Dobrze.
Zacznijmy raz jeszcze. Oczekuję poprawnej odpowiedzi.
Gdzie to jest?
Nie wiem, już mówiłam.
Poważnie?
Bo jeśli to prawda,
mogę pociągnąć za spust i mam fajrant.
Możesz.
Daj spokój. Mówi prawdę.
Urocze! Twój chłopak zaczyna się denerwować.
Jeśli nie zależy ci na własnym życiu,
może zależy ci bardziej
na jego życiu.
Nie! To strzał śmierci!
Oczywiście. Odliczajmy!
Zacznijmy odliczanie.
Wszyscy kochają odliczanie.
- Trzy... - Cholera!
...dwa, jeden.
Bum!
Już dobrze, przystojniaku.
Na szczęście znam tę rodzinę.
Są niesamowicie uparci.
Co to?
To Oddech Diabła.
Pochodzi z drzewa w Ugandzie.
Kiedy go zażyjesz, nie jesteś w stanie kłamać.
Prawda, Dineo?
Nie wiem. Ty znasz się na kłamstwach.
Akin prowadził kiedyś interesy z moim tatą.
Do kiedy zaginęły pieniądze.
Po prostu zniknęły.
Ale on nic o tym nie wie. Zagadka.
Skoro o tym mowa...
Może rozwiążemy zagadkę ukrytego posągu?
- Nie. - Tak.
No i już.
Teraz zobaczymy, czy przetrwacie.
Przepraszam, zapomniałem wspomnieć. Istnieją też skutki uboczne.
Niewydolność narządów,
po której następuje kompletna i niesamowicie bolesna śmierć.
Ale spokojnie.
Mam dobre przeczucie.
Siedźcie cicho,
wrócę tu za chwilę i...
Strzelę wam w twarz.
Czego?
Mamy przesyłkę. Gdzie postawić rośliny?
Bez znaczenia, byle szybko.
Zaraz wychodzę.
Dobrze, rozumiem.
Może pod drzewem?
Której części „bez znaczenia” nie rozumiesz?
Masz niedorozwój?
Tak.
Dalej.
Prawie wydostałem rękę.
Dziwne.
Nie czuję ust. Czy to źle?
Twoja krew zaczyna gęstnieć.
Prawdopodobnie masz udar.
Dlaczego mi to mówisz?
Bo spytałeś.
- To naprawdę serum prawdy? - Lloyd.
Zapomnij na chwilę o ustach.
Musimy się stąd wydostać, bo jak wróci,
dostanę wybuchowej biegunki.
- Dineo nie może tego zobaczyć. - Ani nawet nie chce.
Ani ja.
- Jak tam, drużyno? - Fatalnie.
Ja mam udar, a Marcus wybuchową biegunkę.
Wspaniale.
- A co z tobą, kochana? - Dobrze.
Myślę, jak zrobić ci krzywdę.
Świetnie. Przejdźmy więc do rzeczy i powiedz, gdzie jest posąg.
Wiem, że chcesz powiedzieć. Nie walcz z tym.
Jest na górze. Ale go nie dostaniesz.
Tak? A to czemu?
Bo zaraz oberwiesz łopatą.
Zostaw go.
Bez urazy, ale czy trzymałeś kiedyś broń?
Zamknij się!
Nie sądzę, byś pociągnął za spust.
Prędzej się zsikasz.
Zamknij się, powiedziałem.
Zastrzel go, Marcus.
Tak, zastrzel.
Śmiało.
Nie zabijesz mnie.
Nie masz jaj, by pociągnąć za spust.
- Nie patrz na nią. - Nie testuj mnie.
To był tylko sen. Nic nam nie jest.
Powinnam była się zorientować.
Serum prawdy nie istnieje.
Nic ci nie jest?
Nie, wszystko dobrze.
Nie wierzę, że to zrobiłem.
Zrobiłeś to, co należało.
Porozmawiamy o tym, jak tylko nas uwolnisz.
Czuję ucisk w klatce, więc gdybyś...
Mam nóż w torebce.
Dobrze.
Jasne.
- Nic ci nie jest? - Nie, a tobie?
Nie.
Ale żeby była jasność, nie mam udaru?
- Nie. - To dobrze.
