(ปีศาจของฉัน)
ไอ้นี่
จับตัวได้สักที
ถ้าเจอลูกพี่เรา ฝากสวัสดีเขาด้วยนะ
จองกูวอน
โดโดฮี
มาเอาไร
ฉัน…
เป็นบอดี้การ์ดของบอดี้การ์ด
อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา
ทำไมต้องมีปัญหากับการชาร์จแบตทุกที
อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา
จับเธอไว้ จับไว้ๆ
จองกูวอน
เต้นแทงโก้
เป็นไหม
แทงโก้เหรอ
เวลาเต้นแทงโก้ การเชื่อใจคู่เต้นคือสิ่งสำคัญ
ยังจะมีอารมณ์มาเต้นแทงโก้อีก
จัดการมัน
ข้างหลังมีมีด
ไอ้เวรพวกนี้ จู่ๆ พวกแกจะเต้นทำบ้าอะไรวะ
ตั้งสติให้ดีสิวะ
อะไรเนี่ย
"กฎข้อแรกของบอดี้การ์ด"
"เฝ้ามองแต่เธอคนเดียว"
"ข้อสอง"
"อย่าห่างจากเธอ"
"และข้อสาม"
"ห้าม…
ตกหลุมรักเธอเด็ดขาด"
เป็นอะไรไป
โอเคไหม
เมื่อกี้ฉันแจ้งเหตุ…
ออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ
จองกูวอน
จองกู…
จองกูวอน
ประตูกำลังปิดค่ะ
นี่มันอะไรกัน…
(ตอน 5 คุณเท่านั้น)
(มูลนิธิซอนวอล)
อะไรน่ะ บาดเจ็บเหรอ
เอากล่องปฐมพยาบาลมา
- ไหนดูซิ - นี่ใครจะลอบสังหารฉันเนี่ย
ทำไมดาบนี่มันคมจัง
ดาบเหรอ
แหม เดี๋ยวนี้ดาราจินของเราเอาใหญ่แล้วนะ
ต้องเล่นถึงเบอร์ไหน
จนให้มีดปลอมทู่ๆ นี่บาดเอาได้
ขอบใจๆ
ไม่ดูพร็อพดาบให้ดีหรือไง
อันนี้แหละ
ไม่ต้องเลย ฉันทำเอง
การแสดงก็ใกล้เข้ามาแล้ว ประธานไม่เห็นจะสนใจเลย
แต่ก็ยังมีผมตามประกบดาราจินตลอดนี่ไง
- แค่ผมไม่พอเหรอ - ก็แหงน่ะสิ
จริง ก็แหงแหละ
ประธานมีอะไรในกอไผ่ กับโดโดฮีจริงๆ หรือเปล่า
- หือ - ก็ป่านนี้แล้วเขายังไม่เลิกงานอีก
ตัวติดกับยัยนั่นทั้งวัน
โธ่
ก็รู้นี่ว่าประธานมีกำแพงในใจสูงแค่ไหน
ขนาดดาราจินคลั่งรักแต่เขามาเกิน 20 ปีแล้ว
เขาก็ไม่สะเทือนสักนิด…
เดี๋ยวเหอะ
ก็เหมือนจะสะเทือนอยู่มั้ง
ไงก็เถอะ ผมจะสื่อว่า
หัวใจของประธานเนี่ย อย่างกับไอศกรีม
ที่ถูกแช่ลืมในก้นช่องฟรีซมา 200 ปี
มันแข็งโป๊กซะจน สูญเสียฟังก์ชันของตัวเองไปแล้ว
ถึงเขาจะดูปกติมาก แถมรูปโฉมก็งามเกินเรื่องเกินราว
แต่ที่ 200 ปี…
แต่ที่ 200 ปีมานี้ เขาโสดมาตลอดมันก็มีเหตุผลไง
แต่ฉันไม่สบายใจยังไงไม่รู้
เซนส์ฉันบอกว่ายัยนี่ต้องมีอะไร
ไม่มีหนทางอื่น นอกจากเป็นบอดี้การ์ดแล้วจริงๆ เหรอ
สำหรับตอนนี้ วิธีนี้คือดีสุดแล้วนะ
พักก่อนไหม
ไม่ต้องหรอก แค่นี้เอง
เวลาก็ไม่มีแล้ว
ขออีกทีนะคะ
ต้องมีอะไรผิดพลาด
ฉันกับมนุษย์ที่ต่ำต้อยเนี่ยนะ
หรือว่า
เป็นเพราะรอยสักเหรอ
เดี๋ยวนะ
ไอ้สายตายี้ฉันสุดชีวิตนั่นคืออะไรก่อน
ห่วงแต่จะจับข้อมือฉันอยู่หยกๆ
ไหงตอนนี้มาทำเหมือน ฉันเป็นมนุษย์ล่องหนซะงั้น
นี่ฉันต้องถูกกระทำแบบนั้นด้วยเหรอ
มีแค่ฉันที่ใจเต้นโครมครามซะที่ไหน
ตัวเองก็เหมือนกันแหละ
แล้วทำไมจู่ๆ ก็แข็งกระด้างเฉย
เดี๋ยวก็อบอุ่น เดี๋ยวก็เย็นชา
เป็นอเมริกาโน่เย็นร้อนๆ หรือไงไม่ทราบ
เขาจะเย็นหรือจะร้อน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่
ฉันแค่ไปตามทางของฉันก็จบ
ฉันวอแวมามากพอละ
(กำหนดการพรุ่งนี้ นัดบอด)
ไม่ได้ ฉันต้องรู้ให้ได้
ว่าความรู้สึกที่เขามีให้ฉัน คือร้อนหรือเย็น
(มูลนิธิซอนวอล)
ฉันเอาจริงละ
จะวอแวเป็นครั้งสุดท้ายนี่แหละ
ฉันไม่ได้แปลกไปหรอก
ก็แค่ผลข้างเคียงจากการสูญเสียพลัง
