Di dunia ini,
wujudkan perkara yang dinamakan takdir?
Kalau ya,
mustahilkah
kita lari daripada takdir
yang sememangnya akan berulang?
EPISOD 12 PENYELAMAT KEBINASAAN
Selamat pagi, tuan muda.
Hari yang indah, Tuan Muda Yi-sun.
- Selamat pagi, tuan muda. - Selamat pagi, tuan muda.
Tuan muda!
Dulu saya manusia.
Kewujudan saya
cukup untuk timbulkan rasa sayang dan hormat seluruh kampung.
Seseorang yang amat istimewa.
Tuan muda!
Tuan Muda Yi-sun!
Boleh berhenti mengeluh?
Nama saya hampir lusuh. Jangan panggil lagi.
Guru awak dah nak sampai. Awak tak boleh melihat bunga sekarang.
Ayah awak akan mengamuk kalau dia tahu.
Semua orang akan gembira asalkan awak tutup mulut.
Mulut saya tak boleh ditutup.
Saya dilahirkan begini.
Apa pun, awak tak boleh pergi.
Kalau awak pergi juga,
jangan pijak saya sebab ia menyakitkan, tapi langkah saya dulu.
Aduhai!
Ini lebih baik.
Saya boleh nikmati pemandangan sendirian.
Dia betul-betul langkah saya.
Awak curi-curi keluar tanpa pengetahuan saya!
Saya tak tahu!
Degil betul, bukan?
Tempat terbaik sepatutnya di kawasan ini.
Tunggu!
Sejuknya!
Maafkan saya kerana mengganggu.
Saya ke sini untuk berehat sekejap daripada belajar.
Jangan takut dengan saya.
Saya bukan orang jahat. Nama saya…
Seo Yi-sun.
Tak ada siapa di kampung ini yang tak kenal awak.
Saya memang terkenal di kampung ini.
Tapi
saya tak pernah nampak awak.
Pasti awak dari kampung lain.
Kalau tak, mustahil saya tak kenal jelitawan…
Tapi yalah,
saya terlalu sibuk dengan pelajaran dan tiada masa berbual dengan gadis.
Mungkin itulah sebabnya.
Begitukah?
Rasanya khabar angin bukan begitu.
Khabar angin apa?
Awak anak kesayangan keluarga bangsawan.
Awak malas belajar,
tapi ayah awak tak marah awak
sebab sejak kecil, awak kehilangan mak yang mati akibat penyakit.
Akibatnya, awak terkenal
sebagai pemalas paling riang di dunia.
Nampaknya
awak begitu berminat tentang saya.
Awak tahu semuanya tentang saya,
tapi saya tak tahu apa-apa tentang awak.
Siapa nama awak?
Tuan muda!
Tuan…
Tuan Muda Yi-sun!
Sampai hati awak tinggalkan saya…
Tunggu!
Kenapa pandang saya begitu?
Rupanya ada sebab lain kenapa awak tak nak belajar.
- Kalau saya nak belajar… - Apa pun,
dia memang cantik macam yang orang kata.
Awak kenal dia?
Ya.
Dia daripada keluarga bangsawan mana?
Dia bukan ahli keluarga bangsawan.
Dia gadis pelayan kerajaan yang baru pindah ke sini dari Hanyang.
Gadis pelayan?
Saya dengar dia terkenal di Hanyang kerana tarian dan kebijaksanaannya.
Agaknya kenapa dia pindah ke kampung kecil begini?
Untuk jumpa sayakah?
Siapa nama dia?
Siapa namanya?
- Minumlah, tuan. - Minum, tuan.
- Baiklah. - Awak nampak gembira hari ini.
Saya Wolsim.
Apa?
Biadab!
Orang kata di Hanyang pun dia biadab juga.
Perempuan tak tahu malu.
Wolsim.
Jadi itu namanya.
Maafkan saya.
Saya datang tempoh hari sebab nak jumpa awak.
Saya minta maaf kerana biadab.
Bagaimana pula?