JAK ZE SNÓW
Czegoś nie kumam.
Dopiero co byliśmy zakładnikami, a ona śpi jak niemowlę.
Jak to możliwe?
Nie wiem.
Przestań już.
- Co takiego? - Myśleć o tym.
- Nie był prawdziwy. - Dla mnie tak.
Wiem.
Ale postąpiłeś słusznie.
Kiedy będzie po wszystkim, czeka cię dużo seksu.
Nie mogę się doczekać, by pokazać ci moje magiczne pudełko.
Oszalejesz.
Już nigdy nie będziesz taki sam.
Czekaj.
Nie powinniśmy wracać? Mówiłeś, że to blisko.
Nie, Marcusie.
Już prawie jesteśmy.
To tam.
Spodoba ci się, obiecuję.
No cóż, próbowałem. Jeśli nie chcesz zabawy,
to wracaj do szkoły.
Tam zabawa umiera.
Ja pójdę się bawić sam.
OK?
Wracajmy.
Nie!
Chcę się z tobą zabawić!
Idź tędy.
To bardzo niegrzeczne przychodzić do kogoś
bez zaproszenia.
Ale skoro już tu jesteś,
możemy się zabawić.
Lubisz...
sztuczki?
Bo ja robię najlepsze sztuczki!
Myślisz, że mnie wykiwasz?
KARNAWAŁ KLAUNÓW
Powinieneś coś wiedzieć.
Nikt nie pokona klauna!
To mój cyrk!
Wszystko dobrze?
Co się dzieje?
Wiem, kto nadchodzi.
- To nic dobrego. - Kto?
- Nie ruszajcie się. - Cholera!
- Co to? - Zachowaj spokój.
Dineo.
KARNAWAŁ - TYLKO DZIŚ!
Nie idziemy za nim, prawda?
Nie musisz.
Czy to Red?
Tak.
Kim jest Red?
Ludzie!
To szaleniec, który mieszkał za szkołą.
Przebierał się za klauna.
W jakim stopniu był szalony?
Zabił sześć osób, w tym troje dzieci.
Będziemy potrzebowali mocnej broni.
To nam nie pomoże.
Nie tym razem.
Co to ma znaczyć?
BILETY
To wcale nie jest przerażające.
Zachowaj spokój.
Bez urazy, Dineo, ale masz bardzo mroczny umysł.
Tak, wiem.
KARNAWAŁ REDA
Witaj, Dineo.
Miło, że dołączyłaś.
Cholera.
Czego chcesz?
Tego, co zawsze.
Pobawić się z tobą.
Chcesz zobaczyć sztuczkę?
Mam ze sobą moje magiczne pudełko.
Nie żyjesz, wariacie.
Już się ciebie nie boję.
Poważnie?
To dlaczego wciąż o mnie śnisz
mimo tylu lat?
Czy to dlatego, że mnie kochasz?
Chcesz mnie poślubić?
Czas się zabawić.
Jesteś gotowa?
Witajcie na pokazie!
Jesteś teraz dużą dziewczynką.
Lloyd, posłuchaj mnie. Musimy się wydostać.
Tak, dobra.
- Gotowy? - Tak.
Jak ty to robisz?
Stary, nie dam rady.
Wiesz, dlaczego jestem wyjątkowy?
Pieprz się.
To dlatego, że moje sztuczki są prawdziwe.
Cholera!
Może tym razem.
Było blisko!
Idiota ze mnie.
Co?
Nóż. Wciąż go mam.
Świetnie.
O mój Boże.
Zaraz zwymiotuję.
Dostałaś.
I to porządnie.
Jesteś przepyszna.
Teraz idziemy na całego.
Nie!
Próbujesz mnie zabić na moim własnym karnawale?
Za kogo ty się masz?
Koniec ze snami o tobie.
To była prawdziwa sztuczka.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- A tobie? - Też nie.
To tylko otarcie.
Lloyd!
Mną się nie martwcie.
Jest mi tylko trochę niedobrze.
O mój Boże! Wiecie co?
Cofam to. To był fatalny pomysł.
Stary.
To okropne.
Ubrudziłeś włosy.
- Ściągnijmy go. - Tak.
Wiesz, czego nauczyłem się przez lata?
Że ludzie działają lepiej pod presją.
