Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ale leje.
Chyba się spóźniliśmy.
Kogo spytać?
Zawiadowcę stacji.
Chodź.
Tutaj.
- Dzień dobry. - Proszę pana.
Spóźniliśmy się na pociąg o pierwszej?
Kto to?
Wuja Kumbakarana.
- Dzień dobry. - Proszę wstać.
Proszę pana.
Spóźniliśmy się na pociąg o pierwszej?
Nie da się spóźnić na pociąg, który nie przyjechał.
Tory zalało.
Wszystkie pociągi są opóźnione.
A kiedy pociąg przyjedzie?
Jak przyjedzie.
Gada jak mój ojciec.
Hej!
Ale zimno.
- Jassi. - Co?
Ktoś rozpalił ognisko.
Chodźmy tam.
- Idziemy. - Tak.
Jest bardzo zimno. Możemy się przysiąść?
Pan miejscowy?
Nic nie mówi.
Przyjechaliśmy z Delhi na ślub kumpla.
Podobno kiedyś nikt się tu nie hajtał.
Panna młoda znikała w dniu ślubu.
Kiedyś tak było.
Ale dawno temu.
KILKA LAT WCZEŚNIEJ
Która godzina?
Spokojnie, dopiero siódma.
Za godzinę będziemy w Lucknow.
Samolot odlatuje o 22.30. Mamy dużo czasu.
Co jest?
Dalej nie pojedziemy. Na drogę zawaliło się drzewo.
Ale za godzinę musimy być w Lucknow.
Nie możecie jechać tędy.
Drzew jest kilka.
Jedźcie przez Mangalpur.
Przez Mangalpur?
Co myślisz?
Rób, co każe.
Musimy zdążyć na samolot.
Ale... to niebezpieczne.
Niebezpieczne?
Nowożeńcy nie mogą korzystać
z tej drogi.
Dlaczego?
Podobno demony porywają tam panny młode.
Nonsens.
Nie wierzymy w takie zabobony.
Ruszaj.
To nie zabobon.
Sam jestem z Mangalpuru.
Ostatnia panna młoda zniknęła 12 lat temu.
Od tamtej pory nikt nie brał tam ślubu
i nie przejechała tędy żadna panna młoda.
Przez wasze zabobony spóźnimy się na samolot.
Zawróć i jedź.
Co znowu?
Złapaliśmy gumę.
O Boże.
Musicie wysiąść.
Odpocznijcie, dam znać, jak zmienię oponę.
Ale zimno.
Chodź tam.
Siadaj, przyniosę herbatę.
- Dobrze. - Siadaj.
- Weź szal. - Dobra.
Nagle zrobiło się zimno.
To nic. Herbata.
Dla teściowej.
O rany!
Nie ma zasięgu.
Nie zdążymy na samolot.
Boże, w co my się wpakowaliśmy?
- Jest coraz zimniej. - Herbaty?
Tak, dziękuję.
Zostań tu.
Już wiem, czemu mówiłeś,
że Dushyant Maharaj nie chciał się z nikim spotykać.
Według lekarzy
cierpiał na jakąś zaraźliwą chorobę.
Przez 40 dni nie wychodził z pokoju.
Spotkaliśmy się w noc pełni księżyca.
Przyjechał do pałacu się pomodlić.
Mówił, że źle się czuje.
Przez dwa dni nie wychodził z pokoju nawet na posiłki.
Talerz stawialiśmy pod drzwiami.
Tamtego ranka wciąż tam był.
Wtedy zrozumiałem, że...
Dushyant Acharya był wspaniałym człowiekiem.
I umarł samotnie.
Ciekawe, kto odziedziczy jego bogactwo.
LONDYN
RADA HRABSTWA OXFORDSHIRE
DR VASUDEV ACHARYA TEOLOG
Powtarzaj za mną.
Mów.
Powtarzaj mantry wyraźnie.
Skąd wytrzasnęłaś tego kretyna?
Nabijasz się ze mnie?
Nie. Miałem powtarzać, co mówisz.
To właśnie robię.
Wezwij pannę młodą.
Shiela, przyprowadź ją.
Już jest.
Kto ją przyprowadził?
Tylko ojciec panny młodej może to zrobić.
BILL BRYSON KRÓTKA HISTORIA PRAWIE WSZYSTKIEGO
Podaj jej girlandę.
Ty głupcze... Trzymaj ją w prawej ręce.
W prawej.
Zawieś girlandę na drzewie.
A teraz je namaść.
Drzewo!
Drzewo.
Teraz weź miecz.
Jest tam.
I zetnij.
Drzewo!
To mów jasno, nie robię tego codziennie.
Jesteś niemożliwy.
Ścinaj.
To dlatego ślub się opóźnia.
Cała rodzina ma wady.
Meera i Rahul... mogą się pobrać
jedenastego dnia miesiąca Kartik.
Czyli dla was 13 listopada.
Tato.
Znów zmieniliśmy miejsce ślubu.
- Już nie będzie w Udajpurze? - Nie.
Tamtejszy pałac otacza woda,
a babcia Rahula się jej boi...
Może się jeszcze nie myje?
Arjun?
A może Gujarat Fort?
Złe Vaastu. Odpada.
Mówiłem.
Zawsze byłem przeciwny temu małżeństwu.
Zgodziłem się tylko dlatego, że kochasz Rahula.
Mogą się pobrać nawet w piekle.
Zadzwońcie i odprawię rytuały.
A przy okazji
jutro lecę na seminarium do Sydney.
Nie dzwońcie do mnie z pytaniami.
Tato.
Proszę.
Wciąż mi nie powiedziałeś, co postanowiłeś.
„Jestem biedny.
Ten dom to wszystko, co mam”.
Jestem biedny.
Ten dom to wszystko, co mam.
No właśnie.
Ma kilka długów,
ludzie grożą mu sądem.
„Ja kazałem mu się zadłużać?”
Ja kazałem mu się zadłużać?
Zwykle po szkole dzieci uczą się czegoś,
co pomoże im w życiu.
A to nowość.
A on co?
Łapał anakondy.
Uczył się taekwondo.
Nieważne.
Kto marnuje pieniądze ojca na naukę walki?
Tak!
Oczywiście, że będę.
Z nikim nie rozmawiasz. Wszystko słyszałeś?
Czy mam powtórzyć?
Posłuchaj...
to wciąż mój syn.
Po ślubie mu pomogę.
Ale nie mów mu tego.
Bo pożyczy jeszcze więcej.
Z czego się śmiejesz?
- Na razie. - Pa.
Dzień dobry.
Nie mów, że ci powiedziałam, bo mnie zabije.
Wciąż mnie kocha?
„Wciąż mnie kocha?”
Kocha.
Jak ktoś o mnie spyta,
powiedz, że nie żyję. Jasne?
Nie żyję.
Kretyn.
Tak?
Gdzie znajdę panią Meerę Acharya?
To ja.
Proszę pani.
Nazywam się Richard Gardener.
Kancelaria Will Smith i partnerzy.
Chciałbym z panią porozmawiać.
Mogę wejść?
Jasne, proszę.
Dziękuję.
Pani dziadek, pan Dushyant Acharya
zmarł.
Mój dziadek?
Partnerzy z Indii przysłali nam jego testament.
Dziedziczy pani cały majątek.
Czyli pięć miliardów rupii
i, co ciekawe,
pałac
w północnych Indiach.
Na pewno się pan nie pomylił?
Pani matka nazywała się Yashodha?
Tak.
To się nie pomyliłem.
To jakiś żart?
Kto pana przysłał?
A pan to kto?
Arjun Acharya.
Jej brat.
Rozumiem.
A więc...
Proszę.
To oryginalny dokument.
Proszę tu podpisać.
ODLOTY
Tata nie odbiera.
Ktoś dzwoni.
Tata?
Rahul?
Tak...
Dobrze.
Naprawdę?
Dobra.
Jakie drzewo masz teraz ściąć?
Babcia nie ma więcej sugestii.
Możemy się pobrać, kiedy chcemy.
Ale nie możemy zmienić daty, bo Rahul nie dostanie więcej wolnego.
Świetnie.
Wyjdziesz za mąż we własnym pałacu.
Govind Maharaj musi sprawdzić Vaastu.
Kiedyś mu przyłożę.
Powiedzmy tacie.
Zadzwoń do niego.
Dziękuję. Poproszę paszport.
Dziękuję.
Na długo przed fizyką kwantową
w Wedach pisano o duszach.
Duchu.
Nie jako metaforze, a jako czymś prawdziwym.
Jogini wierzyli,
że mogą wysyłać dusze poza ciało.
Żeby odnalazły prawdę.
W starożytnych tekstach
od Wed po Biblię
pisano o migrujących duszach.
Czarna magia,
czasem uznawana za zabobon,
często służyła przyzywaniu dusz.
Bardzo przepraszam.
Wszyscy mamy dwie natury.
Ludzką i zwierzęcą. Dzień i noc.
Anioły i demony.
Kiedy ta równowaga się załamie,
do głosu dochodzi mroczna strona.
Dualizm...
człowiek staje się czymś innym.
Braciszku,
tu jest twój paszport, moje dane bankowe i podpisane czeki.
Co z tatą?
Daj mu spokój.
W nocy śpi, a w dzień jest zajęty.
Po co mu telefon, skoro go nie odbiera?
Pewnie powie:
„Pobierzcie się, gdzie chcecie.
