ROMAS Z DEMONEM
Czy istnieje
coś takiego jak ustalony los?
Jeśli tak,
to nie możemy
uniknąć losu…
który się powtarza?
ODCINEK 12 ZBAWICIEL ZNISZCZENIA
Dzień dobry, paniczu.
Piękny dzień, paniczu Yi-sunie.
- Dzień dobry, paniczu. - Dzień dobry, paniczu.
Paniczu!
Kiedyś byłem człowiekiem.
Sama moja obecność
wystarczyła, by wzbudzić miłość i szacunek.
Byłem taki wyjątkowy.
Paniczu!
Paniczu Yi-sunie!
Przestań jęczeć.
Przestań krzyczeć moje imię. Osłabisz je.
Zaraz masz lekcję. Nie możesz oglądać teraz kwiatów.
Panicza ojciec dostanie szału…
Jeśli będziesz cicho, wszyscy będą szczęśliwi.
Nie będę.
Taki już jestem.
Nie możesz tam pójść.
Ale jeśli musisz,
nie idź po mnie, bo to boli, tylko nade mną.
Na litość boską!
To nawet lepiej.
Cała sceneria będzie dla mnie.
Przeszedł po mnie.
Wymknąłeś się bez słowa!
Nie wiedziałem!
Jest bardzo uparty.
Stąd będzie najlepiej.
Czekaj!
Ale zimna!
Przepraszam, że przeszkadzam.
Przyszedłem tu, żeby odpocząć od nauki.
Nie bój się.
Nie jestem dziwny. Nazywam się…
Seo Yi-sun.
Wszyscy w wiosce wiedzą, jak się nazywasz.
Chyba jestem tu dość znany.
Z drugiej strony
nigdy cię nie widziałem.
Zakładam, że jesteś z innej wioski.
Bo pamiętałbym taką piękność…
Ale…
jestem zbyt zajęty nauką, żeby rozmawiać z kobietami.
Może to dlatego.
Czyżby?
Plotki mówią co innego.
Jakie plotki?
Jesteś ukochanym jedynym synem z szanowanej rodziny.
Zaniedbujesz naukę,
ale ojciec cię nie karze,
bo twoja matka wcześnie zmarła.
Dlatego jesteś znany
jako beztroski leń.
Bardzo…
się mną interesujesz.
Wiesz o mnie wszystko,
ale ja nie wiem nic o tobie.
Jak się nazywasz?
Paniczu!
Paniczu…
Paniczu Yi-sunie!
Jak mogłeś mnie tak zostawić?
Poczekaj!
Czemu tak na mnie patrzysz?
Masz kolejny powód, żeby zaniedbywać naukę.
- Gdy skupię się na nauce… - W każdym razie
jest tak piękna, jak mówią.
Wiesz, kim ona jest?
Tak.
Z którego szlacheckiego rodu pochodzi?
Z żadnego.
To kurtyzana rządowa. Przeniosła się tu z Hanyangu.
Kurtyzana?
Podobno była znana w Hanyangu ze swojego tańca i inteligencji.
Ciekawe, czemu przeniosła się do tej małej wioski.
Żeby mnie poznać?
Jak się nazywała?
Jak się nazywa?
- Napij się, panie. - Proszę, napij się.
- No dobrze. - Świetnie dziś wyglądasz.
Wolsim do usług.
Co?
To niedopuszczalne!
Ponoć w Hanyangu też była wyniosła.
Bezczelna kobieta.
Wolsim.
A więc tak ma na imię.
Przepraszam.
Przyszedłem, bo chciałem cię zobaczyć.
Przepraszam, jeśli byłem nieuprzejmy.
Dlaczego nieuprzejmy?
Nie wiem, ale…
Nie przepraszaj, jeśli nie wiesz za co.
Czekaj…
Paniczu!
Wiem, że wolisz spać niż jeść,
ale zrób sobie przerwę od obijania się,
bo zniszczysz sobie zdrowie.
Kim jesteś?
Jeszcze się nie obudziłeś?
Służyłeś mi całe swoje życie.
Nie wstajesz tak wcześnie.
