(ปีศาจของฉัน)
มันมีโชคชะตา
ที่ลิขิตไว้ให้เราอยู่แล้วหรือเปล่า
หากโชคชะตามีจริง
เรา…
จะหลุดพ้นจากกรอบแห่งโชคชะตา
ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ได้ไหม
(ตอน 12 ผู้ช่วยแห่งความพินาศ)
ตื่นแล้วหรือขอรับ คุณชาย
วันนี้อากาศดีนะเจ้าคะ คุณชายอีซอน
- สวัสดีเจ้าค่ะ คุณชาย - คุณชาย สวัสดีเจ้าค่ะ
คุณชายอีซอน
ฉันเคยเป็นมนุษย์
แค่การดำรงอยู่ของฉัน
ก็เพียงพอให้เป็นที่รักและเคารพ ของคนทั้งหมู่บ้าน
เป็นคนพิเศษมากคนหนึ่ง
คุณชาย
คุณชายอีซอนขอรับ
ข้าบอกให้หยุดบ่น
เดี๋ยวชื่อข้าสึกกันพอดี หยุดเรียกทีเถอะ
ท่านอาจารย์ใกล้จะมาแล้ว จู่ๆ คุณชายจะไปชมดอกไม้ไม่ได้สิ
ถ้าท่านใต้เท้ารู้ คราวนี้คงไม่ปล่อยไว้แน่ขอรับ
แค่เจ้าหุบปากไว้สักคน ทุกคนก็สงบสุขแล้ว
ปากข้าหุบไม่ได้ขอรับ
เดิมทีก็ยื่นอยู่แล้ว
อย่างไรเสียก็ไม่ได้ขอรับ
หากท่านจะไป
อย่าเหยียบนะขอรับ เดี๋ยวข้าเจ็บ เอ้า ข้ามข้าไปก่อนเถอะ
โอ๊ย ให้ตาย
เช่นนั้นก็ยิ่งดีสิ
ทิวทัศน์งามๆ ทั้งหมดเป็นของข้า
ข้ามจริงเสียด้วย
ท่านแอบไปคนเดียวนะขอรับ คุณชาย
ข้าไม่รู้เรื่องด้วย
ไม่ฟังเลยจริงๆ เนอะ
ทำเลทองน่าจะเป็นแถวๆ นี้นี่
นี่ เดี๋ยวสิ
โอ๊ย เย็นๆ
ขออภัยที่เสียมารยาทขอรับ
พอดีข้ามาพักสมองจากการพร่ำเรียนตำรา
ไม่ต้องตกใจนะขอรับ
ข้าไม่ใช่คนแปลกประหลาด ข้าชื่อ…
ซออีซอน
ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้ไม่รู้จักชื่อท่าน
ก็ถือว่าข้าค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่บ้านนี้
แต่จะว่าไป
ข้าไม่คุ้นหน้าแม่หญิงเลย
คงมาจากต่างถิ่นสินะขอรับ
เพราะไม่มีทางที่ข้าจะไม่รู้จัก สตรีโฉมงามเช่นนี้…
ซึ่งแน่นอนว่า
ด้วยความที่ข้าเคร่งอยู่กับการเรียน จนไม่มีเวลาคุยกับสตรีคนไหน
ข้าอาจจะไม่รู้จักก็ได้
เช่นนั้นหรือเจ้าคะ
ไม่เหมือนกับที่ข้าได้ยินมานะ
ได้ยินอะไรมา
ท่านเป็นบุตรชายคนเดียวในสามชั่วรุ่น ของตระกูลทรงเกียรติ
ไม่ฝักใฝ่วิชาการ
แต่พ่อท่านก็ดุด่าท่านไม่ลง
เพราะสงสารที่ท่านเสียแม่ไป ด้วยโรคภัยตั้งแต่เด็ก
ว่ากันว่าท่านคือหนุ่มเจ้าสำราญ
ที่สำราญใจอย่างไม่มีผู้ใดทัดเทียม
ดูจะสนใจ
ในตัวข้ามากทีเดียว
แม่หญิงรู้จักข้าทะลุปรุโปร่งเช่นนี้
แต่ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแม่หญิงเลย
แม่หญิงชื่ออะไรหรือ
คุณชาย
คุณ…
คุณชาย คุณชายอีซอน
นึกจะไปไหนคนเดียวก็ไปเช่นนี้…
เดี๋ยวสิ เดี๋ยว…
ไยเจ้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น
ได้อีกเหตุผล ให้เหินห่างจากการเรียนแล้วสินะขอรับ
- ถ้าข้าตั้งใจเรียนเสียอย่าง… - จะว่าไป
นางงดงามอย่างที่เขาว่าเลยนะขอรับ
เจ้ารู้จักสตรีนางนั้นหรือ
ขอรับ รู้จักสิขอรับ
เป็นบุตรสาวของตระกูลผู้ดีที่ใดกัน
ไม่ใช่บุตรสาวของตระกูลผู้ดีที่ใดหรอก
นางเป็นคณิกาหลวง ที่มาจากฮันยางเมื่อไม่นานมานี้ขอรับ
นางคณิกาหรือ
ได้ยินว่านางมีชื่อเสียงมากในฮันยาง เป็นเยี่ยมทั้งด้านการระบำและความรู้
พอมาคิดดูว่าเหตุใด นางถึงมาอยู่ในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้
หรือว่านางมาหาข้า
ว่าแต่นางชื่ออะไรนะ
นางชื่ออะไร
- ดื่มหน่อยสิเจ้าคะ - นายท่าน สักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ
- ก็ได้ๆ - วันนี้เจ้าดูดีนะ
วอลชิมเจ้าค่ะ
ดูๆ
ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
ได้ยินว่าตอนอยู่ฮันยาง นางก็ทำตัวโอหังเต็มประดา
หัวสูงเสียดฟ้าซะเหลือเกิน
วอลชิม
วอลชิมงั้นหรือ
ข้าขอโทษ
ที่ข้าไปหาคราวก่อน เพียงเพราะข้าอยากเจอแม่หญิง
ข้าต้องขอโทษด้วยหากเสียมารยาท
เสียมารยาทเรื่องอะไรเจ้าคะ
ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร…
อย่าขอโทษ โดยไม่รู้แม้แต่เหตุผลสิเจ้าคะ
เดี๋ยว…
คุณชาย
ข้ารู้ว่าท่านรักการนอนมากกว่าการกิน
แต่ก็ควรจะเว้นช่วงขี้เกียจไว้บ้าง
มิเช่นนั้นจะโทรมลงได้นะขอรับ
เจ้าเป็นใคร
ครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่หรือไง
รับใช้ข้ามาทั้งชีวิต ยังจะจำไม่ได้อีก
คุณชายของข้าไม่มีทางตื่นไวเช่นนี้นี่
- เกิดอะไรขึ้น - ซอก
ข้าตัดสินใจแล้วว่า จะพากเพียรกับการเรียนตั้งแต่วันนี้
ไยจึงตัดสินใจเช่นนั้น
นี่แหละตัวตนเดิมของข้า
ข้าไปเตรียมยามาให้นะขอรับ
"ฝานซวีถามถึงความเมตตา"
"ขงจื๊อจึงตอบว่าหมายถึงการรักผู้อื่น"
ทำอะไรเจ้าคะ
แม่หญิง
บังเอิญอะไรเช่นนี้
บังเอิญหรือเจ้าคะ
ข้ากำลังอ่าน "มหาศึกษา" พลางฟังเสียงน้ำตกไปด้วย
เรียกว่าชื่นชมธรรมชาติ และวิชาการไปพร้อมกัน
ดูเหมือนแม่หญิงจะมาที่นี่ ด้วยเหตุผลเดียวกัน
แต่ชายหญิงไม่ควรนั่งชิดติดกัน
แม่หญิงใช้พื้นที่ตรงหินก้อนนั้นไปเถิด
ตรงนี้เป็นพื้นที่ของข้า
"เมื่อฝานซวีถามถึงเรื่องปัญญา"
"ขงจื๊อจึงตอบว่าเกี่ยวกับการเข้าใจคน"
("อรรถกถามหาศึกษา")
มาตั้งรกรากที่นี่หรือเจ้าคะ
อ่านตำราที่นี่แล้วเข้าหัวดีน่ะ
ข้าว่าไม่เหมือนอ่านตำราอยู่นะ
จากที่ข้าเห็น
"หากเหตุผลไม่ชอบธรรม คำพูดจะไม่ถูกคล้อยตาม"
"หากคำพูดไม่ถูกคล้อยตาม การงานก็พาลไม่สำเร็จ"
ความหมายช่างลึกล้ำ
ไม่ต้องๆ
ข้าไปเก็บเอง
อันตรายนะเจ้าคะ
ข้าเคยฝึกฟันดาบ ยิงธนู และใช้หอกมาแล้ว
สำหรับข้าที่แข็งแกร่งทั้งกายและใจ
แค่นี้เรื่องกล้วย…
เรื่องกล้วยๆ น่ะ
เดี๋ยวข้ามา
แต่…
ไม่ต้องห่วงนะ
คุณชาย
หยุดนะ
อย่าเพิ่งไป
คุณชาย
คุณชายอีซอน
คุณชาย
คุณชายอีซอน
เจอแล้ว ข้าเจอแล้ว
ข้าเจอแล้ว ข้าเองซออีซอน
แม่หญิง
แม่หญิง นี่รองเท้าท่าน
ข้าเจอแล้ว
นี่ท่านมีหัวคิดหรือไม่
กับอีแค่รองเท้าข้างเดียว
ถ้าเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ
นี่เจ้า
เป็นห่วงข้าอยู่หรือ
ข้าจะเป็นห่วงท่านทำไมกัน
อย่าทำเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ
เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ
ข้าเคยฝึกฟันดาบ ยิงธนู และใช้หอกมา…
ส่งมาเจ้าค่ะ
ไม่ต้อง ข้าทำเอง
ให้อาภรณ์ท่านแห้งก่อนสิเจ้าคะ
จวนจะเสร็จแล้ว
ไม่มีสิ่งใดอุ่นเท่าอุณหภูมิร่างกายคนหรอกเจ้าค่ะ
เดี๋ยวก็ไหม้หรอก
ปัดโธ่
ข้าหนาว
ฮันยางเป็นอย่างไรหรือ
คงกว้างใหญ่กว่า และมีสิ่งน่าพิสมัยเยอะกว่าที่นี่ใช่หรือไม่
ที่นั่นกว้างขวาง ผู้คนคับคั่ง และหนวกหูกว่ามากเจ้าค่ะ
ว่าแต่ ไยเจ้าจึงจากฮันยางมาที่นี่หรือ
ขอโทษที ข้าไม่ควรถามแท้ๆ
ข้าปฏิเสธการเต้นระบำให้เบื้องสูงเจ้าค่ะ
ข้ามันก็แค่คณิกานางหนึ่ง
แต่ข้าไม่อาจขยับได้แม้แต่ปลายนิ้ว
หากการระบำนั้นไม่ได้ออกมาจากใจ
นางคณิกาที่ต่ำต้อยอย่างข้า ริอ่านขัดขืนผู้สูงส่ง
แค่ยังมีลมหายใจอยู่ ข้าก็ซาบซึ้งแล้วเจ้าค่ะ
มันคงจะมีเหตุผลอะไรเป็นแน่
ที่เจ้าไม่อาจฝืนเต้นระบำได้