Saya tak boleh nak cakap, tapi…
Jangan minta maaf atas perkara yang awak tak tahu.
Tunggu…
Tuan muda!
Saya tahu awak lebih sanggup tidur daripada makan,
tapi cubalah berehat daripada bermalas-malasan sekali-sekala.
Ia tak elok untuk kesihatan.
Awak siapa?
Awak masih mengantuk?
Awak berkhidmat untuk saya sepanjang hayat.
Tapi awak tak pernah bangun awal begini.
- Apa yang berlaku? - Seok.
Mulai hari ini, saya nak belajar betul-betul.
Kenapa nak buat begitu?
Saya memang begini.
Biar saya bawakan ubat.
"Xu Fan bertanya tentang kemuliaan.
Confucius menjawab ia tentang menyayangi orang lain."
Apa yang awak buat?
Cik!
Kebetulan pula!
Kebetulan?
Saya membaca Pembelajaran Hebat sambil mendengar deruan air.
Untuk menghargai alam dan belajar pada masa yang sama.
Pasti awak datang ke sini atas sebab itu juga,
tapi tak elok kalau orang nampak lelaki dan wanita bersama.
Jadi duduklah di batu sana.
Ini tempat saya.
"Xu Fan bertanya tentang kebijaksanaan.
Confucius menjawab ia tentang memahami orang lain."
ULASAN TENTANG PEMBELAJARAN HEBAT
Awak dah pindah ke sinikah?
Saya fokus lebih baik apabila belajar di sini.
Tak nampak macam awak belajar pun.
Pada pandangan saya.
"Jika alasannya tak betul, arahan tak dipatuhi.
Kalau arahan tak dipatuhi, kerja takkan selesai."
Bijaknya!
Jangan risau.
Biar saya ambil.
Tapi ia bahaya.
Saya dilatih lawan pedang, memanah dan lawan lembing bertahun-tahun
untuk kuatkan minda dan badan.
Benda begitu senang…
Senang saja bagi saya.
Saya akan kembali.
Tapi…
Jangan risau.
Tuan muda!
Berhenti!
Tunggu saya!
Tuan muda!
Tuan Muda Yi-sun!
Tuan muda!
Tuan Muda Yi-sun!
Saya dah jumpa!
Saya, Seo Yi-sun, berjaya!
Cik.
Ini kasut awak, cik.
Saya dah jumpa.
Apa yang awak fikirkan?
Penting sangatkah kasut ini?
Macam mana kalau kemalangan berlaku?
Awak
risaukan saya?
Kenapa saya nak risaukan awak?
Jangan buat begini lagi.
Awak okey?
Saya dilatih lawan pedang, memanah dan lawan lembing…
Berikan kepada saya.
Biar saya buat.
Keringkan pakaian dulu.
Tak, saya hampir selesai.
Tak ada yang lebih hangat daripada duduk di sisi manusia.
Nanti kasut saya terbakar.
Aduhai.
Saya sejuk.
Macam mana hidup di Hanyang?
Pasti lebih besar dan mengujakan berbanding kampung ini.
Ia lebih besar, lebih ramai orang dan lebih bising.
Tapi macam mana awak boleh datang ke sini?
Maaf sebab menyibuk.
Saya tak nak menari untuk pegawai kerajaan berpangkat tinggi.
Walaupun saya hanya gadis pelayan,
tapi saya tak boleh gerakkan jari pun
apabila saya tak rasa nak menari.
Gadis pelayan macam saya menolak permintaan orang berkuasa,
saya patut bersyukur sebab masih hidup.
Pasti ada sebabnya…
kenapa awak tak nak menari.
Tak sangka dapat menikmati tarian awak yang pegawai tinggi pun tak dapat lihat.
Bagaimana saya boleh membalasnya?
Awak dah membalasnya.
Yakah?
Kunang-kunang.
Saya mencintai awak, Wolsim.
Saya sangka awak pun rasa begitu.
Tiba masanya untuk bangun daripada mimpi ini.