- Co się stało? - Seok.
Postanowiłem skupić się na nauce.
Dlaczego?
Bo taki jestem.
Przyniosę leki.
„Fan Chi zapytał o dobroć.
Konfucjusz powiedział, że to kochanie innych”.
Co robisz?
Panienko!
Co za zbieg okoliczności!
Czyżby?
Czytałem Wielką Naukę, słuchając wodospadu.
Doceniam naturę i się uczę.
Pewnie jesteś tu z tego samego powodu,
ale nie możemy przebywać tu razem.
Więc musisz pójść tam.
To miejsce jest zajęte.
„Fan Chi zapytał o mądrość.
Konfucjusz powiedział, że to rozumienie innych”.
OMÓWIENIE WIELKIEJ NAUKI
Mieszkasz tu?
Tutaj lepiej mi się uczy.
Nie wyglądasz,
jakbyś się uczył.
„Jeśli sprawa nie jest słuszna, rozkaz nie zostanie wykonany.
Jeśli rozkaz nie zostanie wykonany, praca nie zostanie wykonana”.
Jakie to mądre!
Spokojnie.
Pójdę po niego.
To niebezpieczne.
Od lat trenuję szermierkę, łucznictwo i włócznię,
żeby wzmocnić umysł i ciało.
To dla mnie…
bułka z masłem.
Zaraz wracam.
Ale…
Nic się nie martw.
Paniczu!
Zatrzymaj się!
Zaczekaj na mnie!
Paniczu!
Paniczu Yi-sunie!
Paniczu!
Paniczu Yi-sunie!
Znalazłem!
Ja, Seo Yi-sun, znalazłem go!
Panienko.
Oto twój but.
Znalazłem go.
Coś ty sobie myślał?
Kogo obchodzi but?
A gdyby stało się coś złego?
Martwiłaś się
o mnie?
Czemu miałabym się martwić?
Nigdy więcej tego nie rób.
Dobrze się czujesz?
Trenowałem szermierkę, łucznictwo i włócznię…
Daj mi to.
Nie, ja to zrobię.
Wysusz sobie ubranie.
Nie, już prawie skończyłem.
Nic nie przebije ciepła własnego ciała.
Spalisz go.
No weź.
Zimno mi.
Jak jest w Hanyangu?
Pewnie jest większy i bardziej ekscytujący niż ta wioska.
Jest większy, bardziej zatłoczony i bardziej hałaśliwy.
Jak tu trafiłaś?
Przepraszam, że jestem wścibski.
Odmówiłam tańca dla ważnego oficjela.
Może i jestem kurtyzaną,
ale gdy nie mam ochoty na taniec,
to nawet nie kiwnę palcem.
Odmówiłam komuś tak potężnemu,
więc mam szczęście, że żyję.
Musiał być jakiś powód…
dla którego nie chciałaś tańczyć.
Że też ja mogę patrzeć, jak tańczysz, skoro wielki człowiek nie mógł.
Nie wiem, jak ci się odwdzięczę.
Już to zrobiłeś.
Tak?
To świetlik.
Kocham cię, Wolsim.
Myślałem, że czujesz to samo.
Trzeba obudzić się z tego snu.
Najgłupszą ludzką emocją
jest miłość.
Mówię poważnie.
Chcę się z tobą ożenić.
Nie możemy.
Z moim statusem
mogę być tylko twoją konkubiną.
Ucieknijmy.
Jeśli uciekniemy…
Nie możemy wiecznie uciekać.
Dopóki świat się nie zmieni,
nasz los się nie zmieni.
Wolsim.
Mówiłeś, że musiał być powód,
dla którego odmówiłam tańca i wyrzucono mnie z Hanyangu.
Tamtego dnia
moja najdroższa przyjaciółka odebrała sobie życie.
Miała romans
z arystokratą.
Wbrew powszechnemu przekonaniu
miłość nie może ocalić człowieka.
Tylko nas osłabia
i wciąga w otchłań cierpienia.
Pokażę ci…
że miłość może ocalić człowieka.
Jeśli mamy
pogrążyć się w smutku,
to z chęcią…
to z tobą zrobię.