Tylko dajcie mi znać”.
I tak zrobimy. Na razie.
PÓŁNOC INDII
Przepraszam.
Nic ci nie jest?
Dobrze, że tam byłeś.
Uratowałeś ją.
HOTEL MERCY LODGE
Piękne antyki.
Ta lampa, to radio...
Skąd je pan ma?
Jest taki jeden Shambhu Babu.
On je sprzedaje.
- Shambhu Babu? - Tak.
A skąd je ma?
Co to pana obchodzi?
W moim pokoju nie ma wody.
- Jest tam wiadro? - Tak.
Proszę użyć pompki, jest na zewnątrz.
- Mogę prosić herbatę? - Oczywiście.
To poproszę.
- Na zewnątrz jest pompka. - Tak.
I stoisko z herbatą.
Proszę iść tam.
- Witaj, Shambhu Babu. - Witam.
Czy ktoś zna Shantarama Yadava?
Dozorcę pałacu Acharya?
Nie dozorcę, tylko właściciela.
Nieważne. Znacie go?
Czego pan od niego chce?
Miał mnie wczoraj odebrać z dworca.
Ale się nie pokazał.
W tej wiosce jest wielu idiotów, którego pan szuka?
Proszę pana... to ja.
Ja jestem Shantaram.
A pan jest tym młodym królem.
Dzień dobry panu.
- To pan? - Tak. Ja jestem Shantaram.
Nie mogłem pana wczoraj odebrać.
- Jedźmy. - Dobrze.
Jak długo mieszka pan w pałacu?
Wcześniej zarządzał nim mój ojciec.
Kiedy zmarł,
pański dziadek wyznaczył mnie.
Proszę pana.
To mój pałac?
Nie.
To nasza najstarsza świątynia.
Poprośmy o błogosławieństwo.
Har Har Mahadev
Chwała Mahadevowi.
Potem zabiorę pana do pałacu.
Spodoba się panu.
Chodźmy.
Co jest?
To mój pałac?
Nie pana.
Należy do Acharya Yogendra ji.
PAŁAC YOGENDRA ACHARYA 1509 ROK
Co tam jest napisane? Kiedy go zbudowano?
W 1509 roku.
Kim był Yogendra Acharya?
Przodkiem pańskiego przodka.
Ale już nie żyje.
Tak. Pałac jest pański.
To ten pałac?
Kto postawił tu ten kamień?
Moi dziadkowie tu rządzili?
Nie, byli tantrykami.
Weź mnie za rękę i wstań.
Dobry Boże.
Nie leż na mnie.
Yogendra Acharya
był Panditem na dworze króla Parsuraja.
I król podarował mu ten pałac.
Dobry Boże.
Poprosił, żeby jego dzieci zamieszkały tu...
i chroniły Mangalpur przed złymi mocami.
Dobry Boże! Czemu nie mogę wstać?
Więcej tu historii niż ludzi.
Co ty wyprawiasz?
- Niech mi pan pomoże. - Puść to.
A teraz wstań.
Wstawaj.
Ciężki jesteś.
Patrz, samochód. Chowgule.
Gdzie on teraz jest?
To firma.
- Chevrolet? - Tak.
Jest na chodzie?
Nie, trzeba go odholować.
Przywiąż do niego dwa byki.
Osiodłam je i odjadę.
- Otwórz drzwi. - Dobrze.
W środku jest ładnie.
Ta antyki...
wyglądają na drogie.
Ale tu pewnie są tanie?
Tak, to w końcu wioska.
Zapadła dziura... tu jest ich pełno.
Kim jest Shambhu Babu?
Sham...
Kto?
To łajdak.
Sprzedaje je w okolicy.
Kto ci to powiedział?
Ten niski menadżer z hotelu.
Anthony?
Wieśniacy mają za dużo wolnego czasu
i zmyślają historie.
Nie znam nikogo takiego.
Chodźmy.
To moja matka.
Żyje?
Nie.
Zmarła przy narodzinach siostry.
Miałem wtedy 12 lat.
Kto siedzi na tym tronie?
To pana dziadek.
Umarł tutaj?
Nie. Tędy.
To ten tu umarł.
A to kto?
Pana dziadek.
- A tamten? - Pana dziadek.
Mam dwóch dziadków?
Nie, jednego. A ten zmarł.
Hej!
To twój dziadek?
Obaj są pana dziadkami.
Mówiłeś, że mam jednego dziadka, a teraz, że dwóch.
Ma pan jednego, ale dwa zdjęcia.
Tak wyglądał przed śmiercią.
A tak po śmierci.
- „Po śmierci?” - Kiedy umarł.
Więc zmarł w tym domu?
W swoim.
- To jego dom? - Tak.
Czy tu ludzie umierają w różnych domach?
Jeden tu, drugi tam.
Nie, on umarł w swoim.
- Żyje? - Nie.
- Gdzie umarł? - W swoim domu.
Spytam cię o coś. Skup się.
- Ten mieszkał tu w młodości. - Tak.
- A ten, jak był stary. - Tak.
- Ale to ta sama osoba. - Tak.
I obaj są moim dziadkiem.
- Cóż... - Czyli mój dziadek tu zmarł?
- Tak. - Tak?
Tak!
Długo to panu zajęło.
Głupi pan?
Dobra.
Mów dalej.
Pana dziadek wyjechał z pałacu,
kiedy nawiedziły go duchy.
Wracał tu tylko w pełnię księżyca, żeby się pomodlić.
Zamykał się wtedy w sali modlitw.
Gdzie pańska czapka?
Moja czapka...
Nieważne. Gdzie jest ta sala?
Tutaj.
To ta.
Otwórz ją.
Nie mam klucza.
I nikt nie wie, co jest w środku.
Po modlitwach pański dziadek ją zamykał
i zabierał ze sobą klucz.
Chodźmy.
Czemu jest zamknięta?
Duchy mają tu przebieralnię?
Nie. Nie przychodzą tu.
Żyją w lesie za pałacem.
Dlatego nazywa się Pishaach Vann.
- Peshaab? - Nie, Pishaach.
Nawiedzają pałac nocą.
Dlatego nikt nie przychodzi tu po zmierzchu.
Co za bzdura.
Pełno tu kurzu.
Posprzątaj tu.
Wynajmij kogoś do sprzątania.
Zostanie pan tutaj?
Nie w hotelu?
Miałbym zamienić pałac na hotel?
Nie jestem głupi.
Wczoraj tam spałem i pogryzły mnie pluskwy.
I bardzo dobrze.
Inaczej zagryzłyby mnie komary.
Nigdzie nie idę, zostaję tutaj.
Niech pan tego nie robi.
Kiedyś spało tu trzech strażników.
Jeden skoczył z dachu i umarł.
A pozostałym odbiło.
Ostrzegałem.
Teraz zostały tu tylko duchy.
Przestań bredzić i posłuchaj.
Przynieś z hotelu mój bagaż.
Jasne?
A potem...
Co?
Jesteś głuchy czy głuchy?
Nie będę się powtarzać.
Zapisz sobie, jak chcesz.
- I pospiesz się. - Dobrze.
Idź do hotelu po mój bagaż.
A potem...
Co?
Głuchy jesteś?
Powtarzałem się milion razy. Nie słyszałeś?
Idź do hotelu i...
I...
- Wszystko jasne? - Tak.
Świetnie.
Przynieś mi ciuchy z hotelu.
Nie mam żadnych na zmianę.
Wróć, zanim skończę prysznic.
Inaczej będę musiał chodzić nago.
Niech pan posłucha.
Proszę pana...
W tym pałacu jest niebezpiecznie.
Dobry Boże.
Tak.
Dwa, cztery, osiem...
Cześć, braciszku.
Siostro...
Nie uwierzysz, jak tu pięknie.
- Naprawdę? - Prawie jak w Buckingham.
Tylko trzeba tu posprzątać.
- Załatwię to. - Dobra.
Do twojego przyjazdu będzie wysprzątany.
Ślub będzie tutaj, to już pewne.
- Tak. - Tata nie odbiera telefonu.
To nic.
Bądźcie tu wszyscy dziesiątego.
- Dzwoniłem do organizatora ślubów. - Halo?
Wszystko będzie...
- Halo? - Halo?
- Halo!
Sios...
Kto tam?
Już idę!
Żyje. Przeżył.
Przeżył?
Co jest?
Co to za zamieszanie?
Czemu...
Dzień dobry.
Kim pan jest?
Nie poznaje mnie pan?
Wtedy bym nie pytał.
- Dzwonił pan do mnie. - Kiedy?
Jestem Jagdish Manikchand Roopkamal Kevalramani
z Delhi, organizator ślubów.
To tylko pańskie nazwisko czy ich też?
Tylko moje.
Zapraszam do środka. A wy tu posprzątajcie.
Zapraszam.
Malti, nakryj do stołu.
Szybko.
To kucharka?
Nie, sprzątaczka.
- To pański pałac? Świetnie. - Nie,
to pałac Yogendra Acharya...
Zamknij się.
- Jest mój. - Teraz jest jego.
Podobno go pan sprzedaje. Czemu?
Proszę mi go oddać.
Śluby wyjazdowe są teraz w modzie.
Po uroczystości zajmę się pałacem.
Kto bierze ślub?
Moja siostra.
Czemu wszyscy uciekają?
Pana siostra bierze tu ślub?
A po co go wezwałem?
To będzie niezapomniany dzień.
