ROMANS Z DEMONEM
Do-hee.
- My… - Dokończmy ubierać…
choinkę.
Zamówmy też zestaw dla pary, którego wtedy nie zjedliśmy.
Oby był dostępny.
Nie możemy…
spędzić razem Gwiazdki.
Do-hee.
Uratuj się…
przed piekłem.
Gu-won.
Gdy w październiku nad ziemią wieją chłodne wiatry
zwiastujące nadejście zimy,
pod ziemią zaczęła się już wiosna.
Ale to też oznacza, że gdy wiosną kwitną piękne kwiaty wiśni,
pod ziemią zaczęła się już zima.
Nawet w naszych najszczęśliwszych chwilach razem
mogło się zacząć
nasze pożegnanie.
ODCINEK 15 KONIEC LOSU
ZERO CUKRU W 2023 ROKU
PROKURATURA
Halo.
Przeniosłam wszystkie spotkania na popołudnie.
Dziękuję.
Pojadę do biura po rozmowie z prokuratorem.
Poradzisz sobie sama?
Nie powinnaś iść z adwokatem?
Dam sobie radę. Do zobaczenia.
Proszę pana.
BIURO PROKURATORA OKRĘGOWEGO
Dzień dobry.
Pani Do.
PROKURATOR OKRĘGOWY CHOI WOO-SUN
Miło cię znowu widzieć.
Dam z siebie wszystko,
jak mówi moje imię.
Pamiętasz mnie.
Nie wiedziałam, że prowadzisz moją sprawę.
Wiem.
Co za ciekawy zwrot akcji.
Usiądź.
Minął tydzień,
odkąd podejrzany Noh Suk-min skoczył do rzeki Han.
Ciała nadal nie znaleziono?
Nie.
Czy po znalezieniu ciała śledztwo zostanie zamknięte?
Gdy podejrzany nie żyje,
sprawa zwykle zostaje zamknięta, bo nie ma kogo oskarżać.
Podobno
zależy ci na uczciwym śledztwie.
Mam jeszcze kilka pytań w sprawie śmierci pani prezes Ju.
Noh Suk-min nie może już się przyznać,
więc niech śledztwo ujawni prawdę.
Potrzebujesz…
takiego prokuratora jak ja.
Przepraszam.
Mam zamiar ujawnić okrucieństwa Noh Suk-mina i dopilnować,
żeby w tym kraju nic takiego się nie powtórzyło.
Obiecuję, że zbadam tę sprawę.
Za wszelką cenę.
- Dobrze. - W takim razie
- zróbmy sobie selfie. - Słucham?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Dobrze. Nie przezięb się.
Jeśli to nie problem, wrzucę je do sieci.
To zbyt wiele.
Wciąż nie znaleziono ciała prezesa Noh.
Według policji poszukiwania są trudne,
bo wpadł do rzeki Han z dachu budynku.
- Mamusiu. - Mamusiu.
Austin.
Justin.
- Panie Han. - Tak?
Pani Choi.
Nie znaleziono jeszcze ciała.
Hej!
Minął już tydzień.
Pewnie zjadły go ryby.
Czebole są zaprogramowani inaczej niż zwykli ludzie.
Jak mógł to zrobić swojej rodzinie?
Czebole sprzedali swoje dusze diabłu.
To prawda.
Przynajmniej tyle można zrobić,
żeby zostać czebolem.
Pani Do też nim jest.
Ona jest inna.
Sama do wszystkiego doszła.
- Nie urodziła się czebolem. - Właśnie.
Jest inna.
Spotkanie z panem Jeongiem było największym plusem w tej pracy,
ale dawno go nie widziałam.
Pokłócili się?
- Niemożliwe. - Tak myślisz?
Tak czy siak,
w biurze jest trochę pusto bez niego.
To prawda.
Niewiele robi, ale ma świetną prezencję.
W teatrze jest tak pusto,
mimo że dyrektora Jeonga ciągle nie było
i nie spędzał tu czasu.
Od teraz
jesteś dyrektorem wykonawczym.
DYREKTOR WYKONAWCZY
O co chodzi? Znowu coś ci grozi?
Po prostu…
wyjeżdżam na jakiś czas.
Opiekuj się fundacją do mojego powrotu.
Jak długo cię nie będzie?
Aż Do-hee…
dostanie szczęśliwe zakończenie beze mnie.
Dyrektorze Jeong.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jak tylko tu skończę.
Mam nadzieję,
że odnajdziesz spokój tam, dokąd pojedziesz.
Zadawałam sobie to pytanie.
„Gdybym wiedziała, kiedy przestać,
czy mogłabym być przy tobie szczęśliwa?”