Wolsim!
Wolsim…
Paniczu.
A jeśli ktoś cię tu zobaczy?
Znalazłem coś niesamowitego.
SIEDEM CNÓT I WAD KATOLICYZMU
To zachodnia nauka?
Zgadza się. Ta księga mówi, że wszyscy ludzie rodzą się równi.
Niesamowite, co?
Sama zobacz.
Kochaliśmy się,
ale zderzyliśmy się z barierą klasową.
Dla nas to nowe uczenie o równości
zdawało się być zbawieniem.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie.
Święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje.
Bądź wola Twoja, jako w niebie,
tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy,
jako my odpuszczamy
naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.
Amen.
„Pan jest przodkiem wszystkich istot
i stwórcą wszystkiego.
Dlatego wszyscy potomkowie Pana
mogą się bronić,
polegając na Jego miłości”.
Jeśli wszyscy jesteśmy dziećmi Boga,
nie powinniśmy mówić do siebie na równi bez względu na klasę?
Zgadza się.
Yi-sun.
Powtórz.
Seo Yi-sunie, ty gówniarzu.
Miło jest być poniżanym.
Mam nadzieję, że całe Joseon się o tym dowie.
Do każdego będziemy mówić po imieniu.
Będziemy wszystkich szanować.
Gdy nadejdzie ten dzień,
będziemy mogli się pobrać.
Kiedy ten dzień nadejdzie?
Wolsim.
Chciałbym zdać egzamin państwowy.
Nie chcę czekać na zmianę świata,
tylko sam go zmienić.
Może…
wierzyliśmy w siebie bardziej niż w cokolwiek innego.
Szybko daliśmy się ponieść kruchemu, ale niebezpiecznemu przekonaniu,
że możemy być razem szczęśliwi
i wzajemnie zaraziliśmy się tym przekonaniem.
Nie znaliśmy konsekwencji,
jakie nas czekały.
To kurtyzana rządowa.
Ma na imię Wolsim.
Panicz zadaje się z katolikami, łącznie z nią.
Martwię się.
Co zrobimy?
Wolsim!
- Paniczu. - Wolsim.
Podróż do Hanyangu będzie trudna.
Słyszałam, że grasują bandyci.
Bądź ostrożny.
Nie martw się.
Wrócę cały i ożenię się z tobą.
Ostatnią rzeczą, jaką zobaczę przed śmiercią,
będzie twoja twarz.
Będzie ci o mnie przypominać.
Nie zdejmę go,
dopóki nie wrócisz.
Nie zapomnij o mnie.
Wolę zapomnieć siebie
niż ciebie.
Paniczu.
Nie mamy całego dnia.
Chodźmy.
Pewien mężczyzna zlikwidował nabożeństwo żałobne dla zmarłej matki
i miał czelność spalić i zakopać tabliczkę przodków.
To wszystko przez haniebne nauczanie nikczemnych wyznawców katolicyzmu.
Organizują w swoich domach spotkania zwane Sześcioma Spotkaniami,
na których mężczyźni i kobiety wspólnie głoszą niemoralne poglądy.
Spotykają się nawet w domach kurtyzan.
To naprawdę godne pożałowania.
Ten okropny incydent miał miejsce,
bo nie podjęto przeciw nim żadnych działań.
Jeśli tak dalej będzie, kraina uprzejmości
zbudowana na konfucjanizmie i z 400-letnią historią
znajdzie się w rękach bestii i łajdaków.
Aby temu zapobiec,
zetniemy ich i wystawimy odcięte głowy, żeby wszystkich ostrzec.
Zabijemy ich drzwi gwoździami
i spalimy wioski.
Pobliska wioska jest w ruinie.
Niedługo nasza wioska będzie jedną z nich.
To jasne, że frakcja Noron wykorzystuje katolików,
żeby nas zniszczyć,
ale nie możemy nic zrobić.
Jeśli ofiara jest nieunikniona…
poświęcimy jedną osobę.
Nadeszły okrutne czasy.
A w okrutnych czasach potrzebny jest kozioł ofiarny.