ข้าได้ดูการระบำของเจ้า ที่แม้แต่พวกเบื้องสูงก็ไม่ได้ดูทุกวันเช่นนี้
ไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนอย่างไรดี
คุณชายตอบแทนข้าไปแล้วเจ้าค่ะ
งั้นหรือ
หิ่งห้อย
ข้ารักเจ้า วอลชิม
ข้านึกว่าเจ้ารู้สึกเช่นเดียวกันเสียอีก
ได้เวลาตื่นจากฝันแล้วเจ้าค่ะ
ความรู้สึกที่โง่เขลาที่สุดที่มนุษย์มี
คือความรู้สึกรักเจ้าค่ะ
ข้าไม่ได้เหลาะแหละ
ข้าอยากแต่งงานกับเจ้า
คุณชายกับข้าแต่งงานกันไม่ได้หรอก
สถานะของข้า
เป็นได้แค่เมียน้อยของคุณชาย
หนีไปกันเถอะ
ถ้าเราหนีตามกันไป…
เราหนีโลกความเป็นจริง ไปตลอดไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ
ตราบใดที่โลกนี้ยังไม่เปลี่ยน
จุดจบของคุณชายกับข้าก็จะไม่เปลี่ยนไป
วอลชิม
ท่านถามเหตุผล
ที่ข้าไม่อาจฝืนเต้น จนถูกขับไล่ออกจากฮันยางใช่หรือไม่
วันนั้น
เพื่อนที่ข้ารักที่สุดปลิดชีวิตตัวเองเจ้าค่ะ
นางคนนั้น
มีใจให้กับคุณชายชนชั้นสูง
ไม่ใช่อย่างที่ผู้คนหลงผิด
ความรักไม่อาจช่วยชีวิตคนได้
มีแต่จะทำให้เราอ่อนแอ
และฉุดเราลงสู่ห้วงนรก
ข้าจะทำให้เจ้าเห็น
ว่าความรักช่วยชีวิตคนได้
ถ้าหากว่า
เราไม่อาจฝืนการดำดิ่งสู่ห้วงนรกได้
ข้าก็ยินดี…
ที่จะตกลงไปกับเจ้า
วอลชิม
วอลชิม…
คุณชาย
มีคนจับจ้องอยู่นะ ท่านไม่ควรมา…
ข้าเจอของเด็ด
("ความดีกับความชั่วทั้งเจ็ด ของคาทอลิก")
นี่มันศาสตร์จากตะวันตกมิใช่หรือเจ้าคะ
ใช่แล้ว ตำราเล่มนี้บอกว่า ทุกคนต่างเท่าเทียมกัน
เจ้าว่าเยี่ยมหรือไม่
นี่ ดูสิ
เราตกหลุมรักกัน
แต่ถูกกีดกันด้วยกำแพงชนชั้น
ศาสตร์ใหม่ที่พูดถึงความเท่าเทียม
จึงเป็นเหมือนสิ่งช่วยชีวิตสำหรับเรา
- พระบิดา พระองค์สถิตในสวรรค์ - พระบิดา พระองค์สถิตในสวรรค์
- พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ - พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ
- พระอาณาจักรจงมาถึง - พระอาณาจักรจงมาถึง
- พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดิน - พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดิน
- เหมือนในสวรรค์ - เหมือนในสวรรค์
- โปรดประทานอาหารประจำวัน - โปรดประทานอาหารประจำวัน
- โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า - โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า
- เหมือนข้าพเจ้า - เหมือนข้าพเจ้า
- ให้อภัยแก่ผู้อื่น - ให้อภัยแก่ผู้อื่น
- โปรดช่วยข้าพเจ้าไม่ให้แพ้การผจญ - โปรดช่วยข้าพเจ้าไม่ให้แพ้การผจญ
- แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้าย - แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้าย
- อาเมน - อาเมน
"พระผู้เป็นเจ้าคือบรรพบุรุษของสรรพสิ่ง
และเป็นผู้ริเริ่มสร้างสรรพสิ่ง"
"ดังนั้น ทุกคนที่สืบสายจากพระเจ้า
สามารถปกป้องตัวเองได้
โดยอาศัยความเท่าเทียมจากพระองค์"
หากทุกคนคือบุตรของพระเจ้าเท่าเทียมกัน
เราก็ควรจะพูดคุยกัน โดยไม่มีระดับภาษาได้สิเจ้าคะ
ใช่แล้ว
อีซอน
ลองเรียกอีกทีซิ
ซออีซอน สามหาว
รื่นหูอะไรเพียงนี้
หวังว่าชาวโชซอนทุกคน จะได้รับรู้สิ่งนี้นะเจ้าคะ
ทุกคนจะได้เรียกชื่อของกันและกัน
และไม่มีใครต้องถูกปฏิบัติอย่างต้อยต่ำ
เมื่อโลกเช่นนั้นมาถึง
เราก็จะแต่งงานกันได้
เมื่อไหร่โลกเช่นนั้นจะมาถึงนะเจ้าคะ
วอลชิม
ข้าว่าข้าต้องสอบราชการให้ผ่าน
แทนที่จะรอให้โลกเปลี่ยนไป