Emosi manusia paling bodoh
adalah cinta.
Saya bukan main-main.
Saya nak mengahwini awak.
Kita tak boleh berkahwin.
Paling layak pun,
saya boleh jadi perempuan simpanan awak.
Mari larikan diri.
Kalau kita berdua lari…
Kita tak boleh lari selama-lamanya.
Selagi dunia ini masih tak berubah,
nasib kita pun kekal sama.
Wolsim.
Awak kata pasti ada sebab
kenapa saya tak nak menari dan dihalau dari Hanyang.
Hari itu,
kawan baik saya bunuh diri.
Dia
bercinta dengan lelaki bangsawan.
Tak seperti yang semua orang sangka,
cinta tak dapat selamatkan manusia.
Ia hanya melemahkan kita
dan membawa kita ke jurang kesengsaraan.
Saya akan tunjukkan…
cinta boleh menyelamatkan seseorang.
Kalau kita terpaksa tenggelam dalam kesengsaraan…
saya sanggup…
tenggelam bersama awak.
Wolsim!
Wolsim…
Tuan muda.
Macam mana kalau ada orang nampak?
Saya dah jumpa sesuatu yang hebat.
TUJUH PAHALA DAN DOSA KATOLIKISME
Ini ajaran barat, bukan?
Ya. Buku ini kata semua manusia dilahirkan sama rata.
Hebat, bukan?
Nah, lihatlah.
Kami dilamun cinta,
tapi kami terhalang oleh batas darjat.
Bagi kami, ajaran baharu yang bercakap tentang hak sama rata
nampak seperti penyelamat.
- Tuhan yang berada di syurga, - Tuhan yang berada di syurga,
- dengan kudus nama-Mu. - dengan kudus nama-Mu.
- Yang memiliki kerajaan. - Yang memiliki kerajaan.
- Tuhan yang ada di bumi - Tuhan yang ada di bumi
- dan juga di langit. - dan juga di langit.
- Kurniakan rezeki kepada kami - Kurniakan rezeki kepada kami
- dan ampunkan dosa-dosa kami - dan ampunkan dosa-dosa kami
- dan kami ampunkan - dan kami ampunkan
- orang yang berdosa. - orang yang berdosa.
- Hindari kami daripada godaan - Hindari kami daripada godaan
- dan selamatkan kami daripada syaitan. - dan selamatkan kami daripada syaitan.
- Makbulkan. - Makbulkan.
"Tuhan adalah leluhur segala makhluk
dan pencipta segala benda.
Oleh itu, semua keturunan Tuhan
boleh melindungi diri
dengan mengharap kasih sayang-Nya."
Kalau kita sama sebagai anak-anak Tuhan,
bukankah kita patut cakap tanpa mengira darjat?
Ya.
Yi-sun.
Ulang sekali lagi.
Seo Yi-sun, budak bertuah.
Saya suka mendengarnya.
Saya harap ajaran ini tersebar ke seluruh Joseon.
Jadi semua orang akan memanggil nama masing-masing
dan melayan semua orang dengan hormat.
Apabila hari itu tiba,
pasti kita boleh berkahwin.
Awak rasa bila hari itu akan tiba?
Wolsim.
Saya kena menduduki peperiksaan penjawat awam.
Daripada menunggu dunia untuk berubah,
lebih baik saya sendiri yang ubah.
Mungkin
kami terlalu percaya antara satu sama lain.
Kami terlalu cepat dihanyutkan oleh kepercayaan rapuh dan berbahaya
yang kami boleh bahagia bersama
serta mempengaruhi satu sama lain dengan keyakinan itu.
Tanpa kami sedari
akibat buruk yang menanti kami.
Dia gadis pelayan kerajaan.
Namanya Wolsim.
Tuan muda banyak menghabiskan masa tentang ajaran Katolik, termasuk gadis itu
dan saya sangat risau.
Apa patut kita buat?
Wolsim!
- Tuan muda. - Wolsim.
Perjalanan ke Hanyang akan sukar.
