(ปีศาจของฉัน)
โดโดฮี
- เรา… - เรามาแต่งต้นคริสต์มาส
ให้เสร็จวันนี้ดีไหม
ต้องจองเซตคู่รัก ที่เราอดกินคราวก่อนซะแล้ว
ถ้าจองเต็มแล้วจะทำไงดีเนี่ย
ในวันคริสต์มาส
เราคงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้
โดโดฮี
เอาชีวิตรอด
จากนรกซะนะ
จองกูวอน
ในเดือนตุลาคมที่ลมเย็นๆ เริ่มพัดผ่าน
และฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเริ่มต้นขึ้น
ใต้ดินก็เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว
แต่นั่นก็หมายความว่าในขณะที่ดอกพ็อดกด บานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ
ที่ใต้ดินก็เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วเช่นกัน
บางที แม้แต่ในช่วงเวลา ที่เรามีความสุขร่วมกัน
การจากลาระหว่างเรา
ก็อาจจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
(ตอน 15 จุดจบของโชคชะตา)
(สูตรไม่มีน้ำตาล เทรนด์ปี 2023)
(สำนักงานอัยการ)
ค่ะ
ฉันเลื่อนกำหนดการช่วงเช้า ไปเป็นช่วงบ่ายหมดแล้วค่ะ
ขอบคุณนะคะ
คุยกับอัยการเสร็จแล้ว ฉันจะตรงกลับไปเลยค่ะ
ไปคนเดียวจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
พาทนายไปด้วยก็ยังดีนะคะ
ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ
คุณอัยการครับ
(ห้องหัวหน้าอัยการ)
สวัสดีค่ะ
ท่านประธานโดโดฮี
(หัวหน้าอัยการ ชเวอูซอน)
ได้เจอกันอีกแล้วนะครับ
ผมจะเต็มที่กับคุณ
ให้เหมือนชื่อผม
คุณคงจำได้อยู่แล้วแหละ
นึกไม่ถึงเลยนะคะ ว่าอัยการชเวจะเป็นผู้รับผิดชอบคดี
นั่นน่ะสิครับ
โชคชะตาเล่นตลกอะไรอีกล่ะเนี่ย
เชิญนั่งครับ
ผ่านมาตั้งหนึ่งสัปดาห์แล้วนะครับ
ที่ผู้ต้องสงสัยโนซอกมิน กระโดดลงแม่น้ำฮัน
ยังไม่พบร่างเขาใช่ไหมคะ
ครับ
ถ้าเจอร่างแล้ว การสืบสวนจะจบลงเลยไหมคะ
ในกรณีที่ผู้ต้องสงสัยเสียชีวิต
โดยปกติแล้วคดีจะถูกปิดลง เพราะไม่มีสิทธิ์ดำเนินคดีครับ
เท่าที่ผมได้ยินมา
ท่านประธานโดโดฮี ขอให้มีการสืบสวนที่โปร่งใส
ยังมีบางอย่างที่ไม่ชัดเจน เกี่ยวกับการตายของท่านประธานใหญ่จูน่ะค่ะ
ในเมื่อไม่มีทางได้ยินคำสารภาพ จากโนซอกมินแล้ว
ฉันเลยอยากรู้ความจริงจากการสืบสวนค่ะ
เพราะแบบนี้ไง…
คุณถึงต้องมีอัยการที่เก่งกาจแบบผม
อุ๊ย โทษที
ผมจะขุดความชั่วร้ายที่โนซอกมินทำไว้ แล้วแฉให้คนทั้งโลกรู้
และจะไม่ให้เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นอีกในประเทศเกาหลี
ผมจะรับผิดชอบสืบสวนเรื่องนี้ แบบถึงไหนถึงกัน
ด้วยทุกวิถีทางเลยครับ
- ค่ะ - ไหนๆ ก็ได้กลับมาเจอกัน
- มาเซลฟี่ด้วยกันสักรูป - คะ
- ไม่เป็นไรใช่ไหม - ค่ะ ไม่เป็นไร
ครับ ระวังเป็นหวัดนะ
ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ผมขอโพสต์ลงโซเชียลมีเดียนะครับ
เสียมารยาทค่ะ
ยังคงไม่พบร่างของประธานใหญ่โน
ตำรวจเผยว่าการค้นหาร่างประธานใหญ่โน เป็นไปอย่างยากลำบาก
เนื่องจากเขากระโดด จากดาดฟ้าของตึกลงสู่แม่น้ำฮันค่ะ
- แม่ - แม่
ออสติน
จัสติน
- หัวหน้าทีม - หือ
ผู้ช่วย
ได้ยินว่ายังไม่พบร่างอีกเหรอครับ
นี่
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว
ป่านนี้กลายเป็นอาหารปลาแล้วมั้ง
พวกเศรษฐีกับคนธรรมดาอย่างเรา คงมีความคิดความอ่านต่างกันแน่ๆ
เขาทำแบบนั้นกับครอบครัวได้ยังไง
พวกเศรษฐีขายวิญญาณตัวเอง ให้ปีศาจด้วยไงคะ
ก็จริง
ใครอยากเป็นเศรษฐี
กับอีแค่วิญญาณก็ต้องขายให้ปีศาจได้สิ
ท่านประธานเราก็เป็นเศรษฐีนะ
ไม่เหมือนกันสักหน่อย
เธอสร้างเนื้อสร้างตัวเอง
- ไม่เหมือนคนที่เป็นเศรษฐีแต่เกิด - จริง
ต่างกันสินะ
จะว่าไป คุณจองกูวอน เป็นสวัสดิการชั้นเลิศของบริษัทเรา
แต่ช่วงนี้ไม่เห็นหน้าเลยแฮะ
หรือพวกเขาทะเลาะกัน
- ไม่มั้ง - เหรอ
แต่เอาจริงๆ พอไม่มีคุณจองกูวอน
บริษัทเราก็แอบเหงาๆ โหวงๆ นะครับ
เนอะ
ถึงเขาจะไม่ได้ทำอะไร แต่มีผลกับใจมาก
โรงละครดูโล่งๆ จัง
ถึงประธานจะชอบตะลอนไปข้างนอก
และอยู่ไม่ติดโรงละครตลอดอยู่แล้วก็เถอะ
ตั้งแต่นี้ไป หัวหน้าพัค
คือประธานของมูลนิธิซอนวอลนะ
(ประธานกรรมการพัคบ๊กกยู)
นี่มันเรื่องอะไรกัน คุณจะดับสลายอีกแล้วเหรอ
ฉันแค่…
จะจากไปสักพักหนึ่ง
ฝากดูแลมูลนิธิซอนวอล จนกว่าจะถึงตอนนั้นนะ
จะไปนานแค่ไหนกัน
จนกว่าโดโดฮี
จะมีตอนจบที่สวยงามโดยไม่มีฉัน
ประธาน
จะไปเมื่อไหร่
เร็วที่สุดหลังจากจัดการทุกอย่างแล้ว
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน
ขอให้เธอพบเจอความสงบสุขนะ
ฉันเคยถามตัวเองแบบนี้นะ
"ถ้าฉันหยุดก่อนจะล้ำเส้น
ฉันจะมีความสุข อยู่ข้างๆ ประธานได้หรือเปล่า"
คำตอบก็คือ
"ไม่"
สุดท้ายฉันก็จะเป็นแบบนี้แหละ
ฉันมันโหดร้ายเกินกว่า จะเป็นเพื่อนมนุษย์ร่วมชีวิตกับใคร
เดี๋ยวฉันก็กัดเข้าให้อยู่ดี
รู้จักเรื่องนั้นไหม
นิทานเรื่อง "กบกับแมงป่อง"
แมงป่องอยากข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำ
เลยขอร้องให้กบแบกมันข้ามไป
กบระแวงว่าแมงป่องจะต่อยมัน
แมงป่องบอกว่า "จะต่อยทำไมล่ะ ถ้าเจ้าตาย ข้าก็ตายด้วย"
กบวางใจเลยแบกแมงป่องขึ้นหลัง แล้วพาข้ามแม่น้ำไป
แต่แมงป่องกลัวกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว
สุดท้ายก็เผลอปล่อยพิษใส่กบ
กบถาม "ทำแบบนี้ทำไม"
"เราทั้งคู่กำลังจะตายเพราะเจ้า"
แมงป่องตอบด้วยแววตาเศร้าสร้อย
"ข้าเลือกไม่ได้"
"นี่เป็น…
สัญชาตญาณของข้า"