Proszę pana,
nikt nie wychodzi za mąż w Mangalpurze.
Przyjdzie Vadhusur.
Kto?
Nie potrzebujemy go.
Zadbam, żeby ślub zmieścił się w budżecie.
Koniec dyskusji.
- Ty zajmij się weselem. - Dobrze.
- Vadya nie jest zaproszony. - I tak się zjawi.
Na pewno.
Z armią nietoperzy.
Zabije ludzi i porwie pannę młodą.
Zabije? To chyba jakiś miejscowy zbir.
Spokojnie. Zadzwonię po kumpli z Delhi
i nic się nie stanie.
To moja siostra!
Mówisz, jakby miał ją stąd wynieść.
To nie żart.
Od lat giną tu panny młode.
Dziesiątki osób zamordowano.
Sam słyszałem ich historie.
Dlatego pana dziadek tu nie mieszkał.
Kim jest ten Vadhusur?
Chodźmy.
W tym pałacu działy się okropne rzeczy.
Dlatego tutejsi wierzą w Vadhusura.
Widzi pan...
To było wieki temu.
Dziewczyna-demon zakochała się w synu bogów.
Zaszła w ciążę,
ale ani demony, ani bogowie nie akceptowali dziecka.
Urodziła je.
Tak rozpoczęła się era Kalijuga.
Kiedy zaatakowali ją bogowie,
ranna kobieta schroniła się u króla ciemności Andhaki.
Oddała mu dziecko
i umarła.
Andhaka ukrył je w Mangalvan,
z dala od świata, wraz z armią nietoperzy.
Demon dorastał w ciemności
i żarliwie modlił się do lorda Sziwy.
Lord Sziwa
był pod wrażeniem jego oddania.
Spełnił jego życzenie i uczynił go nieśmiertelnym.
Powiedział, że może zginąć albo z własnej ręki,
albo zabity przez krewnego.
Stał się najpotężniejszym demonem na świecie.
A był to Vadhusur.
W noc nowiu księżyca wypowiedział wojnę bogom
i zesłał na nich nietoperze.
Bogowie wiedzieli, że nie pokonają go w ciemności
i że jest niezwyciężony.
Zwrócili się po pomoc do lorda Wisznu ji.
Wisznu ji przyzwał nimfę, Vrikshni,
która umiała rzucać gromy i wysłał ją do Mangalvan.
Kiedy Vadhusur ją zobaczył, zakochał się do szaleństwa.
Powiedziała, że nie może jej dotknąć, jeśli jej nie poślubi,
a on się zgodził,
nieświadomy jej planu.
Nie wiedział, że ukryła w girlandzie sztylet.
W czasie ślubnych rytuałów
Vrikshni złapała go za ręce
i wbiła mu go w szyję.
Zszokowany i bezradny Vadhusur upadł na ziemię.
Tam, gdzie upadł,
grupa satanistów wybudowała świątynię,
chcąc przywrócić go do życia.
Żeby temu zapobiec,
Vrikshni zamieszkała obok niej jako drzewo.
Jej gromowładne dłonie
sięgały fundamentów.
Ciało Vadhusura zniszczono,
ale jego dusza żądała zemsty.
Zdradziła go panna młoda,
więc zaczął zabijać wszystkie, które wjeżdżały do Mangalpuru.
Porywa je przed ślubem.
Dlatego nazywa się Vadhusur.
Prawda?
- Zaraz. Posłuchaj. - Tak?
Skoro ludzie nie mogą się pobierać,
to skąd wszyscy się tu wzięli?
Spadli z nieba?
Pobierają się,
ale na drugim brzegu Gangesu.
Moja córka tak zrobiła.
A ci, którzy nie mogą albo nie chcą wyjechać,
zostają tu bez ślubu.
Żyją na kocią łapę?
Zamknij się.
Vadhusur nie może przekroczyć Gangesu?
Nie umie pływać, czy nie stać go na prom?
Ganges to najczystsza rzeka.
Nie wiesz?
Zło się jej nie ima.
Ludzie zmywają w niej grzechy.
Nie kumam. Skoro tak tu strasznie,
czemu ludzie tu mieszkają?
Ziemia jest bardzo żyzna,
a plony obfite.
Ten to ma odpowiedź na wszystko.
- Powiedz mi jedno. - Co?
Gdzie jest świątynia Vadhusura?
Nie wiadomo.
A drzewo tej nimfy?
Też nie wiadomo.
Ja ci powiem.
Było tak.
Jakiś wariat zmyślił tę historię, żeby was przestraszyć.
Tyle.
Powiedziałem tylko, w co wierzą ludzie.
Myśl, co chcesz,
ale nie pomogę ci z weselem.
Wychodzę.
Jak możesz tak po prostu wyjść?
Tak.
To twoje klucze.
- Odchodzę. - Shambhu Babu.
- Odchodzę. - Zaczekaj.
Shambhu Babu?
Stój.
Co znowu?
Jak się nazywał ten duch?
Vasudhar.
Vasudhar?
A skąd pochodzi?
Z jego głowy. Zmyślił to sobie.
Nie chce nas tutaj.
Wiesz, co on robi?
Kradnie stąd antyki i sprzedaje je
dla zysku.
No dalej, wynoś się stąd!
Jak przyjedzie policja
i połamie ci żebra, to zobaczysz.
Będziesz krzyczał:
„Nic nie rozumiem.
To ten duch je ukradł”.
Wynoś się.
Niech pan tego nie robi.
Moja rodzina służyła tu od wieków.
- A ty się na tym dorabiasz. - Błagam pana.
Zwariowałeś?
- Puść moją nogę. - Błagam...
Proszę mi wybaczyć.
Zrobię, co pan każe.
- Będę pana słuchał... - Dobra, cicho.
Zrób jedno.
Przyprowadź tu jutro ludzi
i każ im tu posprzątać.
Przed ślubem wszystko ma błyszczeć.
Przyjdą, ale w nocy uciekną.
- Uprzedzam. - Nieważne.
Najpierw przyprowadź tych, co uciekli.
- Dobrze. - Idź.
- Proszę mi wybaczyć. - Dobra.
Twierdzicie, że w noc ślubu siostrę porwał demon?
Nie my.
Tak mówią miejscowi.
- Czy to nie... - Cicho, Mishra. Odejdź.
Prowadzimy śledztwo.
Zrobiliśmy sekcje zwłok wszystkich ciał.
Proszę spojrzeć.
Ślady pazurów, ugryzienia...
Wygląda to na dzieło dzikiego zwierzęcia.
Geparda, tygrysa albo niedźwiedzia.
Są różne opcje.
Znaleźliśmy tylko cztery ciała.
Ciał pani wuja i siostry wśród nich nie było.
Zaginęły.
Kiedy ustalicie, gdzie oni są?
I czy w ogóle żyją?
Teściowie siostry twierdzą, że niczego nie widzieli.
Więc co się stało?
Powiemy pani,
jak tylko się dowiemy.
Na razie proszę nikomu nie mówić o sprawie.
Nie chcemy, żeby ktoś się do niej mieszał.
Co?
Tam...
Złodziej!
Czekaj.
To nie złodziej! To mój siostrzeniec!
To mój siostrzeniec.
Co on tu robi?
Kiedy przyjechałeś?
Godzinę temu.
Pociąg się spóźnił.
Pukałem do drzwi,
ale nikt nie otwierał. Potem pukałem do okien,
ale nikt nie słyszał.
Wszedłem przez otwarte okno.
Na zewnątrz są ludzie. Wpuść ich,
zanim zamarzną.
Puść mnie!
I przynieś mi herbatę.
Coś ty powiedział?
Myślisz, że to herbaciarnia?
Daj spokój.
Prosiłem o herbatę, nie o skarb.
Wiesz, kim jestem?
A ty wiesz, sługusie?
Sługusie?
Jestem królem. Królem, rozumiesz?
Skłoń się przede mną.
- Królem? - Tak.
To gdzie masz koronę i berło?
Chcesz zobaczyć moje berło?
Chcesz?
Pokazać ci moje berło?
Chodź do pokoju i zobaczysz.
- No chodź! - Hej!
Co się dzieje?
Ten drań chce zobaczyć moje berło.
Nie wierzy, że jestem królem.
Powiedz mu.
On jest właścicielem. Trochę ogłady.
To dobry chłopak.
- Przedstaw mu się. - Jestem Sunder.
Kto dał ci takie imię?
Ojciec.
Był ślepy?
Mówimy na niego Balli.
To frajer.
Tak na niego mówcie.
Balli Bajwa.
Nie podoba mi się jego twarz.
Nie przyjechałem tu na ślub,
tylko do pracy. Jestem elektrykiem.
Jaki bezczelny.
Ma szczurzą mordę.
Ale złote serce.
Spokojnie. Niektórzy moi ludzie już tu są.
Reszta przyjedzie jutro. Chodź.
To Ragini.
Świetna kucharka.
Dobrze.
Ale niech dobrze się zachowują.
Na dworcu słyszałam, że to miejsce jest nawiedzone.
Nie było, ale potem zjawił się on.
Jak się pani boi, może pani spać w moim pokoju.
Ale z niego Casanova.
- Kto? - Babiarz.
Gdzie ich ulokować?
Jest tu 200 pokoi, niech śpią, gdzie chcą.
Jak nigdzie się nie zmieszczą, na zewnątrz jest studnia.
