję.
Oczekuję prawdy,
całej prawdy
i tylko prawdy.
Dostaliśmy zlecenie w połowie marca.
Byłem z Cuevasem i innymi anarchistami w restauracji Ortez.
U Vilagrána?
- Zna go pan? - Coś tam słyszałem.
Podobno służył w wywiadzie za kadencji Carrera Blanco.
Za Franco był szpiegiem.
Powiedział, że w Perpignan ktoś na mnie czeka.
Że ma dla mnie ważne zadanie.
Więc pojechałem.
A tam kapitan.
Jaki kapitan?
Kapitan Manglano.
Manglano, dyrektor CESID-u?
Jak się masz?
Dobrze.
A rodzina?
Też.
Świetnie.
Jesteśmy zainteresowani dokumentami ze skrytki nr 156
w Banco Central w Barcelonie.
Co ty na to?
- Nie ma pan swoich ludzi? - Nie.
To musi wyglądać jak napad. Zrób z tego cyrk.
Dla ciebie to pestka.
Wchodzisz, bierzesz zakładników
i żądasz uwolnienia Tejera
i reszty gwardzistów aresztowanych 23 lutego.
Jeśli uwierzą, że jesteście z Gwardii,
nie wyślą jednostek specjalnych, tak?
Będziesz miał mnóstwo czasu,
żeby przebić mur i uciec kanałami.
Przy okazji wynosząc pieniądze ze skarbca.
Ile?
Osiemset milionów.
Już nigdy nie będziecie musieli pracować.
Wyobraź sobie, że stoisz za największym w dziejach kraju
skokiem na bank.
- Widzę to. - Dobrze.
Brawo.
Podsumujmy.
Mieliście obrabować bank, żeby odzyskać tajne dokumenty,
udając Gwardię Obywatelską i żądając uwolnienia Tejera.
A tak naprawdę byliście rabusiami, którzy się połasili na pieniądze.
Właśnie.
Co to za dokumenty?
Skoro CESID uszył taką operację, muszą być ważne.
Nie mam pojęcia.
To nie nasza sprawa.
I gdzie są te dokumenty?
Mogę do toalety?
Wypuścić zakładników!
Dla nas liczyły się pieniądze.
Ale dali nam fałszywe plany.
Skoro tak, nie chcieli, żebyście uciekli.
Zapewne.
Chcieli, żeby specjalsi wystrzelali nas wszystkich do nogi.
Zwłaszcza ciebie.
Mnie i Cuevasa.
Tylko my wiedzieliśmy.
Cuevasa już odstrzelili.
Nie wiem, czy to prawda, czy wciskasz mi kit.
- Mówię samą prawdę. - Czyżby?
Tak.
Powinniśmy jak najszybciej umożliwić mu rozmowę z sędzią.
Paco,
weź parę dni wolnego.
Odpocznij.
Papierosy są twoje.
Przydadzą ci się.
NAPAD NA BANCO CENTRAL NIEZWYKŁY ROZDZIAŁ W DZIEJACH TERRORYZMU
PREMIER CALVO-SOTELO PROSZONY O DODATKOWE WYJAŚNIENIA
STRACH PRZED NOWYM I OSTATECZNYM PUCZEM
Nadajemy z Kongresu, gdzie premier Calvo-Sotelo
dzieli się szczegółami wydarzeń minionego weekendu,
jakie miały miejsce w Barcelonie.
Jedynka, czyli José Juan Martínez Gómez,
zeznał, że 15 lub 16 marca spotkał się w Perpignan
z niejakim Antonio Luisem,
który deklarował wierność ideologiom skrajnie prawicowym
i który wiedział o dorobku przestępczym
Juana Martíneza Gómeza.
Co, do chuja?
Szukał kogoś o cechach przywódczych,
kto odważy się
napaść na bank w Barcelonie i wziąć zakładników.
Aresztowany otrzymał wytyczne,
które miały zmylić władze i opinię publiczną
co do tożsamości napastników.
Mieliśmy uwierzyć, że bandyci mają przeszłość wojskową.
Hiszpańskie i francuskie organy ścigania poszukują Antonio Luisa,
zleceniodawcy Jedynki.
W tej sytuacji
pozostaje zadać fundamentalne pytanie,
na które, niestety, nie potrafię udzielić dobrej odpowiedzi.
Kto za tym wszystkim stoi?
Napisaliśmy, że to zwykły napad.
Premier zaś powiedział, że to spisek skrajnej prawicy.
Bazowałam na moim źródle.