สุดท้ายไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉันก็จะลงเอยแบบนี้อยู่ดี
เพราะนี่คือเนื้อแท้ของฉัน
เพราะนี่คือฉัน
ใช่
เธอพูดถูก
สุดท้าย…
ก็จะลงเอยแบบนี้
ความรักของประธาน ก็เป็นพิษเหมือนกันเหรอ
ถ้าโดโดฮีสวมอันนี้
เธอจะระลึกอดีตชาติได้เหมือนฉันไหมนะ
แบบนั้นสถานการณ์ก็อาจจะเปลี่ยนไป
ไม่
แค่นี้ประธานก็ฉอดว่าฉันปากพล่อยจะแย่
ไม่เอาๆ
ลูกพี่
อ้าว สวัสดีครับ
พอดีมีของตกอยู่ใต้นี่
เรามาหาลูกพี่
มีธุระอะไรกับประธานเหรอ
พอดีมีของสำคัญจะมอบให้เขา
ของสำคัญเหรอครับ
เราเปิดร้านแล้วนะครับ
(อร่อยเลือดสาด ข้าวต้มเนื้ออก)
"ข้าวต้มเนื้ออก" เหรอ
ครับ
ในที่สุดเราก็ยืนต่อหน้าลูกพี่ อย่างยืดอกได้สักทีครับ
- อ๋อครับ - แล้วลูกพี่อยู่ไหนล่ะ
คือว่า…
ลูกพี่…
ท่านประธานคะ
ทานมื้อเที่ยงกันค่ะ
ฉันขอผ่านค่ะ เชิญคุณไปทานเลย
มาแล้วเหรอ
ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อย
นึกแล้วว่าเธอต้องทำแต่งาน ไม่ยอมกินข้าวแบบนี้
ฉันเลยมาเร็วๆ จะได้กินข้าวด้วยกัน
ฉันไม่หิวนี่สิ
ส่วนฉันหิวจนไส้กิ่วแล้ว
กินเป็นเพื่อนหน่อยเถอะ โดฮี
ก็ได้
จะยุ่งอะไรขนาดนั้น ถึงได้ทำแต่งาน ไม่ยอมกินข้าวเนี่ย
มัวแต่ดูแถลงการณ์ของคณะกรรมการ ชดเชยอุบัติเหตุจากการทำงานน่ะ
ถ้าไม่อยากโดนจับผิด ฉันก็ต้องตรวจให้ละเอียดเข้าไว้
การกุความผิดที่ไม่มีอยู่จริงมันง่าย
แต่การเปิดเผยความจริงมันยากนะ
อ้อ จริงสิ
ได้ยินว่าบริษัทเธอตกลงจะทำเอ็มโอยูเหรอ
จะเซ็นสัญญาสัปดาห์นี้แหละ
ในที่สุดก็ขยับขยายไปอเมริกาแล้วสินะ
ฉันได้ยินเสียงวี้ดว้ายจากพี่ซูอัน ตั้งแต่ตอนนี้แล้ว
คุณจองกูวอน…
จากไปแล้วจริงๆ เหรอ
สัญญามันสิ้นสุดไปแล้วน่ะ
เราตกลงกันตั้งแต่แรกแล้วว่าจะอยู่ด้วยกัน
ถึงแค่ตอนที่ฉันจับคนร้ายได้ และจองกูวอนได้รอยสักคืน
ก็แค่กลับมาเป็นเหมือนเดิมน่ะ
นี่จะปลุกพลังคุณในวันนี้
เป็ดครับ
คนที่ต้องการพลัง น่าจะเป็นท่านประธานซะมากกว่า
คงต้องใช้เวลาแหละครับ
ตอนรักกันน่ะมันสั้น
แต่พอจากกันแล้วเจ็บนาน
ฝากเลขาชินดูแลเธอด้วยนะครับ
ค่ะ ฉันต้องดูแลอยู่แล้ว
ส่วนเลขาชินเนี่ย
เดี๋ยวผมดูแลเองครับ
ถ้าเราเดินขึ้นบันได หลังกินข้าวเที่ยงแบบนี้นะ
การขึ้นบันไดแต่ละก้าว จะยืดอายุขัยเราได้สี่วินาทีเลย
อะไรนะ
ถ้างั้นเวลาลงบันไดแต่ละก้าว อายุขัยเราก็จะลดลงสี่วินาทีเหรอครับ
หา
งั้นเหรอ
ช่างมันแล้วกัน ขึ้นไปๆ
เป็นอะไร
เหมือนได้กลิ่นของอร่อยเลยนะครับ
นี่แหละประโยชน์ของการออกกำลังกาย
เราเริ่มหิวแล้วนี่ไง
- หิวครับ ผมหิว - นั่นแหละ
เฮ้อ ฉันก็หิว
เลขาชิน
เลขาชินมาแอบกินอยู่คนเดียวเหรอครับ
กินเยอะซะด้วย
โอ๊ยตาย