Odpowiedź brzmi…
nie.
I tak bym tak skończyła.
Nie jestem na tyle przyjazna, żeby być chowańcem.
W końcu bym cię pogryzła.
Znasz bajkę
o skorpionie i żabie?
Skorpion chce przedostać się na drugi brzeg rzeki
i prosi żabę, żeby go przeniosła.
Ale żaba boi się, że skorpion ją użądli.
Więc skorpion mówi: „Dlaczego? Utopię się, jeśli cię zabiję”.
Żaba mu wierzy i przenosi skorpiona na drugą stronę.
Ale skorpion wystraszył się prądu rzeki
i użądlił żabę.
Żaba pyta: „Czemu to zrobiłeś?
Teraz oboje umrzemy”.
Skorpion odpowiada ze smutnym spojrzeniem.
„Nie mogłem się powstrzymać.
Taka jest…
moja natura”.
To była kwestia czasu, że tak skończę,
bo taka jest moja natura.
Taka już jestem.
Tak.
Masz rację.
I tak…
byśmy tak skończyli.
Jego miłość też była jadowita?
Czy jeśli Do-hee go założy,
to jak ja przypomni sobie swoje poprzednie życie?
To może zmienić bieg wydarzeń.
Nie.
Dyrektor Jeong kazał mi tyle nie paplać.
Nie wtrącam się.
Szefie!
Dzień dobry.
Tylko czegoś szukałem.
Ja do szefa.
Mogę spytać, o co chodzi?
Muszę dać mu coś ważnego.
Coś ważnego?
Otworzyliśmy restaurację.
SŁONECZNE MIEJSCE Z ZUPĄ RYŻOWĄ
„Słoneczne miejsce z zupą ryżową”?
Tak.
W końcu szef może być z nas dumny.
- Rozumiem. - Gdzie on teraz jest?
Cóż…
Szef…
Pani Do.
Pora na lunch.
Nie jestem głodna. Zjedz beze mnie.
Jesteś wcześnie.
Zostało jeszcze trochę czasu.
Wiedziałem, że nie pójdziesz na lunch,
więc przyszedłem zjeść z tobą.
Nie jestem głodna.
Ja umieram z głodu.
Zjedz ze mną.
Dobrze.
Czym jesteś taka zajęta, że omijasz lunch?
Sprawdzam odpowiedź komisji ds. odszkodowań.
Muszę być dokładna, żeby zarząd nie znalazł żadnych błędów.
Rzucenie fałszywego oskarżenia to bułka z masłem,
ale udowodnienie prawdy jest trudne.
Byłbym zapomniał.
Twoja firma podpisze list intencyjny.
Podpisujemy go w tym tygodniu.
W końcu wchodzicie na amerykański rynek.
Su-ahn pewnie zzielenieje z zazdrości.
A pan Jeong
naprawdę zniknął?
Nasza umowa wygasła.
Uzgodniliśmy, że będziemy razem, dopóki nie złapię sprawcy,
a on nie odzyska tatuażu.
Wszystko wróciło do normy.
To powinno dodać ci energii.
To kaczka.
Pani Do potrzebuje więcej energii.
To może potrwać.
Romanse przemijają,
ale złamane serce zostaje.
Dbaj o nią.
Będę.
A ja…
będę dbał o ciebie.
Po lunchu powinniśmy wchodzić po schodach.
Każdy stopień w górę dodaje cztery sekundy do życia.
Co?
Czyli każdy stopień w dół zabiera cztery sekundy?
Co?
Tak?
Nieważne. Idźmy dalej.
Co robisz?
Coś ładnie pachnie.
Ćwiczenie już się opłaciło.
Robisz się głodny.
- Jestem głodny. - Widzisz?
Ja też jestem głodny.
Pani Shin.
Jesz tu sama w tajemnicy?
To dużo jedzenia.
O rety.
Dzięki dokładnemu odparciu zarzutów
komisja pewnie nie zostanie rozwiązana.
To wszystko dzięki wam.
Nie zrobiłem wiele.
To zasługa pani Do.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Wie pan, co ta komisja znaczy dla Mirae Group.
Mój tata i pani prezes Ju chcieliby, żeby dalej funkcjonowała.
Pani Ju pewnie nie przewidziała,
że zrezygnowanie z inwestycji i przyznanie się do wypadku
zaowocuje jeszcze większą inwestycją.
Pewnie nie.
Ludzie nie rozumieli wtedy takich rzeczy
jak reputacja marki czy zarządzanie kryzysem.
Suk-min błędnie założył,
że ciocia Cheon-suk to wszystko zaaranżowała.