Żeby ocalić własne życie,
ludzie nie wahali się wskazywać winnych.
To ta kurtyzana, przysięgam!
- To ona! - To na pewno ona!
- To ona! - Widziałem!
Wszyscy mówią, że jesteś tu jedyną katoliczką.
Myślicie, że ścigam zwykłą kurtyzanę?
To nie może należeć do takiej podrzędnej kurtyzany.
Kto ci to dał?
Odpowiedz,
a daruję ci życie.
Jest mój.
Od zawsze…
należał do mnie.
Ale była…
jedna osoba,
która poświęciła się,
żeby ocalić ukochanego.
Hura!
Wolsim!
Paniczu…
Wolsim.
Miłość nie może ocalić człowieka.
Tylko nas osłabia i wciąga w otchłań cierpienia.
Pokażę ci,
że miłość może ocalić człowieka.
Jeśli mamy…
pogrążyć się w smutku,
to z chęcią…
to z tobą zrobię.
Żądny zemsty
i oślepiony furią
stałem się zły.
Jeśli Bóg mieszka w niebie,
to nie chcę tam być.
Zabiłem…
cię.
Moja wiara…
doprowadziła…
do jej śmierci.
Dobrze spałeś?
Proszę.
Twoja ulubiona, kawa z przelewu.
Mizernie wyglądasz.
Źle się czujesz?
Coś mi się śniło.
Śniło?
Mówiłeś, że demon nie potrzebuje snu, a coś ci się śniło?
Co ci się śniło?
Śniłem o byciu człowiekiem.
Odzyskałeś wspomnienia?
Po części.
Jakim byłeś człowiekiem?
Jestem ciekawa.
Byłem…
w kimś zakochany.
Miała na imię Wolsim.
Czyli ten sen nie był o tobie,
tylko o twojej byłej?
Boże, no nie wierzę.
Była ładna?
Mieliście szczęśliwe zakończenie?
Nie mów, że było smutne.
Mieliśmy zwykłe i nieistotne zakończenie.
Jak każda para.
Idę się umyć.
Właśnie o tym mówię.
Zostawicie nas samych?
Odblokowałeś wspomnienia.
Tak.
Zabiłem się, żeby nie skończyć tam, gdzie ty,
ale zmieniłaś mnie w demona.
Potrzebowałam pomocy.
Nie tylko w niebie, ale także w piekle.
Gdy twoja nienawiść do ludzi spełniła boże potrzeby,
narodził się demon.
Czemu nagrodziłaś moją wiarę…
tak tragiczną śmiercią?
Wiara jest niebezpieczna.
Może nie ma nic bardziej niebezpiecznego.
Nie czujesz się winna?
Jak możesz nie czuć się winna, skoro nawet podrzędni ludzie się czują?
Na kogo jesteś zły, na mnie czy na siebie?
A może boisz się, że to się powtórzy?
Że znowu będzie przez ciebie cierpiała?
O czym ty mówisz?
Mówiłam,
że los się powtórzy.
Dlatego tatuaż się przeniósł.
Żebyście się połączyli i nieszczęście znów uderzyło.
Zamknij się!
Los, który stworzyłeś.
Po prostu płacisz za swoje czyny.
Los…
Dyrektorze Jeong.
Chyba wiem, jak wyglądało twoje poprzednie życie.
Wiesz, jak się nazywałeś?
Seo Yi-sun.
Skąd wiesz?
Odzyskałem…
wspomnienia.
Pamiętasz, jak umarłeś?
Znam prawdę o nieszczęśliwym życiu Seo Yi-suna,
więc lepiej cię rozumiem.
Nic dziwnego, że nienawidzisz ludzi.
W każdym razie
skoro wszystko pamiętasz,
opowiedz o Wolsim.
To Do Do-hee.
Nie gadaj!
Nasze spotkanie
nie było przypadkiem.
Zacząłeś zmieniać się w człowieka,
gdy ją poznałeś?
Mówiłeś, że twoje moce zaczęły wariować, a tatuaż przeniósł się,
gdy ją poznałeś.
Chyba mam rację.