เป็นเพราะคุณ เตรียมแถลงการณ์มาอย่างไร้ที่ติ
เลยน่าจะรักษาคณะกรรมการไว้ได้ค่ะ
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณทั้งสองคนเลยครับ
ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ
ต้องขอบคุณประธานโดโดฮีที่ทุ่มสุดแรง
- ขอบคุณมากนะครับ - ขอบคุณทำไมกันคะ
ก็รู้นี่คะ ว่าคณะกรรมการชดเชย มีความหมายยังไงกับมีแรกรุ๊ป
ทั้งคุณพ่อฉันและประธานใหญ่จู ก็คงต้องการแบบนี้ค่ะ
คุณนายจูก็คงคิดไม่ถึงใช่ไหม
ว่าการยอมทิ้งเงินลงทุน และยอมรับอุบัติเหตุจากการทำงาน
จะดึงดูดการลงทุนก้อนใหญ่ยิ่งกว่า
ย้อนไปตอนนั้น
คนยังขาดความเข้าใจ พวกเรื่องความน่าเชื่อถือในองค์กร
และการจัดการภาวะวิกฤต ท่านเลยอาจจะนึกไม่ถึง
พี่ซอกมินเหมือนจะเข้าใจผิดว่า
คุณป้าวางแผนเรื่องทั้งหมดนั้นไว้แล้ว
ฉันเป็นเครื่องมือฟอกขาวของคุณนายจู
อย่างที่โนซอกมินว่าหรือเปล่านะ
ที่ท่านรับฉันมาเลี้ยง อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิดและสำนึกผิด
เหมือนกับที่ท่าน
ตั้งคณะกรรมการชดเชย อุบัติเหตุจากการทำงานก็ได้
โดฮี
ตอนที่เกิดข่าวฉาว เรื่องน้ำตาลในน้ำผลไม้ของบริษัทเธอ
ที่จริง คุณป้าบอกฉันแบบนี้ด้วยนะ
นี่เอกสารวิเคราะห์งบการเงิน ของมีแรเอฟแอนด์บีที่คุณป้าถามหาครับ
เมื่อกี้โดฮีอยู่ด้วย ผมเลยให้ไม่ได้
เด็กนั่นหัวรั้นได้เชื้อใครมาก็ไม่รู้
ขัดใจฉันชะมัด
เพราะคุณป้ารักโดฮีมากไง
มันไม่เคยอยู่ในแผนของฉันเลยนะ
เป็นเหมือนอุบัติเหตุไม่คาดฝัน
ยิ่งรักแกเท่าไร
ฉันยิ่งทรมานมากเท่านั้น
ตอนนั้นฉันก็ไม่เข้าใจ ว่าท่านหมายความว่ายังไงหรอก
แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
คุณนายจู
ยิ่งรักฉัน ยิ่งทรมานสินะ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรักฉัน
(เปิดร้านใหม่ ข้าวต้มเนื้ออก)
มาแล้วเหรอครับ ลูกพี่ เอ้ย ลูกค้า
- มาแล้วเหรอครับ ลูกพี่ เอ้ย ลูกค้า - มาแล้วเหรอครับ ลูกพี่ เอ้ย ลูกค้า
ผมมาใหม่คราวหลังดีกว่า โชคดีนะครับ
เดี๋ยว ลูกค้า
อย่าไปสิ
ไม่ต้องห่วงนะ
เดี๋ยวลูกพี่ ไม่สิ
เดี๋ยวลูกค้าก็จะมา
เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ยังไม่พบร่าง
ของประธานใหญ่โนซอกมิน ที่กระโดดตึกสูงฆ่าตัวตายครับ
แม้ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจและหน่วยดับเพลิง จะดำเนินการค้นหาและสืบสวนอยู่
แต่ก็ยังคงไม่พบเบาะแสใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับประธานใหญ่โนซอกมินครับ
หรือว่า…
ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจ ก็ยังคงสืบสวนอยู่ว่าประธานใหญ่โนซอกมิน