Naprawdę byłam jej biletem,
jak mówił Noh Suk-min?
Może przygarnęła mnie przez poczucie winy i skruchy.
Tak jak założyła
komisję ds. odszkodowań z powodu wypadków przy pracy.
Do-hee.
Ciocia Cheon-suk powiedziała mi coś,
gdy wybuchła w twojej firmie afera z sokiem cukrowym.
Oto analiza finansowa Mirae F&B, o którą prosiłaś.
Czekałem, aż Do-hee wyjdzie, żeby ci ją dać.
Po kim jest taka uparta?
Nie podoba mi się to.
Za bardzo ją kochasz.
Nie planowałam jej kochać.
To był raczej niespodziewany wypadek.
Im bardziej ją kocham,
tym bardziej cierpię.
Wtedy nie rozumiałem, o co jej chodzi.
Ale teraz rozumiem.
Im bardziej mnie kochała,
tym bardziej cierpiała.
Ale i tak mnie kochała.
WIELKIE OTWARCIE SŁONECZNE MIEJSCE Z ZUPĄ RYŻOWĄ
Witamy szefa… To znaczy pana!
Przyjdę innym razem. Do widzenia.
Proszę zaczekać!
Niech pan nie idzie.
Nie martwcie się.
Szef…
Klienci do nas przyjdą.
Minął tydzień od śmierci prezesa Noh Suk-mina,
a nadal nie znaleziono jego ciała.
Pomimo trwających poszukiwań
policja i straż pożarna nie mają jeszcze żadnych informacji.
Czy to możliwe…
Policja prowadzi śledztwo w sprawie prezesa Noh
i nie wyklucza dalszych zarzutów.
Już dobrze.
Od początku byłam sama.
Wszystko wróciło do normy.
Jest ciepłe.
Gu-won?
W IMIENIU MIRAE F&B
CEREMONIA PODPISANIA LISTU INTENCYJNEGO
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję!
Gratulacje.
Wygląda pysznie.
Smacznego.
Podobno to dobra restauracja.
To siedź cicho i jedz.
- Tak zrobię. - Smacznego.
Dziękuję.
Naprawdę dobre.
- Poleję. - Proszę.
- Wznieśmy toast, pani Do. - Dobrze.
Za harmonię, optymizm, pozytywizm i entuzjazm!
Za HOPE!
- Za HOPE! - Za HOPE!
HOPE…
Skoro będziemy działać w USA, możemy latać w delegacje do Nowego Jorku?
Będę się pilnie uczyła angielskiego.
Zapisałem się na poranne lekcje angielskiego przez telefon.
Czemu mi nie powiedziałeś?
- Za HOPE. - Za HOPE.
Jeszcze jedna kolejka!
Słońce jeszcze nie wzeszło.
Wracajmy do domu, pani Choi.
Kolejna kolejka u niej?
- Co? - Dobry pomysł!
- Zamawialiście kierowcę? - Ja tak.
Poradzisz sobie sama?
Oczywiście. Czemu mam sobie nie poradzić?
Dam sobie radę.
Lecę.
Do zobaczenia. Dziękuję!
Następna kolejka!
- Do widzenia! - Pa!
Proszę ją bezpiecznie odwieźć.
Weź się w garść.
Czy mam poprosić, żeby konserwatorzy cię wymienili?
Krwawię.
Myślisz, że zrobi mi to krzywdę?
Nie ma mowy.
Nic mi nie jest.
Ostrożnie.
Zmieniłaś zdanie.
Miło widzieć, że tak promieniejesz.
Weź się w garść.
Resztę zostawiam tobie,
mojemu alter ego.
Proszę, zadbaj o mnie też dzisiaj.
Moje alter ego znów świetnie się spisało.
Czy moje alter ego jest lepsze ode mnie?
Krwawię.
Na pewno się wczoraj skaleczyłam.
Pani Shin?
Tak?
Mam wrażenie, że Gu-won nadal jest przy mnie.
Wiele osób tak ma po rozstaniu.
Pewnie masz rację.
Chyba to do mnie jeszcze nie dociera.
Może powinnam zostać zakonnicą.
Nie możesz.
Nie martwię się o ciebie,
ale o zakon.
Proszę.
Idź do domu.
Znowu pracujesz do późna?
Tak. Dziękuję za dzisiaj.
Pani Do.
Po rozwodzie też znalazłam schronienie w pracy.
Całymi dniami pogrążałam się w pracy jak opętana.
Byłam przekonana, że muszę dobrze się czuć.
Myślałam, że będę dobrze się czuć, gdy będę udawać.