ข้าควรจะเปลี่ยนมันเอง
บางที
สิ่งที่เราเชื่อมั่นอาจจะเป็นกันและกัน
เราถลำลึกกับความเชื่อ ที่เปราะบางและเสี่ยงอันตราย
ว่าจะได้มีความสุขด้วยกัน ในพริบตาราวกับพิษไข้
จนแพร่เชื้อไข้ให้กันและกัน
ไม่รู้เลยว่า
มีผลตามหลังที่โหดร้ายรออยู่
นางเป็นคณิกาในสังกัดหลวง
ชื่อวอลชิมขอรับ
คุณชายเอาแต่ขลุกอยู่กับนางทุกวัน แถมยังคบค้ากับพวกคาทอลิก
ข้าเป็นห่วงเหลือเกิน
ทำอย่างไรดีขอรับ
วอลชิม
- คุณชาย - วอลชิม
ฮันยางทั้งไกลและอันตรายนะเจ้าคะ
ข้าได้ยินมาว่า ช่วงนี้กลุ่มโจรกำลังออกอาละวาดด้วย
ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ
ไม่ต้องห่วง
ข้าจะกลับมาแต่งงานกับเจ้าให้จงได้
สิ่งสุดท้ายที่ข้าจะมองก่อนสิ้นใจ
คือใบหน้าของเจ้า วอลชิม
เอาไว้ระลึกถึงข้า ระหว่างที่ข้าไม่อยู่
ข้าจะไม่ถอดไว้ห่างกายแม้แต่ครู่เดียว
จนกว่าท่านจะกลับมาเจ้าค่ะ
คุณชายเองก็อย่าลืมข้านะเจ้าคะ
แม้ข้าจะหลงลืมตัวเองไป
แต่ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้า
คุณชาย
เดี๋ยวอาทิตย์ลับฟ้าหมดพอดี
ไปกัน
บุตรชายที่สูญเสียมารดา ละทิ้งพิธีรำลึกถึงมารดาผู้ล่วงลับ
และก่อเหตุชั่วช้าโดยการเผา แผ่นจารึกชื่อบรรพบุรุษแล้วฝังดิน
นี่คือการกระทำของพวกหยาบช้าดุจสัตว์ป่า ที่คล้อยตามคำสอนน่ารังเกียจของคาทอลิก
พวกเขาผลัดกันไปรวมตัวที่บ้านของแต่ละคน โดยเรียกว่าการชุมนุมทั้งหก
ชายหญิงรวมอยู่ในห้องเดียวกัน เผยแผ่ความเชื่อที่ก้าวร้าว
มิหนำซ้ำยังไปรวมตัวกันที่บ้านนางคณิกา
ช่างน่าปวดใจยิ่งนัก
พฤติกรรมเลวร้ายเช่นนี้ยังคงเกิดขึ้น
เพราะไม่มีการปราบปรามพวกเขา
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ดินแดนแห่งความนอบน้อม
ที่ยึดแนวคิดขงจื๊อมาตลอด 4,000 ปี
คงตกอยู่ในมือ พวกคนเถื่อนและหยาบช้าเป็นแน่
เพื่อหยุดเรื่องนี้ไว้
เราควรจะตัดคอพวกคาทอลิก แล้วแขวนตามทางเดินเพื่อเตือนใจคน
ต้องตอกตะปูปิดตายบ้านของพวกเขา
แล้วเผาหมู่บ้านนั้นให้วายวอดถึงจะสาสม
หมู่บ้านข้างๆ ราบเป็นหน้ากลองแล้วขอรับ
หากเป็นเช่นนี้ หมู่บ้านเราก็ไม่รอดนะขอรับ
แม้รู้เต็มอกว่าฝ่ายโนรน ยกเรื่องคาทอลิกขึ้นมา
เพื่อเป็นข้ออ้างที่จะฆ่าเรา
แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้เลย
หากห้ามการนองเลือดไม่ได้
ก็ให้คนคนเดียวเสียสละซะ
ช่วงเวลาที่โหดร้ายมาถึงแล้ว
ในช่วงเวลานั้น จำเป็นต้องมีแพะรับบาป
ผู้คนกล้าที่จะขว้างหินออกไป
เพื่อเอาตัวรอด
นางคณิกาผู้นั้นขอรับ
- นังนั่นแหละ นังนั่น - นังนั่นขอรับ
- ข้ามั่นใจ
ทุกคนบอกว่าเจ้า คือผู้เดียวที่เป็นชาวคาทอลิก
เจ้าคิดว่าข้าลงทุนทำเช่นนี้ เพื่อจะจับแค่นางคณิกาน่ะหรือ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ นางคณิกาอย่างเจ้าจะครอบครอง
ใครคือผู้ให้สิ่งนี้กับเจ้า
บอกมา
แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า
ของข้าเองเจ้าค่ะ
มันเป็นของข้า
ตั้งแต่แรกเจ้าค่ะ
แต่มีเพียงคนเดียว
เพียงคนเดียวเท่านั้น
ที่สละชีวิตตัวเอง
เพื่อช่วยคนที่รัก
ไชโย
วอลชิม
คุณชาย…
คุณ…
วอลชิม
ความรักไม่อาจช่วยชีวิตคนได้
มีแต่จะทำให้เราอ่อนแอ และฉุดเราลงสู่ห้วงนรก
ข้าจะทำให้เจ้าเห็น
ว่าความรักช่วยชีวิตคนได้
ถ้าหากว่า
เราไม่อาจฝืนการดำดิ่งสู่ห้วงนรกได้
ข้าก็ยินดี…
ที่จะตกลงไปกับเจ้า
ฉันผูกพยาบาท
และตามืดบอดด้วยความแค้น
จึงกลายเป็นปีศาจ
ถ้าสวรรค์คือดินแดนที่พระเจ้าอยู่
ข้าขอไม่ไปที่นั่น
ฉันคือคนที่…
ฆ่าเธอเอง
ความเชื่อของฉัน
ทำให้เธอ
ต้องตาย
หลับสบายไหม
นี่
กาแฟแฮนด์ดริปสุดโปรดของนาย
ทำไมสีหน้าเป็นงั้นล่ะ
ไม่สบายเหรอ
เปล่าหรอก แค่ฝันนิดหน่อยน่ะ
ฝันเหรอ
ไหนว่าดีม่อนไม่จำเป็นต้องนอน แต่นี่ถึงกับฝันเชียว
ฝันเรื่องอะไร
ความทรงจำตอนเป็นมนุษย์น่ะ
ความทรงจำกลับมาแล้วเหรอ
นิดหน่อย
นายเคยเป็นคนแบบไหนเหรอ
ฉันอยากรู้จัง
ฉัน
เคยมีคนรัก
ชื่อว่าวอลชิม
สรุปว่าไม่ได้ฝันถึงตอนเป็นมนุษย์
แต่ฝันถึงแฟนเก่านี่
เฮอะ พูดไม่ออกเลย
แล้วนางน่ารักไหม
นายกับยัยแฟนเก่านั่นจบกันสวยไหม
อย่าบอกนะว่าจบเศร้า
เปล่าหรอก ก็จบแบบดาษดื่นทั่วไป ไม่มีอะไรพิเศษ
เหมือนคนอื่นๆ แหละ
ฉันไปอาบน้ำนะ
เต็มๆ เลย เต็มตา
ทุกคนออกไปหน่อยสิ
รู้ตัวแล้วสินะ
รู้แล้วสิ
ฉันอุตส่าห์ฆ่าตัวตาย เพราะไม่อยากไปอยู่ร่วมกับเธอ
ไม่นึกเลยว่าเธอจะทำให้ฉันเป็นปีศาจ
ฉันต้องการลูกมือน่ะ
ไม่ใช่แค่ลูกมือในสวรรค์ ลูกมือในนรกก็ด้วย
เมื่อความพยาบาทต่อมนุษย์ มาพบกับความต้องการของพระเจ้า
ดีม่อนเลยถือกำเนิดขึ้น
ผลตอบแทนความเชื่อของฉัน…
คือความตายที่น่าอนาถนั่นน่ะเหรอ
ความเชื่อคือสิ่งที่อันตรายแบบนี้แหละ
อาจเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดในโลกเลยก็ได้
เธอไม่รู้สึกผิดบ้างเลยเหรอ
แม้แต่มนุษย์ยังรู้สึกผิด แล้วผู้ที่เป็นถึงพระเจ้าไม่รู้สึกได้ยังไง
ที่นายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแบบนี้ มันเป็นเพราะฉัน หรือเพราะนายนะ
หรือนายกลัวว่าชะตาของนายจะซ้ำรอยอีก
กลัวว่าสุดท้ายแล้ว นายจะทำให้เธอเจ็บปวดอีก
หมายความว่าไง
ก็บอกแล้วไง
โชคชะตามันเกิดขึ้นซ้ำๆ
เพราะงั้นรอยสักถึงได้ย้ายไป
ให้นายสองคนพัวพันกัน เรื่องอาภัพจะได้ซ้ำรอยอีก
หุบปาก
มันคือชะตาที่นายสร้างเอง
นั่นแหละราคาที่นายต้องจ่าย จากสิ่งที่นายทำไว้
โชคชะตา…
ประธาน
ผมว่าผมหาประธานในชาติก่อนเจอแล้ว
รู้ไหมว่าชาติก่อนประธานชื่อเต็มว่าอะไร
ซออีซอน
รู้ได้ไงเนี่ย
มันกลับมาแล้ว
ความทรงจำตอนเป็นมนุษย์
งั้นจำได้ด้วยไหมว่าตายยังไง
พอได้รู้ชีวิตสุดรันทดของซออีซอน
ผมก็ยิ่งเข้าใจประธานมากขึ้นไปอีก
ก็ว่าทำไมถึงขยะแขยงมนุษย์นัก
ว่าแต่
ในเมื่อจำได้ทุกอย่างแล้ว ก็น่าจะรู้
เรื่องวอลชิมล่ะ
เธอคือโดโดฮี
ไม่น่าเชื่อ
ที่เรามาพัวพันกัน
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
งั้นคุณก็เริ่มกลายเป็นมนุษย์
ตั้งแต่ได้เจอกับโดโดฮีหรือเปล่า
ประธานเคยบอกนี่ ว่าตอนที่เจอโดโดฮีครั้งแรก พลังมันไม่ยอมฟัง
แล้วรอยสักก็ย้ายไปอยู่กับเธอ
ใช่แหง
ที่ผ่านมา
เราเข้าใจว่าคุณสูญเสียพลัง เลยเริ่มกลายเป็นมนุษย์
แต่จริงๆ แล้วมันสลับกัน
ก็คือว่า
การเจอกับโดโดฮีซึ่งเคยพัวพันกันในอดีต ทำให้คุณเริ่มกลายเป็นมนุษย์
พลังก็เลยไม่เสถียรไง
งงๆ เหมือนไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน
จะบอกโดโดฮีหรือเปล่า
ไม่
อย่าให้รู้ดีกว่า
(วอลชิม)
วอลชิมเหรอ
รู้สึกคุ้นยังไงชอบกล
ที่เขาบ่ายเบี่ยงจะพูดถึง
แปลว่ายังมีใจให้นางอยู่งั้นเหรอ
เมื่อกี้ฉันเหมือน ผู้หญิงที่วอแวกับอดีตของสามีเลย
ต้องระวังแล้ว
เชิญค่ะ
ฉันอัปโหลดข้อมูลการขายสินค้าตัวใหม่ ลงคลาวด์ให้แล้วค่ะ