จะถูกตั้งข้อหาอาชญากรรมอื่นอีกหรือไม่
ไม่เป็นไรหรอก
ฉันตัวคนเดียวมาตั้งแต่แรกแล้ว
ก็แค่กลับมาเป็นแบบเดิม
อุ่นจัง
จองกูวอนเหรอ
(ในนามของฝ่าย ก.: มีแรเอฟแอนด์บี)
(พิธีลงนามความร่วมมือ)
- ขอบคุณนะคะ - เช่นกันครับ
ขอบคุณครับ
ยินดีด้วยนะครับ
น่าอร่อยจริงจัง
ทานเยอะๆ เลยค่ะ
เขาลือกันสนั่นเลยนะครับ ว่าอาหารร้านนี้อร่อย
เอาเวลาโม้มากินให้เยอะๆ ดีกว่านะ
- คงต้องอย่างนั้น - กินเยอะๆ นะ
ขอบคุณครับ
อร่อยจัง
- ฉันรินให้ค่ะ - อ้อครับ
- ท่านประธาน ชนแก้วกันครับ - ค่ะ
แด่ความรุ่งโรจน์ชัชวาล ในภายภาคหน้าของเรา
ขอให้รุ่งโลด
- ขอให้รุ่งโลด - ขอให้รุ่งโลด
รุ่งโลด…
ไหนๆ ก็ขยับขยายไปอเมริกาแล้ว เราไปดูงานที่นิวยอร์กกันนะครับ
ฉันจะตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษเลย
ฉันนี่สมัครเรียนอังกฤษยามเช้า ทางโทรศัพท์ไว้แล้ว
หัวหน้าทีม ทำไมไม่ชวนผมล่ะ
- ขอให้รุ่งโลด - ขอให้รุ่งโลด
ไปต่อก๊อกสองกัน
ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเลย
ผู้ช่วยชเว กลับบ้านกันเถอะนะ
จะไปต่อที่บ้านผู้ช่วยชเวเหรอครับ
- ฮะ - จัดไป
- เรียกคนขับรถแทนหรือเปล่าครับ - ฉันเองค่ะ
อยู่คนเดียวจะโอเคใช่ไหมคะ
แน่นอนสิคะ เอาอะไรมาไม่โอเคล่ะ
โอเคมากเลยค่ะ
ฉันกลับนะคะ
บ๊ายบาย ทุกคนเก่งมากค่ะ
ไปต่อก๊อกสองกันเถอะค่ะ
- กลับดีๆ นะครับ ท่านประธาน - ลานะคะ
ฝากด้วยนะคะ
นี่ แกน่ะทำตัวดีๆ หน่อย
เดี๋ยวฉันแจ้งฝ่ายบำรุง ให้เปลี่ยนใหม่ยกเซตซะเลย
เลือดออกนี่
คิดว่าแค่นี้ฉันจะเจ็บเหรอ
ไม่เจ็บหรอก
สบายมาก
ระวังนะ
ระวัง
ได้เรื่องได้ราวสักทีนะเรา
ต้องแบบนี้สิ สว่างจ้าแบบนี้ดีจะตายไป
ทำตัวดีๆ นะจ๊ะ
ฉันเชื่อในตัวแกนะ
ตัวฉันอีกคน
คืนนี้ก็ขอฝากด้วยนะ
วันนี้ก็เลิศอีกแล้วแฮะ ตัวฉันอีกคน
ได้เบอร์นี้คือนางดีกว่าฉันแล้วไหมเนี่ย
เลือดออกนี่
เมื่อวานฉันเป็นแผลนี่นา
คืองี้นะคะ เลขาชิน
คะ
ฉันว่าจองกูวอนน่าจะยังอยู่ใกล้ตัวฉันค่ะ
เป็นผลกระทบที่พบได้บ่อย จากการเลิกราแหละค่ะ
คงงั้นมั้งคะ
ฉันคงยังไม่คิดว่าเป็นเรื่องจริง
ว่าจะไปเป็นแม่ชีให้รู้แล้วรู้รอด
ไม่ได้ค่ะ
ที่พูดนี่ไม่ได้ห่วงท่านประธานนะ
ห่วงสำนักชี
เชิญค่ะ
เลิกงานได้เลยค่ะ
วันนี้ท่านประธาน จะทำงานล่วงเวลาอีกเหรอคะ
ค่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ
ท่านประธาน
แรกๆ หลังจากที่หย่า ฉันเองก็วิ่งหนีเข้าหางานค่ะ
ฉันหมกมุ่นกับการทำงานอยู่หลายวัน เหมือนโดนผีบ้างานเข้าสิง
ตอนนั้น ฉันนึกว่าฉันต้องโอเคให้ได้
นึกว่าการแกล้งทำเหมือนโอเค จะทำให้ฉันโอเคขึ้นจริงๆ
แต่กลายเป็นว่า
ถ้าเอาแต่วิ่งหนีแบบนั้น
เวลาก็เยียวยาอะไรไม่ได้ค่ะ