To porażka stulecia.
Pogadam z informatorem.
- Może coś powie. - To koniec.
- Już po nas. - Ale…
Żadnych ale. Prowadzimy rubrykę policyjną, a to jest ogólnokrajowe.
- Mogę ciągnąć śledztwo. - Czy ty mnie słuchasz?
No dobrze.
Zobaczmy.
Ostatnie 48 godzin.
Trzy brutalne napady w Eixample.
Dwoje nieletnich zmarło z przedawkowania.
Kolejna zabita kobieta.
Już 12. w tym roku zamordowana przez partnera.
Skup się na tym.
Trzeba to nagłośnić. Rozumiesz?
Doskonale.
Weź się w garść i przygotuj artykuł.
Wydział kryminalny.
Mogę z komisarzem Lópezem?
Pan komisarz wziął kilka dni wolnego.
Mógłby mi pan podać jego numer albo adres?
Nie udzielamy takich informacji.
Jasne.
Dziękuję.
Wiem, gdzie go znaleźć.
To ma nawet sens.
Afera w banku nie przebiła tej z 23 lutego,
a i tak wywróciła kraj na plecy.
Dopompowała skrajną prawicę.
Czyli co? Aby zdestabilizować kraj,
wynajęli bandę drobnych rzezimieszków?
Szczerze, to nie wiem.
Sęk w tym, że ten kraj ostatnio zdziwaczał.
Nie mówią nam prawdy,
a przynajmniej nie całą.
Rozumiem, że pewna Baskijka nie odpuści.
Zgadza się.
Jak nazywała się twoja córka?
Pij, ile chcesz, ale ona nie wróci, a ty o niej nie zapomnisz.
Ja się kiedyś okaleczałam.
Aż pewnego dnia
moja matka, która też była w rozsypce,
powiedziała,
że albo odważymy się żyć dalej,
albo wyskoczymy przez okno.
Postanowiłyśmy żyć dalej.
Paula.
Miała na imię Paula.
Potem grasz ze mną.
I nie dam się łatwo pokonać.
Znowu wy? Czego chcecie?
Napad się skończył, a ja wypoczywam.
Widział pan przemówienie premiera?
Piwka?
Pytała, czy oglądałeś przemowę.
Pytaj.
- Był pan z Jedynką? - Potwierdzam.
- Rozmawialiście? - Potwierdzam.
Co powiedział?
Jeśli powiem, nie uwierzysz.
Nawet mnie jest trudno.
Czy za skokiem stała skrajna prawica?
Była to operacja na zlecenie Manglano,
dyrektora CESID-u.
Żeby odzyskać dokumenty ze skrytki depozytowej.
Wmieszali w to skrajną prawicę,
dorzucili cyrk z Tejero i wywołali chaos.
Nagrodą miało być 800 milionów
z bankowego skarbca.
Nie wiem, czy po moim wyjściu zmienił swoją wersję,
czy ktoś inny przerobił ją za niego.
Jakie dokumenty są tak ważne, by aranżować taki skok?
Mówi, że ich nie widział.
Nie mam pojęcia, czy zeznał prawdę.
A teraz wybaczcie.
Słuchajcie.
Ta sprawa śmierdzi.
Na waszym miejscu bym uważał.
Dzięki.
Masz gościa.
Psiakrew.
Powiedziałem wszystko, co wiem.
Daj mi spać.
Co słychać, José?
Zostałeś dyrektorem CESID-u?
Zaradny z ciebie gość, skoro grasz teraz dla wroga.
Adaptuję się do nowych czasów. Tobie też to radzę.
Wrobiłeś mnie.
- Nie. - Nie?
Nie wiedziałeś, że nie przebijemy się przez skały?
Pierwsze słyszę.
Klnę się na rodzinę. Wyjaśnienie jest proste.
Plany powstały, zanim zabezpieczono mury.
- To jedyne wyjaśnienie. - Jasne.
Sporo dla ciebie ryzykowałem.
I co z tego mam?
Nie mówmy o przeszłości, bo tej nie naprawimy.
To o czym chcesz, kurwa, gadać?
Złożyłem już kilkanaście zeznań
i jestem wykończony.
Słuchaj, José.
Słuchaj uważnie.
Musisz zrobić tylko jedno.
Wygłosić oświadczenie, że wszystko, co do tej pory powiedziałeś, to brednie.
Że skok to twój pomysł
i chciałeś jedynie wynieść z banku pieniądze.
Musisz to zeznać.
Co będę z tego miał?
Przeżyjesz.