เลขาชิน
สมมติว่าเลขาชินสูญเสียความทรงจำ
คุณคิดว่าจะรู้สึกยังไง ถ้าจู่ๆ ก็กลับมาจำทุกอย่างได้คะ
- ดื้อๆ เลยเหรอคะ - สมมติน่ะค่ะ
แบบว่าความทรงจำเก่าๆ หวนกลับมา
คงสับสนแย่เลยเนอะคะ
ทั้งตกใจและสับสน
ในเวลาแบบนั้น เราควรจะเฝ้ามองอยู่ข้างๆ
และรอก่อนเป็นดีที่สุด
ค่ะ ก็คงงั้นมั้งคะ
เคลียร์ใจได้เพราะเลขาชินเลย ขอบคุณนะคะ
ยินดีค่ะ
ผมกอบกู้โลกไว้นะ
ผมยอมเสียเลือดเพื่อพวกคุณ
โดกยอง
อดทนอีกนิดเดียว
เดี๋ยวพ่อก็ช่วยพาแกออกไปแล้ว
เพราะงั้นแกต้องกินยาให้ครบนะ
รักษาสุขภาพ…
แม่รู้ทุกอย่างใช่ไหมครับ
รู้อยู่แก่ใจ
แต่ปิดหูปิดตา
เอาตัวรอดคนเดียวก็จบ
โดกยอง
ผมยอมถูกกระทำแทนแม่นะครับ
ผมคือเกราะคุ้มกันคุณ
ปีศาจตัวจริง…
คือคุณนั่นแหละ
ฉันใช้ชีวิตมาดี
ฉันเลยไม่ถูกลงโทษไง
ถ้างั้น…
ผมล่ะ
แล้วผมล่ะ
ผมทำผิดอะไร
แก…
ไม่เชื่อฟังพ่อแกไง
แกไม่ใช้ชีวิตอย่างที่พ่อแกหวัง
แกเลยถูกลงโทษ
แกสมควรถูกสั่งสอนแล้ว
แกมันนิสัยไม่ดี
โนโดกยอง
ใจเย็นๆ โนโดกยอง
ใจเย็นๆ ก่อน
คราวนี้ถึงตาคุณแล้ว
เอาอันนั้นค่ะ
อันนั้นด้วย
บริจาคให้ที่ดีๆ ใช่ไหมคะ
ใช่ค่ะ รายได้ทั้งหมด จะบริจาคให้กับสมาคมสงเคราะห์เด็กค่ะ
ดีเลยค่ะ
อันนี้ด้วย
ค่ะ คิมเซราพูดสายค่ะ
คุณจองกูวอน
ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ
ผมปกติดีเพราะคุณเลย
ไม่ได้ทำให้เพราะเห็นใจหรอก
ว่าแต่ทำไมวันนี้
ไม่บ่นว่าผมมาทำไมอีกล่ะครับ
ผลตรวจทางจิตเวชของโดกยองออกแล้ว
เขามีภาวะระเบิดอารมณ์ชั่วคราว
บวกกับวิตกกังวลสุดขีด และซึมเศร้า อาการหนักเอาเรื่องเลย
เขาคือระเบิดเวลา ที่จะปะทุตอนไหนก็ไม่แปลกครับ
ถ้าที่ผ่านมาไม่ได้คุณจองกูวอน
ป่านนี้โดฮีคงไม่ปลอดภัยแน่ครับ
ขอบคุณนะครับ
แล้วก็
ผมขอโทษด้วย
ที่เข้าใจคุณจองกูวอนผิดมาตลอด
ไม่ได้เข้าใจผิดหรอก
ค่ะ สายสืบพัค
โดฮี
ผลตรวจทางจิตเวชของโดกยองออกแล้วนะ
โนโดกยอง…
ตายแล้ว
(โนโดกยองผู้ล่วงลับ)
ดื่มน้ำหน่อยสิครับ
ไม่เป็นไรค่ะ
คงจะช็อกน่าดูเลย
ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้ทุกเรื่องเลยนะครับ
เธอคงทำใจลำบาก
ขอบคุณที่มานะ
เขาคือคนร้ายที่ฆ่าคุณนายจู
ฉันก็ต้องมาส่งให้เห็นกับตาสิคะ
ฉันควรจะไปขอโทษเธอต่อหน้า ให้เร็วกว่านี้แท้ๆ
แต่ฉันทำใจเชื่อไม่ลง ว่าลูกชายฉันเป็นสัตว์ประหลาดแบบนั้น
ขอโทษนะ โดฮี
ฉันเลี้ยงลูกมาไม่ดีเอง
เขาฆ่าตัวตายเหรอคะ
เขาคงรับมือกับความผิด
ที่ตัวเองก่อไว้ไม่ไหว
แต่ฉันไม่คิดว่า เขาชดใช้บาปสาสมแล้วหรอก
ฉันจะหาทางชดใช้ให้เธอให้ได้
เพราะงั้น เห็นแก่บริษัทก็ได้
ปล่อยให้มันผ่านไปเงียบๆ อย่าให้คนนอกรู้เรื่องเถอะ
แม้แต่ในสถานการณ์นี้
ก็ยังจะห่วงบริษัทอีกเหรอคะ
แม่ฉันกับพ่อเธอร่วมกันก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นมา
และฟูมฟักมาด้วยน้ำพักน้ำแรงนะ
ถ้าความจริงแพร่งพรายออกไป
ว่าหลานชายที่ป่วยทางจิต ฆ่าย่าตัวเองเพราะหิวเงินจนหน้ามืด
เธอก็รู้ว่ามันจะกระทบบริษัทหนักแค่ไหน
และถ้าคนอื่นรู้เรื่องเข้า
ทุกคนในครอบครัวจะเจ็บปวดนะ
อย่างน้อยก็เห็นแก่ครอบครัวเถอะ ไม่ใช่แค่บริษัท
เธอก็เป็นคนในครอบครัวเรานะ
ครอบครัวเหมือนจะมีความหมายกับคนที่
ต้องการอะไรมากกว่าเสมอเลยนะคะ
แล้วเจอกันนะ
โนโดกยอง ไอ้ปีศาจนั่นไปอยู่ไหน
คนเป็นหลานฆ่าย่าตัวเองลงได้ยังไง
ซูอัน
ลูกชายนายฆ่าแม่ฉัน