ต้องเจ็บปวดให้พอ เสียใจให้พอ
แล้วซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง เวลาถึงจะช่วยเยียวยาค่ะ
ฉันคิดว่า
คนเราไม่จำเป็นต้อง โอเคอย่างเดียวหรอกนะคะ
จะโอเคตลอดเวลาก็ไม่ได้ด้วย
(พี่ซอกฮุน)
อือ พี่
โดฮี นี่เธอกำลังทำงานล่วงเวลาคนเดียว ไม่ยอมกินข้าวอีกใช่ไหม
เปล่านะ
ฉันกินข้าวแล้ว กลับมานอนอยู่ที่บ้านแล้วเนี่ย
อ๋อ เหรอ
ทำไม มีอะไรเหรอ
ไม่มีอะไร
เชื่อก็แย่ละ
โอเค
งั้นพักผ่อนเถอะ
อือ
เลขาชิน
ไม่ต้องห่วงนะครับ ทุกคนกลับกันหมดแล้ว
ผมจับตาดูมาสักพักแล้ว
มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
อากาศก็หนาว
ผมไม่เห็นจะหนาวเลยครับ
ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ
หน้าฉันมันเป็นยังไงคะ
อย่างกับคนที่เศร้าเพราะมีความสุขเลย
ไปกันค่ะ
จากนี้ไป ให้เพลงนี้เป็นเพลงของเรานะ
(ดีม่อน)
"ข้อควรระวังเพื่อความปลอดภัย"
สรุปว่าเป็นคู่มือจริงๆ แฮะ
เห็นเธอบอกว่าถ้าจะสะกดรอยเขา เราก็ต้องปิดหน้าไว้ไง
มาแต่งด้วยกันสิ เรายังมีเวลาอีกเยอะนี่
ดอกนี้หมายถึงความสุขนิรันดร์
ดอกนี้หมายถึงความสุขจะมาหาแน่นอน
แล้วก็ดอกนี้…
ฉันรักนายนะ จองกูวอน
ฉันก็รักเธอ
อย่าพูดว่า
จะจากไปไหนไกลๆ คนเดียวอีกนะ
รับคำขอ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันจะไม่จากเธอไปเด็ดขาด
จองกูวอน
อือ
ฉันแค่
อยากรู้ว่านายอยู่ไหม
เรียกได้ตลอดนะ
ไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉันก็จะตอบ
จองกูวอน
มาทำอะไรที่นี่เวลานี้ครับ
ฉันคิดถึงจองกูวอนมากน่ะค่ะ
แล้วที่นี่ก็ดันเป็นที่เดียวที่ฉันนึกออก
ฉันอยากเห็นเขาจากไกลๆ ก็ยังดี
อยากบังเอิญเจอเขาแค่สักชั่วครู่ก็ได้
แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหนน่ะค่ะ
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยค่ะ
แม้แต่ตอนที่เขาจากไป
ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขา
แม้แต่คำว่าขอบคุณ
หรือคำว่าขอโทษ
ฉันเป็นคนปล่อยเขาไปเองค่ะ
ยิ่งรักเท่าไร ฉันยิ่งทรมานเท่านั้น
ฉันก็เลย
ปล่อยมือเขาไปค่ะ
ดูเหมือนคุณจะต้องใช้อันนี้นะครับ
มันจะช่วยคุณได้ เวลาที่คิดถึงประธานครับ
คุณชาย
เจ้าสินะ
วอลชิมผู้โด่งดัง
นางไปทำอีท่าไหนมา ถึงโดนผู้สูงศักดิ์ตัดหางได้
ไม่รู้สิ
สันดานคงแย่มากกระมัง
นังนี่
คิดว่าเคยเป็นคณิกาหลวง แล้วจะทำอะไรก็ได้หรือ
นอกจากจะไม่เชื่อฟังแล้ว เจ้ายังบังอาจมาสั่งสอนข้าอีกหรือ
ดูมันสิ ดูมัน
นังนี่กำลังดูแคลนข้า
เจ้ามันก็แค่นางคณิกา
รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร
- ท่านพี่ - ใจเย็นๆ ขอรับ
- อดทนไว้ขอรับ - ปล่อย