- Gotowa? - Tak.
- Tak było dobrze? - Tak.
To było okropne.
Wymiociny nie powinny wpadać do nosa. Powinny mieć ujście.
Dziękuję, że mnie uratowaliście.
Przepraszam, że naraziłam was na to.
Zapomnij o tym.
Jeśli się zastanowić,
to kiedyś musieliśmy ci pomóc, prawda?
To czysta matematyka,
prawdopodobieństwo i...
O nie!
Dzień dobry, tato.
Cześć, dziecko.
Moja córeczka.
Jak się czujesz?
Wspomnienia wracają.
- Tak? - To coś wspaniałego.
Sny, które śnię, córeczko...
są takie prawdziwe.
To wspaniale.
Tak, moje dziecko.
Co mówią lekarze?
- Zrobili ci badania? - Muszą zrobić jeszcze kilka.
Ale po chorobie nie ma śladu.
Nie rozumieją tego.
Ja też nie.
Wszystko ci wyjaśnię, ale...
Jeszcze nie teraz.
- Ufasz mi? - Oczywiście, córeczko.
Nawet jeśli
jest to coś,
o czym nie wiem.
Obiecaj mi, córeczko,
że nie masz kłopotów.
Spokojnie. Nic mi nie jest.
Ale muszę wyjechać.
Czemu?
Pamiętasz Marcusa?
Pamiętam.
Pomógł mi.
Teraz ja muszę pomóc jemu.
Wracaj szybko.
Mamy wiele do nadrobienia.
Wiem.
Nie mogę się doczekać.
Przyniosłam ci coś.
Moje dziecko.
Tęsknię za nią.
Ja też.
Kocham cię, tato.
Moja mała...
Zawsze będziesz w moim sercu.
Będę się zbierać.
Wyślę wiadomość, jak dotrę.
Trzymaj się, tato.
Niech Bóg i nasi przodkowie będą z tobą.
Dineo.
Jedziemy.
Jeśli nie zdradzisz mi miejsca,
złożę wizytę twojej córce
i przebiję ją na wylot.
Rozumiesz?
A jeśli mi nie wierzysz,
to powiem ci coś o twojej pięknej żonie.
Pamiętasz ją?
To przeze mnie skoczyła.
Tak.
Już prawie czas.
Denerwuję się. Pójdę siku.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
Cieszę się, że jesteście.
No jasne.
Żałuję, że nie możemy zrobić nic więcej.
Zrobiliście dość.
Marcus...
Muszę ci coś wyznać.
Te termity...
kuzyn mógł mi z nimi pomóc.
Chciałam cię znów zobaczyć.
Poważnie?
Tak.
Od dawna żywię do ciebie uczucie.
Odkąd byliśmy dziećmi.
Nic nie mówiłam,
bo po śmierci mamy
mój świat legł w gruzach.
Byłam w rozsypce
i nie chciałam cię w to wciągać.
Mogłaś powiedzieć.
Mogłem ci jakoś pomóc.
Cieszę się, że tego nie zrobiłam.
Wszystko bym zepsuła.
Ale może teraz nie.
Znam twoje lęki.
Chodź na stronę mroku.
Mamo.
Mamo!
Zaczekaj, błagam.
Wiem, że cierpisz.
Pomogę ci.
Mamo, proszę, zejdź.
Chodź ze mną.
Byłam jeszcze dzieckiem.
Dlaczego ci nie wystarczałam?
Nie kochałaś mnie na tyle, by zostać i walczyć?
Mamo!
Dobrze.
Co?
- Nic nie powiem, przysięgam. - Tak?
Będziesz trzymała buzię na kłódkę? To będzie nasz sekret?
Tak.
Nie! Zostaw ją.
Tak!
Udało się!
Idziesz ze mną.
A co z pieniędzmi?
Wie, że zostały skradzione.
Nie wie tylko, że to ty.
Nie musi wiedzieć.
Chciałbym ci uwierzyć.
Ale wiem, że doniesiesz na mnie, jak tylko puszczę cię wolno.
Między nami wszystko skończone.
Wiesz, co musisz zrobić.
Nie.
Nie, Akinie. Nie mogę tego zrobić.
Nie zostawię Dineo. To jeszcze dziecko.
