คิดว่าซากุระคุงน่าจะเหมาะครับ
มะ...ไม่สิ รอเดี๋ยวก่อน
อะไรกัน เป็นอย่างนั้นเองเหรอ
ถ้าเป็นอย่างนั้น ข้าก็คิดว่าซากุระคุงเหมาะสมเหมือนกัน
ซากุระคุง ถึงตอนมาวันแรกจะเอาเรื่องไม่เบา แต่เมื่อวานก็เท่มากเลยละนะ
ข้าเห็นด้วยแล้วกัน
นะ...นายก็อีกคน พูดอะไรน่ะ
คร้าบ ผมเองก็เห็นด้วยนะ
โอ้
ผมเองก็เห็นด้วยครับ
ช้าก่อน ช้าก่อน พวกนาย...
เรื่องแบบนี้ ต้องหมอนั่นสิถึงจะเหมาะสม
(ไม่มีแรงจูงใจ/เมิน) สุกิชิตะคุงไม่ใช่คนประเภทที่จะทำอะไรแบบนี้น่ะ
ฉันก็เหมือนกันแหละเฟ้ย
อีกอย่างก็ยังไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไรบ้าง
เดิมทีแล้วฉันเป็นคนนอกพื้นที่ไม่ใช่หรือไง
เรื่องนั้นไม่เห็นจะเกี่ยวเลยนี่
นายได้มาอยู่ที่นี่แล้ว แถมคนที่ช่วยเด็กมัธยมต้นไว้ ก็คือนายกับสุกิชิตะใช่ไหมล่ะ
ได้ยินว่าเอาชนะรองหัวหน้าของกลุ่มชิชิโทด้วยนี่นา
อีกอย่างหนึ่ง
3 ตัวเต็งสุดแกร่งเล่นอวยนายขนาดนี้ พวกฉันไม่มีปัญหาหรอก
ซากุระคุง ถ้าเธอยอมเป็นหัวหน้า เดี๋ยวฉันจะเป็นรองหัวหน้าให้แล้วกัน
ส่วนอีกคน...นิเรคุงเอาหน่อยไหม
เอ๋ ผะ...ผมเหรอครับ
ที่สำคัญกว่านั้น
ทุกคนกำลังบอกว่าอยากให้เธอรับหน้าที่อยู่นะ
ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมอีกเหรอ
การเป็นหัวหน้าห้อง ก็เหมือนเป็นจุดสูงสุดของห้องไม่ใช่เหรอ
แค่มีสิ่งที่อยากทำ หลังไปถึงจุดสูงสุดแล้วเท่านั้น
เราน่ะแค่อยากไปถึงจุดสูงสุด เพื่อที่จะได้ยอมรับตัวเองก็เท่านั้น
นอกนั้นก็ไม่มีสิ่งที่อยากจะทำเลยสักอย่าง
ตั้งแต่ตอนนั้นก็คิดมาโดยตลอด...
ว่าเรา...
อาจจะเหมือนกับหมอนั่นก็ได้
ทั้งที่เป็นอย่างนั้น...ก็ยังเลือกเราเหรอ
มัวทำเบื๊อกอะไรอยู่ถึงได้ชักช้าขนาดนี้ฟะ
ไม่ได้บอกให้เลือกตัวแทนกันสักหน่อย
กะอีแค่เลือกว่าใครจะเป็นหัวหน้าห้องเฉย ๆ อย่าทำให้เสียเวลาถึงขนาดนี้สิวะ
ของพรรค์นั้น ให้ใครมาเป็นก็เหมือนกันหมดไม่ใช่หรือไงห๊ะ
พะ...พูดเสียงดังเกินไปหน่อยไหมครับ
จู่ ๆ ก็โพล่งมาตกใจหมดเลย
เพราะอย่างนั้น...