Wrzuć ich tam.
Przez was nie mogę spać.
Doprowadzacie mnie do szału.
Brakuje mu jednej klepki?
Co robisz dziś na lunch?
A na co masz ochotę?
- Może na placki z rzodkiewki? - Tak.
To błoto...
Zaraz je zmyję.
Nie chce zejść.
Niech będą ostre.
- Dobrze. - Dodaj chili.
Mówisz jak szef kuchni.
Mam różne talenty.
No tak.
Burdel sobie tu urządzili.
To dum-aloo było przepyszne.
Chodź tu.
Czekaj.
Nie będę tolerować takiego zachowania.
Ja nic nie robię.
Zaraz oberwiesz.
Jako kobieta powinnaś się wstydzić.
Nie wstyd ci tak się zachowywać?
Uczył mnie robić placki z rzodkiewki.
Tak to się teraz nazywa.
Powinienem dostać butem w głowę za taki wybór ludzi.
Zdejmij buty i mnie uderz.
Uderz mnie.
Uderz!
Boże...
Zadowolony?
- Urwiesz mi ucho. - Co się dzieje?
Jagdish ji...
- Chcesz mnie uderzyć? - Hej!
- Puszczaj. - Hej!
- Co się stało? - Ciągnął mnie za ucho.
Co się stało?
- Ciągnął mnie za ucho. - W tym domu będzie wesele.
- Tak. - Będą na nim kobiety.
A wiesz, co on robił?
Co?
Wstyd mi o tym mówić.
- To nie mów. - Muszę.
To mów.
Nadstaw uszu.
Uszu, mówię.
Dobrze.
On by tak nie potrafił.
To dobry chłopak.
Chłopak?
To dorosły mężczyzna!
Jak znów przyłapię go na czymś takim,
to już ja mu dam rzodkiewki.
Powiedz mu to.
Pocałuj mnie.
Ci ludzie nie rozumieją,
jak trudno jest na siebie zarobić.
TEMPERATURA
Zwykle korzystam z sedesu rano.
Nigdy wcześniej nie wyglądał tak zachęcająco.
Już idę!
Pali się?
Już idę.
Wszystko, czego mi trzeba zimą.
O Boże.
Do szpitala.
Poparzyło mi tyłek.
Co ona robi?
To się nazywa RKO.
Kto to?
To ratuje życie.
Cicho.
Jest przytomny.
Co się stało?
Dostałeś drugie życie.
Drugie życie?
Umarłeś!
Umarłem?
Tak.
Leżałeś na podłodze w łazience.
Jak tam wbiegłam,
zauważyłam, że twoje serce przestało bić.
Spróbowałam tego
i odzyskałeś przytomność.
Masz szczęście, że tam była.
Ale skąd się tu wzięłaś?
Miałam tu coś do załatwienia.
Miejscowi powiedzieli mi o tym miejscu.
I przypomniałam sobie,
że w pociągu mówiłeś coś o pałacu.
Byłam w szoku,
bo nie podziękowałam ci za uratowanie życia.
Dziękuję.
Ty uratowałaś moje.
Dziękuję.
Teraz jesteśmy kwita.
Jak masz na imię?
Priya.
Priya...
Czym się zajmujesz?
Jestem pisarką.
Piszę książkę o starożytnych indyjskich świątyniach.
- Jasne. - Jest tu tyle ciekawych historii.
O świątyniach, duchach, czarnej magii...
- Ja też kilka znam. - Naprawdę?
Zostaniesz tu na parę dni?
Tak, ale potem wyjeżdżam do Sitapuru.
Autobus odjeżdża o siódmej wieczorem.
O siódmej?
Może po posiłku zabiorę cię na przejażdżkę?
Dobrze.
Bilety.
Przyjdź trzynastego na ślub mojej siostry.
Będę już w domu.
Mam inne miejsca do odwiedzenia.
- Dobra. - Na razie.
Przyjedź, będzie mi miło.
Spodoba ci się.
Dobra.
Na razie.
Kto ściąga mi spodnie?
Pokaż się, jeśli masz odwagę.
A niech cię...
Ty...
Lampa płonie na jednym brzegu A moje serce na drugim
Sam zobacz, kochanie
W którą stronę pójdziesz?
Lampa płonie na jednym brzegu A moje serce na drugim
Spójrz tylko. Robi sobie koncert w środku nocy,
żeby nas wystraszyć.
Cały dzień haruję jak wół,
a jak chcę spać, jakiś idiota ciągnie mnie za nogę.
Kto?
Nie wiem. Nie widzę go.
- Bzdura. - Wcale nie.
Latają tu nietoperze, wyją wilki.
Boję się. Włączyłem piosenkę, żeby je zagłuszyć.
Musiałeś wybrać akurat taką?
„Lampa płonie na jednym brzegu A moje serce na drugim”.
Musiałeś.
I co pijesz?
Kto pije takie tanie gówno?
Jak znowu ją włączy,
wyleję na niego całą butelkę i podpalę.
Kochasz swojego siostrzeńca?
Co? Dalej, do spania.
Do spania!
Ta jego lampa nie daje mi zasnąć.
Czemu to Kaali ma dokumenty?
Opiekował się nim aż do śmierci.
Wykonał przy nim ostatnie rytuały.
Dlatego dziadek dał mu ten dom.
Kaali.
To nie on. Jest tam.
Cicho.
UWAGA PIES
Przed śmiercią
dziadek kazał dać panu te papiery.
Proszę.
Słuchaj... Balli...
- Kaali. - Tak, Kaali.
Uważaj.
Bo jeszcze coś jej się stanie.
Zamiataj mocniej, o tak. I pospiesz się.
Skąd on wytrzasnął tych ludzi?
Same lenie...
Remik.
Słuchaj.
Co to za ludzie?
Nasi.
Wynocha wszyscy!
Nie idą?
Jaggu.
Następny leń.
Czemu krzyczysz? Co się stało?
Kogo ty tu ściągnąłeś?
Grają w karty w godzinach pracy.
Kto gra w karty?
Oni.
Wy lenie, jak śmiecie grać w karty!
Dokąd to?
Wracajcie do pracy.
Pan kazał nam odejść.
Tak?
Już rozumiem.
Każesz im pracować wolno,
żeby przeciągnąć wszystko o dwa dni.
To nie on nam kazał.
Mówiłeś, że to był pan.
- Bo był. - Kiedy tak powiedziałem?
Nie pan, on.
Kiedy tak mówiłem?
Mówiłem do tych, co grali...
Gdzie oni poszli?
- Gdzie? - Kto grał w karty?
- Nie wiemy. - Zaczekaj.
Hej, ty.
Widziałaś tu mężczyzn grających w karty?
Tak czy nie?
Nikogo nie widziałam.
- Nie? - Nie.
Nigdy nie widziałem tylu kłamców.
Wszyscy kłamią.
Chodź do środka.
Twój człowiek spał na sofie.
- Sam zobacz. - Spał na sofie?
Patrz.
Przed chwila spał, a teraz ziewa.
Spójrz na niego.
Ty leniu.
Jak śmiesz spać w pracy?
Kiedy spałem?
Wczoraj też nie mogłem spać.
- Czemu go bijesz? - Mówiłeś, że spał.
- Nie mówiłem. - Co?
Chodziło mi o niego.
Kiedy spałem?
Przyszedłem tu z tobą.
Ale Shantaram dla mnie nie pracuje.
Mówiłem o tym facecie, co przechodził obok niego.
To był twój pracownik.
- Kto? - On...
Nie pogrywaj ze mną.
Jestem za mądry.
Nie rozumiesz?
Jak nie skończysz na czas,
nie zapłacę ci ani grosza.
Chcesz mnie oszukać.
- Widziałeś tu kogoś? - Nie.
Idź sobie.
Idź.
Zejdź mi z drogi.
Jagdish!
- Co się stało? - Jagdish!
- Co się dzieje? - Twój siostrzeniec to zbereźnik.
- Czemu? - Znowu robił placki z rzodkiewką.
Z twarogiem czy z piklami?
Nie żartuj. Pożerał biryani wzrokiem.
Niemożliwe.
On kłamie!
On źle traktuje kobiety.
Za kilka dni przyjedzie babcia pana młodego.
A jak coś jej zrobi? Wynoś się.
Myślisz, że możesz mnie zwolnić?
- Sam odejdę. - Hej.
On ciągle mnie gani.
Mam dość.
Balli, stój. Zaczekaj.
Nie możemy go zwolnić.
Wyłączył jedno skrzydło budynku.
A tylko on zna układ.
Kiedyś spadł z słupa elektrycznego.
Brakuje mu jednej klepki.
Ale innych nie.
Od początku go nie lubiłeś.
Ale to nie znaczy, że to babiarz.
- Nie wierzysz mi? - Nie.
- Nie? - Nie.
Nie wierzę w nic, czego sam nie widziałem.
- Widziałeś Dubaj? - Nie.
Ale Dubaj istnieje?
Pomagam ci, a ty się ze mnie śmiejesz?
Udowodnię, kim on jest.
- To ma być król? - Wracaj do roboty.
Ale kolejka. To poczta czy teatr?
POCZTA
- Jedna rzecz. - Tak.
- Zadzwoń do Delhi. - Dobrze.
Zadzwoń do florysty i załatw najlepszą ofertę.
Nie przepłacaj.
Spokojnie, jestem tutaj.
Cześć.
Jak mnie zobaczyłeś?