Myśleliśmy,
że to utrata mocy zmieniła cię w człowieka,
ale było na odwrót.
Innymi słowy,
spotkanie ważnej osoby z przeszłości wywołało zmianę
i dlatego twoje moce zaczęły migotać.
To jak sytuacja z jajkiem i kurą.
Powiesz jej?
Nie.
Lepiej, żeby nie wiedziała.
WOLSIM
Wolsim.
Coś mi to mówi.
Unika rozmowy na jej temat.
Wciąż coś do niej czuje?
Zabrzmiałam jak zazdrosna żona.
Muszę się pilnować.
Proszę.
Załadowałam dane sprzedaży nowego produktu.
Pani Shin.
Powiedzmy, że straciłaś pamięć.
Jak byś się czuła, gdybyś nagle ją odzyskała?
- Dziwne pytanie. - Wyobraź sobie.
Wracają do ciebie stare wspomnienia.
Byłabyś zdezorientowana, prawda?
Zdziwiona i zagubiona.
Najlepsze, co ktoś może dla ciebie zrobić,
to cierpliwie przy tobie być.
Chyba tak.
Dziękuję za pomoc.
Nie ma za co.
Ocaliłem świat.
Przelałem za was krew.
Do-gyeong.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
Tata cię stąd wyciągnie.
Bierz regularnie leki
i dbaj o…
O wszystkim wiedziałaś, prawda?
Wiedziałaś…
ale to ignorowałaś.
Dbasz tylko o siebie.
Do-gyeong.
Poświęciłem się dla ciebie.
Chroniłem cię.
To ty…
jesteś zła.
Byłam dobra całe życie.
Dlatego nie zostałam ukarana.
A co…
ze mną?
Co ze mną?
Co zrobiłem nie tak?
Co?
Nie posłuchałeś ojca.
Nie żyłeś tak, jak chciał.
Dlatego zostałeś ukarany.
Zasłużyłeś na to.
To twoja wina.
Noh Do-gyeong!
Uspokój się, Noh Do-gyeong!
Uspokój się!
Teraz twoja kolej.
Wezmę to.
To też.
To na szczytny cel, prawda?
Tak. Dochód zostanie przekazany na stowarzyszenie na rzecz dzieci.
Świetnie.
Wezmę też to.
Halo, mówi Kim Se-ra.
Panie Jeong.
Dziękuję za prezent.
Dzięki tobie wyzdrowiałem.
Nie zrobiłem tego, bo cię lubię.
Ale nie jesteś zły,
że znów tu przyszedłem.
Mam wyniki oceny psychiatrycznej Do-gyeonga.
Zaburzenia eksplozywne przerywane,
skrajne stany lękowe i depresyjne. Jest w poważnym stanie.
Był tykającą bombą.
Gdyby nie ty,
Do-hee nie wyszłaby z tego cała.
Dziękuję.
I…
przepraszam
za to, że źle o tobie myślałem.
Dobrze o mnie myślałeś.
Halo, detektywie Park.
Do-hee.
Mam wyniki badań psychiatrycznych Do-gyeonga.
Noh Do-gyeong…
nie żyje.
Ś.P. NOH DO-GYEONG
Napij się wody.
Nie trzeba.
Musisz być w szoku.
Daj znać, jeśli mogę w czymś pomóc.
Nie jest ci łatwo.
Dziękuję, że przyszłaś.
To on zabił madam Ju.
Powinnam tu być.
Powinienem był przeprosić cię wcześniej…
ale nie mogłem zaakceptować tego, że mój syn był potworem.
Przepraszam, Do-hee.
Zawiodłem jako rodzic.
Zabił się?
Nie mógł znieść
poczucia winy po tym, co zrobił.
Jego śmierć nie wynagradza tego, co zrobił.
Obiecuję, że ci to wynagrodzę.
Więc dla dobra firmy
zachowaj to w tajemnicy.
Nawet w tej sytuacji
martwisz się o firmę?
Moja matka i twój ojciec założyli razem tę firmę.
Ciężko pracowali, by ją rozwinąć.