ถ้าเขาถามว่าทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาหา
ก็แค่ตอบไปว่าอยากรู้
ว่าไอ้พวกง่อยก่อนหน้านี้คือใคร จนนอนไม่หลับ
ฉันบุกมาหาตอนค่ำๆ มืดๆ โดยไม่ได้บอกก่อน
ถ้าเขามีใจให้ฉัน ก็คงจะดีใจจนเนื้อเต้น
แต่ถ้าไม่มีใจให้ฉัน ก็คงเหวี่ยงใส่และรำคาญแหละมั้ง
แค่วินาทีเดียวก็พอ
เพราะสายตาเขาที่สบตาฉันในหนึ่งวินาทีนั้น
มันหลอกกันไม่ได้
คุณเป็นใคร
คุณนั่นแหละเป็นใคร โจรหรือไง
คุณดูทรงจะเป็นโจรกว่าอีกไม่ใช่เหรอ
คุณก็ดูทรงจะไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้นนะ
โดโดฮีเหรอ
- รู้จักฉันเหรอ - ไม่รู้จักฉันเหรอ
จำหน้าดาราจินไม่ได้เนี่ยนะ
ฉันมากกว่ามั้งที่เป็นดารา ไม่ใช่คุณ
ออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาช่วงเวลานี้
ฉันขอไม่ออกนะ เพราะฉันก็เกี่ยวข้องกับที่นี่
คุณจะเป็นอะไรได้
ฉันมีความสัมพันธ์พิเศษกับประธานของที่นี่
จองกูวอน
ไฟก็เปิดอยู่นี่
ไปไหนของเขานะ
เขาก็ไม่ได้ดูเป็นเด็กเรียนขนาดนั้นนี่
เอาไว้ตกแต่งแหละ
สะสมนาฬิกาวินเทจเป็นงานอดิเรกเหรอ
แต่ทำไมเหมือนกันหมดเลย
ตัวเลข…
ไม่มีอะไรธรรมดาเลยสักอย่าง
มารยาทแบบไหน ถึงมาแตะต้องข้าวของคนอื่น
นั่นไดอารี่หรือไง
จะเหวี่ยงไปไหน
ไม้กางเขนเหรอ
ยัยเหลี่ยมจัดนี่
อะไรน่ะ
ทำไมแต่งตัววับๆ แวมๆ
เธอไม่ไปซ้อมหรือไง
เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น…
พี่จ๊ะ
บอกแล้วไงว่าอย่าโชว์เนื้อหนัง ต่อหน้าผู้หญิงคนอื่น
- "พี่จ๊ะ" เหรอ - ขืนเป็นงี้
ถึงพี่จะก่อกำแพงสูงแค่ไหน พวกนางก็จะตามวอแวไม่เลิกนะ
เหมือนแมลงวันน่ะ
ไม่ต้องมาเพ้อเจ้อ เธอไปทำงานของเธอเถอะ
อยู่ต่อหน้าคนอื่นแล้วทำเป็นโหดตลอด ทีอยู่กันสองคนไม่เห็นเป็นงี้เลย
น่ารักอะ
อีกเดี๋ยวลงมาที่โรงละครด้วยนะ
มีเรื่องจะปรึกษา
ไอ้คำว่าผู้เกี่ยวข้องน่ะ
เอาไว้พูดถึงคนที่มีความสัมพันธ์กัน แบบเรานะคะ
นั่นใครเหรอ
ไม่จำเป็นต้องรู้
เมื่อกี้เราเกือบจะฆ่ากันตายแล้ว
ฉันว่าฉันต้องรู้ไว้ว่าฉันเกือบฆ่าใครตาย
ถ่อมาถึงนี่คนเดียวในเวลานี้ เพื่อจะขุดคุ้ยชีวิตส่วนตัวฉันเหรอ
เปล่านะ
ไม่ไง ก็ฉัน
เห็นนายกลับไปแบบนั้น
ฉันเลยคาใจ
ฉันแค่ไม่อยากอยู่กับเธอก็เท่านั้น
แต่เธอก็ยังจะมาหา
แล้วทำตัวน่ารำคาญอีก
ฉันทำอะไรผิดเหรอ
- ก็เปล่า - แล้วทำไมทำแบบนี้กับฉัน
ฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องใจดีกับเธอนี่
มีอะไรจะพูดอีกไหม
ฉันคงพลาดไป
โทษทีนะที่ทำให้รำคาญ
โดโดฮี
เธอนี่ก็สำคัญตัวผิดใหญ่โต
หัวหน้าพัค โดโดฮีกำลังออกไป
ฝากดูด้วยว่าเธอถึงบ้านปลอดภัยไหม
เช็กของในล็อกเกอร์หมายเลข 17 ด้วย
ดูเหมือนจะตอบสนองต่อยาได้ดี
แต่รอดูกันต่อไปดีกว่าครับ
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษใช่ไหม
ก็ไม่มีอะไรมาก
ผมฆ่าคนตายครับ
อ๋อครับ
อะไรนะ
เช็กว่าฟังอยู่หรือเปล่าน่ะ
ไอ้บ้านี่
- ดื่มเลยครับ - ครับ
ผมนึกว่าท่านประธานดื่มเหล้าไม่ได้ซะอีก
ไม่ใช่ดื่มไม่ได้ แต่อดใจไม่ดื่มน่ะครับ
ที่ผ่านมาท่านคงลำบากน่าดู กับการอดใจอะไรหลายๆ อย่างนะครับ
ขอบคุณที่ช่วยเรื่องทีมตรวจสอบไว้ อย่างไวเลยนะครับ
เสถียรภาพของบริษัทสำคัญที่สุดอยู่แล้วครับ
จะทำแบบนั้นได้ เราก็ต้องรีบเติมเต็มช่องว่างของคุณแม่
ถึงตาเหล่ากรรมการ ช่วยออกหน้าแทนอีกครั้งแล้วนะครับ