Ale okazało się,
że jeśli będę dalej uciekać,
czas nie uleczy wszystkiego.
Żeby rany się zagoiły,
musiałam być wierna swoim emocjom i stawić czoła bólowi i żalowi.
Ludzie nie muszą…
cały czas dobrze się czuć.
I nie mogą.
SEOK-HOON
Cześć, Seok-hoon.
Znowu nie jesz kolacji i pracujesz do późna?
Nie.
Zjadłam kolację i leżę w łóżku.
Rozumiem.
Co się stało?
Nic.
Głuptas z ciebie.
No dobrze.
Odpocznij.
Dobrze.
Pani Shin!
Nie martw się. Wszyscy poszli.
Cały czas patrzyłem.
Jak długo czekałeś?
Jest zimno.
Mnie nie jest.
Co to za mina?
Jaka mina?
Wyglądasz na tak szczęśliwą, że aż smutną.
Chodźmy.
To nasza piosenka.
„Środki ostrożności”.
Czyli to naprawdę podręcznik.
Zakrywałem nam twarze, żeby nas nie rozpoznał.
Pomogę ci. Mamy czas.
A ten symbolizuje wieczne szczęście.
Ten oznacza szczęście, które będzie.
A ten…
Kocham cię, Jeong Gu-won.
Ja ciebie też.
Więc nigdy nie mów,
że wyjeżdżasz sam gdzieś daleko.
Spełnię twoje życzenie.
Nigdy cię nie opuszczę.
Nieważne, co się stanie.
Gu-won.
Tak?
Sprawdzam,
czy tu jesteś.
Wołaj mnie.
Odpowiem za każdym razem.
Gu-won.
Co tu robisz o tej porze?
Tak bardzo tęsknię za Gu-wonem.
Tylko to miejsce przyszło mi na myśl.
Gdybym tylko mogła go zobaczyć.
Gdybym tylko mogła go spotkać, choćby na chwilę.
Ale nie wiem, dokąd iść.
Nic o nim nie wiem.
Nawet gdy odchodził,
nie zdążyłam mu nic powiedzieć.
Nie podziękowałam mu
ani go nie przeprosiłam.
To ja dałam mu odejść.
Im bardziej go kochałam, tym bardziej cierpiałam.
Dlatego…
pozwoliłam mu odejść.
Potrzebujesz tego.
On ci pomoże, gdy za nim zatęsknisz.
Paniczu.
Ty jesteś…
ta słynna Wolsim.
Co zrobiła, że wkurzyła kogoś tak potężnego?
Nie mam pojęcia.
Pewnie niezłe z niej ziółko.
Ty przybłędo!
Co z tego, że byłaś rządową kurtyzaną?
Jak śmiesz mnie pouczać, skoro powinnaś być posłuszna?
Ta mała zdzira
patrzy na mnie z góry.
Jesteś zwykłą kurtyzaną.
Wiesz, kim jestem?
- Uspokój się. - Nie bądź taki.
- Uspokój się. - Puszczaj!
Spokojnie.
Uspokój się.
Myśli, że wciąż pracuje dla urzędników,
bo tak się wywyższa.
Może cię usłyszeć.
Jest tu od kilku dni, a się do nas nie odzywa.
Kurtyzana rządowa nie zna naszego języka.
I pomyśleć, że taka sławna kurtyzana
wylądowała tu bez grosza przy duszy.
Jak ona to znosi?
Ja bym się zabiła.
Taki mam zamiar.
Ale nie chcę umierać sama.
Umrzesz ze mną?
Bez względu na rangę wszystkie jesteśmy kurtyzanami.
Żadna w tym pomieszczeniu
nie może swobodnie oddychać.
Mam nadzieję,
że w następnym życiu nie zniszczy mnie pogarda i drwina.
Mam nadzieję, że będę sobą.
Paniczu Yi-sunie!
Zaczekaj!
Podobno twoja koleżanka zginęła w Hanyangu.
Wszystkie kurtyzany tutaj mają swoją historię.
Przygotuj się i wyjdź.
Napij się, panie.
Dobrze, napijmy się.
Napij się, panie.
Porozmawiajmy na osobności w tamtym pokoju.
Proszę się napić, panie.
Wolsim do usług.
Napij się.
To niedopuszczalne!
Ponoć w Hanyangu też była wyniosła.
Bezczelna kobieta.
- Napij się i zapomnij o tym, panie. - Nalej mi jednego.
Życie jest żałosne,
a ludzie są godni pogardy.
Po co żyć kolejny dzień?
Przepraszam.
Przyszedłem, bo chciałem cię zobaczyć.
Przepraszam, jeśli byłem nieuprzejmy.
