ROMANS Z DEMONEM
FUNDACJA SUNWOL
Boli, prawda?
Do Do-hee.
Twoje serce zaraz pęknie na pół.
Jak dojrzałe jabłko.
Do zobaczenia w piekle.
Dyrektorze Jeong!
Dyrektorze Jeong.
Draniu!
Dyrektorze Jeong.
- Dyrektorze! - Ktoś tam leży.
Wezwijcie karetkę!
Niech ktoś wezwie tu Do Do-hee!
Przyprowadźcie ją!
Do Do-hee!
Doskonale wiem, że pani tego nie zrobiła.
Ale szefostwo nalegało.
Kiedy wyjdę na wolność?
Po sprawdzeniu nakazu.
Zostanie oddalony przez brak dowodów.
Detektywie Park.
- Słucham? - Chodzi o…
Spadek ciśnienia i tętna.
Podać więcej płynów.
Wyjdzie z tego, prawda?
Proszę go uratować.
Pozwólcie mi go zobaczyć.
Dźgnięto go!
On w tej chwili umiera.
Proszę.
Seok-hoon.
Muszę stąd wyjść.
Muszę zobaczyć Jeong Gu-wona.
Muszę go zobaczyć.
Więcej gazy.
Zwiększyć kroplówkę. Gotowi do operacji?
Wszyscy już czekają.
Jedźcie na salę operacyjną.
Uratujcie go, proszę.
Wytrzymaj, Jeong Gu-won.
Jeszcze chwilę.
SALA OPERACYJNA
Co z nim, doktorze?
Zszyliśmy ranę, ale stracił dużo krwi.
Zastawki są poważnie uszkodzone.
Może nie przeżyć nocy.
Zróbcie coś.
Zróbcie wszystko, żeby go uratować!
Proszę, uratujcie go.
Błagam.
- Szybko. - To twoja wina.
To wszystko przez ciebie.
Zabiłaś dyrektora Jeonga!
- Puszczaj! - Przestań.
Weź się w garść.
Musimy go uratować!
Chodź ze mną.
Zaczekaj na zewnątrz.
Za późno.
Spóźniłam się.
Ty zawsze mnie chroniłeś.
A ja ciebie…
nie mogłam…
Ciężka jesteś. Przesuń się.
Jeong Gu-won.
Twoja zapłakana twarz
wygląda zabawnie.
Tak zabawnie, że nie mogę umrzeć.
Myślałam, że nie żyjesz!
Nie jesteś w pełni zdrowy?
Znów zadziałały w połowie.
Bezużyteczne moce.
Pójdę po lekarza.
Daj mi chwilę.
Muszę się naładować.
Dyrektorze…
Uratowała go.
Nie wie, jak to zagrozi jej życiu.
Biedactwo.
ODCINEK 8 FATALNY WYBÓR
Do-hee.
Zaraz wracam.
Nie zostawię cię na długo samego.
Star Jin.
Wszędzie cię szukałem.
Do tej pory
pasowało mi
bycie ludzką towarzyszką dyrektora Jeonga.
Bo byłam bardziej wyjątkowa niż inni ludzie.
Byłam ważniejsza niż inne kobiety.
Ale pojawiła się ona.
Do Do-hee…
weszła na moje miejsce.
Czemu o nic nie pytasz?
Bo i tak mi nie powiesz.
Dziękuję.
Nie musisz mi tego mówić.
„Dziękuję” czy „przepraszam”.
Ważne jest to,
że jesteś bezpieczna.
To mi wystarczy.
Pospieszmy się. Nie chcemy, żeby detektyw Park miał kłopoty.
Do Do-hee.
Nadal śpi?
Lekarz powiedział, że powinien już wydobrzeć.
Dlaczego nie zdrowieje?
Co się z nim dzieje, do cholery?
No bo…
Jak się czuje?
Nadal jest w stanie krytycznym.
Dyrektorze.
Dyrektorze!
Nic ci nie jest?
Tak bardzo cię boli?
To był tylko
zły sen.
Dyrektorze Jeong.
To boli.
Przepraszam.
Gdzie Do Do-hee?
Powinni już sprawdzić nakaz.
Detektywie Park.
Co znowu?
Sprawdzono nakaz i…
go oddalono.
Po co to napięcie?
Przestraszyłeś mnie.
Co z Jeong Gu-wonem?
Obudził się.
Co za ulga.
SZPITAL UNIWERSYTETU HANKOOK
Podaj mi wodę, panie Park.
Chcesz wody?
Nie taką.
Zimną.
Chcesz zimnej wody.
Jest lodowata.
Żartujesz? A gdzie słomka?
Możesz usiąść.
Co to?
Wiem, jak kochasz słodycze.
Spróbowałem ich, rozpływają się w ustach.
Usiądź.
Dobrze.
Podrap mnie po plecach. Swędzą mnie.
- Trochę wyżej. - Tutaj?
- Trochę niżej. - Gdzieś tutaj?
Celowo drapiesz w złych miejscach?
Czemu przestałeś?
W poprzednim życiu byłeś arystokratą.
Umiesz rozstawiać ludzi po kątach.
- Tutaj? - Nie.
Tak, tutaj.
Możesz usiąść.
Wyglądam, jakby nic mi nie było, ale w środku jestem w rozsypce.
Jak idzie rekonwalescencja?
O włos uniknąłem śmierci.
To cud, że przeżyłeś.
Myślałem, że już cię nie zobaczę.
O czym ty mówisz? Jestem demonem.
Jako drapieżnik alfa…
Wciśnij przycisk kojący ból.
Kojący ból…
Strasznie boli.
- Co robisz? - Nacisnąłem.
Nie przestawaj.
- Ale… - Jeszcze.
Jeszcze.
Do Do-hee?
Dostawa.
- Dostawa? - Co to?
Tutaj.
Postawcie je tutaj.
ZDROWIEJ, SZEFIE DZIKIE PSY
Do widzenia.
Czy oni myślą, że to dom pogrzebowy?
Kto wysyła wieńce komuś, kto dochodzi do zdrowia?
„Dzikie Psy”?
Kim oni są?
Musimy chronić naszego szefa.
- Chrońmy go! - Chrońmy!
Proszę pana.
Szefie.
- Szefie! - Szefie!
Jaki drań ci to zrobił?
Znajdę go i…
Nie jestem waszym szefem i jeszcze nie umarłem.
Zabierzcie te wieńce.
Boli cię, szefie?
- Siostro! Lekarza! - Pomocy!
- Dajcie tu dyrektora szpitala! - Spadaj!
- No już! - Szybko!
Zbliżcie się do mnie na pięć metrów,
a pożałujecie.
- Cofnij się. - Dalej.
- Jeszcze trochę. - Rety, daleko.
To pięć metrów.
Nasz szef wydał historyczny pierwszy rozkaz.
Nie przekraczać tej linii.
Wszyscy do mnie!
KOCHAMY CIĘ, SZEFIE
Co z nimi nie tak?
Wolałbym jeszcze raz dostać w głowę.
Zdecydowanie.
To obrzydliwe.
Proszę pana.
Przyszła żona szefa.
- Pięknie pani wygląda! - Pięknie pani wygląda!
Żona szefa?
Nie patrz im w oczy.
Proszę pana.
Łóżko jest za wysoko.
Wejście na nie jest jak wspinaczka.
- Jeong Gu-won. - Do Do-hee!
Możesz już chodzić?
Oczywiście. Nic mi nie jest. Patrz.
Nie powinieneś chodzić. Połóż się.
Nic mi nie jest, przysięgam.
Tak, na pewno.
Kim są ci faceci w czerni na zewnątrz?
Dyrektor Jeong jest popularny wśród ludzi ze wszystkich środowisk.
Chodźmy do domu.
Jeśli tu zostanę, te gnojki będą mnie dręczyć.
Jeszcze cię nie wyleczyli.
Twoja obecność to najlepsze lekarstwo.
Moje serce.
Dobrze.
Pan Jeong był niemiły,
ale miał dobre serce.
Nawet ci, którzy oskarżali panią Do o morderstwo, wspierają nas,
odkąd usłyszeli, co się stało.
Bo czują się winni!
Jaki to ma teraz sens?
Dlaczego płaczesz?
Nie płaczcie. Mamy dużo pracy.
Pokażmy pani Do ładny wykres
ilustrujący zmiany opinii na jej temat.
Prezent pożegnalny od pana Jeonga dla pani Do!
Musimy wracać do pracy!
Boże.
Pan Jeong ma się dobrze.
- Słucham? - Co?
Wiedziałam! Dzisiaj wybrałam dobrą kartę!
Tak?
Panie Jeong!
Widział moją twarz. Przyjdzie po mnie.
Cholera!
Przyjdzie tu.
Przyjdzie po mnie.
Przyjdzie tu.
Nie słychać wyładowań, a co dopiero iskier.
Może przyspieszylibyśmy ładowanie,
dotykając się większą powierzchnią.
To ma sens.
No to
przytulimy się?
Dobry pomysł.
Powinienem…
zrobić tak?
Nie.
Raczej tak.
A może…
Jakie to uczucie?
Czuję, że dobrze się ładuję.
Do czego ja się posuwam, żeby cię naładować?
To wszystko przez ciebie.
Zabiłaś dyrektora Jeonga!
Już nie śpisz.
Tak.
Nie ruszaj się.
Znajdźmy tego drania.
Widziałem jego twarz, choć nie całą.
Mogę go znaleźć.
W tym stanie nigdzie nie pójdziesz.
Musisz wyzdrowieć.
Muszę się zemścić.
Znajdę go i przebiję mu serce…
Nie jesteś gotowy na zemstę.
Działa.
Przestało.
Potrzebujesz dużo więcej.
Ale teraz
łatwiej mi się oddycha.
Polepszy ci się, jeśli bardziej się naładujesz.
Muszę iść do pracy.
Możesz wziąć wolne?
- Nie. - Na pewno?
Jesteś prezeską.
Może uczcij moje przeżycie, robiąc z tego dnia…
rocznicę firmy?
Odpoczywaj.
To jeszcze pięć minut.
Podładuję się trochę.
Wczoraj było niezłe zamieszanie.
Pogódźmy się
dla pokoju ludzkości.
Przecież się nie pokłóciliśmy.
Poza tym nie obchodzi mnie pokój ludzkości.
Był sobie człowiek, który uwielbiał jeść wieprzowinę.
Nazwijmy go K.
Pewnego dnia
K spotkał wyjątkową świnię.
K zaczął darzyć uczuciem tę konkretną świnię,
a potem wszystkie świnie na świecie.
Czy K nie zostałby wegetarianinem?
Co ty na to?
Współpracujmy, żeby zmienić K w wegetarianina.
Gadasz brednie.
Nie wie, że pokój ludzkości jest w naszych rękach.
Demon jest bliski zostania opiekunem.
Zaczekaj.
Pójdę z tobą.
Nie lekceważ swojego stanu.
Ledwo uszedłeś z życiem.
Zostań w domu i odpocznij.
Zobacz, co mi zrobił.
Kto wie, co zrobi tobie?
W biurze czeka na mnie ochroniarz.
Nie martw się i…
Nikomu nie mogę teraz ufać.
A jeśli pojawi się tam przebrany za ochroniarza?
Sam będę cię ochraniał.
Zatrzymaj się.
Zabraniam ci.
Kto dał ci prawo?
Twoje bezpieczeństwo jest najważniejsze.
- W tym stanie nie możesz nikogo chronić. - To cię zwalniam.
Nie jesteś moim lokajem, więc się nie wtrącaj i wracaj do domu.
Tak lekceważysz naszą przyjaźń wykutą przez kapitalizm?
Rób, co mówi.
Ty rób, co mówię.
- Uraziłeś mnie! - Na litość boską!
Jest pewne rozwiązanie.
W tym aucie wystarczy miejsca dla nas wszystkich i jeszcze zostaje.
No nie?
Powinieneś pracować nad występem, a nie za mną łazić.
Przełożymy go.
Nie może się odbyć, skoro cię dźgnięto.
Nie widzę tu związku.
Robot tego nie zrozumie.
Ładuj się, gdy możesz, żeby wyzdrowieć.
Mówiłaś, że nie mogę przy innych.
Jesteśmy małżeństwem.
Na prośbę anonimowej osoby
oskarżyłem panią Do Do-hee
o morderstwo pani prezes Ju Cheon-suk.
Wyrządziłem pani Do Do-hee wielką krzywdę.
Bardzo przepraszam.
Zapisujecie artykuły i komentarze według słów kluczowych?
- Tak. - Jeszcze jedno.
Z panem Jeongiem przyjdzie główny manager Fundacji Sunwol.
Ciekawe, czy ten manager
jest tak przystojny jak pan Jeong.
Uważaj, bo wpadniesz do lustra.
Idą.
Człowiek ze skręconą głową?
Tak, to on.
Przepraszam za tamto.
Przestraszyłeś mnie!
- Ja tylko… - Nic mi nie jest.
Chciałem uczcić powrót pana Jeonga ze szpitala.
Wszyscy są cali?
Nic wam nie jest?
Po wyznaniu dokonanym przez Clickbaitowe Newsy
i ataku na pana… ataku na dyrektora Jeonga
opinia o pani Do dramatycznie się zmieniła.
Rośnie liczba pochlebnych komentarzy i artykułów na wasz temat.
Ci, którzy oskarżyli panią o morderstwo, teraz okazują współczucie.
Zgadza się. Chcą się dowiedzieć,
kto chciał panią zniszczyć i próbował zabić pana Jeonga.
Nie ma przeszkód przed kandydowaniem na prezeskę.
To dzięki dyrektorowi Jeongowi, który ryzykował życie dla pani Do.
Wielkie brawa!
Upiekłem tort,
ale nie podałem go, bo wystraszyła was raca.
Jaki tort? Truskawkowy? Czekoladowy?
Tadam.
Nie lubię zielonej herbaty ani bitej śmietany.
Nie, to nie to. To biszkopt z czarną herbatą.
- Tak? - Raz, dwa
Raz, dwa, trzy, cztery
- Gratulacje - Drogi dyrektorze Jeong
- Gratulacje, drogi panie Jeong - Gratulacje, drogi panie Jeong
- Z okazji wyjścia ze szpitala - Z okazji wyjścia ze szpitala
Mam pomyśleć życzenie?
- Jasne. - Śmiało.
Raz, dwa, trzy.
Przepraszam.
Nic ci nie jest?
- Co się stało? - O co ci chodzi?
Co cię tak wystraszyło?
Nigdy nie widziałem cię takiego przerażonego.
Ja byłem przerażony?
Jestem demonem.
Nieźle udajesz, ale mnie nie oszukasz.
Wracaj do teatru, jeśli chcesz tu gadać bzdury.
Jak chcesz.
Powiem wszystko Do Do-hee. Każe ci siedzieć w domu.
Nie rób tego.
To powiedz, co się dzieje.
Chodzi o sen.
Otaczały mnie płomienie,
a moje ciało płonęło.
Nadal pamiętam uczucie palących się palców.
To doprowadza mnie do szału.
To był samozapłon?
To ludzie nazywają
strachem?
Dyrektorze Jeong.
Zdaje się,
że moja moc słabnie, a wraz z nią słabnie mój umysł.
Gdy wyzdrowieję, wszystko wróci do normy.
Ja do pana Jeonga.
Nie ma go tu teraz.
To chcę rozmawiać z panią Do.
Rób to, co sugerowano.
Dziękuję.
Przyszła pani Jin Ga-young.
Napijesz się kawy albo herbaty?
Nie.
Nie przyszłam na pogaduszki.
Nie wykorzystuj dyrektora Jeonga i daj mu odejść.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
Nawzajem?
Ty go potrzebujesz.
Wodzisz go za nos, wykorzystując jego słabości.
Prawie przez ciebie zginął.
Jak bardzo będziesz samolubna?
Sama rozwiąż swój problem.
Nie szantażuj dyrektora Jeonga tatuażem.
Sprawdziłem monitoring w teatrze.
Miałeś rację.
Książkę skradziono.
Brakuje godziny nagrań z nocy zniknięcia książki
i z dnia ataku na ciebie.
Sprawca wgrał złośliwe oprogramowanie, żeby zakłócić pracę kamer.
To znaczy,
że wie, czym jestem.
Panie Jeong.
Ktoś cię szukał.
Kto?
Wysoka kobieta. Nie wiem, kim była.
Dyrektorze Jeong!
Dobrze, że jesteś cały.
Całe szczęście.
Zadzwonię po taksówkę.
Możesz już iść, panie Park.
Chcę porozmawiać z dyrektorem.
O czym?
Chodźmy stąd, Star Jin.
To nie potrwa długo.
Słyszałam, że twoje moce migoczą.
Nie martw się.
Będą działać, gdy odzyskam tatuaż.
No nie wiem.
To przez Do Do-hee twoje moce słabną.
To nie tak.
Chcesz w to wierzyć.
Ty też to wiesz.
Wszystko wskazuje na nią.
To nie twoja sprawa.
Jest dla ciebie wyjątkowa?
Zajmuje specjalne miejsce w twoim sercu?
Stajesz się coraz bardziej ludzki,
bo przez nią doświadczasz ludzkich emocji.
Bo się…
zakochałeś.
Nic nie jest bardziej ludzkie niż kochanie kogoś.
- Przestań. - Sam przestań.
Zachowuj się jak demon!
Sam mówiłeś,
że ludzie są nieznaczący i słabi.
Chcesz taki być?
Musisz przestać.
Bo inaczej
na tym się nie skończy.
Włączyć muzykę?
Nie, dziękuję.
Dobrze.
Ga-young powiedziała ci coś głupiego?
Nie.
Zaprosiła mnie na swój występ.
Tobie coś powiedziała?
Nie.
Przyjdź, proszę.
Został przełożony, ale niedługo się odbędzie.
Miecze będą latać.
Przyjdę.
Pani Jin pewnie była w szoku po tym, co cię spotkało.
Czułam, że bardzo jej na tobie zależy.
Madam Ju.
Powinnam…
dalej to ciągnąć?
Jeong Gu-won prawie przeze mnie zginął,
mimo że to nie jest jego walka.
Nie wiem, czy powinnam brnąć dalej
kosztem kogoś innego.
Ale…
poddanie się teraz…
nie będzie fair wobec ciebie.
Nie przejmuj się kimś, kto umarł.
Martwię się, że to dla ciebie frustrujące.
Jestem sfrustrowana.
I to bardzo.
Straciłam ukochaną rodzinę
i nawet nie wiem, kto to zrobił.
Ale masz teraz nową rodzinę.
Nie strać nowej rodziny
z powodu śmierci starej.
Ale…
Rób to, co dla ciebie najlepsze.
Co dla mnie najlepsze?
To, co najlepsze dla kogoś, na kim ci zależy,
jest najlepsze dla ciebie.
A ty?
Co jest najlepsze dla ciebie?
To, co najlepsze dla ciebie,
jest najlepsze dla mnie.
Seok-hoon.
Musimy porozmawiać.
Wszystko w porządku?
Boli cię?
Nie.
Wziąłeś lek przeciwbólowy?
Nie potrzebuję go.
Czuję się świetnie, bo się ładuję.
Musimy iść do pracy.
Panie Jeong.
Podobno coś ci się stało.
Widziałem w wiadomościach, że cię zaatakowano.
Nie wierz we wszystko, co tam mówią.
Oskarżyli niewinną osobę o morderstwo.
Chodźmy.
Jeśli chcesz żyć, uciekaj.
Wszyscy u boku Do Do-hee umierają.
Mam go pobić?
Nawet ja spuściłabym mu łomot.
Ignoruj go.
Seok-hoon chyba nie przyjdzie.
Jedyny lojalny sojusznik Do Do-hee nie opuści tego spotkania.
Pewnie znowu się spóźni.
Zacznijmy specjalne zebranie zarządu.
Dziś wybierzemy
prezesa zarządu Mirae Group.
Chcę coś ogłosić.
Każdy kandydat będzie mógł wygłosić przemowę.
To ważna sprawa związana z głosowaniem.
Dobrze, proszę mówić.
Aby zapobiec kolejnym konfliktom i sporom,
wycofuję swoją kandydaturę.
Co ona znów kombinuje?
Porozmawiajmy.
Później.
Zatem poddamy pod głosowanie kandydaturę pana Noh Suk-mina,
jedynego kandydata na prezesa,
na zgromadzeniu akcjonariuszy.
ZA, PRZECIW, WSTRZYMAŁ SIĘ
Co ty wyprawiasz?
Wyjdźmy stąd.
Podjęłaś trudną decyzję.
Doceniam to.
W co pogrywasz?
Postanowiłam wybaczyć i zapomnieć.
Zrzeknę się też swojego spadku.
Więc zakończmy…
tę wojnę.
Cieszę się, że w końcu podjęłaś słuszną decyzję.
Dobra robota.
Powiedz mi, dlaczego to robisz.
Jestem tym zmęczona.
I tyle?
Nie mogę żyć w ciągłym lęku i strachu.
Nie mogę sama pójść do pracy ani na spacer.
Chcę żyć w spokoju jak wszyscy
i wrócić do normalnego życia.
Pozbyłam się powodu, dla którego mnie ścigali.
Nie.
Kłamiesz.
Spójrz mi w oczy.
Powiedz prawdę.
Już ci nie ufam.
Co?
Nie możesz mnie już ochraniać.
Jesteś taki słaby,
że nawet siebie nie możesz ochronić.
Taka odpowiedź ci wystarczy?
Nie…
Dlaczego jeszcze go nie ma?
Dlaczego?
Coś jest nie tak z jego mocami.
Co ona sobie myśli?
Co teraz zrobi?
Tym razem mnie zaskoczyła.
Może się poddała.
Jest za młoda, żeby sobie z tym poradzić.
Mówiłam wiele razy, że taka nie jest.
Chce uśpić naszą czujność,
a potem wbić nam nóż w plecy.
Zaatakowano też jej ochroniarza.
Pewnie się wystraszyła.
Niemożliwe. To nie ją zaatakowano.
Nie poddałaby się, nawet gdyby ktoś trzymał ją na muszce.
Cieszę się, że w końcu zrozumiała swoją sytuację
i się poddała.
Świetna robota, kochanie.
Jeszcze nie jest prezesem.
Nie za wcześnie na toast?
Do-gyeong.
- Dziękuję za posiłek. - Siedź, dopóki wszyscy nie skończą.
Umówiłem się.
Noh Do-gyeong.
Natychmiast siadaj.
Jedzmy.
Otwórz drzwi, dyrektorze Jeong!
Dyrektorze Jeong!
Nie możesz mnie już ochraniać.
Jesteś taki słaby,
że nawet siebie nie możesz ochronić.
Ty go potrzebujesz.
Wodzisz go za nos, wykorzystując jego słabości.
Prawie przez ciebie zginął.
Jak bardzo będziesz samolubna?
Jeśli chcesz żyć, uciekaj.
Wszyscy u boku Do Do-hee umierają.
WYNIKI SPOTKANIA RADY MIRAE GROUP
PREZES NOH SUK-MIN JEDYNYM KANDYDATEM
Poddaję się, Seok-hoon.
Jutro wycofam swoją kandydaturę.
Do-hee.
Zrobiłam, co mogłam. Madam Ju to zrozumie.
Złapanie sprawcy nie wróci jej życia.
Chyba potrzebowałam się na czymś wyżyć
po stracie madam Ju.
Dlatego nie mogłam odpuścić.
Gdy odpuszczę,
wszyscy będą szczęśliwi.
Robisz to
dla pana Jeonga?
Bo nie chcesz, żeby znowu go skrzywdzono?
Nie chcę znów stracić kogoś, na kim mi zależy.
Wiedziałeś o wszystkim, prawda?
Co się stało?
Na pewno ci powiedziała.
Dlaczego nagle się poddała?
Skoro tak cię to ciekawi, sam ją zapytaj.
Nie chce mi powiedzieć!
Sam mówiłeś,
że może ma powód, żeby nie mówić.
Trzeba było zrobić wszystko, żeby jej to wyperswadować.
Wiesz, jakie to dla niej ważne, by znaleźć zabójcę Ju Cheon-suk.
Wiem. Wiem aż za dobrze!
Do-hee zawsze
obwiniała się o śmierć rodziców.
Przez ciebie będzie się obwiniała
o śmierć cioci!
Co?
To przez ciebie się poddała.
Nie chce, żeby coś ci się stało.
Do Do-hee!
GU-WON ZBAWICIEL
Wszystkie kwiaty zwiędły.
Madam Ju.
Nie zobaczyłaś owoców
swoich drogocennych roślin.
Na pewno wszystko w porządku?
Przepraszam, madam Ju.
Bardzo przepraszam.
Wracajmy.
Jeśli poddajesz się przeze mnie,
to wróćmy tam i walczmy.
To nie tak.
Do Do-hee.
Rób to, co dla ciebie najlepsze.
Bo to będzie najlepsze dla mnie.
Wszyscy nie żyją.
Madam Ju,
mama i tata.
Wszyscy, których kochałam, nie żyją.
I ty też umrzesz…
przeze mnie.
Mam to gdzieś.
Choć moje uczucia do ciebie
czynią mnie słabym i nieistotnym,
jesteś przeznaczeniem,
któremu się nie sprzeciwię.
ROMANS Z DEMONEM
To, co najlepsze dla ciebie, jest najlepsze dla mnie.
Nie zrezygnuję z Do Do-hee.
Mężusiu, weź mnie na barana.
Czuję się wolna i szczęśliwa.
Jesteście Dzikie Psy?
Macie zadanie.
Jeśli wam się nie uda,
nie pokażecie mi się więcej na oczy.
- Chodźmy! - Chodźmy!
- Tak, detektywie? - Znaleźliśmy go.
To Gi Kwang-chul.
Jest poszukiwany, więc niedługo go namierzymy.
Koniec zabawy w chowanego.
Zegary. Zatrzymały się.
Moje moce nie migotały.
One zniknęły.
Napisy: Kamila Krupiński