พินัยกรรมของท่านประธานใหญ่ แพร่เป็นข่าวออกไป
จนคนเชียร์กันใหญ่ว่าซีอีโอหญิง อายุน้อยสุดในประวัติศาสตร์ถือกำเนิดแล้ว
จะให้เราผลักดันท่านประธานโนซอกมิน
ก็น่าลำบากใจอยู่นะคะ
โดฮีเป็นเหมือนน้องสาวสำหรับผม แต่ผมได้เรียนรู้จากเธอเยอะเลย
เธอจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้โลกเห็นแน่ๆ ครับ
แต่ว่า
ถ้าเราปล่อยให้พวกกลายพันธุ์แบบนั้น มีรุ่นต่อไปออกมาเรื่อยๆ
โลกเราอาจจะกลับตาลปัตรได้นะครับ
โลกเราทุกวันนี้ไม่ได้ง่ายดายแบบนั้น
คนเราอาจจะทนกับอย่างอื่นได้ แต่ไม่ทนกับความไม่ยุติธรรมหรอกนะครับ
การสืบทอดธุรกิจด้วยสายเลือดบริสุทธิ์
คนสมัยนี้อ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้มาก
พวกเราที่ต้องคอยเกรงใจผู้ถือหุ้น จะไปมีอำนาจอะไรได้ล่ะครับ
ยังไม่เข้าใจที่ผมจะสื่อสินะครับ
งั้นผมจะบอกให้ฟัง
ไม่นานมานี้พวกคุณได้รับ
ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากผู้รับเหมารายย่อยใช่ไหมครับ
"คณะกรรมการสั่งยุบทีมตรวจสอบ ซึ่งเป็นคำสั่งสุดท้ายของประธานใหญ่
และรับเงินจากผู้รับเหมารายย่อย"
แบบนั้นก็เหมือนสารภาพว่า พวกคุณทุจริตมาโดยตลอดเลยนะ
แต่ท่านประธานโนซอกมินเป็นคนสั่งเอง…
ผมน่ะเหรอครับ
ลูกชายที่จมอยู่กับความเศร้า หลังจากคุณแม่เสียไป
จะทำเรื่องผิดบาปขนาดนั้นเลยเหรอครับ
ผมไม่ใช่คนให้เงิน และไม่ใช่คนรับเงินด้วยซ้ำ
เอาอะไรมาพิสูจน์ล่ะ
ความผิดนั่นเกิดจากความโลภ ของพวกคุณเอง ไม่ใช่ผมสักหน่อย
ไม่ว่าในอดีตหรือทุกวันนี้ โลกเราก็ไม่เคยจะง่ายหรอกนะครับ
ถ้าไร้อำนาจ ก็จะถูกเหยียบย่ำ
และถูกกลืนกิน
มีแค่วิธีเดียวที่คนไร้อำนาจ จะอยู่รอดในที่แบบนั้น
ก็คือการเกาะคนมีอำนาจที่สุดไว้
มีแค่นั้นแหละครับ
เออใช่
ฉันมันบ้า
หัวหน้าทีมชาน่ะ
เขาทำงานให้แกมานานแค่ไหนนะ
เกือบๆ สองปี ก่อนเขาจะย้ายไปอยู่มีแรกรุ๊ปครับ
แกไม่รู้สึกถึงพิรุธ ตอนที่เขาทำงานให้เลยเหรอ
ครับ ก็ไม่นะ
หมอนั่นใจกล้าไม่เบา ถึงได้ยักยอกเงินบริษัทไป
ใจกล้าอะไรกันครับ
ความโลภแรงกล้าต่างหาก
ก็ถูกของแก
ถ้าพูดจบแล้ว ผมขอตัวนะครับ
(ไอบูโพรเฟน)
ตกใจไปได้
ฉันไม่รู้ว่าคุณเข้ามานี่คะ
ช่วงนี้โดกยองมันทำอะไรอยู่
ไม่รู้ค่ะ
แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย
ทานข้าวหรือยังคะ
นี่มันกี่โมงเข้าไปแล้วล่ะ
ไม่ออกแฮะ
(ถังทิ้งเสื้อผ้า)
บราโว่
นี่สิดาราจินของเรา
ขนาดบาดเจ็บอยู่นะเนี่ย
เหลือเชื่อ
เป็นไงบ้าง ประธาน
ดีเลย
แต่ฉันเต้นผิดตลอดเลยนะ
แถมผิดจังหวะด้วย
งั้นเหรอ
ประธานเอาแต่ยุ่งตลอด แถมตอนนี้ก็ไม่มีสมาธิเลยสักนิด
เดี๋ยวนี้ประธานเหมือนกับ เหลือแต่กายหยาบเลย
ประธานของเรานี่กายหยาบเด็ดสุดนะ เหลือแค่นั้นก็พอแหละ
งั้นก็อย่าให้ผิดจังหวะสิ
ทีนี้พอใจยัง ฉันไปนะ
(คนลงมือ)
(อะบราซัสเข้าร่วมแล้ว)
(อะบราซัส: ในวิดีโอไม่เห็นจะมีอะไรเลย)
ฝีมือหมอนั่นครับ
ไอ้คนน่าสงสัยที่อยู่ใกล้เธอ
มันไม่ธรรมดานะครับ
ขนาดรุมกันหลายคนยังเล่นงานไม่ได้เลย
(อะบราซัส: ก็ชัดเลยสิ ว่าหมอนั่นเจ๋งกว่านาย)
(ยิ่งเป็นเหยื่อที่ล่าได้ยาก ยิ่งสะใจมากเวลาที่ได้มาไง)
(ล่าเหยื่อให้ได้ แล้วความกระหายก็จะหมดไป)
เมื่อไหร่ที่หมอนั่นไม่อยู่
ผมจะลงมือทันทีครับ