Dostrzegłem cię z oddali i myślałem, że to ty.
A teraz się upewniłem.
Co tu robisz?
Organizuję ślub siostry. Musiałem gdzieś zadzwonić.
Z domu nie dodzwonię się do Delhi, mam słaby zasięg.
Więc wybrałeś datę?
Nie pamiętasz? Mówiłem ci.
No tak.
- „No tak”. - Cóż...
Ale wszyscy mówią,
- żeby nie brać ślubu w Mangalpurze. - Niby kto?
Wszyscy.
Czemu się upierasz?
Jesteś pisarką i wierzysz w takie rzeczy?
Może pisarze tak mają.
- Zwariowałaś? - Mogą być prawdziwe.
Nie wierzysz, że duchy istnieją?
Nie istnieją.
Ten cały Vadhusur, świątynia, drzewo...
Widziałaś je?
Pytałam miejscowych o świątynię.
I co?
- Nikt jej nie widział. - Bo nie istnieje.
Nie zapłacę więcej niż 150 tys. rupii.
Zrozumiano?
Arjun!
Na razie.
Arjun!
- Dostałem dobrą ofertę. - Tak?
- Ile? - Trzysta tysięcy.
- Trzysta tysięcy? - Tak!
- Trzysta tysięcy za kwiaty? - Tak.
Mam sprzedać pałac za ślub siostry?
Ten idiota chciał pięćset.
Powiedziałem, że dam trzysta.
Że ma brać zaliczkę albo spadać.
I się zgodził. Ten kretyn się zgodził.
Która godzina?
Zła. Spadaj, bo cię zniszczę.
Tak, panie, co mam robić?
- Jaggu, chodź, pokażę ci coś. - Co?
Chcesz wiedzieć, co robi twój siostrzeniec?
Chodź.
Włóż buty.
- Gdzie on poszedł? - Kto?
Twój siostrzeniec.
Chodź...
Dzisiaj go przyłapię.
Gdzie on idzie w środku nocy?
Naprawdę są tu duchy?
Tak, jeden stoi przed tobą.
Duch uwodziciela.
Proszę pana, czy mieszkają tu duchy?
Nie wiem, wczoraj umarłem.
Co tam mamroczesz?
No chodź!
Pytałem tylko, czy...
Gdzie on poszedł?
Zatrzymał się.
Na co patrzysz?
To świątynia Vadhusura.
Vadhusur mieszka pod nią.
A to drzewo Vrikshni.
Zaraz przyjdzie nasz mistrz.
Ja jestem twoim mistrzem.
Gdzie ja jestem?
Co to za miejsce?
Uciekaj!
Pomocy!
Uciekaj.
Ratunku...
Ja jestem twoim mistrzem.
Idź do diabła!
Jaggu.
Jaggu!
Mistrzu.
Jagdish zaginął. Szukałam wszędzie.
W pokoju pali się światło, samochód jest na zewnątrz.
Sprawdzałaś w studni?
Zamknij się.
Podglądałeś ją przez dziurkę od klucza?
Nie.
Znów chce mnie pan uderzyć?
Tak, panie.
Wczoraj ktoś otworzył moje drzwi.
To był on.
Mam pytanie.
Skąd wiesz o świątyni?
Jakiej świątyni?
Nie udawaj głupiego.
Zasnąłem w swoim pokoju,
a potem obudziłem się w lesie.
Po co mnie tam zabraliście?
Więc pamiętasz las, ale nie to, co było wcześniej.
Kazał mi pan uciekać i uciekłem.
Kto ci powiedział o Vadhusurze?
- O kim? - Twoim wujku.
Nie znasz go?
Znam. To duch, który nawiedza ten dom.
Kto ci powiedział?
Shambhu Babu.
Nie tylko mnie. Mówił wielu ludziom,
że to nawiedzone miejsce i musimy być ostrożni.
Dzwoni telefon. Odbierz.
Co robisz? Zmykaj.
Tobie też mam to powiedzieć? Odejdź.
Staruszek chce ich ze sobą skłócić.
Mistrzu.
- Nie krzycz. Co się stało? - Mistrzu.
Dzwoniła policja.
Znaleźli w rynsztoku żebraka,
który pasuje do opisu.
Przywiozą go tu.
Słyszałem, że Jagdish zniknął.
Pewnie Vadhusur go zabrał.
Porwie wszystkich po kolei.
Widziałeś go?
Nie.
Powiem ci, co robi.
Najpierw urywa ci nogi,
potem wrzuca je do pieca,
Mieli na pastę.
I myje nią zęby.
Wiesz, kim jest Vadhusur?
To ja!
Skończę te twoje historyjki.
Czekaj, draniu.
Gdzie mój miecz?
Stój, gdzie idziesz?
Ja ci pokażę.
Wyrwę ci język i rzucę psom!
- Więcej nie powiesz Vadhusur. - Mówiłem, prawda?
- Powinienem dostać butami. - Ostrzegałem,
- że nie powinien tu zostać. - Ostrzegałem.
Stój, starcze.
- Znalazłem wujka. - Ty cholerny...
Czemu uciekasz?
Co robiłeś w nocy w dżungli?
Jak jeszcze raz wspomnisz o Vadhusurze, poczujesz mój gniew.
On nie jest moim wujkiem.
- Jest tutaj. - Powtórz to.
- Jest tutaj. - Powtórz.
Jest tutaj.
- Utknąłem. - Jest tutaj.
Czekaj...
Chodź tu.
On nie chce, żeby moja siostra wyszła za mąż.
Mówiłem mu, że niektórzy tu zginęli,
a niektórym odbiło.
Jemu też.
Chyba tobie.
Jak jeszcze raz tu przyjdziesz,
urwę ci nogi i wsadzę do pieca.
Wynoś się.
- Już idę. - Zmykaj!
Nie wrócę nawet na wezwanie.
- Odchodzę. - Weź to.
- Bierz torbę. - Wy...
Sami się przekonacie.
- Mam to gdzieś. - Zobaczycie.
Leży tu martwa wrona i nikt jej nie sprzątnął.
Szybko!
Wyrzuć ją!
Co to za śpiący mężczyzna?
Kto to?
Mój wujek i nasz mistrz.
Wujek!
Nie żyje?
Wujku?
Serio?
Też chcę zobaczyć świątynię.
Zabierzesz mnie tam?
W Indiach jest wiele świątyni z historią.
Ta też musi ją mieć.
To czemu nikt jej nie widział?
Bo jest w gęstym lesie.
A nietoperze?
Latały nad nami, bo Jaggu krzyczał.
Nie rozumiesz?
To złe miejsce.
Zabierz siostrę gdzie indziej.
Wyjedź.
- Wyjechać? - Tak.
Odrzucić spadek przez historię o duchach,
- które nie istnieją? - Nie?
- Nie. - Na pewno?
- Na pewno. - A jeśli ja nim jestem?
To mi ulży.
Moje trzy ludzkie byłe zostawiły mnie przez stres.
Ale ty jesteś duchem, więc nie odejdziesz.
Zawsze będziesz przy mnie.
Nie jestem twoją dziewczyną.
Ale mogłabyś być moją żoną.
Wyjdziesz za mnie?
Nigdy nie widziałem tak uroczego ducha.
Zawsze tak żartujesz?
Zaśmiałaś się.
To nie żart. Los nas ze sobą połączył.
Słyszałam, że panny młode znikają tu po ślubie.
Może ja też zniknę?
Jak mogłabyś zniknąć?
Za kogo ten duch się ma? Moja siostra weźmie tu ślub.
I nie zniknie.
Wtedy mi uwierzysz? Przyjmiesz oświadczyny?
Zobaczymy.
Chodź, pokażę ci świątynię.
Nie wierzysz w moją miłość?
Nie o to chodzi.
Niedługo poczujesz, że jest szczera.
Co to za dźwięk?
To nie moja wina
Że zamieszkałaś w moim sercu
W lustrze
Nie widzę swojej twarzy
Ciągle mówię o tobie
Bo jesteś dla mnie ważny
Jesteś moim spokojem
Mam jedno pytanie
Czemu ten, kogo kochasz
Nie może do ciebie należeć
W każdym życiu?
To nie moja wina
Że zamieszkałaś w moim sercu
Kiedy patrzę w lustro
Nie widzę swojej twarzy
To ciebie kocham
Widzę cię wszędzie
To ciebie widzę
Widzę cię w gwiazdach
To ciebie widzę
Długa czy krótka
Każda podróż
Z czasem się zmienia
Miłość to magia
Nie można jej kupić
Jesteś jedna na milion
Jedna z tysięcy
To ciebie widzę
Widzę cię na każdym kroku
To ciebie widzę
Widzę cię w gwiazdach
To ciebie widzę
Chodź. Ostrożnie.
To nimfie drzewo.
To urna.
Pod nią jest świątynia Vadhusura.
Taka mała świątynia...
i takie wielkie drzewo.
Tak to już jest z historiami.
Jak będziesz ją spisywać,
nie zapomnij o mnie wspomnieć.
Tu chyba jest wejście.
Arjun.
Chyba coś jest w środku.
Czemu?
Bo za dnia nietoperze tak nie latają.
Patrz, teraz jest ich więcej.
Podobno Vadhusur przychodzi w ciemności.
Chodźmy w stronę światła.
Dalej, idziemy.
Arjun.
To rachunek za malowanie. Trzydzieści tysięcy rupii.