ไม่ใช่เพราะหัวใจวาย
แต่เป็นการฆาตกรรม
เอาชีวิตแม่ฉันคืนมา
เอาชีวิตแม่ฉันคืนมานะ
แม่ฉันน่าสงสารเหลือเกิน
ทีนี้จะทำยังไง
เอาแม่คืนมา
ไปกันเถอะ
ที่นี่น่าอึดอัดไม่ไหวแล้ว
ขอโทษนะ ซูอัน
ฉันขอโทษ
แม่ฉันน่าสงสารชะมัด
ชื่อที่กีควังชอลบันทึกเบอร์โทร
ของโนโดกยองไว้น่ะ
อะบราซัสเหรอ
ฉันว่าฉันเคยได้ยินที่ไหน
ที่แท้ก็อยู่ในนิยายเรื่อง "เดเมียน"
"นกดิ้นรนให้พ้นจากเปลือกไข่"
"ไข่คือโลก"
"ใครก็ตามที่ต้องการเกิด
ย่อมต้อง
ทำลายโลกใบหนึ่งลงก่อน"
"นกบินไปหาเทพเจ้า
เทพเจ้านั้นนามว่าอะบราซัส"
เขาจนหนทาง
เลยฆ่าคุณนายจูเพื่อกางปีกงั้นเหรอ
เขาหาเหตุผล ให้ความผิดบาปของตัวเองแบบนั้นซะงั้น
เลวทรามจริงๆ
แต่ว่า
เขาจะไม่รู้จริงๆ เหรอ
โนซอกมินน่ะเหรอ
ทั้งที่โนโดกยองทำแบบนั้น
แต่เขาไม่รู้อะไรเลยเนี่ยนะ
ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย
เรา
ไปหาคุณนายจูกันดีไหม
ฉันสูญเสียทั้งคุณแม่และลูกชาย
ตอนนี้ฉันเหลือเธอคนเดียวแล้วนะ ซูอัน
เราสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่เหอะ
เราห่างเหินกันมาตลอด
แต่ไหนๆ ก็เหลือกันแค่นี้แล้ว มาดีต่อกันไว้เถอะ
ทายาทที่จะได้รับช่วงต่อมีแรกรุ๊ปในอนาคต
ก็มีแค่ออสตินกับจัสตินแล้วนี่
คุณนายจู
มันจบแล้วนะ
แต่ถึงจบไปแล้ว
ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
โนโดกยองหนีความผิดของตัวเอง
ส่วนหนูก็ยังคงโกรธอยู่
พอเวลาผ่านไป
หนูจะดีขึ้นไหมนะ
เป็นยังไงเหรอ
พอเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็จะดีขึ้นจริงๆ ไหม
นายใช้ชีวิตมาตั้ง 200 ปี น่าจะรู้นี่
มันไม่ดีขึ้นหรอก
เราก็แค่…
เผลอลืมมันไป…
ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น
นึกแล้วเชียว
หนูไปนะ
ไว้คราวหน้าหนูดีขึ้นแล้วจะมาหานะ
ไปกันเถอะ
เลขาชินของผม
ชอบสายไหม ชอบพระอาทิตย์ตกดิน
แล้วก็ชอบอะไรอีกครับ
ฉันชอบของหวานทุกประเภทเลยค่ะ
ก็จริงนะ กับของหวานเนี่ย ใครๆ ก็เหมือนเป็นเด็กอีกครั้ง
แล้วก็…
ชอบคุณพัคบ๊กกยูด้วยค่ะ
แหม เลขาชินนี่ก็
มันอิ่มความสุข
อ้อ จริงสิ
นี่
นี่อะไรคะ
พรุ่งนี้เรามีการแสดง มาดูด้วยนะครับ
- ไม่ดีกว่าค่ะ - ทำไมล่ะครับ
ต้องแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวสิคะ
ฉันไม่อยากไปกวน การทำงานของคุณพัคบ๊กกยู
กวนอะไรกันครับ
ถ้าคุณมา ก็จะเป็นกำลังใจให้ผมได้มากเลยนะ
ทะเล
- คุณผู้ช่วย มาเร็วๆ ครับ - สุดจัด
ดื่มเบียร์คนละกระป๋องแล้วแยกย้ายเลยนะคะ
- มาถึงแม่น้ำฮันก็ต้องโซ้ยรามยอนด้วยสิครับ - อ้าว ทีมประชาสัมพันธ์
ต้องกินไก่ทอดด้วย
- น่าอร่อยจัง - ความรักไม่ใช่เรื่องผิดบาปสักหน่อย
นั่งไหนดี
หัวหน้าทีม ผู้ช่วย ทางนี้ครับ ทางนี้
เยี่ยมๆ
เยี่ยมเลย
นี่
ไปที่อื่นกันเถอะ
ทำไมล่ะครับ ตรงนี้ออกจะดี
ยังดูไม่ออกอีกเหรอ
แอบแซ่บกันชัดๆ
แอบแซ่บกันนี่เอง
- ไปกันเถอะ - อะไรของพวกเขาน่ะ
ไม่ได้แอบแซ่บสักหน่อย
ว้าย ตายแล้ว
แทบจะสวบเข้าปากแล้วไหมนั่น
โหดมาก โหดจัด
ไปกันเถอะเรา
โธ่ ชอบทำเลนี้ซะด้วย
- เงียบๆ - ไปที่อื่นกันเถอะ
อย่าสิ มานี่มา
(มูลนิธิซอนวอล)
พี่ครับ สวยจังเลย
รักนะคะพี่
- พี่คะ - ส่งหัวใจมาทางนี้หน่อยค่ะ
พี่ครับ
- สวยค่ะพี่ - โบกมือให้กล้องหน่อยครับ
ฉันรักพี่ยิ่งกว่าอีกค่ะ
รักนะครับ
ทำท่าหัวใจที่แก้มหน่อยค่ะ