(ปิด)
อรุณสวัสดิ์ครับ
ค่ะ อรุณสวัสดิ์
อันนี้คือของคราวก่อนใช่ไหม
ลมหนาวนี่แบบว่า เย็นจนเสียวสันหลังวาบเลยนะ
แต่ก็นะ ไม่โดนเฉดหัวก็บุญแล้ว
ถ้าฉันเป็นประธานนะ ป่านนี้เฉดหัวออกไปนานแล้ว
ท่านประธานเปลี่ยนเฉดสีผมเหรอครับ
อือ เธอเปลี่ยนเฉดสีผมมา
คนอะไรบื้อเกิน
ผมบื้อตรงไหนกันครับ
คนอื่นเขาออกจะชอบ ที่ผมหัวไวแถมเข้ากับคนเก่ง
อุ๊ยตาย ดีจังเนอะ
ฉันล่ะอิจฉานาย
ไม่มีอะไรให้น่าอิจฉาสักหน่อย
ทะเลาะกันเหรอคะ
กับท่านประธานน่ะ
ฉันเห็นนะคะ
ว่าคุณสองคนแอบจับมือกันใต้โต๊ะ ตอนกินเลี้ยง
อย่าห่วงเลยค่ะ
ถึงหน้าจะไม่ให้แต่ฉันไม่มีเพื่อนคบ ไม่มีใครให้ฝอยด้วยหรอก
แล้วสรุปว่า
ทะเลาะกันเหรอคะ
หนวกหูจนอ่านหนังสือพิมพ์ไม่รู้เรื่องเลย
- ล็อกห้องเลย - ได้ครับ
นี่ไม่ใช่กาแฟจากแหล่งเดียวนี่
มันเรียกว่ากาแฟได้ซะที่ไหน
ไม่มีอะไรจะช่วยให้เราฝืนทน กับชีวิตการทำงานได้เท่าสิ่งนี้แล้วครับ
- เหล้าเหรอ - อย่าเพิ่งพูดถึงเหล้าสิครับ
นี่กาแฟสำเร็จรูป
ถามจริง ทุกคนจะกินขยะแบบนี้ไปทำไม
ไอ้นี่ถูกคิดค้นขึ้นมา เพื่อเอาเปรียบแรงงานนะ
เขาว่ากันแบบนี้ไงครับ
"กาแฟสำเร็จรูปคือความใจฟูหนึ่งเดียว ที่บริษัทมอบให้"
- "ใจฟู" เหรอ - อือ
ความเว่อร์ของพวกมนุษย์นี่นะ
ดื่มไอ้นี่เพื่อจะลืมว่าตัวเองเป็นทาสหรือไง
ผมหางานทำอยู่สามปี
นี่คือความใฝ่ฝันของผมเลยนะครับ
การดื่มด่ำกาแฟสำเร็จรูปสักแก้วในออฟฟิศ
ที่สำคัญก็คือ ต้องมีบัตรพนักงานนี่ห้อยคออยู่ด้วย
นายนี่มันทาสโดยเนื้อแท้เลยสินะ
เสียเวลาเปล่าสามปีเพื่อจะเป็นทาส
คุณกูวอนอยู่นี่เองสินะ
- คุณจองกูวอนคะ ท่านประธานจะไปข้างนอก - ผมจะแนะนำอะไรให้
ในฐานะรุ่นพี่ของสังคมการทำงานนะ
เฮ้อ หนวกหู
"หนวกหู" เลยเหรอ โห ยอม…
เงินเดือนเราไม่ควรนับรวม เวลาพักด้วยนะว่าไหม
เนอะ
อัสสลามุอะลัยกุม เป็นไงบ้าง
ฮัสซันเหรอ อัสสลามุอะลัยกุมนะ ฮัสซัน
ฮัสซัน…
สักหน่อยไหม
ท่านประธานจะไปข้างนอกค่ะ
โห อันนั้นคือเด็ดจริงแฮะ
ตัวเองทำงานบริษัทเครื่องดื่มแท้ๆ
ใครมันสั่งเครื่องดื่มจากบริษัทอื่นมา มั่นหน้าอะไรขนาดนั้น
เด็กวัยรุ่นสมัยนี้นี่…
เลิศจริงๆ เยี่ยมเลยเนอะ
ไปไหนของเขานะ
เลขาชินก็ไม่อยู่
เลขาชิน
โดโดฮี ไม่เป็นไรใช่ไหม
อือ ฉันไม่เป็นไร
เกิดอะไรขึ้น
ท่านประธาน ฉันจับคนร้ายได้แล้วค่ะ
หัวหมุนเลยนั่น
ตายแล้วเหรอ
ไม่ใช่คนร้ายหรอก จับผิดตัวแล้ว
นายรู้จักเหรอ
ยังไม่ตายๆ
ประธาน
ที่นี่ที่ไหน
อะไรเนี่ย ไปให้พ้นนะ
- ประธาน - อย่าเข้ามานะ
- ประธาน - บอกว่าอย่าเข้ามา
ผมก็แค่…
เป็นห่วงเพราะเห็นว่าประธานอารมณ์บูดๆ
เลยจะแอบมาส่องว่ามีอะไรหรือเปล่า
จะเข้ามามือเปล่าก็น่าสงสัย
ผมก็เลยปลอมตัวเป็นขนส่งของ
ทำดีมากๆ
ทำแบบนั้นไม่น่าสงสัยสักนิด
ผมไม่คิดไม่ฝันเลยนะ ว่าจะถูกมองเป็นคนร้ายซะได้
มองแค่ข้างหลังก็ดูออกแล้วว่าผมเป็นคนดี
- เหรอ - อือ
ทำไมหัวหน้าพัค
ถึงทำอะไรไม่เข้าเรื่องไปได้
ฉันอุตส่าห์เว้นระยะห่างทางสังคมมาตลอด
แต่มันพังหมดแล้ว เพราะหัวหน้าพัคเนี่ย
"เว้นระยะห่างทางสังคม" เหรอ
ใช่
พอมาคิดดูแล้ว ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะหัวหน้าพัคด้วยนี่
นายให้ดูหนังเพี้ยนๆ เรื่อง "เดอะ บอดี้การ์ด เกิดมาเจ็บเพื่อเธอ" อะไรนั่น
จนตอนนี้ฉันก็เพี้ยนไปอีกคน