Posłuchaj,
zamień trójkę na dziewiątkę i wystaw rachunek na 90 tysięcy.
- A może dziewięćset? - Słuchaj.
Jest różnica między głupotą a nieuczciwością.
Ty musisz być nieuczciwy.
Proszę pana.
- To ostatni rachunek. - Proszę pana...
Potrzebuję pieniędzy na farbę.
- Ile? - Czterysta tysięcy.
Chcesz pomalować całą wioskę?
To wielki pałac.
Farba musi być dobrej jakości.
To dlatego.
- Proszę. - Wujku.
Tego potrzebuję do generatora.
Ty jesteś jego wujkiem.
I wezwij kogoś z elektrowni.
Działa tu tylko jedna faza.
Pozostałe są odcięte.
Czemu nazywamy to pałacem?
To rudera.
Aż mnie głowa rozbolała.
Powiedz malarzowi, że dostanie najwyżej sześć tysięcy.
- Da mi w twarz. - Trudno.
Słucham...
Arjun, to ja.
Czytałem maila Meery.
Odbiło wam?
Po co tam pojechaliście?
Powinniście mi powiedzieć, zanim zrobiliście taką głupotę.
Głupotę?
Nie masz dla nas czasu.
Powiedziałeś: „Róbcie, co chcecie.
Przyjadę na rytuały”. I co teraz?
Miałeś przed nami tyle sekretów.
Nie mam czasu na wyjaśnienia.
Już jadę. Gdzie Meera?
Nie odbiera telefonu.
Bo jest w samolocie.
Zadzwoni po wylądowaniu.
Nie może wyjść za mąż w pałacu.
Nie może?
Czemu?
Rób, co mówię.
Goście już tu jadą.
Wszystko jest ustalone.
Jak mamy zmienić miejsce?
Nic nie rozumiesz.
Ty...
Posłuchaj mnie.
Jedź do Gangapuru.
Jest tam pustelnia.
I aszrama guru Gopaldasa.
Spotkaj się tam z kapłanem.
Jeśli odmówi, nie możecie się tam pobrać.
Pod żadnym pozorem.
Jak on się nazywa?
Guru Vashist.
Vadhusur to nie tylko historyjka.
O podobnych demonach wspomina też Atharwaweda.
Leśna społeczność Adhura
latami próbowała poświęcić 13 dziewic
i za pomocą ich krwi wskrzesić Vadhusura.
Żeby ich powstrzymać, król Prithviraj wyszkolił twojego ojca,
wielkiego tantryka Yogendra Acharya.
Użył swoich mocy, żeby ich powstrzymać.
Ale to już przeszłość.
Spokojnie możesz zorganizować tu ślub.
Kiedy pół roku temu
spotkałem się z twoim dziadkiem
na rozmowę o Wedach,
powiedział, że Vadhusur się nie odrodzi,
a ludzie mogą brać tu śluby.
Przyjadę dopiero po zaćmieniu.
Na razie wyślę do pałacu
mojego ucznia.
Zbada jego energię
i poszuka złych mocy.
Jeśli jakieś znajdzie,
powiem ci, co robić.
Witam.
Zastałem Arjuna Acharya?
Chcę próbkę ziemi z każdego pokoju.
Włóżcie ją tutaj.
Dobrze.
Co jest w środku?
Nie wiem.
Nikt nie wie, gdzie jest klucz.
Coś tu jest nie tak.
Muszę powiedzieć o tym guru.
Ziemia.
Włączcie wszystkie światła w domu.
I ustawcie lampę przed tym pokojem.
A pozostałe przed innymi.
Nie gaście ich do rana.
Wtedy będzie tu guru.
Pamiętajcie, że złe moce żywią się ciemnością.
Przed zachodem słońca muszę stąd wyjechać.
Zawieź mnie na dworzec.
Chodź.
Jest tu gdzieś świątynia?
Przed nami jest świątynia Sziwy.
Musimy się tam schronić.
Tu grozi nam śmierć. Chodź.
Szybko.
Uważaj.
Wstawaj.
No dalej.
Wstawaj.
Wejdź do środka.
Pianino gra samo?
Vasudhara! Nie idź za mną.
Ostrzegam cię!
Ja tylko organizuję śluby, sam go nie mam.
Ani ja, ani moi rodzice,
ani dziadkowie.
Jestem nieślubnym dzieckiem.
Znowu to samo...
Daj mi spokój.
To straszna tragedia.
Ale takie rzeczy się zdarzają.
Spokojnie.
Poinformowaliśmy pustelników.
Czemu śpisz w samochodzie?
Coś się stało?
Nie wiem jak ty, ale ja idę do hotelu.
Coś tu jest nie tak.
Jakiś duch dobiera mi się do tyłka.
Co w nim takiego wyjątkowego?
W nocy słychać dziwne odgłosy.
Huki i trzaski.
Ten cały Shantaram miał rację.
Skąd ta krew? Co ci się stało?
Jaggu,
odwołaj ślub.
- Halo. - Tato.
Miałeś rację. Nie możemy się tu pobrać.
Coś tu jest nie tak.
To przeklęte miejsce.
Nie chciałem, żebyście o nim wiedzieli.
Jak wyjaśnisz to Meerze i Rahulowi?
Mam plan.
Bądź ostrożny.
To przesądni ludzie.
Jak prawda wyjdzie na jaw, wszystko stracone.
Spokojnie, poradzę sobie.
Będę wieczorem.
Jak tylko dotrzesz do Gangapuru,
zabiorę cię na spotkanie z guru.
Cześć, Meera.
Właśnie miałem dzwonić.
Mam złe wieści.
Ślub nie może się tu odbyć.
Mamy problem.
Szaleje burza. Drogi są zablokowane.
Pociągi zawracają.
Wszędzie chaos.
Twoja teściowa może się potknąć i upaść.
Mnie też jest przykro.
Całymi dniami wszystko załatwiam.
Ale to nic.
Zorganizujemy wesele gdzie indziej w tym samym czasie.
Albo w innym.
Wiesz, że Rahul nie ma czasu.
Nie słyszę cię.
Szaleje burza, drzewa się przewracają...
Mamy kłopoty.
To moja siostra.
Trzymaj ten słup, bo się przewróci.
Co ty wyprawiasz?
Nie płacz, wszystko będzie dobrze.
Panie Arjun!
Nie krzycz, rozmawiam.
Kiedy przyleciałaś?
Co jest grane?
Siostra się wystraszyła!
A co myślałaś? Że odwołam wesele?
Oszalałaś? Patrz, jak tu ładnie.
To jaśmin.
A to hibiskus.
- Spójrz na moich gości. - Przyjechali ze mną.
Z tobą?
- Dzień dobry. - Wesele aktualne?
Tak, aktualne.
Tak się tego nie ogłasza.
Mówiłem, że aktualne.
Powiedziałeś, że nie może się odbyć.
- Kiedy? - Wczoraj.
Bracie...
To wariat.
Mówię mu jedno, słyszy drugie, a robi trzecie.
- A on... - Nie możecie się tu pobrać.
Dlaczego?
To bardzo dziwne miejsce.
- Ludzie krzyczą. - Ja krzyczę.
- Ktoś poparzył mi tyłek. - Ja.
- Vadhusur przyjdzie. - Już tu jest.
No właśnie.
Problem z głowy.
Przepowiednia Govinda Maharaja się spełniła.
Spojrzała na mój horoskop i powiedziała:
„Kiedyś umrzesz jako królowa w wielkim pałacu”.
Już za dwa dni.
Cicho. Muszę z tobą porozmawiać.
Mów.
Dobra.
- Czemu ciągle zmieniasz zdanie? - Chodźmy.
Czemu chcesz tu urządzić wesele?
Bo goście już tu są.
A duchy?
- Co z nimi? - Do diabła z...
Mieszkasz w hotelu. Co cię to obchodzi?
Zostaniesz tu tylko do wesela.
Potem możesz wyjechać.
Tylko nic nie mów, ja się wszystkim zajmę.
- Dobrze. - Wujku!
Generator naprawiony, więcej nie zabraknie prądu.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Żadnych problemów?
- Wyrzuć go stąd. - Dlaczego?
Bo są tu kobiety!
Nie chcę tu takiego babiarza.
Arjun.
Z tego, co mówisz,
wnoszę, że Vadhusur nigdy nie odszedł.
Stał się silniejszy.
Niepokoi mnie to,
bo od śmierci Dushyanta
nic takiego nie miało miejsca.
Ktoś musiał znów go wskrzesić.
Co teraz zrobimy?
Wesele musi odbyć się w tym domu?
Astrolog pana młodego twierdzi,
że jeśli nie odbędzie się tam,
nie może się odbyć nigdzie indziej.
Jest tylko jedno wyjście.
Musisz zmienić termin.
Skończ wesele przed południem.
Przed zachodem słońca nowożeńcy muszą przekroczyć Ganges.
Cała ta rozmowa jest poufna.
Nic nie mów krewnym pana młodego,
bo pomyślą, że wasza rodzina jest przeklęta.
Nic złego się nie stanie, obiecuję.
Ale musisz otworzyć salę modlitewną dziadka.
Znajdź klucz.
Klucze muszą być w domu.
Pobłogosław mnie.
Błogosławię.
Co tam chowasz?
Dwanaście muszli w domu śmierci.
To znaczy...
że poświęcono dwanaście kobiet.
Jeszcze jedna i Vadhusur wróci do życia.
Według tego horoskopu
dwie osoby na pewno zginą.
To nieuniknione.
Poczekaj tu, pójdę po klucze.
Jest tam kto?
Kto tam?
To ja, Arjun.
Dzień dobry.
- Ja... - Czego chcesz?
Potrzebuję kluczy do sali modlitewnej dziadka.
Tu ich nie ma.
Wszystko ci oddałem.
Proszę posłuchać... Pomoże mi pan?
Może są w szafce na górze.
Kiedyś przynosił je tam po rytuałach.
Powiedziałem nie.
Nie rozumie pan.
Tu nie ma kluczy!
Wynoś się.
Czemu nie chcesz mi ich dać?
Zostaw go...
i wyjdź.
Kim pan jest?
Arjun?
Co się stało?
Arjun!
Powiedziałem...
wyjdź.
Guru ji?
Ty żyjesz?
Nie będę się przed wami tłumaczyć.
Sfingowałeś swoją śmierć?
Następnym razem trafię.
Najważniejsze jest dla mnie życie syna.
Syna?
Chodź, Arjun.
Wynocha!
Chodźmy.
Idziemy!
Czemu nie odpowiadasz?
Dziadek żyje,
a ty nazywałeś go guru.
Nie wiem, co się dzieje.
Obiecałem żonie...
że nie powiem dzieciom o jej przeszłości.
Myślałem, że zostawiłem to miejsce za sobą.
Czas, żeby Arjun poznał prawdę.
Powiedz mu to, co mnie.
Jaką prawdę?
Nie jestem twoim ojcem.
Co?
Ja i Madhav byliśmy uczniami Dushyanta Guru ji.
A Madhav był jego synem.
W tamtych czasach Mangalpur był centrum nauki i kultury.
Ludzie z całego kraju przyjeżdżali studiować Wedy,
Upaniszady, muzykę i taniec.
Wszyscy uczyliśmy się w aszramie guru Gopaldasa.
Vasudev.
Tak.
Proszę.
To girlanda matki Sity.
Ktoś może ją podeptać.
Zostaw ją na dachu nad drzwiami.
Tak jest.
Yashoda, córka Jeetendra Bandhopadhyay,
przyjaciela guru z Kalkuty,
przyjechała uczyć nas tańca klasycznego.
Zatrzymała się w tym samym pałacu co my.
Najpierw tylko się przyjaźniliśmy,
ale z czasem
nasza więź się pogłębiła.
Nie wiedziałem, że podoba się komuś jeszcze.
Co to za śpiewy?
Mantrę trzeba wymawiać wyraźnie.
To nie przypadkowe dźwięki.
To jest właściwa wymowa.
Spójrz na Vasudeva.
Ucz się od niego.
Skupcie się na mantrach.
Pokażę wam, jak poważne są konsekwencje błędu.
Wiecie, co jest obowiązkiem naszej rodziny?
Powstrzymanie Vadhusura przed powrotem.
Wieki temu plemię Adhura
próbowało go wskrzesić, śpiewając mantry od tyłu.
Ktokolwiek go wskrzesi,
spełni wszystkie swoje marzenia,
ale na zawsze pozostanie jego niewolnikiem.
Dlatego każę wam śpiewać wyraźnie.
DO PRZODU
Kłaniam się lordowi Sziwie
Kiedyś przed to salą siedzieli kapłani
i od świtu do zmierzchu śpiewali mantry,
żeby Vadhusur
nie mógł się wybudzić.
Ale dziś to niemożliwe,
dlatego stworzyłem to urządzenie.
Włączam je o wschodzie słońca i wyłączam o zmierzchu.
Te mantry pozbawiają go sił.
Tak będzie już do końca świata?
Nie.
Vadhusur nie może się odrodzić,
jeśli ktoś nie wskrzesi go
przez 36 tys. pełni księżyca.
Kiedy się poznaliśmy,
założyłeś mi girlandę.
Dziś ja założyłam ci pierścionek.
Teraz wystarczy, że ja założę ci girlandę,
a ty dasz mi pierścionek.
I weźmiemy ślub.
Potem przyszedł festiwal Navratri.
W Mangalpurze świętowano go z wielką pompą.
Historię o tym, jak Vrikshni zabiła Vadhusura
odgrywano w każdej dzielnicy.
My też wystawiliśmy swoją wersję.
Yashodha grała Vrikshni, a Madhav Vadhusura.
W tych splątanych oczach Słowa nie chcą się rozwikłać
Sen przepływa przez miękkie Pachnące marzenia
- Moja miłość nie jest fałszywa... - Wierz mi, kochanie
Sen przepływa przez miękkie Pachnące marzenia
Kochanie Moje serce jest niespokojne bez ciebie
Kochanie
Te upajające oczy Wylewają swoje sekrety przez moje usta
To serce tylko kłamie Dlaczego nie powie prawdy?
Te upajające oczy Wylewają swoje sekrety przez moje usta
To serce tylko kłamie Dlaczego nie powie prawdy?
Twoje słodkie słowa Sprawiają, że moje serce przepełnia się
Z tymi ostrymi jak sztylet oczami Czekałem na brzegu rzeki
Przytul mnie mocno Zamieszkaj w moim sercu, kochanie
Przytul mnie mocno Zamieszkaj w moim sercu, ukochany
Moje trzepoczące serce Rozsiewa wszędzie kolor
Będziesz księżycem A ja twoim kochankiem, ukochana
Kochanie Moje serce jest niespokojne bez ciebie
Kochanie
W tych splątanych oczach Słowa nie chcą się rozwikłać
Sen przepływa przez miękkie Pachnące marzenia
W tych splątanych oczach Słowa nie chcą się rozwikłać
Moja miłość nie jest fałszywa Wierz mi, kochanie
Miękkie, pachnące marzenia
Moja miłość nie jest...
Miękkie...
Miękkie, pachnące...
Dziś, w dniu Ashtami,
mam dla was radosne wieści.
Mój ulubiony uczeń, Vasudev
i Yashodha, córka mojego przyjaciela, powiedzieli mi,
że się kochają.
Rozmawiałem z obiema rodzinami
i dziś ogłaszam ich ślub.
Nie...
Kto wskrzesi Vadhusura,
spełni wszystkie swoje życzenia.
DO TYŁU DO PRZODU
Madhav!
Co ty tu robisz?
Co się dzieje?
Kto majstrował przy urządzeniu?
Ja.
Coś ty narobił?
Czemu to zrobiłeś?
Bo chcę Yashodhy.
Odebrałeś mi ją.
Ośmieszyłeś mnie przed nią.
Wolałeś ucznia od własnego syna.
Przez ciebie Yashodha mnie zostawiła.
Ale jest moja!
Skoro mi jej nie dasz, to dobra.
Vadhusur mi ją zwróci!
Synu, dam ci, co zechcesz.
Ale nie rób tego.
Nie budź Vadhusura.
Błagam cię.
Błagam.
Nie rób tego!
Nie rób!
To dla ciebie.
Co dasz mi w zamian?
Dzięki tobie jestem tym, kim jestem.
Zrobię, co tylko zechcesz.
Więc zapomnij o Yashodzie.
To twoja zapłata.
Jak to?
Madhav ją kocha.
Dałeś mi słowo.
Jeśli je złamiesz,
przeklnę cię
i nigdy nie zaznasz szczęścia.
Nie mów tak.
Ja...
zrobię, co zechcesz.
Obiecaj mi jeszcze jedno.
Że nikomu nie powiesz,
o co cię poprosiłem.
Cokolwiek się dzieje, pomogę ci.
Powiedz, co się stało.
Dev...
Co z nim?
To zły człowiek.
Nie wierzy w małżeństwo.
Chciał tylko mojego ciała.
Sam mi to powiedział.
To straszne.
Co teraz powiesz rodzicom?
Jutro przyjadą z całą rodziną.
Wolę umrzeć niż poślubić kogoś takiego jak on.
Wiesz...
twój ojciec jest w stanie krytycznym.
Marzył, żebyś wyszła za mąż.
Nie zniesie tego.
Zrób coś.
Wyjdziesz za Madhava?
Yashodha za niego wyszła.
Guru już nigdy nie wrócił na pustelnię.
Ja też postanowiłem wyjechać z Mangalpuru.
Kiedy ostatni raz odwiedziłem guru,
widziałem w jego oczach strach.
Bał się, że nie uwolnił syna spod wpływu Vadhusura.
Oszczędź go.
Oszczędź mojego syna.
Zabij mnie.
Zabierz mnie stąd.
Tamtej nocy
uciekliśmy z Mangalpuru...
i nigdy nie wróciliśmy.
Pewnego dnia
Yashodha powiedziała, że jest w ciąży.
Poślubiłem ją...
i obiecałem...
że wychowam jej dziecko jak własne.
Tym dzieckiem byłeś ty.
Spłodzenie syna nie czyni kogoś ojcem.
Czyni go nim miłość.
To, co zrobił Dushyant, też było aktem miłości.
Wszystko, co się dzieje, to część jego planu.
To, co mówił Dushyant
to prawda.
Posłuchajcie.
W tej epoce zostały tylko dwie pełnie księżyca.
Jeśli Vadhusur nie zostanie wtedy wskrzeszony,
Dushyant nigdy nie zdejmie z syna klątwy.
Wiedział, że w Mangalpurze nie można brać ślubów.