- Nie mogę. - Posłuchaj.
Uważnie.
Albo skoczysz, albo strzelę ci w głowę,
a potem pojadę do twojego domu
i zrobię to samo z twoją córką.
Wiesz, że potrafię.
Myślisz, że możesz wszystko.
Ale pewnego dnia
ktoś się na tobie zemści.
Nie!
Mamo!
Zawsze
dostaję to, czego chcę.
Wyglądasz jak twoja mama.
Tak.
Pozdrów ją ode mnie.
Przestań!
Kim jesteś, do licha?
Co z konwenansami?
Odłóż broń
i porozmawiamy jak dżentelmeni.
Kurwa.
Uznam to za „nie”.
To zły pomysł.
Wierz mi. Nie chcesz mieć mnie za wroga!
Odejdź, póki możesz.
Dineo.
Dineo?
O mój Boże.
- Tata? - Moje dziecko.
- Co tu robisz? - Wiedziałem, że masz kłopoty.
- Córeczko. - Tato.
Cholera.
Musisz przestać.
Na pewno nic jej nie jest.
Minęły trzy dni.
- Coś nie gra. - Mówiła, że nie będzie jej chwilę.
To długa chwila.
- Co ona robi? - Nie wiem.
Ale to musi być coś ważnego.
Zwolnij. Coś jest nie tak.
Co jest?
Zatrzymała się.
Przygotuj się.
Idziemy.
Sprawdź.
Nie ma chłodnicy.
Pewnie poszła po wodę.
Ty suko! Zapłacisz mi za to.
Zobacz, co mi zrobiłaś.
Odjebało ci?
Pamiętasz, co powiedziała ci mama?
O czym ty mówisz?
Słuchaj...
Jakie były jej ostatnie słowa?
Przestań, proszę.
Zadzwoń po karetkę. Wykrwawię się.
Mów, co powiedziała.
Twoja matka się zabiła.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Coś ci się pomyliło.
Słuchaj swojego głosu.
Skup się na celu.
Proszę, odłóż strzały.
Czujesz siłę strzały?
Kiedy będziesz ją czuła, wiedz, że jestem przy tobie.
Powiedziała, że pewnego dnia ktoś się na tobie zemści.
No to jestem.
Nie!
Kiedy ostatnio coś jadłeś?
- Nie jestem głodny. - Musisz jeść.
Chodź, skombinujemy coś.
Dobra.
Co jest? O co chodzi?
Marcus?
Mój wzrok.
- Widzę. - Co?
Cześć.
Widzisz?
Tak.
Dzięki Bogu.
Czy ty...
Bardzo ci dziękuję.
Chcę, żebyś wiedziała...
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
To niesamowite.
Kocham was.
Tworzymy świetny zespół.
Tak.
To prawda.
Powinniśmy to uczcić.
Tak.
Dobra, idziemy.
Marcus, masz jakieś pieniądze?
- Jasne, stary. - To dobrze.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Co to za niespodzianka? Mówcie.
Jeszcze nie.
Czy to pieniądze? Pieniądze byłyby super.
To lepsze od pieniędzy.
To niemożliwe.
Lepsze jest tylko więcej pieniędzy.
Lloyd, zamknij się, proszę.
Chcemy powiedzieć ci coś ważnego.
Czyli to jakaś informacja.
- Dajecie mi wiedzę... - Lloyd, cicho.
Proszę.
Poruszyłam moje kontakty,
by spróbować namierzyć twoją mamę.
Ale nie udało się.
Miałeś rację. Nie ma po niej śladu.
Mówiłem wam, że to koniec. Już jej nie szukam.
Pozwól jej dokończyć.
Ale spróbowałam raz jeszcze.
Znajoma zbadała twoje DNA
i znaleźliśmy coś.
Coś, co zmieni twoje życie.
O czym ty mówisz? Co znalazła?
Nie co, a kogo.
Dobra, o co chodzi?
Kto to?
To twoja siostra.
Co?
Niespodzianka.
Cześć.
Jestem Reyana.
- Lloyd. - Wiem.
Jesteś moją siostrą?
Ja też nie miałam pojęcia.
Jesteś ode mnie ładniejsza.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Ja też nie.
Boże, jakby jedno nam nie wystarczyło.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel