Mayroon nga bang
kapalarang itinakda?
Kung mayroon man,
imposible bang
matakasan natin ang kapalarang 'yon…
na kusang umuulit?
EPISODE 12 THE SAVIOR OF DESTRUCTION
Magandang umaga po, Senyorito.
Ang ganda po ng araw ngayon, Senyorito Yi-sun.
-Magandang umaga po, Senyorito. -Magandang umaga po, Senyorito.
Senyorito!
Dati akong tao.
Sapat na ang presensiya ko
upang makuha ang pagmamahal at paggalang ng buong nayon.
Gano'n ako kaespesyal.
Senyorito!
Senyorito Yi-sun!
Puwede bang 'wag kang sumigaw?
'Wag mong tawagin ang pangalan ko. Nakakawala ng dating.
Parating na ang guro n'yo. Di kayo puwedeng umalis ngayon.
Magagalit ang inyong ama pag nalaman niya.
Sasaya ang lahat kung mananahimik ka.
Hindi tumitikom ang bibig ko.
Ganito na talaga 'to.
Basta, hindi kayo puwedeng umalis.
Kung aalis kayo,
'wag n'yo akong apakan kasi masakit, pero puwede n'yo akong hakbangan.
Pambihira talaga!
E di mas mabuti.
Tahimik kong mapagmamasdan ang tanawin.
Grabe, hinakbangan nga niya ako.
Tumakas kayo nang hindi nagsasabi sa 'kin!
Wala po akong kaalam-alam!
Napakatigas ng ulo niya, 'no?
Malapit lang dito ang pinakamagandang puwesto, e.
Sandali!
Ang lamig!
Pasensiya na sa pang-aabala.
Nagpunta ako rito para magpahinga sa aking pag-aaral.
'Wag kang matakot.
Hindi ako masamang tao. Ako si…
Seo Yi-sun.
Kilalang-kilala ka nang lahat dito sa nayon.
Kung gano'n, sikat pala ako sa nayong ito.
Gayumpaman,
ngayon lang yata kita nakita.
Taga-ibang nayon ka siguro.
Dahil imposibleng hindi ko makilala ang isang magandang tulad…
Ang ibig kong sabihin,
masyado akong abala sa pag-aaral para makipag-usap sa mga babae.
Oo, 'yon nga.
Gano'n ba?
Pero hindi 'yon ang bali-balita.
Ano'ng mga bali-balita?
Ikaw ang nag-iisang anak mula sa isang maharlikang pamilya.
Pabaya ka sa pag-aaral,
pero hindi ka na dinidisiplina ng iyong ama
magmula nang pumanaw nang maaga ang iyong ina dahil sa sakit.
At dahil do'n, nakilala ka
bilang pinakapabayang tao sa mundo.
Mukhang
napaka-interesado mo sa 'kin.
Marami kang alam tungkol sa 'kin,
pero wala akong alam tungkol sa 'yo.
Ano'ng pangalan mo?
Senyorito!
Senyo…
Senyorito Yi-sun!
Paano n'yo nagawang iwan ako nang…
Sandali lang!
Bakit ganiyan ka makatingin sa 'kin?
May bago na naman kayong dahilan para pabayaan ang inyong pag-aaral.
-Pag nagtuon ako sa pag-aaral… -Gayumpaman,
talaga nga palang maganda siya.
Kilala mo siya?
Opo.
Kaninong maharlikang pamilya siya nanggaling?
Hindi siya galing sa maharlikang pamilya.
Isa siyang tagapagtanghal ng pamahalaan na kalilipat lang dito mula Hanyang.
Tagapagtanghal?
Sikat daw siya sa Hanyang dahil sa galing niya sa pagsasayaw at talino.
Ewan ko kung bakit siya lumipat sa maliit na nayong ito.
Para ba makilala ako?
Ano nga ulit ang pangalan niya?
Ano'ng pangalan niya?
-Uminom po kayo, panginoon. -Sige na po, panginoon.
-Sige na nga. -Ang ganda mo ngayon.
Ako po si Wolsim.
Ano?
Pambihira naman!
Mayabang daw talaga 'yan kahit no'ng nasa Hanyang pa.
Walang modo ang babaeng 'yon.
Wolsim.
'Yon pala ang pangalan niya.
Paumanhin.
Nagpunta ako no'ng isang araw dahil gusto kitang makita.
Paumanhin kung naging bastos ako.
Paano ka naging bastos?
Hindi ko alam, pero…
'Wag kang humingi ng tawad kung di mo alam ang dahilan.
Sandali…
Senyorito!
Alam kong mas gusto n'yong matulog kaysa kumain,
pero paminsan-minsan, 'wag kayong tamarin,
makakasama 'yan sa kalusugan n'yo.
Sino kayo?
Tulog ka pa ba?
Matagal mo na akong pinagsisilbihan.
Pero hindi kayo gumigising nang ganito kaaga.
-Ano'ng nangyari? -Seok.
Simula ngayon, pagtutuunan ko na ng pansin ang pag-aaral ko.
Bakit po?
Ito ang tunay na ako.
Ikukuha ko kayo ng gamot.
"Nagtanong si Xu Fan tungkol sa kabutihan."
"Ayon kay Confucius, ang ibig sabihin, mahalin ang inyong kapwa."
Ano'ng ginagawa mo?
Binibini!
Pagkakataon nga naman!
Talaga ba?
Binabasa ko ang The Great Learning habang pinakikinggan ang talon.
Pinagmamasdan ko ang kalikasan habang nag-aaral.
Siguro 'yon din ang ipinunta mo rito,
kaso hindi tayo puwedeng makitang magkasama.
Mas mabuti pa kung doon ka na lang pumuwesto.
Nauna na ako rito.
"Nagtanong si Xu Fan tungkol sa karunungan."
"Ayon kay Confucius, ang ibig sabihin, unawain ang inyong kapwa."
MGA KASABIHAN SA GREAT LEARNING
Ano, dito ka na ba nakatira?
Mas nakakapag-aral ako nang maayos pag nandito ako.
Parang hindi ka naman nag-aaral,
kung ako ang tatanungin.
"Kapag mali ang dahilan, hindi masusunod ang kautusan."
"Kapag hindi nasunod ang utos, hindi matatapos ang trabaho."
Kamangha-mangha!
'Wag kang mag-alala.
Ako na ang kukuha.
Pero mapanganib.
Ilang taon akong nagsanay sa espadahan, pamamana, at paninibat
para palakasin ang isip at katawan ko.
Sisiw lang 'to…
Sisiw lang 'to sa akin.
Babalik ako.
Pero…
'Wag kang mag-alala.
Senyorito!
Tumigil ka!
Hintayin mo ako!
Senyorito!
Senyorito Yi-sun!
Senyorito!
Senyorito Yi-sun!
Nahanap ko na!
Ako, si Seo Yi-sun, ang nakahanap!
Binibini.
Ito na ang sapatos mo, binibini.
Nahanap ko na.
Ano bang pumasok sa isip mo?
Para lang sa sapatos?
Papaano kung may nangyaring masama sa 'yo?
Nag-alala ka ba
para sa 'kin?
Bakit naman ako mag-aalala sa 'yo?
'Wag mo nang uulitin 'yon, ha?
Ayos ka lang ba?
Ilang taon akong nagsanay sa espadahan, pamamana, at paninibat…
Akin na 'yan.
Hindi, ako na.
Patuyuin mo muna ang damit mo.
Hindi na, malapit na 'to.
Wala nang hihigit pa sa init ng katawan ng isang tao.
Masusunog na 'yong sapatos ko.
Ano ba?
Giniginaw ako.
Ano ang hitsura ng Hanyang?
Sa tingin ko, mas malaki at mas masaya roon kaysa rito.
Mas malaki siya, mas maraming tao, at di hamak na mas maingay.
Paano ka napadpad dito?
Pasensiya na sa pagiging usisero ko.
Tumanggi akong sumayaw para sa isang mataas na opisyal.
Alam kong isang hamak na tagapagtanghal lang ako,
pero hindi ko magawang igalaw kahit ang mga daliri ko
kapag ayaw kong sumayaw.
Matapos kong tanggihan ang hiling ng isang makapangyarihang tao,
ang laki ng pasasalamat ko dahil buhay pa rin ako.
Siguradong may dahilan ka…
kung bakit hindi mo nagawang sumayaw noon.
Daig ko pa ang isang mataas na opisyal dahil araw-araw kitang napapanood.
Di ko alam kung paano ako makakabawi sa 'yo.
Nakabawi ka na sa 'kin.
Talaga?
May alitaptap.
Mahal kita, Wolsim.
Akala ko kasi gano'n din ang nararamdaman mo.
Oras na para gumising mula sa panaginip na 'to.
Ang pinaka walang-kuwentang emosyon ng tao
ay ang pag-ibig.
Hindi ako nagbibiro.
Gusto kitang pakasalan.
Hindi tayo puwedeng magpakasal.
Pero…
puwede mo akong maging babae.
Magtanan tayo.
Kapag tumakas tayo…
Hindi natin matatakasan ang mundo habambuhay.
Hangga't hindi nagbabago ang mundo,
gano'n din ang kapalaran natin.
Wolsim.
Sabi mo kanina, may dahilan
kung bakit ako tumangging sumayaw at pinalayas sa Hanyang.
Noong araw na 'yon,
nagpakamatay ang pinakamamahal kong kaibigan.
Nakipagrelasyon siya
sa isang maharlika.
Taliwas sa paniniwala ng karamihan,
hindi kayang iligtas ng pag-ibig ang isang tao.
Pinahihina lang tayo nito
at kinakaladkad tayo tungo sa paghihirap.
Patutunayan ko sa 'yo…
na kayang iligtas ng pag-ibig ang tao.
Kung kinakailangang
lumubog tayo sa kahirapan,
malugod kong gagawin…
basta kasama ka.
Wolsim!
Wolsim…
Senyorito.
Paano kung may makakita sa inyo rito?
May nakakamangha akong natuklasan.
PITONG KABUTIHAN AT BISYO NG KATOLISISMO
Isa itong kaalaman mula sa Kanluran, di ba?
Oo. Ayon sa aklat na ito, pinanganak ang tao na pantay-pantay.
Ang galing, di ba?
Ito, basahin mo.
Nagmamahalan kami,
pero naging hadlang ang pagkakaiba ng estado namin.
Dahil sa natuklasan namin tungkol sa pagkakapantay-pantay ng tao,
tila nagkaroon kami ng pag-asa.
-Ama Namin, sumasalangit ka, -Ama Namin, sumasalangit ka,
-sambahin ang ngalan mo. -sambahin ang ngalan mo.
-Mapasaamin ang kaharian mo. -Mapasaamin ang kaharian mo.
-Sundin ang loob mo dito sa lupa -Sundin ang loob mo dito sa lupa
-para nang sa langit. -para nang sa langit.
Bigyan mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw,
-at patawarin mo kami sa aming mga sala, -at patawarin mo kami sa aming mga sala,
-para nang pagpapatawad namin -para nang pagpapatawad namin
-sa nagkakasala sa amin. -sa nagkakasala sa amin.
-At huwag mo kaming ipahintulot sa tukso, -At huwag mo kaming ipahintulot sa tukso,
-at iadya mo kami sa lahat ng masama. -at iadya mo kami sa lahat ng masama.
-Amen. -Amen.
"Ang Diyos ang ninuno ng lahat ng nilalang
at ang lumikha ng lahat ng bagay."
"Kung gayon, ang mga sumusunod sa Diyos
ay mapapangalagaan
ng Kaniyang pagmamahal."
Kung lahat tayo pantay-pantay na anak ng Diyos,
hindi ba dapat gano'n din ang trato natin sa isa't isa kahit iba-iba tayo ng estado?
Tama ka.
Yi-sun.
Sabihin mo nga ulit.
Seo Yi-sun, pasaway ka talaga.
Masarap pala sa pakiramdam na pagsalitaan nang gano'n.
Sana kumalat pa ito sa buong Joseon.
Para di natin kailangang maging pormal
at tratuhin ang bawat isa nang may paggalang.
Pag dumating ang araw na 'yon,
makakapagpakasal na tayo.
Kailan kaya darating ang araw na 'yon?
Wolsim.
Gusto kong ipasa ang pagsusulit sa serbisyong sibil.
Imbes na hintayin na lang ang pagbabago ng mundo,
ako na mismo ang babago nito.
Sa madaling salita,
naniwala kami sa isa't isa higit pa sa anumang bagay.
Tuluyan kaming nadala sa marupok ngunit mapanganib na paniniwalang
maaari kaming magsama nang masaya,
at pinanghawakan namin 'yon.
Pero lingid sa kaalaman namin
ang masamang kahihinatnan nito.
Isa po siyang tagapagtanghal ng pamahalaan.
Wolsim ang pangalan niya.
Madalas pong sumasama ang Senyorito sa mga Katoliko, kasama siya,
at nag-aalala na po ako.
Ano'ng gagawin natin?
Wolsim!
-Senyorito. -Wolsim.
Hindi magiging madali ang biyahe papuntang Hanyang.
Balita ko, dumarami na ang mga bandido ngayon.
Mag-iingat kayo.
'Wag kang mag-alala.
Babalik ako nang ligtas at pakakasalan kita.
Ang mukha mo ang huli kong makikita
bago ako mamatay.
Para maalala mo ako habang nasa malayo ako.
Hinding-hindi ko 'to huhubarin
hanggang sa pagbabalik n'yo.
'Wag n'yo 'kong kalilimutan.
Malimutan ko na ang sarili ko,
'wag lang ikaw.
Senyorito.
Kailangan na po nating umalis.
Tayo na.
Kamakailan, may isang lalaking nagpahinto sa burol ng yumao niyang ina.
Sinunog din nito at inilibing ang isang sinaunang aklat.
Dahil ito sa mga kasuklam-suklam na turo ng mapanirang tagasunod ng Katolisismo.
Nagdaraos sila ng tinatawag na Anim na Pagtitipon
sa kani-kanilang mga bahay,
kung saan sama-sama silang nagpapalaganap ng imoral na paniniwala.
Minsan, sa mga tahanan ng tagapagtanghal pa nila ito ginaganap.
Ito'y higit na kasuklam-suklam.
Nangyari ang lahat ng ito
dahil sa kawalan ng aksiyon sa mga gawain nila.
Pag nagpatuloy ito, ang lupaing ito
na itinatag ng Confucianismo, na may 4,000 taong kasaysayan,
ay mapupunta lamang sa kamay ng mga halimaw at tampalasan.
Para maiwasan 'yon,
dapat natin silang pugutan at ibandera ang mga ulo nila bilang babala sa lahat.
Tuluyan din nating isara ang kanilang mga pinto
at sunugin ang mga nayon nila.
Natupok ang kalapit na nayon.
Pag nagpatuloy ito, pati tayo madadamay.
Malinaw na ginagamit ng grupong Noron ang mga Katoliko
na dahilan para pabagsakin tayo,
pero wala tayong magawa.
Kung kinakailangang magsakripisyo,
mag-aalay tayo ng iisang tao lamang.
Dumating na ang panahon ng kalupitan.
At sa ganitong panahon, may isang pagdidiskitahan.
Para iligtas ang mga sarili nila,
hindi nagdalawang-isip ang mga tao na magturo ng tao.
'Yong tagapagtangahal nga, maniwala kayo!
-Siya 'yon! -Sigurado akong siya 'yon!
-Siya nga! -Nakita ko mismo!
Sinasabi ng lahat na ikaw lang ang nag-iisang Katoliko rito.
Sa tingin mo ba, isang hamak na tagapagtanghal lang ang tinutugis ko?
Imposibleng magkaroon nito ang isang katulad mo.
Sino ang nagbigay sa 'yo nito?
Sabihin mo sa 'kin
at palalayain kita.
Sa akin 'yan.
Noon pa man…
sa akin na talaga 'yan.
Kaya lang
may isang taong
isinakripisyo ang kaniyang sarili
upang mailigtas ang minamahal niya.
Hooray!
Wolsim!
Senyorito…
Senyo…
Wolsim.
Hindi kayang iligtas ng pag-ibig ang isang tao.
Pinahihina lang tayo nito at kinakaladkad tayo tungo sa paghihirap.
Patutunayan ko sa 'yo
na kayang iligtas ng pag-ibig ang tao.
Kung kinakailangang
lumubog tayo sa kahirapan,
malugod kong gagawin…
basta kasama ka.
Dahil sa uhaw sa paghihiganti
at pagkabulag sa poot,
naging masama ako.
Kung sa langit nananahanan ang Diyos,
ayaw kong mapunta roon.
Pinatay…
kita.
Ang pananampalataya ko
ang naging mitsa
ng kamatayan niya.
Masarap ba ang tulog mo?
Heto.
Ang paborito mong pour-over na kape.
Mukha kang pagod. Masama ba ang pakiramdam mo?
Hindi, may napanaginipan lang ako.
Panaginip?
Sabi mo dati hindi natutulog ang demonyo, pero nagawa mo pang managinip?
Tungkol saan naman?
Napanaginipan ko 'yong panahong tao pa ako.
Nagbalik na ba ang alaala mo?
Medyo.
Anong klaseng tao ka ba noon?
Gusto kong malaman.
Umibig ako…
sa isang tao.
Wolsim ang pangalan niya.
Hindi pala tungkol sa 'yo ang panaginip mo,
kundi sa ex mo?
Grabe, pambihira talaga.
Maganda ba siya?
Namuhay ba kayo nang masaya?
'Wag mong sabihing hindi.
Simple lang at walang katuturan ang naging relasyon namin
gaya ng karamihan.
Maghihilamos na ako.
'Yan ang sinasabi ko.
Puwede n'yo ba kaming iwanan saglit?
Naaalala mo na ang lahat.
Oo.
Nagpakamatay ako para hindi ako mapunta kung nasaan ka,
pero ginawa mo akong demonyo.
Kinailangan ko ng tulong.
Hindi lang sa langit, kundi pati sa impiyerno.
Nang magtugma ang pangangailangan ng Diyos at ang poot mo sa tao,
isinilang ang isang demonyo.
Bakit mo sinuklian ang pananalig ko…
ng isang masalimuot na pagkamatay?
Likas na mapanganib ang pananampalataya.
Higit na mapanganib sa kahit anong bagay.
Hindi ka ba nakokonsiyensiya?
Kung ang tao nga nakokonsiyensiya, bakit ikaw hindi?
Kanino ka ba nagagalit, sa akin o sa sarili mo?
Hindi kaya dahil natatakot kang maulit ang kapalaran?
Na ikaw ulit ang magiging dahilan ng paghihirap niya?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Gaya ng sabi ko,
mauulit at mauulit ang kapalaran.
'Yon siguro ang dahilan bakit nalipat ang tattoo mo.
Kaya kayo pinagtagpo para maulit ang muli ang sakuna.
Tumahimik ka!
Ikaw ang may gawa ng kapalarang 'yan.
Pinagbabayaran mo lang ang ginawa mo.
Kapalaran…
Director Jeong.
Sa tingin ko, may alam na ako tungkol sa dati n'yong buhay.
Alam n'yo ba kung ano ang buo n'yong pangalan?
Seo Yi-sun.
Paano n'yo nalaman?
Nagbalik na…
ang mga alaala ko.
Naaalala n'yo rin ba kung paano kayo namatay?
Mas naiintindihan ko na kayo ngayon dahil sa mga natuklasan ko
tungkol sa masalimuot na buhay ni Seo Yi-sun.
Kaya pala gano'n na lang ang galit n'yo sa tao.
Bale,
kung naaalala n'yo na po ang lahat,
sino si Wolsim?
Si Do Do-hee.
Hindi nga?
Di lang nagkataon
ang pagkikita namin.
Posible kayang nagsimula kayong maging tao ulit
mula no'ng nakilala n'yo siya?
Sabi n'yo, nagloko ang kapangyarihan n'yo at lumipat ang tattoo n'yo
no'ng unang beses kayong magkita.
Tama nga ako.
Hanggang ngayon,
akala natin naging tao ka dahil nawala ang kapangyarihan n'yo,
pero kabaligtaran pala ang nangyari.
Dahil ang totoo, nagbago kayo kasi may nakilala kayong mahalagang tao
mula sa nakaraan n'yong buhay,
at 'yon ang dahilan kaya nagloko ang kapangyarihan n'yo.
Para itong usapang manok at itlog, e.
Sasabihin n'yo ba sa kaniya?
Hindi.
Mas mabuting hindi niya alam.
WOLSIM
Wolsim.
Parang pamilyar.
Iniiwasan niyang pag-usapan 'yon.
May nararamdaman pa kaya siya ro'n?
Para tuloy akong di mapakaling asawa.
'Wag gano'n.
Pasok.
Inupload ko na po ang sales data para sa bagong produkto.
Ms. Shin.
Kunwari nawala ang mga alaala mo.
Ano'ng mararamdaman mo kapag bigla itong bumalik sa 'yo?
-Nabigla naman ako. -Isipin mo lang.
Bumalik lahat ng mga alaala mo.
Malilito ka, di ba?
Magugulat ka at maguguluhan.
Ang pinakamainam gawin sa 'yo ng isang tao sa gano'ng sitwasyon
ay ang manatili sa tabi mo.
Opo. Sa tingin ko.
Salamat sa 'yo, naliwanagan na ako.
Wala pong anuman.
Iniligtas ko ang mundo.
Ako ang nagsakripisyo para sa inyong lahat.
Do-gyeong.
Kaunting tiis na lang,
at ilalabas ka rin dito ng papa mo.
Kaya ituloy mo lang ang pag-inom ng gamot
at alagaan mo ang…
Alam n'yo na ang lahat, di ba?
Alam n'yo na ang lahat…
pero nagbulag-bulagan pa rin kayo.
Sarili n'yo lang ang iniisip n'yo.
-Do-gyeong. -Ako ang sumalo ng bala para sa inyo.
Pinrotektahan ko kayo.
Kayo…
ang tunay na masama.
Naging mabait ako buong buhay ko.
Kaya hindi ako pinarurusahan.
Kung gano'n…
paano ako?
Paano naman ako?
Ano ba'ng pagkakamali ko?
Sinuway mo…
ang papa mo.
Hindi ka namuhay ayon sa kagustuhan niya.
Kaya ka pinarurusahan.
Dapat lang sa 'yo 'yan.
Kasalanan mo 'yan.
Noh Do-gyeong!
Huminahon ka, Noh Do-gyeong!
Huminahon ka!
Kayo na ang susunod.
Kukunin ko 'yon.
Pati 'yon.
Para sa magandang layunin naman ito, di ba?
Opo, sa Children's Welfare Association mapupunta ang lahat ng kita.
Magaling.
Kunin ko rin 'to.
Hello, si Kim Se-ra ito.
Mr. Jeong.
Salamat sa regalo.
Salamat sa 'yo, magaling na ako.
Di ko ginawa 'yon dahil gusto kita.
Pero hindi mo ako sinusungitan
gayong nandito ulit ako.
Inilabas na ang resulta ng psychiatric evaluation ni Do-gyeong.
Mayroon siyang intermittent explosive disorder
at malalang anxiety at depression, kaya malubha na talaga siya.
Para talaga siyang bombang naghihintay na sumabog.
Kung hindi dahil sa 'yo,
baka hindi nakaligtas si Do-hee.
Salamat.
At saka…
humihingi ako ng tawad
dahil pinagdudahan kita noon.
Tapos na 'yon.
Hello, Detective Park.
Do-hee.
Inilabas na ang resulta ng psychiatric evaluation ni Do-gyeong.
Si Noh Do-gyeong…
patay na siya.
ANG YUMAONG SI NOH DO-GYEONG
Uminom muna kayo ng tubig.
Ayos lang ako.
Siguradong nagulat kayo.
Sabihin n'yo sa 'kin kung may maitutulong ako sa inyo.
Alam kong mahirap ito para sa 'yo. Salamat sa pagpunta.
Siya ang pumatay kay Madam Ju.
Siyempre gusto ko siyang makita.
Matagal na dapat akong nakahingi ng tawad sa 'yo,
pero nahirapan akong tanggapin na halimaw ang anak ko.
Patawarin mo 'ko, Do-hee.
Nabigo ako bilang magulang.
Nagpakamatay pala siya.
Hindi na kinaya ng konsiyensiya niya
ang ginawa niya.
Hindi sapat ang pagkamatay niya sa kasalanan niya.
Pero nangangako akong babawi ako sa 'yo sa kahit na anong paraan.
Kaya para sa kapakanan ng kompanya,
kung puwede, ilihim mo muna ito.
Inaalala mo pa rin ang kompanya
sa ganitong sitwasyon?
Magkasamang itinatag nina Mama at Papa ang kompanya,
at pinaghirapan nila itong palaguin.
Ano'ng iisipin ng tao pag nalaman nilang
pinatay si Mama ng apo niyang baliw at sugapa sa pera?
Magiging malaking dagok 'to sa kompanya.
At pag nakalabas ito,
masasaktan ang buong pamilya.
Para 'to sa kapakanan ng kompanya at ng pamilya.
At parte ka pa rin ng pamilyang 'yon.
Para bang mas mahalaga ang pamilya sa taong
mas malaki ang pangangailangan.
Magkita ulit tayo.
Nasaan na ang demonyong Noh Do-gyeong na 'yan?
Paano niya nagawang patayin ang sarili niyang lola?
Su-ahn.
Pinatay ng anak mo si Mama.
Hindi siya inatake sa puso.
Pinatay siya!
Ibalik mo siya.
Ibalik mo siya ngayon din!
Naaawa ako sa kaniya.
Ano'ng gagawin mo ngayon?
Ibalik mo siya!
Tara na.
Nakakasakal dito.
Patawad, Su-ahn.
Kasalanan ko ang lahat.
Kawawa naman si Mama.
Tanda mo 'yong pangalang ginamit ni Gi Kwang-chul
para ilagay si Noh Do-gyeong sa phone niya?
Abraxas?
Parang pamilyar 'yon, e.
Galing 'yon sa nobelang Demian.
"Pilit kumakawala ang ibon mula sa itlog."
"Ang mundo ang itlog."
"Para maisilang,
kailangan munang
masira ang mundo."
"Lumipad ang ibon papunta sa Diyos
na nagngangalang Abraxas."
Pinatay lang ba ni Noh Do-gyeong
si Madam Ju para maibuka niya ang pakpak niya?
Palusot niya lang 'yon sa krimeng ginawa niya.
Kasuklam-suklam.
Talaga bang
wala siyang alam?
Sino? Si Noh Suk-min?
Paanong hindi niya nahahalata…
ang mga ginagawa ni Noh Do-gyeong?
Hindi ko maintindihan.
Ano kaya
kung puntahan natin si Madam Ju?
Nawalan na ako ng nanay at anak.
Ikaw na lang ang mayroon ako.
Hindi naman tayo gano'n ka-close.
Noon lang yon,
pero subukan nating magkasundo bilang magkapamilya.
Sina Austin at Justin na lang ang natitirang tagapagmana
ng Mirae Group ngayon.
Madam Ju.
Natapos na rin sa wakas.
Gayunpaman,
parang wala pa ring nagbago.
Tinakbuhan ni Noh Do-gyeong ang mga kasalanan niya.
Masama pa rin ang loob ko.
Makakausad na kaya ako
pagkatapos nito?
Sabihin mo sa 'kin.
Kaya mo bang makalimutan ang lahat sa paglipas ng panahon?
Dapat alam mo 'yan dahil nabuhay ka ng 200 taon.
Hindi.
Dahil…
saglit mo lang itong…
makalilimutan.
Tama nga ako.
Aalis na ho ako.
Sa susunod na balik ko, maayos na ako.
Tara.
Sabihin mo nga sa 'kin.
Bukod sa cotton candy at paglubog ng araw,
ano pa ang hilig mo?
Gustong-gusto kong kumakain ng matatamis.
Parang nakakabata sa pakiramdam kapag nakakakain ng matatamis, e.
At…
gusto rin kita, Bok-gyu.
Ano ba 'yan.
Naiiyak lang ako sa tuwa.
Bago ko makalimutan.
Ito.
Ano 'to?
Manood ka ng pagtatanghal namin bukas.
-Salamat na lang. -Bakit?
Dapat hiwalay ang trabaho sa personal nating buhay.
Ayokong abalahin ang trabaho mo.
'Wag mong sabihin 'yan.
Mahalaga sa 'kin na makapunta ka.
Ang dagat!
-Bilisan mo, Ms. Choi. -Napakaganda!
Isang beer lang, tapos kaniya-kaniya na tayo.
-Masarap kumain ng ramyeon sa ilog Han. -Ang PR team!
Kumain din tayo ng pritong manok.
-Di naman kasalanan ang umibig, di ba? -Hanap tayo ng puwesto.
Saan kaya tayo uupo?
Mr. Han, Ms. Choi, dito tayo!
Ayos!
Ang saya naman.
Uy.
Lumipat tayo.
Bakit? Gusto ko na rito.
Hindi mo ba nakikita?
Nagkakasala sila.
Talaga ba?
-Tara na. -Bakit sila ganiyan?
Hindi kami nagkakasala!
Pambihira.
Kinakain niya ba 'yong lalaki?
Ang bayolente naman.
Tara na nga.
Hay. Gusto ko pa naman dito.
-Tumahimik ka. -Humanap tayo ng ibang puwesto.
'Wag, bumalik ka rito!
SUNWOL FOUNDATION
Ang ganda mo!
Mahal kita!
-Ga-young! -Gumawa ka naman ng puso!
Ga-young!
-Napakaganda mo! -Kumaway ka sa camera!
Mahal na mahal kita!
Mahal kita!
Gumawa ka naman ng puso!
Sobrang ganda mo!
-Tumingin ka naman dito! -Ang ganda-ganda mo.
Sandali lang, ha.
Binabati kita.
Salamat.
Aalis na ako ng Korea pagkatapos ng pagtatanghal.
Hindi na kita guguluhin.
Hindi ka na ba babalik?
Wala akong magagandang alaala rito maliban kay Director Jeong.
Pero siguro kasama na rin siya ro'n.
Kailangang magpakuha ng litrato nina Director Jeong at Bituing Jin.
Ito na ang huling hihilingin ko sa 'yo.
Kahit ngayong gabi lang, gawin mo ang trabaho mo bilang executive director.
Tara.
Magsimula ulit tayo.
Narito na rin si Director Jeong Gu-won.
Magtabi po kayong dalawa.
Alam mo ba kung bakit ako nahilig sa pagsasayaw?
Dahil sa obra sa lobby ng sayaw ng dalawang espada.
Nagustuhan ko kung paano ito tingnan ni Director Jeong.
Ramdam mo 'yong lungkot at init nito.
Taliwas sa pagkatao niya ang mga mata niyang puno ng emosyon,
and 'yon ang hinangad ko.
Umasa ako na matitingnan niya rin ako nang gano'n
kapag nagsumikap ako sa pagsasayaw.
'Yon ang dahilan.
Pero sa huli…
si Do Do-hee ang tiningnan niya nang gano'n.
Pero kahit nabigo ako sa kaniya,
nanatili sa puso ko ang pagsasayaw.
Mas nakakapag-aral ako nang maayos pag nandito ako.
Parang hindi ka naman nag-aaral.
Mahal kita, Wolsim.
Seo Yi-sun, pasaway ka talaga.
Masarap pala sa pakiramdam na pagsalitaan nang gano'n.
Ang mukha mo ang huli kong makikita
bago ako mamatay.
Hinding-hindi ko 'to huhubarin
hanggang sa pagbabalik n'yo.
Kung sa langit nananahanan ang Diyos,
ayaw kong mapunta roon.
Gu-won.
Ayos ka lang ba?
Noong tao pa ako…
nakapatay ako.
Marami akong napatay…
na nagmahal sa akin…
at minahal ko rin.
May dahilan ba kung bakit mo nagawa 'yon?
Hindi ko alam.
Isinakripisyo nila…
ang buhay ng babaeng
minahal ko.
Kasalanan ko.
Kung hindi ko siya minahal,
hindi sana siya namatay.
'Yon ang ikinakatakot ko.
Na baka…
maging miserable ang buhay mo dahil sa 'kin.
Kahit wala ka, magiging miserable pa rin naman ako.
Kung magiging miserable lang din ako,
e di sabay na tayong maging miserable.
Patutunayan ko sa 'yo
na kayang iligtas ng pag-ibig ang tao.
Kung kinakailangang lumubog tayo sa kahirapan,
malugod kong gagawin…
basta kasama ka.
Mayroon nga bang
kapalarang itinakda?
Kung mayroon man,
sa pagkakataong ito,
sisikapin kong magsama kami nang masaya.
Tingnan n'yo!
Panginoon,
ipagtanggol Ninyo kami sa laban.
Protektahan Ninyo kami mula sa kasamaan at panunukso ni Satanas.
Ihagis Ninyo sa impiyerno
si Satanas at mga masasamang espiritu
na umaali-aligid sa buong mundo
at nananamantala ng mga kaluluwa.
Nakita ko ang demonyo.
ANG MAHAL KONG ANAK NA SI DO-HEE
Kung totoo mang may kapalaran,
at hindi na ito matatakasan,
ito ba
ang sisira sa 'tin
o ang…
magliligtas sa 'tin?
Ayokong maulit kay Do-hee ang masalimuot na nangyari noon.
Sisikapin kong maging masaya kami.
-Mahal kita, Jeong Gu-won. -Mahal din kita.
Kahit anong gusto mo, Do-hee.
Kulang ang oras para mapasaya ka!
Minsan, nakakalason ang kasiyahan.
Tapatin mo ako. Wala ka ba talagang alam sa mga pinaggagagawa ni Do-gyeong?
O nagbulag-bulagan ka lang?
Akala ko wala ka talagang alam, pero nagkukunwari ka lang pala?
Gaano ba karami ang nalalaman mo?
Akala mo ba aksidente ang pagkamatay nila?
Pinatay sila ni Ju Cheon-suk.
Tagapagsalin ng subtitle: Alfred Brian