เพี้ยนไปยังไงเหรอ
ใจฉัน…
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
ได้ยินว่าคุณมาจากมูลนิธิซอนวอล
ฉันขอโทษที่เข้าใจผิดนะคะ
แต่คุณพัคฟกยูก็มีส่วนผิด ที่ทำตัวมีพิรุธ แถมสวมหมวก…
เขามาจากมูลนิธิซอนวอล
ฉันผิดเองค่ะ ที่ใช้ความรุนแรงสุ่มสี่สุ่มห้า
ผมไม่ใช่พัคฟกยูครับ พัคบ๊กกยู
พัคฟกยู
บ๊กกยู
ฟกยู
- มีแต่ผมที่ว่าแปลกเหรอ - อือ
ช่วงนี้ฉันเจอเรื่องไม่ค่อยดี เธอก็เลยอ่อนไหวง่าย
ขอโทษด้วยนะคะ
เอ่อ ก็…
ก็ไม่แปลกหรอกครับ เข้าใจได้
เราอยากชดเชยให้ทั้งค่ารักษาพยาบาล รวมถึงค่าทำขวัญด้วยเลย
ไม่ต้องทำขนาดนั้น…
ก็ได้ แต่ทำดีกว่าครับ
- ไม่ต้องชดเชยหรอกครับ - ถ้าคุณว่างั้นก็ย่อมได้
อ้าว…
- ผมต่างหากที่โดนฟาด ทำไม… - เงียบ
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
หือ อ้อ ผมไม่เป็นไรครับ
ประชุมที่ไหนนะครับ
อ๋อ ทางนี้ได้เลยครับ
- อ้อครับ - ครับ
ขอพูดให้เคลียร์ก่อนเลย
ที่ฉันไม่เสนอตัว ไม่ใช่เพราะฉันไม่เก่งนะ
ฉันแค่หลีกทางให้
เพราะครอบครัวต้องมาก่อน ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน
ขอบใจนะ
ลงทุนกับมีแรแอพพาเรล ตามที่สัญญาไว้ด้วยล่ะ
ไม่งั้นฉันจะไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น
ขอโทษที่มาสายนะครับ
นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว
ต้องมาสิ จะทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวได้ไง
ก่อนจะเริ่มพูดคุยญัตติหลักในวันนี้
เราจะมาลงมติเข้าสู่ ระบบการจัดการภาวะฉุกเฉินนะครับ
ด้วยความตั้งใจของเหล่าคณะกรรมการ
- เอาเลยเหรอ - เพื่อจะลดช่องว่างการบริหาร
จากการจากไปของท่านประธานใหญ่
คนที่เราจะเสนอชื่อ เป็นรักษาการประธานใหญ่ก็คือ
ประธานโนซอกมิน จากมีแรอิเล็กทรอนิกส์ครับ
ท่านประธานโน กล่าวอะไรหน่อยสิครับ
ผมจะทำสุดฝีมือเพื่อให้มีแรกรุ๊ป ที่คุณแม่ผมทุ่มเทสร้างมาทั้งชีวิต
กลับมาเข้าที่เข้าทางโดยเร็วครับ
เชิญคณะกรรมการทุกท่านลงคะแนน โดยใช้เครื่องโหวตด้านหน้าได้เลยครับ
(ผลการลงคะแนนรักษาการประธานใหญ่ เห็นชอบ: 16 คัดค้าน: 2 งดออกเสียง: 0)
ขอประกาศว่าประธานโนซอกมิน
ได้รับเลือกเป็นรักษาการประธานใหญ่ครับ
ขอบคุณที่เชื่อมั่นและเลือกผม เป็นรักษาการประธานใหญ่นะครับ
ผมจะปูรากฐานใหม่ให้กับมีแรกรุ๊ปครับ
โดฮี ไปกันเถอะ
เธอนี่มีบอดี้การ์ดเยอะจังนะ
ปอดแหกอะไรนักเหรอ
แต่ก็นะ
ก็เข้าใจได้เพราะเธอมันบาปหนา
ไม่เป็นไรหรอกพี่
หมาเห่าไม่กัดหรอก
มันเห่าเพราะกลัวน่ะ
ไม่มีใครอยู่ข้างเธอนะ
อย่างน้อยก็ในหมู่คนมีอำนาจ
- พี่ - ตื่นสักทีสิ ซอกฮุน
ทำไมนักลงทุนอย่างนาย ถึงอ่านสถานการณ์ไม่ออกแบบนี้
ยัยนี่เป็นประธานใหญ่ไม่ได้
นางมีศัตรูเยอะเกิน
ถึงฉันจะต้องสละอะไรไป
ฉันก็จะไม่ทนเห็นนาง ได้เป็นประธานใหญ่เด็ดขาด
แย่หน่อยนะ
อีกไม่นานก็คงได้เห็นภาพนั้น
คิดว่าฉันจะอยู่เฉยให้เธอเป็นเหรอ
ฉันจะรอดูก้าวต่อไปของพี่แล้วกัน
นังนี่มัน…
พอได้แล้ว
คุณแม่จะปวดใจแค่ไหน ที่เห็นคนในครอบครัวเขม่นกันเองแบบนี้
- ครอบครัวอะไรล่ะ - โนซูอัน
ทุกคนรวดเร็วจังนะครับ ไม่ทันไรก็แต่งตั้งรักษาการซะแล้ว
สถานการณ์มันบีบนี่
ถึงจะแค่ชั่วคราว แต่ก็ขอฝากบริษัทไว้ด้วยนะคะ
โดฮี