โธ่ ท่านพี่
อดทนไว้ขอรับ
นางคิดว่าตัวเองยังเป็นคณิกาหลวงอยู่หรือ
เอาอารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ไปได้
เดี๋ยวนางได้ยินนะ
ดูจากที่ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่นางยังไม่เสวนากับเราก็น่าจะรู้นะ
คณิกาหลวง ไม่เข้าใจภาษาของพวกเราหรอก
คณิกาหลวงที่กำลังได้ดิบได้ดี
มาถังแตกอยู่ในชนบทเช่นนี้ซะได้
นางจะอยู่ได้หรือ
เป็นข้านะ จะฆ่าตัวตายไปซะ
ข้าก็ตั้งใจว่าจะตายอยู่หรอก
ครั้นจะตายคนเดียวก็เหงา
อยากตายด้วยกันหรือไม่
ไม่ว่านางคณิกาของหลวงหรือของใคร ก็เป็นแค่นางคณิกาเหมือนกัน
ไม่มีใครในห้องนี้ที่ได้หายใจ
อย่างอิสระสักคน
ชาติหน้า
ขอให้ข้าไม่แตกสลาย จากการถูกดูหมิ่นและเหยียดหยาม
ขอให้ข้าได้เป็นตัวของตัวเอง
คุณชาย
เดี๋ยวสิ เดี๋ยว…
ได้ยินว่าเพื่อนเจ้าตายที่ฮันยาง
ที่นี่ไม่มีนางคณิกาคนใดไม่มีอดีตหรอก
รีบเตรียมตัวแล้วออกมาซะ
สักจอกสิเจ้าคะ นายท่าน
ก็ได้ ดื่มกัน
นายท่าน รีบดื่มสิเจ้าคะ
เราไปคุยกันเป็นการส่วนตัวในห้องนั้นเถิด
นายท่าน สักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ
วอลชิมเจ้าค่ะ
ดื่มสิ
ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
ได้ยินว่าตอนอยู่ฮันยาง นางก็ทำตัวโอหังเต็มประดา
หัวสูงเสียดฟ้าซะเหลือเกิน
- นายท่าน ดื่มให้ใจเย็นลงสิเจ้าคะ - รินให้ข้าหน่อย
ชีวิตช่างน่าสมเพช
คนเราก็น่ารังเกียจ
การอดทนใช้ชีวิตไปวันๆ จะมีความหมายอะไร
ข้าขอโทษ
ที่ข้าไปหาคราวก่อน เพียงเพราะข้าอยากเจอแม่หญิง
ข้าต้องขอโทษด้วยหากเสียมารยาท
เสียมารยาทเรื่องอะไรเจ้าคะ
ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร…
อย่าขอโทษ โดยไม่รู้แม้แต่เหตุผลสิเจ้าคะ
เดี๋ยว…
จะตายดั่งใจหวังก็ทำไม่ได้อีก
ตาคุณชายจอมเซ่อนั่นก็มายุ่งอยู่ได้
ทำอะไรเจ้าคะ
แม่หญิง
บังเอิญอะไรเช่นนี้
บังเอิญหรือเจ้าคะ
("อรรถกถามหาศึกษา")
วอลชิม
- คุณชาย - วอลชิม
เอาไว้ระลึกถึงข้า ระหว่างที่ข้าไม่อยู่
ข้าจะไม่ถอดไว้ห่างกายแม้แต่ครู่เดียว
จนกว่าท่านจะกลับมาเจ้าค่ะ
สิ่งสุดท้ายที่ข้าจะมองก่อนสิ้นใจ
คือใบหน้าของเจ้า วอลชิม
เราไม่ใช่คนหรืออย่างไร
พวกเขาไม่ได้เก่งกาจจนได้เป็นผู้ดีสักหน่อย เกิดมาก็ได้เป็นผู้ดีกันแล้วนี่
ลืมไปเสียเถอะ
ไยเราพูดอะไรไม่ได้สักแอะ แม้ถูกปฏิบัติเยี่ยงสัตว์ชั้นต่ำเช่นนั้นเล่า
เราแตกต่างอะไรนักหรือ
โลกจะเปลี่ยนไป
เมื่อโลกเปลี่ยน
จะไม่มีผู้ใดต้องถูกดูแคลนและเย้ยหยัน เพราะชนชั้นอีก
วันนี้เจ้าดูอารมณ์ดีเชียวนะ
เมื่อคืนข้าฝันดีล่ะ
ข้ารู้สึกราวกับว่าจะได้ยินข่าวดีที่รอคอย
ลูกไม่อาลัยสิ่งใดเลย