Saya dengar ramai penjahat berleluasa kebelakangan ini.
Jaga diri baik-baik.
Jangan risau.
Saya pasti akan kembali dan mengahwini awak.
Perkara terakhir yang saya mahu lihat sebelum mati
adalah wajah awak.
Supaya awak tak lupakan saya semasa ketiadaan saya.
Saya takkan tanggalkan
sehingga awak kembali.
Jangan lupakan saya.
Saya lebih sanggup lupa tentang diri sendiri
daripada melupakan awak.
Tuan muda.
Kalau begini, matahari akan terbenam.
Mari pergi.
Baru-baru ini, seorang lelaki memansuhkan upacara memperingati mendiang ibunya
serta membakar dan tanam tanda peringatan leluhur dengan kejam.
Ini dipengaruhi oleh pengikut ganas ajaran keji yang dipanggil Katolikisme.
Mereka bergilir-gilir adakan perjumpaan dipanggil Enam Mesyuarat di rumah mereka
di mana lelaki dan wanita duduk bersama serta menyebarkan ajaran tak bermoral.
Mereka juga sanggup adakan perjumpaan di rumah pelacuran.
Ia tindakan yang amat menyedihkan.
Insiden kejam yang berlaku baru-baru ini
kerana tiada tindakan dibuat ke atas mereka.
Kalau begini, tanah yang mementingkan kesopanan
dibina oleh ajaran Konfusianisme sejak 4,000 tahun lalu
akan jatuh ke tangan binatang dan pendosa.
Untuk menghalang itu daripada berlaku,
kita mesti penggal dan pamerkan kepala mereka sebagai amaran.
Kita patut sita rumah mereka
dan bakar seluruh kampung.
Kampung berdekatan sudah musnah.
Kalau begini, kampung kita pun takkan terkecuali.
Sudah jelas puak Norok cuba menggunakan Katolik
sebagai alasan untuk menjatuhkan kita,
tapi tiada apa-apa kita boleh lakukan.
Kalau kita terpaksa berkorban,
kita akan korbankan hanya seorang.
Masa yang kejam telah tiba.
Ketika masa yang kejam, kambing hitam diperlukan.
Untuk selamatkan nyawa sendiri,
orang tak teragak-agak untuk menuding jari.
Saya sumpah, gadis pelayan itu orangnya!
- Betul! - Saya pasti!
- Dia orangnya! - Saya nampak!
Semua orang kata hanya awak pengikut Katolik di sini.
Tapi awak fikir saya datang demi seorang gadis pelayan?
Tak mungkin gadis pelayan hina macam awak memiliki benda ini.
Siapa yang berikan kepada awak?
Jawab,
saya akan benarkan kamu hidup.
Ini milik saya.
Dari mula…
ia milik saya.
Tapi ada
seorang
yang mengorbankan diri
demi orang yang dicintai.
Hore!
Wolsim!
Tuan muda…
Tuan…
Wolsim.
Cinta tak dapat selamatkan manusia.
Ia hanya melemahkan kita dan bawa kita ke jurang kesengsaraan.
Saya akan tunjukkan
cinta boleh menyelamatkan seseorang.
Kalau kita terpaksa
tenggelam dalam kesengsaraan…
saya sanggup…
tenggelam bersama awak.
Akibat dahagakan balas dendam
dan dibutakan oleh kemarahan,
saya menjadi syaitan.
Kalau Tuhan berada di syurga,
saya tak nak berada di sana.
Saya bunuh…
awak.
Takdir saya…
menyebabkan…
kematiannya.
Awak tidur lena?
Nah.
Kegemaran awak, kopi titisan.
Kenapa dengan muka awak?
Awak tak sihat?
Saya cuma bermimpi.
Mimpi?
Awak kata demon tak perlukan tidur, tapi awak bermimpi pula?
Awak mimpi apa?
Saya mimpi ketika saya jadi manusia.
Awak dah ingat semula?
Sedikit.
Dulu, awak orangnya macam mana?