ความรีบร้อนนำมาสู่ความผิดพลาดเสมอนะ
ยิ่งชีวิตเธอแขวนอยู่กับการแต่งงานด้วย
เลือกคนดีๆ มาล่ะ อย่ารีบร้อน
ไม่ต้องเป็นห่วงบริษัทหรอก
อุ่นใจจัง
แต่ฉันจะใช้เวลาไม่นานหรอกค่ะ
ถ้าได้วันแต่งงานแล้ว ส่งการ์ดเชิญมาด้วยนะ
เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันก็ต้องไปร่วมงานไง
สวยดีนะ
เหมาะกับเธอดี
เธอสักมานี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่
อ้อ ไม่นานนี้เอง
งี้นี่เอง
โดฮี มีเวลาสักเดี๋ยวไหม
โดกยอง
เขาออกมากันหมดแล้ว ทำไมโดโดฮียังไม่โผล่มาเนี่ย
รู้จักฉันใช่ไหมคะ
ไม่รู้นะครับ
ถ้ารู้เดี๋ยวมีอึ้งแน่
ก็ไม่อยากอึ้งเท่าไรนะครับ
ปกติฉันไม่ชายตามองพวกพนักงานหรอกนะ
แต่ตอนนั้นที่คุณปฏิเสธ คำขอแต่งงานของโดโดฮีด้วยความเร็วแสง
จังหวะนั้นแหละ คุณเข้าตาฉันเต็มๆ เลย
สนใจจะเป็นนายแบบไหมคะ
ฉันปั้นคุณได้นะ
ไปไกลกว่านี้เดี๋ยวจะว้าวุ่นเอา
เสน่ห์นี่แบบว่าชิคจัด
คุณจองกูวอนใช่ไหมครับ
โดฮีเคยเล่าให้ฟัง ว่าคุณช่วยเธอไว้หลายครั้งเลย
ขอบคุณนะครับ ที่ช่วยปกป้องโดฮี
ในอนาคตก็ฝากดูแลโดฮีของผมด้วยนะครับ
คุณไม่ต้องขอบคุณหรอก
และไม่ต้องฝากฝังอะไรผมด้วย
(โนซูอัน)
ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจนะ
เขาถ่อยกับทุกคนเท่าๆ กันหมดแหละ
ไปกันเถอะ
จะไปไหนอีกล่ะ
มีเรื่องให้คุยกันสองคน
"สองคน" เหรอ
"โดฮีของผม" เหรอ
นี่แหละสาเหตุที่วันนี้ฉันมาเข้าประชุมสาย
"งบการเงินของมีแรกรุ๊ป" เหรอ ของสองปีก่อนนี่
ฉันเจอจุดน่าสงสัยอย่างหนึ่งในนี้
เมื่อสองปีก่อน มีแรกรุ๊ป
ทุ่มเงินซื้อเรือจากองค์กรหนึ่งในราคาที่สูงมาก
แต่ไม่รู้ตำแหน่งของเรือนั่นเลย
ฉันเลยลองสืบดู
ปรากฏว่าองค์กรนั้น เพิ่งจะปิดตัวไปได้ไม่นาน
นี่มันแนวทางตามสูตรที่ใช้ฉ้อโกงบัญชีเลย
จะรวมหัวทำอะไรหรือไง ถึงกับต้องคุยกันสองคนในรถ
ฉันจะลองสืบต่อไปนะ
ถึงจะลบร่องรอยยังไง ก็น่าจะมีอะไรสักอย่างที่พลาดไป
ขอให้มีทีเถอะ
ว่าแต่
เธอไม่อึดอัดใจกับคุณจองกูวอนเหรอ
ไม่มีอะไรให้อึดอัดใจสักหน่อย ก็แค่คนทำงานด้วยกัน
ฉันไปนะ
กลับดีๆ นะ
ถ้าเจออะไรอีก ฉันจะโทรหานะ
ขอบคุณนะพี่
เราคนกันเอง ไม่ต้องขอบคุณหรอก
"คนกันเอง" ว่าซั่น
โดฮี
ไม่มีอะไรหรอก กลับดีๆ นะ
อือ
นี่ก็อาลัยเกิน
- ทำไม - อะไร
- ก็นายจ้องฉัน - ฉันเนี่ยนะ
มนุษย์รู้ตัวเวลามีคนมองนะ
เธอนี่สำคัญตัวมากไปนะ
ฉันจะไม่สำคัญตัวแล้ว
ไม่ว่านายทำอะไร ฉันก็จะไม่สน
ไม่เก็บเอามาใส่ใจด้วย
ก็ดีนี่
(ตัวแทนทนายความ จองจุนโฮ)
น่าสงสัยชัดเจนเลยครับ
เราแจ้งข้อหาทางอาญาได้ไหมคะ
ถ้าจะทำแบบนั้น ต้องมีหลักฐานมัดตัวครับ
ขืนต่อกรกับครอบครัวเศรษฐีมั่วซั่ว เราอาจจะหัวหลุดจากบ่าได้ง่ายๆ
ลำพังแค่พยานแวดล้อมคงจะยากครับ
เราลองสืบหามอเตอร์ไซค์ที่หมอนี่ขับดูแล้ว
แต่ดันเป็นทะเบียนปลอมเลยตามรอยไม่ได้
พอเทียบภาพสเกตช์
ก็ไม่ตรงกับคนมีประวัติอาชญากรรมอีก
ไม่ค่อยมีความคืบหน้าเลยครับ
หรือว่าฉันต้องเป็นเหยื่อล่อซะเอง
พูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นล่ะครับ
ผมเข้าใจได้ว่าคุณคงกังวล
แต่ผมจะพยายามสุดฝีมือเพื่อให้ คุณได้กลับไปใช้ชีวิตปกติสุขและปลอดภัย
ในเร็ววันเลยครับ
(สถานีตำรวจโซลซอโช)
หมายความว่าไง ที่บอกว่าจะเป็นเหยื่อล่อ