Ty i twoja rodzina.
I nie da się ukryć, że nie wyjdziesz prędko z mamra.
To jasne.
Ale wiem,
że jeśli zmienisz zeznanie,
uruchomimy pewne tajne rządowe fundusze.
Dopilnujemy,
żeby twoim bliskim niczego nie zabrakło.
Jasne?
To wszystko.
Musisz myśleć o rodzinie.
- Myślę. - To dobrze.
Prawdziwy mężczyzna.
To dobry układ. Zastanów się.
WIELKI FINAŁ Z WIELOMA ZNAKAMI ZAPYTANIA
Chema, gdzie Maider?
Nie wiem.
Berni, widziałeś Maider?
Pewnie coś dla ciebie robi.
REDAKTOR NACZELNA
Kumplowałeś się z José. Opowiesz o nim?
Marzył mu się wielki skok i emerytura.
Ten dzieciak to notoryczny kłamca.
Od zawsze. Nie wierzę mu.
Jestem z Barcelona Daily. Mogę zadać kilka pytań?
Czy za skokiem na Banco Central kryje się spisek?
ŚWIAT PISZE O SKOKU
Pan Rollán?
- Tak. - Maider Garmendia.
Chciałabym zapytać o napad.
Mam mieszane uczucia.
Z jednej strony cieszę się, że to koniec.
Z drugiej, czuję zakłopotanie.
Nie wierzę, że ludzie uznani
za oszustów i bandytów o anarchistycznym, bla, bla, odchyleniu
postawili na głowie cały kraj,
przeprowadzając doskonale zorganizowany
i zaaranżowany atak.
Nikt normalny w to nie uwierzy.
Widzisz? Nawet González uważa, że napad miał drugie dno.
Rozmawiałam ze znajomymi Jedynki.
Każdy twierdzi co innego.
Że marzył o wielkim skoku i emeryturze.
Że jest kłamcą i nie wolno mu wierzyć.
Że był policyjnym kapusiem
i jako anarchista zdradził towarzyszy.
To jak z 23 lutego. Nigdy nie poznamy prawdy.
Gdybym mogła pogadać z nim albo Manglano…
Masz zadanie do wykonania.
Isabel prosiła o artykuł.
Dzień dobry, podpułkowniku.
Panie premierze.
Jakieś wieści?
Wszyscy zatrzymani to zwykli przestępcy.
A wątek prawicowy?
Podkoloryzował historię, żeby ją nieco upolitycznić.
I skrócić wyrok.
Niewiarygodne. To się zamienia w farsę.
Musimy rozpocząć nowy rozdział.
I jak najszybciej pogrzebać temat.
Wciąż mamy na głowie puczystów,
ale są w garnizonach.
Jeśli da mi pan budżet i uprawnienia,
nigdy więcej nie zagrozi panu żaden pucz.
Muszę to uzgodnić z resztą gabinetu.
Dam odpowiedź za dzień, dwa.
Doskonale.
A przy okazji…
Król wydał polecenie, by od teraz
za pańskie bezpieczeństwo odpowiadał CESID.
Król tak powiedział?
Skoro to już wszystko… Ricardo?
Panie premierze.
Artykuł, o który prosiłaś.
Usiądź.
Lubię cię, Maider. Serio.
I myślę, że możesz być wybitną dziennikarką.
Niemniej nie mogę sobie pozwolić na bunty.
- Ale… - Wiem, że ciągniesz śledztwo.
Wiem.
Chcę znać prawdę.
Wiedzieć, co się stało.
Rozumiem.
Ale w tym celu musisz zmienić sekcję.
Albo gazetę.
Tak?
Nie, połącz.
Tak, Mario.
Tak.
Zatem kiedy…
Kiedy go dostaniemy?
Pan tutaj?
Napijemy się?
To kiepski dzień.
Muszę ci coś powiedzieć.
Na początku byłem w centrum dowodzenia.
Około 10.30 zadzwoniono do banku, żeby pogadać z Jedynką.
Słysząc jego głos,
generał Pajuelo pomyślał, że to kapitan Gil Sánchez Valiente.
- Nie miał racji. - Zdecydowanie.
Ale podświadomie się wygadał.
Gdzie był Sánchez Valiente 23 lutego?
Gdzie?
- W Kongresie z Tejero. - No i?
Z tego, co wiem, opuścił Kongres z dokumentami.
Tymi z banku?
Jeśli Jedynka nie kłamał, wszystko nabiera sensu.
Chodźmy stąd. Obserwują nas.