Saya ingin tahu.
Saya…
pernah mencintai seseorang.
Namanya Wolsim.
Jadi mimpi itu bukan tentang awak,
tapi bekas kekasih awak?
Aduhai, tak sangka betul.
Dia cantikkah?
Kamu berdua berakhir dengan gembira?
Jangan kata ia pengakhiran yang sedih.
Penamat kami biasa saja dan tak menarik
macam orang lain.
Saya nak mandi.
Itulah yang saya cakap.
Boleh berikan kami ruang?
Awak dah ingat semula.
Ya.
Saya bunuh diri supaya saya tak berada di tempat awak,
tapi awak jadikan saya demon.
Saya perlukan pembantu.
Bukan saja di syurga, tapi juga di neraka.
Apabila dendam terhadap manusia bertemu dengan keperluan Tuhan,
demon dilahirkan.
Bagaimana awak boleh balas kepercayaan saya…
dengan kematian yang dahsyat?
Kepercayaan memang sesuatu yang bahaya.
Mungkin lebih berbahaya daripada perkara lain.
Awak tak pernah rasa bersalah?
Macam mana awak boleh rasa tak bersalah sedangkan manusia boleh rasa begitu?
Awak marah dengan siapa? Dengan saya atau diri sendiri?
Atau mungkin sebab awak takut takdir akan berulang lagi?
Awak takut awak buat gadis itu sengsara lagi?
Apa maksud awak?
Saya dah kata,
takdir akan berulang.
Pasti itulah sebab tatu awak berpindah.
Jodoh mempertemukan kamu berdua agar nasib malang boleh bertindak semula.
Diam!
Ia takdir yang awak cipta sendiri.
Awak hanya terima akibat tindakan awak sendiri.
Takdir…
Pengarah Jeong.
Saya rasa saya dah jumpa tentang masa lalu awak.
Awak tahu nama awak dulu?
Seo Yi-sun.
Macam mana awak tahu?
Saya…
dah ingat semula.
Jadi awak juga tahu macam mana awak mati?
Sekarang, saya lebih memahami awak
selepas tahu tentang hidup malang Seo Yi-sun.
Patutlah awak amat membenci manusia.
Apa pun,
kalau awak dah ingat semuanya, pasti awak tahu
tentang Wolsim.
Dia ialah Do Do-hee.
Tak mungkin.
Pertemuan kami
bukan satu kebetulan.
Mungkinkah awak kembali jadi manusia
disebabkan awak berjumpa dia?
Awak cakap kuasa awak mula berubah dan tatu berpindah kepadanya
ketika kali pertama awak bertemunya.
Betullah.
Hingga sekarang,
kita ingat kehilangan kuasa awak yang menjadikan awak manusia,
tapi rupanya terbalik.
Maknanya,
berjumpa orang yang penting dalam hidup awak dulu buat awak berubah
dan sebab itulah kuasa awak berkelip-kelip.
Sama macam ayam atau telur dulu.
Awak nak beritahu dia?
Tidak.
Lebih baik kalau dia tak tahu.
WOLSIM
Wolsim.
Macam pernah dengar.
Dia tak nak bercakap tentangnya.
Dia masih ada perasaan terhadapnya?
Saya macam isteri yang runsing dengan masa lalu suaminya.
Saya patut berhati-hati.
Masuk.
Saya dah muat naik data jualan untuk produk baharu.
Cik Shin.
Katakanlah awak hilang ingatan.
Apa perasaan awak kalau awak tiba-tiba ingat semula?
- Tiba-tiba? - Bayangkan saja.
Ingatan lama kembali.
Pasti awak keliru, bukan?
Terkejut dan gelabah.
Perkara terbaik seseorang boleh buat untuk awak dalam situasi itu
adalah sabar menunggu bersama awak.
Saya rasa begitu.
Terima kasih kerana tolong yakinkan saya.
Sama-sama.
Saya selamatkan dunia.
Saya jadi pelindung kamu semua.
Do-gyeong.
Bersabarlah sedikit lagi.
Ayah kamu akan keluarkan kamu nanti.
Jadi sentiasa makan ubat
dan jaga…
Mak tahu semuanya, bukan?
Mak tahu semuanya…
tapi pejamkan mata saja.
Mak hanya pentingkan diri.
Do-gyeong.
Saya sengsara sebagai ganti mak.
Saya yang lindungi mak.
Mak…
syaitan yang sebenar.
Mak hidup dengan berkelakuan baik.
Sebab itulah mak tak dihukum.
Jadi…
bagaimana dengan saya?
Bagaimana dengan saya?
Apa dosa saya?
Kamu…
tak dengar cakap ayah kamu.
Kamu tak hidup seperti yang dia mahukan.
Sebab itulah kamu dihukum.
Kamu memang layak dihukum.
Kamu yang jahat.
Noh Do-gyeong!
Bertenang, Noh Do-gyeong!
Bertenang!
Sekarang giliran mak.
Saya nak yang itu.
Yang itu juga.
Ini untuk kebajikan, bukan?
Ya, semua hasil jualan akan didermakan kepada badan kebajikan kanak-kanak.
Baguslah.
Saya nak yang ini juga.
Helo, Kim Se-ra bercakap.
En. Jeong.
Terima kasih untuk hadiah awak.
Saya dah sihat disebabkan awak.
Saya lakukan bukan sebab saya suka awak.
Tapi awak tak marah
saya datang ke sini hari ini.
Penilaian psikiatri Do-gyeong dah diumumkan.
Daripada mengalami gangguan amarah berjeda
sehingga keresahan dan kemurungan yang melampau, keadaan dia teruk.
Dia seperti bom jangka.
Kalau bukan sebab awak,
Do-hee pasti tak dapat keluar dengan selamat.
Terima kasih.
Lagi satu…
Maafkan saya
kerana salah faham tentang awak selama ini.
Awak tak salah faham.
Helo, Detektif Park.
Do-hee.
Penilaian psikiatri Do-gyeong dah keluar.
Noh Do-gyeong…
dah mati.
MENDIANG NOH DO-GYEONG
Minumlah.
Tak mengapa.
Pasti awak sangat terkejut.
Beritahulah kalau ada apa-apa yang saya boleh bantu.
Pasti sukar bagi awak.
Terima kasih kerana datang.
Dia yang membunuh Pn. Ju.
Tentulah saya perlu hadiri pengebumiannya.
Saya patut minta maaf lebih awal,
tapi sukar untuk terima anak saya berperangai begitu.
Maafkan saya, Do-hee.
Saya tak pandai mendidik anak.
Dia membunuh diri?
Pasti dia tenggelam dalam rasa bersalah
atas tindakan dia.
Saya tak rasa kematiannya dapat membalas dosanya.
Saya berjanji akan guna apa saja cara untuk menebusnya.
Jadi demi kebaikan syarikat,
tolong rahsiakan perkara ini.
Awak masih risaukan tentang syarikat
walaupun dalam keadaan begini?
Mak saya dan ayah awak asaskan syarikat ini bersama
dan curahkan sepenuh usaha mereka.
Bayangkan kalau orang tahu
mak saya dibunuh oleh cucunya yang sakit jiwa dan tamak.
Syarikat itu akan menanggung akibatnya.
Kalau hal ini tersebar,
semua ahli keluarga kita akan terluka.
Ini bukan demi syarikat saja, tapi juga keluarga kita.
Awak pun ahli keluarga ini.
Keluarga lebih bermakna kepada orang
yang akan kehilangan banyak benda.
Jumpa nanti.
Di nama anak syaitan, Noh Do-gyeong itu?
Berani dia bunuh neneknya sendiri?
Su-ahn.
Anak awak bunuh mak kita.
Ia bukan serangan jantung.
Dia dibunuh!
Pulangkan mak saya.
Pulangkan mak saya sekarang!
Kasihan mak saya.
Apa awak nak buat sekarang?
Pulangkan dia!
Mari keluar.
Saya rasa rimas di sini.
Maafkan saya, Su-ahn.
Semua ini salah saya.
Kasihan mak saya.
Awak ingat nama Noh Do-gyeong yang Gi Kwang-chul simpan
dalam telefonnya?
Abraxas?
Patutlah macam pernah dengar.
Ia daripada novel, Demian.
"Burung berusaha untuk keluar daripada telur.
Telur adalah dunianya.
Untuk lahir,
manusia
perlu hancurkan satu dunia."
"Burung terbang kepada Tuhan
yang bernama Abraxas."
Adakah Noh Do-gyeong tiada pilihan
sehingga terpaksa bunuh Pn. Ju untuk melebarkan sayapnya?
Itu hanya alasan untuk melakukan jenayah.
Menjijikkan.
Awak fikir
dia betul-betul tak tahu?
Maksud awak, Noh Suk-min?
Macam mana dia boleh tak tahu…
Noh Do-gyeong buat apa?
Saya tak faham.
Apa kata
kita jumpa Pn. Ju?
Saya kehilangan mak dan anak.
Awak saja yang saya ada sekarang.
Kita bukannya begitu rapat.
Kita tak pernah rapat hingga sekarang,
tapi mari berbaik-baik antara ahli keluarga.
Austin dan Justin saja pewaris yang tinggal
untuk Kumpulan Mirae sekarang.
Pn. Ju.
Semuanya berakhir sekarang.
Walaupun dah berakhir,
nampaknya tiada apa yang berubah.
Noh Do-gyeong lari daripada dosanya.
Saya pula masih marah.
Adakah marah saya akan hilang
selepas masa berlalu?
Cakaplah.
Saya akan okey selepas masa berlalu?
Awak patut tahu sebab awak dah hidup selama 200 tahun.
Awak takkan lupakannya.
Awak cuma…
terlupa…
sekejap.
Saya dah agak.
Saya balik dulu.
Saya janji akan datang semula dengan wajah lebih ceria.
Mari pergi.
Cakaplah.
Selain gula-gula kapas dan matahari terbenam,
apa lagi yang awak suka?
Saya suka semua yang manis.
Benda manis boleh buat semua orang jadi seperti kanak-kanak semula.
Saya juga…
suka awak, Bok-gyu.
Aduhai, awak ini.
Gembiranya sampai nak menangis.
Saya hampir terlupa.
Nah.
Apa ini?
Datanglah menonton persembahan kami esok.
- Terima kasih sajalah. - Kenapa?
Kita patut asingkan kerja dan kehidupan peribadi.
Saya tak nak ganggu kerja awak.
Jangan kata begitu.
Saya sangat gembira kalau awak datang.
Itu laut!
- Cepatlah, Cik Choi. - Hebatnya!
Kita berpisah selepas minum setin bir.
- Makanlah ramyeon di Sungai Han. - Itu pasukan PR!
Kita patut makan ayam goreng juga.
- Cinta bukan jenayah, bukan? - Mari cari tempat.
Di mana kita patut duduk?
En. Han, Cik Choi, di sini!
Bagus!
Tempat ini bagus.
Hei.
Mari ke tempat lain.
Kenapa? Saya suka tempat ini.
Tak tahukah?
Mereka ada hubungan sulit.
Yakah?
- Mari. - Kenapa dengan mereka?
Ini bukan hubungan sulit!
Aduhai.
Wanita itu makan diakah?
Ganas betul.
Mari pergi.
Sayangnya. Saya suka tempat itu.
- Diamlah. - Mari ke tempat lain.
Tak boleh, mari sini!
YAYASAN SUNWOL
Awak nampak cantik!
Saya suka awak!
- Ga-young! - Tolong pandang ke sini!
Ga-young!
- Awak nampak cantik! - Lambai pada kamera!
Saya lebih suka awak!
Saya suka awak!
Tolong buat bentuk hati!
Awak nampak hebat!
- Tolong pandang sini! - Awak cantik.
Tunggu sekejap.
Tahniah.
Terima kasih.
Saya tinggalkan Korea sebaik saja persembahan tamat.
Saya takkan kacau awak lagi.
Awak tak nak pulang semula?
Tempat ini hanya ada kenangan sedih kecuali Pengarah Jeong.
Tapi sekarang, dia dah tak terkecuali.
Pengarah Jeong dan Jin Star kena bergambar bersama.
Tolonglah buat kali terakhir.
Malam ini, fokus kepada tugas awak sebagai pengarah eksekutif.
Mari pergi.
Mari mula semula.
Pengarah Eksekutif Jeong Gu-won pun ada.
Tolong berdiri lebih rapat.
Awak tahu kenapa saya mula menari?
Kerana lukisan tarian pedang yang ada di lobi.
Saya suka mata Pengarah Jeong apabila dia merenung lukisan itu.
Ada kesedihan dan kehangatan pada matanya.
Mata yang penuh emosi, tak seperti dirinya
dan saya mendambakannya.
Saya ingat kalau saya menari bersungguh-sungguh…
pasti dia memandang saya begitu
suatu hari nanti.
Tapi…
dia memandang Do Do-hee sebegitu.
Walaupun saya terlepas pandangannya,
saya masih ada tarian dalam hidup saya.
Saya fokus lebih baik apabila berada di sini.
Tak nampak macam awak belajar pun.
Saya suka awak, Wolsim.
Seo Yi-sun, budak bertuah.
Saya suka mendengarnya.
Perkara terakhir yang saya mahu lihat sebelum mati
adalah wajah awak.
Saya takkan tanggalkan
sehingga awak kembali.
Kalau Tuhan berada di syurga,
saya tak nak berada di sana.
Gu-won.
Awak okey?
Semasa saya jadi manusia,
saya bunuh orang.
Saya bunuh ramai orang…
yang menyayangi saya…
dan orang yang saya sayang.
Apa sebabnya?
Saya tak pasti.
Mereka korbankan…
wanita
yang saya sayang.
Semuanya salah saya.
Kalau saya tak mencintainya…
dia takkan mati.
Itu yang menakutkan saya.
Saya mungkin…
akan buat awak sengsara.
Saya akan tetap sengsara tanpa awak.
Kalau takdir saya hidup sengsara…
saya nak kita sengsara bersama.
Saya akan tunjukkan
cinta boleh menyelamatkan seseorang.
Kalau kita terpaksa
tenggelam dalam kesengsaraan,
saya sanggup…
tenggelam bersama awak.
Di dunia ini, wujudkan perkara
yang dinamakan takdir?
Kalau ya,
saya akan pastikan
pengakhiran yang baik untuk kita.
Lihat!
Tuhan,
selamatkan kami dalam pertempuran.
Lindungi kami daripada tipu helah dan godaan syaitan.
Humbankan ke dalam neraka
syaitan dan roh-roh jahat
yang berkeliaran di seluruh dunia
yang merosakkan jiwa manusia.
Saya nampak syaitan.
DO-HEE SAYANG
Kalau ada benda
dinamakan takdir…
yang tak dapat dielakkan,
adakah kami
akan hancur
atau…
selamat?
Saya tak nak ulangi masa silam saya yang malang dengan Do-hee.
Saya akan cipta penamat yang bahagia.
- Saya mencintai awak, Jeong Gu-won. - Saya pun mencintai awak.
Apa saja awak nak, Do-hee.
Tak cukup masa untuk buat awak gembira!
Kadangkala kebahagiaan boleh meracuni kita.
Saya nak tanya awak.
Awak betul-betul tak tahu Do-gyeong buat apa?
Atau awak pejamkan mata?
Saya sangka awak tak tahu, tapi awak cuma berpura-pura?
Sebanyak mana awak tahu?
Awak rasa ibu bapa awak mati akibat kemalangan.
Mereka dibunuh oleh Ju Cheon-suk.
Terjemahan sari kata oleh Rozailina Othman