Dlaczego nieuprzejmy?
Nie wiem, ale…
Nie przepraszaj, jeśli nie wiesz za co.
Czekaj…
Nawet nie mogę się zabić, gdy chcę.
Czemu ten głupiec ciągle wchodzi mi w drogę?
Co robisz?
Panienko!
Co za zbieg okoliczności!
Czyżby?
OMÓWIENIE WIELKIEJ NAUKI
Wolsim!
- Paniczu. - Wolsim.
Będzie ci o mnie przypominać.
Nie zdejmę go,
dopóki nie wrócisz.
Ostatnią rzeczą, jaką zobaczę przed śmiercią,
będzie twoja twarz.
Nie traktują nas jak ludzi.
Nie zasłużyli sobie na szlachectwo. Dostali je po urodzeniu.
Daj spokój.
Mamy milczeć, gdy traktują nas jak szkodniki?
Nie różnimy się od nich.
Świat się zmieni.
Gdy tak się stanie,
nikt nie będzie obrażany ani wyśmiewany ze względu na swoją klasę.
Jesteś dziś w dobrym nastroju.
W nocy śniło mi się coś dobrego.
Chyba usłyszę dobre wieści, na które czekam.
Niczego nie żałuję.
I tak chciałam się zabić.
Ale i tak
gdybym tylko mogła…
Kocham cię, Wolsim.
Gdybym tylko mogła zobaczyć Yi-suna
po raz ostatni.
Wolsim!
Paniczu…
Niech o mnie zapomni…
żeby jego wspomnienia o mnie
nie przysparzały mu bólu i smutku.
Byłam…
Wolsim.
Yi-sun mnie uratował, gdy chciałam się zabić.
Jest tam?
KONIEC UMOWY
Jak…
Cieszę się, że mnie poznałaś.
Byłoby mi przykro, gdybyś tego nie zrobiła.
Co myślisz o mojej nowej twarzy?
Podoba ci się?
Nie masz dokąd uciec.
Mylisz się.
Mogę uciec do piekła.
Nie!
Wytarłem sobie twarz w własnymi rękami,
żeby ten cholerny diabeł mnie nie znalazł.
Czego chcesz?
Czego chcę?
Chcę was zniszczyć na dobre.
Przez was wszystko straciłem.
Pieniądze, reputację, rodzinę,
a nawet swoją twarz.
Zabicie ciebie to za mało.
Sprowadź tu tego diabła.
Pojawia się, gdy coś ci grozi, prawda?
Nie.
Zostawił mnie.
Mam w to uwierzyć?
Jeong Gu-won, wyjdź!
Wyjdź, jeśli chcesz uratować Do-hee!
Nie wyjdziesz?
Natychmiast go tu sprowadź.
Krzycz, błagaj, żeby cię uratował, albo zrób coś innego!
Nie chcesz?
To nie mam wyboru.
Najpierw poderżnę gardło tobie.
Gu-won.
O to mi chodziło.
Wiedziałem, że przyjdziesz.
Ciebie zabiję najpierw!
Nie, Gu-won!
Spłoniesz, jeśli go zabijesz!
Nie!
Przestań, Gu-won!
Gu-won!
Nie!
Tak.
Miej moją krew na swoich rękach.
Gu-won!
Przestań!
Przestań, Gu-won!
Wystarczy.
Nic mi nie jest.
Już dobrze, więc przestań, proszę.
Proszę.
Gu-won.
Już dobrze.
Tęskniłem za tobą, Do-hee.
Ja za tobą też.
Bardzo za tobą tęskniłam.
Do-hee.
Nic ci nie jest?
Nie!
Do-hee.
Do-hee!
Nie!
Proszę, nie umieraj, Do-hee.
„Wszystko mogę…
w tym…
który daje mi siłę”.
Gu-won.
Do-hee.
Już dobrze.
Gu-won.
Czy ty…
mnie uratowałeś?
Uratowałem siebie.
Nie.
Dlaczego?
Gu-won.
Nie odchodź.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Nie odchodź.
Nie odchodź, Gu-won.
Gu-won.
Gu-won!
Proszę, nie odchodź!
ROMANS Z DEMONEM
Czyli taką podjąłeś decyzję.
Nigdzie go nie czuję.
Ledwo dawała radę, a w końcu się załamała.
Co?
Ta smarkula Do-hee naprawdę zostanie prezesem?
Idzie prezes.
Masz serce z kamienia.
Wszyscy wokół ciebie umarli, a ty nic nie robisz.
Wesołych Świąt, Gu-won.
Zawrzyjmy umowę.
Życzę sobie…
Napisy: Kamila Krupiński