อย่างไรลูกก็ตั้งใจจะจบชีวิตนี้อยู่แล้ว
เพียงแต่ว่า
ขอแค่สักครั้ง
ข้ารักเจ้า วอลชิม
หากลูกได้เห็นหน้าคุณชาย
อีกแค่สักครั้งเป็นครั้งสุดท้าย
วอลชิม
คุณชาย…
โปรดให้คุณชายลืมลูกด้วยเถิด
เขาจะได้ไม่ต้องทุกข์ทรมาน
และเจ็บปวดกับความทรงจำที่มีร่วมกับลูก
ฉันคือ…
วอลชิม
อีซอนช่วยฉันที่กำลังจะฆ่าตัวตาย
หรือว่าเขาจะอยู่ที่นั่น
(สัญญาหมดอายุ)
ได้ยังไง…
โล่งอกไปที่จำฉันได้
ไม่งั้นฉันคงน้อยใจแย่
เป็นไงบ้างล่ะ หน้าใหม่ฉัน
ถูกใจไหม
นายไม่มีที่ให้หนีแล้ว
ทำไมจะไม่มี
ก็นรกไง
ไม่นะ
ฉันอุตส่าห์ทำลายหน้าด้วยสองมือของตัวเอง
ไอ้ปีศาจเวรนั่นจะได้หาฉันไม่เจอ
ต้องการอะไร
ต้องการอะไรน่ะเหรอ
ฉันต้องการทำลายแกสองคนให้สิ้นซากไง
ฉันเสียทุกอย่างไปเพราะพวกแก
ทั้งเงิน ชื่อเสียง ครอบครัว
แม้กระทั่งใบหน้าฉัน
ตอนนี้การฆ่าเธอคนเดียว มันไม่สาแก่ใจฉันแล้ว
เรียกไอ้ปีศาจเวรนั่นมา
มันจะโผล่มาเวลาเธอเสี่ยงตายนี่
ไม่มาหรอก
จองกูวอนจากฉันไปแล้ว
เธอจะให้ฉันเชื่องั้นเหรอ
ออกมา จองกูวอน
ถ้าอยากช่วยโดโดฮี ก็ออกมาซะ
ไม่ออกมางั้นเหรอ
เรียกไอ้ปีศาจนั่นมาเร็วเข้า
จะกรีดร้องหรือร้องขอชีวิตก็แล้วแต่ เรียกมันมาเดี๋ยวนี้
ไม่เรียกเหรอ
งั้นก็ช่วยไม่ได้
ฉันจำเป็นต้องเชือดคอเธอก่อน
จองกูวอน
นี่สิ มันต้องอย่างนี้
นึกแล้วว่าแกต้องมา
เธอตายก่อนเลยแล้วกัน
ไม่ได้นะ จองกูวอน
ถ้าฆ่าเขา นายจะดับสลายนะ
ไม่ได้นะ
พอแล้ว จองกูวอน
จองกูวอน
ไม่นะ
แบบนี้แหละ
ฆ่าฉันด้วยน้ำมือแกซะ
จองกูวอน
หยุดเถอะ
จองกูวอน พอได้แล้ว
พอเถอะ จองกูวอน
ฉันไม่เป็นไรแล้ว
ฉันไม่เป็นไรแล้ว ขอร้องนะ หยุดเถอะ
ได้โปรด
จองกูวอน
ไม่เป็นไรแล้วนะ
ฉันคิดถึงเธอ โดโดฮี
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันคิดถึงนายมาก
โดโดฮี
เธอโอเคไหม
ไม่นะ
โดโดฮี
ไม่นะ
อย่าตายนะ โดโดฮี
"ข้าพเจ้ากระทำทุกสิ่งได้
โดยพระองค์
ผู้ทรงเสริมกำลังข้าพเจ้า"
จองกูวอน
โดโดฮี
ไม่เป็นไรแล้วนะ
จองกูวอน
นี่นาย…
ช่วยชีวิตฉันไว้เหรอ
ฉันช่วยชีวิตตัวเอง
ไม่นะ
ทำไมล่ะ
จองกูวอน
อย่าไปนะ
อย่าทิ้งฉันไป ไม่ได้นะ
อย่าไป
อย่าไปเลยนะ จองกูวอน
จองกูวอน
อย่าไปเลยนะ
(ปีศาจของฉัน)
สุดท้ายก็เลือกแบบนั้นสินะ
ฉันรู้สึกได้ว่าเขาไม่อยู่แล้วจริงๆ
เธออุตส่าห์อดทนมาตลอด แต่สุดท้ายก็แตกสลายจนได้
ว่าไงนะ
ยัยโดฮีตัวแสบนั่น จะได้เป็นประธานใหญ่จริงๆ เหรอ
ท่านประธานใหญ่กำลังมาครับ
เธอนี่มันร้ายจริงๆ
คนรอบตัวต้องตายเพราะเธอ แต่เธอยังจะวางเฉยอยู่อีก
เมอร์รีคริสต์มาสนะ จองกูวอน
มาทำข้อตกลงกับฉันสิ
ความปรารถนาของฉัน…
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์