Jeśli ludzie dowiedzą się,
że moją mamę zabił jej chory i żądny pieniędzy wnuk,
firma na tym ucierpi.
Jeśli to wyjdzie na jaw,
cała rodzina na tym ucierpi.
To dla dobra nie tylko firmy, ale i rodziny.
Należysz do tej rodziny.
Rodzina jest ważniejsza dla tego,
kto ma więcej do stracenia.
Do zobaczenia.
Gdzie Noh Do-gyeong, ten cholerny pomiot diabła?
Jak mógł zabić własną babcię?
Su-ahn.
Twój syn zabił naszą mamę.
To nie był zawał.
To było morderstwo!
Zwróć mi ją.
Zwróć ją natychmiast!
Tak mi jej żal.
Co teraz zrobisz?
Sprowadź ją z powrotem!
Chodźmy.
Duszę się tutaj.
Przepraszam, Su-ahn.
To moja wina.
Nasza biedna mama.
Pamiętasz, jak Gi Kwang-chul
zapisał Noh Do-gyeonga w telefonie?
Abraxas?
Skądś kojarzyłam tę nazwę.
To z książki Demian.
„Ptak walczy, żeby wydostać się z jajka.
Jajko to świat.
Żeby się urodzić,
trzeba najpierw
zniszczyć świat”.
„Ptak leci do Boga,
który nazywa się Abraxas”.
Noh Do-gyeong nie miał wyboru
i musiał zabić madam Ju, żeby rozwinąć skrzydła?
Tak usprawiedliwiał swoją zbrodnię.
To podłe.
Naprawdę
nie wiedział?
Noh Suk-min?
Jak mógł nie wiedzieć…
co robi Noh Do-gyeong?
Nie rozumiem.
Może…
pojedźmy do madam Ju?
Straciłem matkę i syna.
Mam tylko ciebie.
Nie jesteśmy tak blisko.
Nie byliśmy do tej pory,
ale spróbujmy żyć w przyjaźni jako jedyna rodzina.
Austin i Justin to teraz jedyni dziedzice
Mirae Group.
Madam Ju.
Już po wszystkim.
Ale i tak
nic się nie zmieniło.
Noh Do-gyeong uciekł od swoich grzechów.
Wciąż jestem zła.
Czy z czasem
mi przejdzie?
Powiedz.
Czy z czasem wszystko przechodzi?
Powinieneś to wiedzieć, bo żyjesz od 200 lat.
Nie przechodzi.
Po prostu…
na chwilę…
o tym zapominasz.
Wiedziałam.
Pójdę już.
Następnym razem będę w lepszym nastroju.
Chodźmy.
Powiedz mi.
Co lubisz poza watą cukrową
i zachodem słońca?
Lubię wszystkie słodycze.
Sprawiają, że każdy czuje się jak dziecko.
Poza tym
lubię ciebie, Bok-gyu.
Głuptas z ciebie.
To łzy radości.
Prawie zapomniałem.
Proszę.
Co to?
Zapraszam cię na nasz jutrzejszy występ.
- Nie, dziękuję. - Dlaczego?
Oddzielajmy życie prywatne od pracy.
Nie chcę przeszkadzać ci w pracy.
Nie mów tak.
Zależy mi, żebyś przyszła.
Morze!
- Szybciej, pani Choi. - Ale super!
Jedno piwo i się rozejdziemy.
- Nad rzeką trzeba zjeść ramyeon. - To dział PR!
Zjedzmy też kurczaka.
- Miłość to nie zbrodnia. - Usiądźmy gdzieś.
Gdzie siadamy?
Panie Han, pani Choi, tutaj!
Nieźle!
Miło tutaj.
Hej.
Chodźmy gdzie indziej.
Czemu? Tu mi się podoba.
Nie widzisz?
Oni mają romans.
Tak?
- Chodźmy. - Co z nimi?
To nie romans!
Boże.
Zjada go czy co?
Ile w tym agresji.
Chodźmy.
Szkoda. Podoba mi się tu.
- Cicho. - Chodźmy gdzie indziej.
Nie, wracaj tu!