(ฟึ่บ) รีบ ๆ ตัดสินใจซะ
(เดี๋ยวแก้วหูแตกหรอก)(ไม่ปวดหูบ้างหรือไงน้า) พี่แกฟังเสียงดังอะไรขนาดนั้น
เฮ้ย นายน่ะ
นายเป็นไปแล้วกัน
เอ้า เอาตามนี้
มายัดเยียดกันได้ยังไง
ก็นายดูเหมือนจะถูกเจ้าพวกนี้ มอบหมายให้จัดการแล้วไม่ใช่หรือไง
แล้วจะบ่นหาพระแสงง้าวอะไรล่ะ
สรุปไม่ได้ยินเลยนี่หว่า...
ไม่มีใครเขาคาดหวังเต็มร้อยตั้งแต่แรกหรอก
ถ้าเกิดใช้การไม่ได้ ก็หาคนอื่นมาทำแทนก็จบแล้ว
แค่นี้ จบเรื่องได้
เฮ้ย นายเป็นหัวหน้าห้องไม่ใช่เหรอ
ทำไมถึงปล่อยให้หมอนั่นจัดการแทนเล่า
อา...เดี๋ยว คุณซากุระ
พูดเรื่องบ้าอะไรของแก
หัวหน้าห้องปี 2 ของหน่วยทามงก็คือหมอนี่
คาจิ เร็นไงล่ะ
หมอนี่เหรอ...หัวหน้าห้อง
(WIND BREAKER วินด์เบรกเกอร์)
มะ...หมอนี่เหรอ
หัวหน้าห้องปี 2
ด้วยเหตุนี้จึงเป็นอันตกลงแล้วว่า หัวหน้าห้องปี 1 ของหน่วยทามงคือซากุระ
รอเดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะเป็นเลย...
ว่าแต่...ทำไมถึงรู้ชื่อของฉันล่ะ
คนที่บอกให้หัวหน้าห้องจัดการก็คือเอ็งไม่ใช่เหรอ
ในเมื่อหัวหน้าห้องเป็นคนสั่ง ก็คงไม่มีอะไรให้บ่นแล้วสินะ
(หน็อย...)
ไม่เป็นไรหรอก
เราไม่ได้บอกให้ซากุระคุงทำคนเดียวสักหน่อย
ยังมีพวกฉันอยู่ทั้งคน
ใช่แล้วละ ซากุระคุง
ความสุนทรีย์ของข้า คือการให้อีกฝ่ายเผยเสน่ห์ก่อน
ถึงจะไม่ได้เป็นรองหัวหน้า แต่ก็จะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเลย
อื้ม ๆ ก็ผลักเรื่องยุ่งยากทั้งหลายไปให้แล้วนี่เนอะ
แก...นั่นคือสิ่งที่หวังไว้ใช่ไหม
ไม่เห็นต้องคิดอะไรให้มันยุ่งยากเลย
ถึงจะเรียกว่าหัวหน้าห้อง แต่ก็เป็นหนึ่งในนักเรียนของห้องนี้อยู่ดี
มาทำแบบค่อยเป็นค่อยไปกันเถอะ
(อึก...)
ก็อย่างที่ว่ามานั่นแหละสุกิชิตะคุง ฝากตัวด้วยนะ
แหม หลับสบายเลยนะ
อา...คือว่า คือว่า
มาสร้างแชตกลุ่ม สำหรับหน่วยทามงปี 1 ดีไหมครับ
จัดไปอย่าให้เสีย
บอกแอ็กเคานต์หน่อยสิ
เดี๋ยวช่วยเชิญเข้ากลุ่มให้
ซากุระ สุโอ นิเรอิ
มาแลกช่องทางติดต่อกับพวกฉันไว้หน่อยก็ดี
(กลุ่ม 2) (เพื่อน 38) ช่องทางการติดต่อของปี 2...
ดีจังเลยเนอะ
ห้องเรียนนี้...
เป็นศูนย์รวมคนดีสินะ
ตั้งใจชี้นำให้ดีด้วยล่ะ
ถึงจะบอกว่าให้ชี้นำก็เถอะ
แล้วมันต้องทำยังไงล่ะ
เอาน่า สำหรับตอนนี้ เอ็งแค่ทำสิ่งที่อยากทำก็พอแล้ว
ถึงได้บอกไง...ว่าไม่มีสิ่งที่อยากทำ
การตรวจตราหลังเลิกเรียนของวันนี้ เป็นเวรของหน่วยทามง
ผู้นำมือใหม่อย่างพวกเอ็งตามคาจิไปซะ
หัวหน้าห้องของพวกฉันเป็นคนยังไง ก็มาลองดูใกล้ ๆ ซะสิ
คะ...คุณซากุระ ไม่เห็นต้องจ้องเขม็งขนาดนั้นเลย...
หา ไม่ได้จ้องเขม็งสักหน่อย
เอ่อ...แต่คือว่า...
เหมือนคุณคาจิจะเป็นพวกเลือดร้อน ชนิดที่คุมไม่อยู่จนถึงช่วงมัธยมต้นเลยครับ
อย่างตอนอยู่ในห้องเรียน ก็ไม่รู้เลยว่ามีอะไรไปกระตุ้นต่อมความโกรธเข้า
ทางที่ดีอย่าไปยั่วโมโหจะดีกว่า...
คาจิคุง
มีอะไร
หนูน้อยของฉัน... ริสะจังหายไปอีกแล้วน่ะ
หลงทางหรือเปล่านะ
หา อีกแล้วงั้นเหรอ
เคยบอกแล้วนี่ว่าตั้งใจดูให้ดีหน่อย
ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่ทันระวังให้ดีเอง
ปัดโธ่ ช่วยไม่ได้ละนะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว
เดี๋ยวพวกฉันหาทางทำอะไรสักอย่างเอง
มีจุดสังเกตอะไรหรือเปล่า
วันนี้ผูกริบบิ้นสีชมพูด้วยน่ะ
เข้าใจแล้ว บางทีอาจจะกลับไปที่บ้านแล้วก็ได้ ยายกลับไปรอดีกว่า
เข้าใจนะ
ขอบใจนะจ๊ะ ๆ
งั้นคุซุมิ
ฝากที่เหลือด้วย
(ทั้งที่เด็กหายไปทั้งคนเนี่ยนะ...) โบ้ยงานหมดเลย...เหรอครับ
ตัวเองไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือไง
นั่นน่ะเหรอหัวหน้าห้อง...
เป็นผู้นำอย่างนั้นเหรอ
คนที่เหมือนผู้นำมากกว่าน่ะ...
ดูเหมือนจะแชร์ไปแล้วนะครับ
ทำงานไวเอาเรื่องเลย
แต่ว่าเป็นห่วงจังเลยนะครับ ต้องรีบหาตัวให้เจอแล้ว
ของมันแน่อยู่แล้ว
พวกเราจะต้องหาให้เจอให้ได้
(หน่วยทามงปี 1) (พวกเราจะต้องหาเด็กหลงทางให้เจอให้ได้!) (หัวหน้าห้องบอกมาแบบนี้น่ะ)
(หน่วยทามงปี 1) (พวกเราจะต้องหาเด็กหลงทางให้เจอให้ได้!) (หัวหน้าห้องบอกมาแบบนี้น่ะ)(มาพยายามกันเถอะ)
งะ...งะ...ไหงถึงทำตามใจชอบแบบนี้ฟะ
ไม่เห็นเป็นไรเลย ทุกคนจะต้องมีแรงฮึดแน่นอน
มะ...ไม่ใช่แล้ว ถ้าไม่มีใครตอบกลับเลย ฉันก็มีแต่จะขายหน้าน่ะสิ
(มาพยายามกันเถอะ)(จัดไป!)(แน่นอนอยู่แล้ว!!)(รับทราบ)
(มาพยายามกันเถอะ)
(มาพยายามกันเถอะ)(จัดไป!)(แน่นอนอยู่แล้ว!)
(สมกับเป็นซากุระคุง!! บทจะทำก็ทำได้นี่หว่า!) (ได้เห็นความสุนทรีย์อีกอย่างแล้วสิ!!) (ฟิตเปรี้ยะ!!!!)
(ซากุระจัง เท่ที่ซู้ด)(YOU เท่จังเลยเนอะ)
เห็นไหม ทุกคนไฟแรงกันใหญ่เลย
คุณซากุระเป็นอะไรไปน่ะครับ หน้าแดงแจ๋เลยนะครับ
คงจะเขินละสิท่า
เป็นอะไรก็ช่างเหอะน่า ไปกันเถอะ
คุณซากุระ
เจ็บวุ้ย...อะไรเนี่ย
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
เจอตัวแล้ว อยู่ทางนี้
ซากุระเรอะ จับเจ้านั่นเอาไว้ซะ
ทำไมล่ะ
เจ้านั่นแหละ เจ้านั่นคือริสะจัง
จับมันเอาไว้
ขะ...ขึ้นไปสูงขนาดนั้นเลย
ถ้าหนีขึ้นไปบนที่แบบนั้นก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว
หน็อยแน่...หยุดนะโว้ย
เหมือนลิงจังเลยนะ
แหม สมแล้วละนะ ซากุระคุง
เฮ้ย ก่อนที่มันจะชิ่งหนีไปอีกรอบ อ้อมไปดักจับข้างหน้าสิเฟ้ย
อะ...โอ้
เฮ้ย
เจ้าบ้า ตรงนั้นมัน...
คาจิ
พวกคุซุมิลงไปช่วยดึงคาจิข้างล่าง ส่วนเอ็งติดต่อคุณยาย
เดี๋ยวฉันไปยืมผ้าขนหนูมาให้ ไปซะ
- โอ้ - โอ้
ขอบใจนะ...ขอบใจมากเลยนะ
ไม่หรอก
คนที่จับได้ไม่ใช่พวกฉันหรอก
คาจิคุง
ขอบใจนะ เป็นเพราะเธอแท้ ๆ ริสะจังถึงกลับมาได้
อย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดซ้ำสองอีกล่ะ หากมีอะไรเกิดขึ้นอีกมันจะสายเกินแก้เอา
นั่นสินะ...
ยายจะระวังแล้วกัน
ทุกคน ถ้าไม่รังเกียจก็ช่วยรับนี่ไว้ที ขอบใจที่ช่วยดูแลคุณแม่ให้นะ
อะ...อ้าว คุณซากุระ
ที่สามารถไปถึงจุดสูงสุดได้ ก็เพราะทุกคนให้การสนับสนุนยังไงล่ะ
เพราะเห็นด้วยและยอมให้ความร่วมมือ กับสิ่งที่ฉันอยากจะทำ
สิ่งที่นายอยากจะทำคืออะไร
ที่นายมาเป็นหัวหน้าห้อง ก็เพราะมีสิ่งที่อยากจะทำไม่ใช่หรือไง
แล้วมันคืออะไรล่ะ
ไม่มีหรอก พูดเรื่องอะไรของเอ็งเนี่ย
เดิมทีก็ไม่ได้เป็นหัวหน้าห้อง เพราะอยากเป็นอยู่แล้ว
งั้นทำไมล่ะ
เพราะเจ้าพวกนั้นบอกให้เป็นยังไงล่ะ
เหมือนกับ...เราเลย
ถะ...ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ฝากที่เหลือด้วย
ถ้าทำแบบนั้น ก็ไม่มีความหมายที่นายมาเป็นไม่ใช่หรือไง
ต่อให้ลูกอมหมด
ฉันก็ไม่มีปัญญาสร้างขึ้นมาได้
ไม่สามารถรวบรวมผู้คนได้เหมือนเอโนโมโตะ
ไม่สามารถสื่อสารกับคนอื่นได้ดีเหมือนคุซุมิ
เพราะอย่างนั้น...
ฉันถึงต้องพึ่งพาคนอื่นอยู่ตลอดไงล่ะ
แต่ว่า...
เจ้าพวกนั้นเอง ก็พึ่งฉันที่เป็นอย่างนี้เหมือนกัน
เพราะงั้นเพื่อตอบรับสิ่งนั้นแล้ว
ฉันก็จะทำในสิ่งที่ตัวเองพอทำได้
มันก็แค่นั้นแหละ
เอ๊ะ...ฮะ...เฮ้ย คาจิ คิดจะไปเดินตรวจตราทั้งอย่างนั้นเรอะ
ใส่เสื้อผ้าด้วยสิเฮ้ย เสื้อผ้าอะ
ถึงไม่มีสิ่งที่อยากทำก็ไม่เป็นไรงั้นเหรอ...
ไม่สิ...แต่ว่า...
เพื่อตอบรับ
นั่นคือสิ่งที่หมอนั่นอยากจะทำงั้นเหรอ...
ตอบรับ...เหรอ
ไม่ เดี๋ยวสิ...เดิมทีแล้วเราน่ะ
คุณซากุระ
ดังโงะของร้านคิคุจิครับ
ดังโงะของที่นี่อร่อยเหาะเลยนะครับ
(ฉอด ฉอด ฉอด ฉอด) แหม คุณซากุระเหมือนนินจาเปี๊ยบเลยครับ
อีกฝ่ายเป็นถึงแมวทั้งที คิดว่าจะคลาดสายตาไปแล้วซะอีก
ถ้าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ คงถูกจับได้ในทันทีไปแล้วครับ
สมกับเป็นคุณซากุระเลยครับ พึ่งพาได้จริง ๆ ด้วยนะครับ
คือว่า...
ทะ...ที่พวกนายให้ฉัน...
เอ่อ เป็นหัวหน้าห้อง...น่ะ
ปะ...เป็นเพราะฉัน...พึ่งพา...ได้งั้นเหรอ
แน่นอนอยู่แล้ว ซากุระคุง
ช่วยพึ่งพาพวกผมด้วยนะครับ
นะ...นายเริ่มจากเรียนรู้วิธีการต่อสู้ก่อนเลยเฟ้ย
ตายแล้ว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
เอ๋ ซากุระ เป็นอะไรน่ะ
เดี๋ยว...อาการดูไม่ดีเลย
อาจจะเพราะฉันน้ำหนักขึ้นก็ได้นะ
ไม่มีอะไรหรอก
ก็แค่...สะดุดล้มนิดหน่อยเอง
สีหน้าแย่มากเลยนะ
ไม่ได้นอนเหรอ
ปะ...เปล่าสักหน่อย
บะ...บอกไม่ได้
บอกไม่ได้เด็ดขาดว่าเรามัวแต่คิด ว่าตัวเองทำอะไรได้บ้างจนถึงเช้า
จะว่าไป...ห้องนายเลือกหัวหน้ากันได้หรือยัง
(พรวด)
เดี๋ยวสิ นี่นายไม่สบายจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย
หรือว่าซากุระได้เป็นเหรอ
ขอโทษที่ทำให้ผิดคาดแล้วกันนะ
เอ๋ ทำไมล่ะ
ดูดีจะตายไป
ให้คนที่ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้างเป็นหัวหน้าห้องเนี่ย ไม่เห็นจะมีข้อดีตรงไหนเลยนะ
ถ้าไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ก็ทำในสิ่งที่สามารถทำได้ก็พอแล้วนี่
ถึงได้บอกไงว่านั่นน่ะ...
(ขวับ) มะ...ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย
เธอ...สินะ
นี่
ซากุระจำหน้ากับชื่อของทุกคนในห้องได้หมดแล้วสินะ
เอ๊ะ เอ๋...อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้ ต๊ายตาย ฉันก็นึกว่าจำได้ซะอีก
ถ้าอย่างนั้นการจำชื่อ ก็ถือเป็นเรื่องที่ทำได้ไม่ใช่หรือไง
แล้วก็ตั้งใจเรียกให้ถูกด้วย
เพราะการเรียกชื่อ เป็นการแสดงออกว่านายคอยเฝ้ามองอยู่ยังไงล่ะ
จะว่าไป...
เรา
เคยเรียกชื่อของคนอื่นบ้างหรือเปล่านะ
ฉันเอง...
(จ้อง) ก็ยังไม่เคยถูกซากุระเรียกชื่อเลยน้า
งั้นมาซ้อมกันดีกว่า "โคโตฮะจัง"
เอ้าพูด
(ฮุฮุ) ฉันชื่อจิโยโกะนะ
มะ...ไม่ได้ถามสักหน่อย
เร็วเข้า ๆ
ขอบคุณสำหรับอาหาร
โอ๊ะ หนีไปแล้ว
เขินตัวบิดเลยเนอะ
คิดว่าคงไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ
บางที...
คงรู้สึกกลัว...
ที่จะสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้อื่นน่ะ
พยายามเข้านะ ซากุระ
เอ่อ
คนหัวล้านทางขวาคือคุณคุริตะ คนที่ไว้ผมทรงแมนบันตรงกลางคือคุณทาคานาชิ
ส่วนคนหัวเห็ดผมดำคือคุณคาคิอุจิครับ
หัวเห็ดผมดำเหรอ
นั่นไง คนที่ใส่เสื้อฮู้ดน่ะครับ
โธ่เว้ย จะให้จำหมดรวดเดียวคงไม่ไหวหรอก
แต่ว่า...มีความสุขจังเลยครับ ที่คุณซากุระมาขอให้บอกชื่อทุกคนแบบนี้
คงเป็นความตระหนักรู้ในฐานะหัวหน้าห้องละนะ
มะ...ไม่ใช่เฟ้ย
แค่รู้ไว้ก็ไม่เสียหายเท่านั้นละนะ
ไม่เห็นต้องเหนียมอายไปเลยนี่
งั้น ฉันชื่ออะไรเอ่ย
ข้าล่ะ
พูดมากปากเหม็น เดี๋ยวแจกหมัดซะเลย
เฮ้ย คนต่อไป
- อา ใจร้าย - อา ใจร้าย
เอ่อ งั้นคนต่อไป...
คุณอันไซได้รับบาดเจ็บนี่
มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ แถมไม่ได้ข่าวอะไรเลยด้วยครับ
เฮ้ หัวหน้าห้องกับรองหัวหน้าปี 1 กับ 2 มารวมตัวที่ชั้นดาดฟ้า
เจ้าบ้าอุเมมิยะ จู่ ๆ เล่นกระจายเสียงแบบนี้เดี๋ยวก็ตกใจกันพอดี
เอ๋ อ๋อ...เสียงกิ๊งก่องอะไรนั่นสินะ อันไหนหว่า
ช้าไปแล้วเฮ้ย
อย่าให้เข้าห้องกระจายเสียงอีกล่ะ
เรียกหาทันทีเลยเนอะ
ตั้งแต่เช้าตรู่เลยเหรอเนี่ย...
อะ...อาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นก็ได้ ระ...รีบไปกันดีกว่าครับ คุณซากุระ คุณสุโอ
เข้าใจแล้วน่า อย่าดึงสิเฮ้ย
- ไปดีมาดีล่ะ - ไปดีมาดีล่ะ
ทุกคนมารวมตัวกันแล้วครับ
เอ๊ะ คุณสุกิชิตะนี่...
ก็ว่าอยู่ว่าทำไมไม่เข้าห้องเรียน...
โอ้ ซากุระ นิเรอิ สุโอ มาทางนี้เลย
มีเรื่องอะไรถึงเรียกตัวตั้งแต่เช้ากันล่ะ
อีกเดี๋ยวก็จะได้พบหน้าพบตากับผู้นำแล้วน่ะ
แต่ส่วนใหญ่แล้ว ปี 2 ก็รับช่วงต่อจากปี 1 มานั่นละนะ
ส่วนปี 1 ก็เป็นพวกมีชื่อเสียงมาตั้งแต่ตอนมัธยมต้น ทุกคนเลยรู้จักหน้าตากันแล้ว
คุณสุโอเองก็รู้จักทุกคนเหรอครับ
อืม...นั่นสินะ ถึงจะไม่ใช่ทุกคน แต่ส่วนใหญ่ก็ได้คุยกันมาบ้างแล้วน่ะ
ต้องจำหน้ากับชื่อของพวกในห้องเรียน รวมกับเจ้าพวกนี้งั้นเหรอ
เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกครับ คุณซากุระ
ถ้าไม่รู้จักคนไหน เดี๋ยวผมช่วยบอกให้เอง
ให้เกริ่นคร่าว ๆ ไว้ก่อนไหมครับ คนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีแดงด้านหลังคือ...
ดะ...เดี๋ยวก่อนนะ นี่นาย...รู้จักหัวหน้าของทุกห้องเลยงั้นเหรอ
อา...เปล่าครับ...แค่รู้จักชื่อกับหน้าตา ของทุกคนในโรงเรียนเท่านั้นเอง
จำได้งั้นเหรอ
ครับ เมื่อวานไปยืมสมุดรายชื่อมาน่ะ
ถึงจะทำประโยชน์ให้ทุกคนในเรื่องวิวาทไม่ได้
แต่เรื่องจำชื่อกับหน้าตานี่ของถนัดอยู่แล้ว
ถ้าผมจำได้ ชีวิตในฟูรินของคุณซากุระอาจจะราบรื่นขึ้นก็ได้
พะ...เพราะตัดสินใจแล้ว ว่าจะนำทางจนไปถึงจุดสูงสุดให้
นิเรคุงสุดยอดเลยเนอะ ถ้าเป็นฉันคงจำ ในระยะเวลาสั้น ๆ ไม่ได้หรอกนะ
อา...ไม่ ขนาดนั้นหรอก
ถ้าเป็นฉันละก็...นั่นสินะ
หน้าที่นักเจรจาฟังดูเป็นไงเอ่ย
ฉันถนัดให้อีกฝ่ายทำตามคำขอของตัวเองอยู่แล้ว
แถมยังซักถามข้อมูลแบบอ้อม ๆ ได้ด้วยนะ
ฟะ...ฟังดูน่ากลัวจังครับ
เอาเป็นว่า
ต่างฝ่ายต่างทำในสิ่งที่ตัวเองถนัดก็แล้วกัน
เจ้าพวกนี้มุ่งมั่นจังเลยนะ
รู้ว่าตัวเองสามารถทำอะไรได้
แล้วก็ทำมันอย่างตั้งใจ
งั้น ขอฝากด้วยแล้วกัน
นิเรอิ สุโอ
อะ...อาเด๊ะ
ดีจังเลย จำชื่อกันได้ด้วย
จะ...จำได้อยู่แล้วน่า
โทษที มาช้าไปหน่อยน่ะ
ยังมีมาเพิ่มอีกเหรอ
นี่ หัวหน้าห้องมันมีกี่คนกันแน่
คะ...คนพวกนั้นไม่ใช่หัวหน้าห้องนะครับ
แต่เป็นสี่จตุรเทพของโรงเรียนฟูริน กับเหล่าผู้ช่วยของพวกเขาครับ
(#12 ผู้เป็นที่พึ่ง)
อันไซ...
คุริตะ...ทาคานาชิ
บ่นพึมพำอะไรอยู่คนเดียวน่ะครับ
ไม่มีอะไรสักหน่อย
ถึงจะได้ยินเต็มสองรูหูก็เถอะนะ