ถ้าต้องการทำร้ายฉัน เขาก็ต้องปรากฏตัวไง
นั่นแหละจังหวะหาเบาะแส
เธอนี่มันไม่รู้จักกลัวจริงๆ
ฉันจนตรอกต่างหาก
และถึงฉันจะไม่อยากยอมรับ
แต่นายก็เป็นบอดี้การ์ดที่เยี่ยมนี่
ท่านประธานโดโดฮีใช่ไหม
ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ
ผมอัยการชเวอูซอนนะครับ
ผมจะเต็มที่กับคุณ
ให้เหมือนชื่อผม
ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน
ยินดีที่ได้เจอนะครับ
เชิญนั่งครับ
คนนี้ล่ะ
เขาทำหน้าที่คุ้มกันให้ฉันอยู่ รบกวนเข้าใจหน่อยนะคะ
ไม่เป็นไรเลยครับ
นี่น่าจะเป็นเรื่องปกติ ของชนชั้นสูงไม่ใช่เหรอครับ
ฉันขอโทษสำหรับคราวก่อนด้วยนะคะ
ดีด้วยซ้ำไปครับ
มูลค่าคุณสูงขึ้นระหว่างนั้นด้วยนี่
มูลค่าเหรอคะ
ได้ยินว่าคุณจะได้เป็นประธานใหญ่
ค่ะ
ผมจัดแจงสั่งอาหารให้แล้วนะครับ
ชอบเนื้อกับไวน์ใช่ไหมครับ
แล้วก็ชอบผมด้วย
คุณเป็นอัยการเหรอคะ
ระวังไว้นะครับ
ไม่งั้นผมจะฟ้องร้องคุณ
โทษฐานขโมยหัวใจ
ไปเรียนมุกฝืดๆ นั่นมาจากไหน
ทานอาหารกันเลยเถอะครับ
ผมขอให้เขาเสิร์ฟอาหาร พร้อมกันทีเดียวเลย
เราชาวเกาหลี ชอบกินแบบจุกๆ เต็มโต๊ะไงครับ
- ลองชิมก่อนไหมคะ - เอาครับ
เด็ดเลยครับ
ฉันไม่ถนัดดื่มตอนกลางวัน
น่าเสียดายจังครับ
งั้นคราวหลังมาเจอกัน หลังตะวันลับฟ้านะ
ผมสั่งล็อบสเตอร์มา เห็นทางร้านบอกว่าวันนี้ได้มาสดๆ
ไหนดูซิ
อาหารก็เหมือนกับไวน์
ก่อนจะลองชิม
เราต้องเพลินไปกับกลิ่นมันครับ
สูดกลิ่นให้เต็มจมูกแบบนี้
ปล่อยนะ ปล่อย
ผมขอตัวสักครู่นะครับ
ทำอะไรของนาย
ช่วยทำให้เขาหุบปากไง
ใครมันจะไปทนดูไหว
อย่ามาจุ้น
ฉันไม่มีอารมณ์จะรับมุกนาย
ขอโทษทีครับ
- ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ - แน่นอนครับ
ล็อบสเตอร์นี่สดสุดๆ เลยนะครับ
วันนี้คุณมีงานต่อไหมคะ
ผมต้องไปขึ้นศาลคดีหนึ่ง
ว่าแต่ถามทำไมครับ
เราจดทะเบียนสมรสวันนี้เลยเถอะค่ะ
ใจเด็ดจังครับ
นี่แหละนะ คนที่คิดจะทำการใหญ่
แตกต่างจากคนอื่นจริงๆ
ถ้างั้น…
ผมจะจัดการคดีที่ศาลให้เสร็จ แล้วเจอกันที่สำนักงานเขตนะครับ
ไว้เจอกันนะคะ
อีกสองชั่วโมงเราจะเป็นสามีภรรยากันแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลย
ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ
งั้นฉันขอตัวนะคะ
เธอจะแต่งงานกับคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ
เขาเป็นอัยการนี่
ฉันต้องการใครสักคน ที่จะต่อกรกับครอบครัวเศรษฐีไปกับฉัน
แต่ยังไงหมอนั่นก็ไม่ได้จริงๆ
นายยุ่งอะไรด้วยล่ะ
จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น
ยังไงก็ไม่ใช่การแต่งงานจริงๆ อยู่ดี
เตรียมแถลงการณ์ด้วยนะคะ
ส่วนงานแต่งก็จัดพรุ่งนี้เลย
ให้เลขาชินกับคุณจองกูวอนเป็นพยานก็จบ
ใครจะเป็นให้ไม่ทราบ
เลขาชินเลือกชุดมาให้ได้เลยค่ะ
ขอแบบอลังการและถ่ายรูปขึ้นกล้องที่สุด
ส่วนแหวน…
ไม่ต้องนะคะ
คุณนายจูเตรียมไว้ให้แล้ว
รำคาญลูกตาไม่ไหว
เธอจะแต่งหรือจะหย่ากับใคร ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันหรอก
แต่อย่ามาทำหน้าแบบนั้นให้ฉันเห็น
ฉันจะทำหน้ายังไงก็เรื่องของฉัน
ก็เธอทำหน้าซังกะตาย เหมือนถูกขายให้โรงฆ่าสัตว์นี่
ก็อย่ามองสิ ไม่มองก็จบไหม
ถูกแฮะ แค่ไม่มองก็จบ
ทำอะไร
ถ้าจับคนร้ายได้ ฉันก็ไม่ต้องตัวติดกับเธอแบบนี้อีก