FUNDACJA SUNWOL
Wyglądasz cudownie!
Kocham cię!
- Ga-young. - Pokaż serduszko do kamery.
Ga-young!
- Jesteś piękna! - Pomachaj!
Ja kocham ciebie bardziej!
Kocham cię!
Zrób serduszko!
Wyglądasz cudownie!
- Spójrz tutaj! - Jesteś taka ładna.
Proszę zaczekać.
Gratulacje.
Dziękuję.
Po występie opuszczam Koreę.
Już nie będę cię dręczyć.
Wyjeżdżasz na zawsze?
Mam stąd tylko smutne wspomnienia, poza dyrektorem.
Chyba już nie jest wyjątkiem.
Dyrektor Jeong i Star Jin muszą razem pozować do zdjęć.
Zrób coś dla mnie.
Skup się dzisiaj na obowiązkach dyrektora wykonawczego.
Chodźmy.
Zacznijmy od nowa.
Dyrektor Jeong Gu-won też tu jest.
Stańcie blisko siebie.
Wiesz, czemu zajęłam się tańcem?
Przez obraz tańca z dwoma mieczami w holu.
Uwielbiałam to, jak dyrektor na niego patrzył.
Miał w sobie smutek i ciepło.
Te emocje w jego oczach do niego nie pasowały
i bardzo tego chciałam.
Miałam nadzieję, że jeśli się postaram,
też tak na mnie spojrzy.
Dlatego.
Ale on…
patrzy tak na Do Do-hee.
Mimo że go straciłam,
nadal mam w życiu taniec.
Tutaj lepiej mi się uczy.
Nie wyglądasz, jakbyś się uczył.
Kocham cię, Wolsim.
Seo Yi-sunie, ty gówniarzu.
Miło jest być poniżanym.
Ostatnią rzeczą, jaką zobaczę przed śmiercią,
będzie twoja twarz.
Nie zdejmę go,
dopóki nie wrócisz.
Jeśli Bóg mieszka w niebie,
to nie chcę tam być.
Gu-won.
Wszystko w porządku?
Gdy byłem człowiekiem…
zabijałem ludzi.
Zabiłem wielu ludzi…
którzy mnie kochali…
i których kochałem.
Miałeś powód?
Nie wiem.
Oni poświęcili…
kobietę,
którą kochałem.
To moja wina.
Gdybym jej nie kochał,
nie zginęłaby.
To mnie przeraża.
Przeze mnie…
możesz być nieszczęśliwa.
Bez ciebie też będę.
Skoro i tak będę nieszczęśliwa…
bądźmy nieszczęśliwi razem.
Pokażę ci,
że miłość może ocalić człowieka.
Jeśli mamy
pogrążyć się w smutku,
to z chęcią…
to z tobą zrobię.
Czy istnieje coś takiego
jak ustalony los?
Jeśli tak,
to zrobię wszystko,
żeby zapewnić nam szczęśliwe zakończenie.
Zobaczcie!
Panie,
chroń nas w bitwie.
Chroń nas przed podłością i sidłami Szatana.
Wyślij do piekła
Szatana i wszystkie złe duchy,
które grasują po świecie,
dążąc do zagłady dusz.
Widziałam diabła.
MOJA DROGA CÓRKA DO-HEE
Jeśli przeznaczenie
istnieje,
to w ramach nieuniknionego losu
zostaniemy
zniszczeni
czy…
ocaleni?
ROMANS Z DEMONEM
Nie chcę powtarzać nieszczęśliwej przeszłości z Do-hee.
To będzie szczęśliwe zakończenie.
- Kocham cię, Jeong Gu-won. - Ja ciebie też.
Cokolwiek zechcesz, Do-hee.
Zabraknie nam czasu!
Szczęście bywa trujące.
Mam pytanie.
Nie wiedziałeś, co robi Do-gyeong?
Czy przymknąłeś na to oko?
Myślałem, że nic nie wiesz, a ty tylko udawałaś?
Jak dużo wiesz?
Twoi rodzice zginęli w wypadku?
Zabiła ich Ju Cheon-suk.
Napisy: Kamila Krupiński