Dlaczego mi pan pomaga?
Fajnie, gdyby dla odmiany wypłynęła prawda.
Zaczynałem karierę w Kraju Basków.
Pół roku później podłożyli bombę przed naszym komisariatem.
Z budynku niewiele zostało.
Cudem przeżyłem.
Coś za jeden?
- Wyjdź albo wezwę policję. - Nie ma potrzeby.
To przyjacielska wizyta.
Zamknij drzwi i usiądź.
Czego chcesz?
Jedyna osoba,
która zna całą prawdę, to José Juan.
Ale dla własnego dobra nigdy się nią nie podzieli.
Nie marnuj czasu.
Zapomnij o wszystkim.
Pomyśl.
Felipe González wygra wybory,
a to oznacza,
że kraj radykalnie się odmieni. Czy tego chcemy, czy nie.
Za kilka lat wydarzenia 23 lutego czy skok na bank odejdą w niepamięć.
I dopiero wtedy, jeśli zechcesz,
wolno ci będzie napisać o tym książeczkę.
Ale na razie nikomu ani słowa.
Jasne?
Pomyśl o przyszłości.
Jest pełna szans i pieniędzy.
Kto nie lubi być bogaty?
Jak się masz?
Był u mnie sam Manglano.
Bezczelny gnój.
- Musimy odpuścić. - Nie zamierzam się poddawać.
- Porozmawiajmy z Jedynką. - To niemożliwe.
Ktoś jeszcze może wiedzieć, co było w tych papierach.
To tutaj. Chodź.
Chcemy rozmawiać z szefem.
Nie ma go, ale zawsze mogę przekazać wiadomość.
Widziałem, jak tu wchodzi.
Co się dzieje?
Panie Vilagrán, chcielibyśmy zamienić słowo.
To potrwa chwilę.
Zapraszam.
Zatem…
czym mogę służyć?
Był pan w Banco Central.
Wyszedł pan z banku z pierwszą grupą zakładników.
I wyniósł pan z banku dokumenty ze skrytki 156.
Chcemy tylko poznać ich treść.
Mylicie mnie z kimś.
Nic nie wiem o banku ani o tajnych dokumentach.
Proszę posłuchać.
Możemy to zrobić po dobroci
albo na ostro.
Już dobrze, tylko mnie nie bij.
Zatem od nowa.
Na spokojnie.
Nikt się nie dowie. To zostanie między nami.
Co się stało z dokumentami?
TAJNE
Dokumenty zatwierdziły rząd tymczasowy po 23 lutego.
Manglano miał je odzyskać i w zamian został szefem CESID-u.
Przez wiele lat autorytarnego reżimu
Zachód i Europa były dla Hiszpanów
synonimami wolności i demokracji.
Rozwód od zaraz!
Ustawa o rozwodzie została uchwalona głosami opozycji.
Rockersi! Jeśli nie macie jeszcze odlotu, to pora to zmienić!
Czujemy to z każdym skrętem Felipe będzie prezydentem
To zwycięstwo daje Partii Socjalistycznej
honorowe prawo
przejęcia sterów w krajowym rządzie
na kolejne cztery lata.
Pieprzona epidemia.
Daj ludziom narkotyki i alkohol, a o wszystkim zapomną.
Masz gościa.
Kopę lat.
Przenoszą mnie do stolicy.
Słyszałam.
Co tu robisz?
Jest wyrok w sprawie Banco Central.
Blondyn dostał 38 lat.
Według sądu motyw był czysto ekonomiczny.
Napijemy się?
Zawsze.
Osiem lat później Martínez Gómez wyszedł na przepustkę i uciekł.
Podobno pierwsze, co zrobił, to wrócił do Banco Central
po pieniądze, które ukrył w piwnicy.
Manglano, szef CESID-u od 1981,
złożył rezygnację w 1995 po aferze podsłuchowej
wycelowanej w polityków, przedsiębiorców i dziennikarzy.
José Martínez Gómez obstaje przy swojej wersji.
Do dziś nie udało się udowodnić udziału Manglano i Vilagrána
w wydarzeniach ukazanych w serialu.
Za kadencji Calvo-Sotelo
Hiszpania weszła do NATO, uchwaliła prawo rozwodowe,
i zażegnała widmo puczów.
W wyborach powszechnych 1982
większość zagłosowała na Felipe Gonzáleza,
a Hiszpania „rozpoczęła nowy rozdział”.
SERIAL OPARTY NA FAKTACH
Napisy: Sylwester Stachowicz