Ale zaczął mówić ludziom, że to bezpieczne
i że nic złego się nie stanie.
Nie było chętnych,
więc sfingował własną śmierć, żebyś tu przyjechał.
Bo wiedział o tobie wszystko,
nawet to, że twoja córka bierze ślub.
Zastawił pułapkę, a ty w nią wpadłeś.
Nie wiem, jakie ma moce,
ale zrobię wszystko, żeby go powstrzymać.
Nasz plan się uda.
Planuj ślub.
Dziękujemy.
O piękności, o piękności Ten pierścień nosi twoje imię
Panna młoda błyszczy
Całkiem oczarowana panem młodym
Panna młoda błyszczy
Całkiem oczarowana panem młodym
To błogosławieństwo Spływa prosto z mojego serca
Niech korona radości Na zawsze spocznie na twojej głowie
Z klejnotami muśniętymi księżycem Ochroniłem ich oboje przed krzywdą
O piękności, o piękności Ten pierścień nosi twoje imię
O piękności, o piękności Ciągle skanduję twoje imię
O piękności, o piękności Ten pierścień nosi twoje imię
O piękności, o piękności Ciągle skanduję twoje imię
Oddałbym wszystko tylko dla ciebie Straciłbym siebie po zdobyciu twego serca
Niech złe oko nigdy cię nie dotknie Niech omija cię wszelkie zło
Panna młoda gotowa jest poznać Pana młodego
Z klejnotami muśniętymi księżycem Ochroniłem ich oboje przed krzywdą
Pierścień nosi twoje imię
O piękności, o piękności Ciągle skanduję twoje imię
Panna młoda błyszczy
Całkiem oczarowana panem młodym
To błogosławieństwo Spływa prosto z mojego serca
Niech korona radości Na zawsze spocznie na twojej głowie
Z klejnotami muśniętymi księżycem Ochroniłem ich oboje przed krzywdą
O piękności, o piękności Ten pierścień nosi twoje imię
O piękności, o piękności Ciągle skanduję twoje imię
O piękności, o piękności Ten pierścień nosi twoje imię
O piękności, o piękności Ciągle skanduję twoje imię
Konkretnie powiedziałem, że pomyślny czas na ślub przypada na noc,
dlaczego więc zmieniliście porę na dzień?
Jak śmiecie?
Zrobiliśmy to, co kazał guru Vashist.
To dla mnie obraza.
Wielka obraza.
A nigdy nie zostaję w domu, gdzie się mnie nie szanuje.
Wychodzę.
Róbcie, co chcecie.
Niech pan się nie gniewa.
Proszę nam wybaczyć.
Jest pan dla nas źródłem wszelkiej radości.
Zrobimy, co pan każe albo odwołamy wesele.
Co się stało?
Spytaj ojca.
Proszę pana...
Ani słowa!
Niech pan posłucha.
Czemu guru Vashist zmienił...
Żaden z niego guru.
On nie jest astrologiem, ja jestem.
Wyznaczyłem godzinę ślubu po dokładnych obliczeniach.
To była 20.30.
Przestudiowałem horoskopy urodzeń państwa młodych.
Jak coś wam się nie podoba, znajdźcie córce innego męża.
Skoro tak,
to dobrze.
My też nie chcemy tego ślubu.
W czym problem?
Czemu nie możemy się pobrać o wyznaczonej godzinie?
Nie zrozumiesz tego.
To obraza dla nas wszystkich.
Rahul, pakuj się.
Idziemy.
Rahul!
Wychodzę... pogadamy później.
Rahul.
Powiedz mi chociaż, o co naprawdę chodzi.
Ani przez chwilę o mnie nie pomyślałeś.
W zamian za wszystko, co dla mnie zrobiłeś,
mogę tylko
nie wyjść za Rahula.
Ani za nikogo innego.
Posłuchajmy ich.
Stracimy Meerę na zawsze.
Już ją tracimy.
Sam widzisz.
Wiesz, jaka jest uparta.
Czego chcecie?
Co mam zrobić?
Pozwól jej wyjść za mąż.
Arjun?
Jeśli ślub odbędzie się po zmroku, Meera umrze.
Cokolwiek się stanie, ochronię ją.
Obiecuję.
Hej.
Mamy benzynę do generatora?
Tak. Raju go pilnuje.
Niech siedzi tam całą noc i go nie włącza.
Dobrze, proszę pana.
Śpiewajcie dalej.
Chyba idzie burza.
Dobrze, że już po rytuałach.
Chodź.
Szybko.
- Gdzie mnie zabierasz? - Cicho.
Chodź.
Zostań tu.
Nie ruszaj się.
I nie gaś światła.
Nie otwieraj drzwi, aż ci nie powiem. Jasne?
- Nie ruszaj się stąd. - Co się dzieje?
Nic. Później ci powiem.
Nie ruszaj się i nie gaś światła.
Nie otwieraj drzwi, aż ci nie powiem!
Słuchajcie wszyscy.
Zostańcie w pokojach, aż wróci prąd.
Rozumiecie? Nie wychodźcie.
- Jaggu. - Tak?
Sprawdź, co z generatorem. Szybko.
- Idź. - Sukhi.
Jaggu, posłuchaj.
Zamknij wszystkie drzwi od zewnątrz.
- Ale... - Rób, co mówię.
- Gdzie Meera? - W swoim pokoju.
Idźcie do środka. Wszędzie jest szkło.
Możecie się zranić.
Meera?
Meera!
Z drogi.
Meera.
Meera!
Meera.
Meera?
DO TYŁU
DO PRZODU
Kłaniam się lordowi Sziwie
Utnij jej głowę i przynieś mi jej naszyjnik.
Meera!
Madhav!
Meera!
- Kto to był? - Idziemy.
- Gdzie jesteśmy? - Cicho.
Chodź.
Tato.
Arjun... Arjun.
Arjun.
Chodź.
Meera.
Powoli, kochanie.
Chodź, kochana.
Tak, chodź.
Dalej.
- O tak. - Co tu się dzieje?
Jak się tu znalazłam?
- Nic. - Jak...?
Wszystko w porządku.
To tylko zły sen.
Bracie.
Posłuchaj...
Później wszystko ci opowiem.
Ale obiecaj, że nikomu nie powiesz, co widziałaś.
Obiecaj.
Proszę pana...
To wszystko dzięki pana błogosławieństwom.
W końcu to zrozumiałeś.
Daj mu podwyżkę.
Nie.
Nie pracuję dla pieniędzy,
tylko dla dobra ludzi.
Proszę ją przyjąć.
- Nie. - Proszę.
Tak ładnie prosi. Niech pan się zgodzi.
Bierz ją, na miłość boską.
Dobrze.
To chyba wyjątkowy bonus.
Bardzo.
Czemu zamykasz drzwi?
Nie chcę, żeby ktoś widział,
- jaki bonus dostaniesz. - Niesamowite.
Bo to banda zazdrośników.
Czytałeś kiedyś swój horoskop?
Tak.
Pisano tam, że dostaniesz w twarz?
Nie...
Stań prosto.
Posłuchaj.
Horoskopy czasem się mylą.
Czemu? Bo piszą je ludzie.
Bóg wie więcej niż ty czy ja.
Nikomu o tym nie mów.
Teraz już niczego się nie boję,
skoro już po ślubie.
Jak komuś powiesz,
to cię wychłostam.
Co jest? Czemu płaczesz?
Czemu płaczesz? Oszalałeś?
Uśmiechnij się.
No dalej. Idziemy.
Ma świetne poczucie humoru.
Dostałeś podwyżkę?
Pokaż.
Obiecał pan.
Dałem mu słowo.
Chodźmy.
Kretyn.
Więc Vadhusur był zmyślony?
Mówiłem, że to bzdura.
Dobrze, że wszystko się udało.
Ja też dzisiaj wyjeżdżam.
Gdzie?
Pamiętasz, co obiecałaś?
Co?
Nie wygłupiaj się.
Nie wyjeżdżaj bez odpowiedzi.
Jakiej odpowiedzi?
Pamiętasz moje oświadczyny? Miałaś odpowiedzieć po weselu.
Słuchaj,
nie chcę cię dłużej okłamywać.
Nie jestem pisarką.
Przyjechałam tu szukać zaginionej siostry.
Chciałam poznać prawdę
bez niczyjej wiedzy.
To moja siostra Chitra.
Byłyśmy bliźniaczkami.
Nie wiem jak, ale zginęła w dniu ślubu.
Ciała nie znaleziono.
Może nigdy nie poznam prawdy.
Nieważne.
Podobasz mi się,
ale mam już męża.
Będziemy w kontakcie.
Chodźmy.
Rozumiemy wszystko
poza jednym.
Czemu tylko Arjun widział duchy?
Bo na moment zmarł od porażenia prądem.
A tylko umarli widzą umarłych.
Potem wszyscy wrócili do Londynu?
Nie.
Arjun został...
żeby uwolnić duszę ojca.
Od 24 lat
przeprowadza dla niego rytuały.
Tyle może dla niego zrobić.
To wszystko prawda, czy to tylko historyjka?
Wierzcie, w co chcecie.
Pociąg już jest.
Dziękujemy, wujku.
Chodźcie.
Posłuchajcie, dzieci.
Bądźcie szczęśliwi i dbajcie o siebie.
Ale pamiętajcie...
że na świecie jest wiele duchów.
Napisy: Weronika Jasik