- ว่าไงนะ - งั้นก็มาจับคนร้ายกัน
เอ่อ ลูกพี่ครับ
ผมว่าเขาไม่ใช่คนที่เราจะจัดการไหวนะครับ
คราวนี้เรารอดมาได้เพราะโชคช่วย
ถ้าบังเอิญเจอหมอนั่นอีก…
ถ้าบังเอิญเจออีกแล้วจะทำไม จะทำไมฮะ
ไอ้พวกง่อยนี่
พวกแกไม่ละอายใจต่อลูกพี่ใหญ่บ้างเหรอ
- ขอโทษครับ ลูกพี่ - ขอโทษครับ ลูกพี่
ไสหัวไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นขี้หน้า
- ไสหัวไปก่อนนะครับ ลูกพี่ - พักผ่อนเถอะครับ ลูกพี่
บอกให้ไสหัวไปไง
พวกแกโผล่มาที่นี่ได้ไง
ไหนว่าจะจับคนร้ายไง
เธอพูดเองนี่
คนชั่วเหมาะกับการประจันหน้ากับคนชั่ว
เห็นนี่ใช่ไหม
ไปลากคอไอ้หมอนี่มาหาฉันเดี๋ยวนี้
แกเห็นเราเป็นฝูงหมาจรเหรอ หยามกันจังนะ
เฮ้ย แกคิดว่าฉันจะเชื่อฟังแกหรือไง
ก็ดี
ฉันกำลังหงุดหงิดอยู่พอดี
- จองกูวอน - หลบเหรอ
ลองหลบนี่ด้วยแล้วกัน
ทำอะไรของนาย
ดูไม่ออกเหรอ
ฉันกำลังเอาคืนอยู่ไง
นี่เป็นเพราะพวกแกนั่นแหละ
พวกแกฟาดหัวฉัน ฉันถึงได้แปลกไป
พอได้แล้ว เดี๋ยวเขาก็ตายหรอก
ฉันขอโทษ
ฉันผิดเอง
โอเค ฉันจะทำทุกอย่างตามที่แกสั่ง
สายไปแล้ว
- ส่งมือมา - ไม่
ส่งมา อย่ามาขวางฉัน
บอกว่าอย่ามาขัดขวางฉันไง
ทำไมต้องโกรธขนาดนี้
อย่าเดือดอยู่คนเดียว บอกมาสิว่าปัญหาคืออะไร
อยากรู้เหรอ ว่าปัญหาคืออะไร
เธอไง
เธอนั่นแหละปัญหา
ชีวิตฉันไร้ที่ติดีจนกระทั่งมาเจอเธอ
หลังจากพัวพันกับเธอ ทุกอย่างก็เละเทะไปหมด
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสักคน
ฉันคงปกติสุขดี
พอแค่นี้เถอะ
ฉันจะปล่อยนายไป
ไม่ต้องเป็นบอดี้การ์ดแล้ว
โอเค พอแค่นี้แหละ ไอ้บอดี้การ์ดบ้าบออะไรนี่
ตอนนี้ฉันกำลังเสี่ยงอันตราย
ฉันไม่รู้ว่าใครจ้องจะเล่นงานฉัน และทำไปทำไม
นายต้องการรอยสักนี่ ส่วนฉันต้องการพลังของนาย
การให้นายมาเป็นบอดี้การ์ด คือหนทางเดียวที่เราจะรอดทั้งคู่
มนุษย์ชอบเรียก อารมณ์ที่ไร้ความจำเป็นและสูญเปล่า
ให้ฟังดูดีว่าความเป็นมนุษย์น่ะสิ
ฉันจะไม่ใช้ประโยชน์จากนาย
ไม่งั้นจะเท่ากับว่าฉันใช้ความอาภัพของคนอื่น
ชีวิตฉันไร้ที่ติดีจนกระทั่งมาเจอเธอ
หลังจากพัวพันกับเธอ ทุกอย่างก็เละเทะไปหมด
ฉันก็เป็นคนนะ
ฉันมีความรู้สึก ไม่ใช่แท่นชาร์จ…
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสักคน
ฉันคงปกติสุขดี
พอแค่นี้เถอะ
ขอบคุณนะคะ
ขอโทษนะคะ พอดีมีธุระด่วน
พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อไปค่ะ
ไม่นะ ไม่…
ไม่
ไม่นะ
อย่านะ อย่า
ไว้ชีวิตฉันเถอะ
ไว้ชีวิตฉันนะ ไว้ชีวิตฉัน
ได้โปรด
จองกูวอน
โดโดฮี
(ปีศาจของฉัน)
คราวนี้โดโดฮีเกือบตายแล้วจริงๆ
ต้องหาตัวการให้เจอ คนร้ายตัวจริงที่บงการคนไร้หน้านั่น
การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย
ผมต้องรู้ให้ชัด ว่าโดฮีตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน
แล้วคุณมีสิทธิ์อะไร
เพราะผมคือคนเดียวที่อยู่ข้างโดฮี
ตลกอะไรเบอร์นั้น มีอะไรให้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นักหนา
- หึงเหรอเราน่ะ - หึงเหรอ
ฉันไม่เห็นจะเข้าใจ ความหึงหวงอะไรนั่นสักนิด
ทำไมมาทำให้โดฮีหวั่นไหวเอาตอนนี้ครับ
ก็ไม่มีอะไร
ฉันไม่อยากให้โดโดฮีตาย
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์