สวยสุดๆ เลย
- มองมาทางนี้หน่อยนะคะ - สวยจังเลยค่ะพี่
สักครู่นะครับ
ยินดีด้วยนะคะ
ขอบคุณนะคะ
เสร็จการแสดงแล้วฉันจะไปจากเกาหลีเลย
จะไม่ทำตัวน่ารำคาญอีกแล้ว
จะไม่กลับมาอีกเลยเหรอคะ
ถ้าไม่นับประธาน ที่นี่ก็มีแต่บาดแผลสำหรับฉัน
ตอนนี้ที่นี่มีแต่บาดแผลจริงๆ แล้วค่ะ
ประธานกับดาราจินต้องถ่ายรูปคู่กันหน่อยนะ
ฉันขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย
คืนนี้ช่วยทำหน้าที่ประธาน ของมูลนิธิซอนวอลให้สมบูรณ์ทีนะ
ไปกันเถอะ
มาเริ่มกันอีกทีนะครับ
ประธานจองกูวอนแห่งมูลนิธิซอนวอล จะมาร่วมถ่ายด้วยครับ
ขอแบบอบอุ่นหน่อยนะคะ
รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมาเริ่มเต้นระบำ
เพราะภาพวาดรำดาบคู่ที่แขวนในล็อบบี้
ฉันชอบแววตาประธาน ที่มองไปยังภาพวาดนั้น
มันทั้งเศร้าและอบอุ่น
แววตานุ่มนวลแบบนั้นที่ขัดกับตัวเขา
ฉันอยากได้แววตาแบบนั้นสุดๆ
ถ้าฉันยอมระบำจนร่างแหลก
สักวันหนึ่งเขาคงจะมองมาที่ฉัน ด้วยแววตาแบบนั้นบ้าง
ฉันคิดแบบนั้น
แต่ว่า
เขากลับมองโดโดฮีด้วยแววตานั้นแทน
ถึงฉันจะไม่ได้แววตาคู่นั้นมา
แต่ฉันยังมีการระบำติดตัวอยู่นะ
อ่านตำราที่นี่แล้วเข้าหัวดีน่ะ
ข้าว่าไม่เหมือนอ่านตำราอยู่นะ
ข้ารักเจ้า วอลชิม
ซออีซอน สามหาว
รื่นหูอะไรเพียงนี้
สิ่งสุดท้ายที่ข้าจะมองก่อนสิ้นใจ
คือใบหน้าของเจ้า วอลชิม
ข้าจะไม่ถอดไว้ห่างกายแม้แต่ครู่เดียว
จนกว่าท่านจะกลับมาเจ้าค่ะ
ถ้าสวรรค์คือดินแดนที่พระเจ้าอยู่
ข้าขอไม่ไปที่นั่น
จองกูวอน
โอเคไหม
ตอนที่เป็นมนุษย์
ฉันเคยฆ่าคน
ฆ่าคนที่รักฉัน
และคนที่ฉันรัก
หลายคนเลย
มีเหตุผลไหม
ฉันไม่แน่ใจ
คนพวกนั้น
ใช้ผู้หญิงที่ฉันรัก
เป็นเครื่องสังเวย
เป็นเพราะฉันเอง
ถ้าฉันไม่หลงรักผู้หญิงคนนั้นเข้า
เธอก็คงไม่ตาย
ฉันเลยกลัว
ว่าเธอ
ก็จะโชคร้ายเพราะฉัน
ถึงไม่มีนาย ฉันก็โชคร้ายอยู่แล้ว
ถ้ายังไงก็ต้องโชคร้ายอยู่ดี
งั้นเราก็มาโชคร้ายไปด้วยกันเถอะ
ข้าจะทำให้เจ้าเห็น
ว่าความรักช่วยชีวิตคนได้
ถ้าหากว่า
เราไม่อาจฝืนการดำดิ่งสู่ห้วงนรกได้
ข้าก็ยินดี…
ที่จะตกลงไปกับเจ้า
มันมีโชคชะตาที่ลิขิตไว้ให้เรา
อยู่แล้วหรือเปล่า
หากโชคชะตามีจริง
คราวนี้
ฉันจะทำให้มันจบลงอย่างสวยงามให้ได้
ดูสิ
พระเจ้า
โปรดปกป้องข้าพเจ้าทั้งหลาย ในการต่อสู้ด้วยเถิด
โปรดเป็นผู้พิทักษ์ของข้าพเจ้าทั้งหลาย จากความชั่วร้ายและเล่ห์เหลี่ยมของซาตาน
ขอพระองค์จงขับไล่ซาตาน และวิญญาณร้ายทั้งปวง
ที่เตร็ดเตร่ไปทั่วโลก
เพื่อจ้องจะทำลายดวงวิญญาณ
ไปยังนรกด้วยเถิด
ลูกเห็นปีศาจ
(ลูกสาวฉัน โดฮี)
หากมีสิ่งหนึ่ง
ที่เรียกว่าโชคชะตา
ในกรอบแห่งโชคชะตา ที่ไม่อาจหลีกหนีได้นั้น
สุดท้ายแล้ว
เราจะพินาศลง
หรือว่า…
จะได้รับการช่วยเหลือ
(ปีศาจของฉัน)
ฉันไม่อยากให้อดีตที่โชคร้ายของฉัน เกิดขึ้นซ้ำกับโดโดฮี
ฉันเลยจะทำให้มันจบลงอย่างสวยงาม
- ฉันรักนาย จองกูวอน - ฉันก็รักเธอ
ทำทุกอย่างที่โดฮีอยากทำเลย
แค่จะทำให้เธอมีความสุขก็ไม่ว่างแล้ว
บางครั้งความสุขก็เป็นยาพิษนะ
ฉันขอถามอย่างหนึ่งนะคะ
ไม่รู้จริงๆ เหรอคะ สิ่งที่โดกยองทำน่ะ
ไม่ใช่ว่ารู้แต่ทำเป็นไขสือเหรอ
ไม่ใช่ว่าไม่รู้ แต่แกล้งโง่มาตลอดหรอกเหรอ
คุณรู้มากแค่ไหน
เธอคิดว่าพ่อแม่ตายจากอุบัติเหตุล่ะสิ
จูชอนซุกเป็นคนฆ่า
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์