Trzeba zadać sobie pytanie,
dlaczego śmierć Johna Lennona tak bardzo wpływa na ludzi?
A teraz mamy dziesięć minut ciszy, by pomodlić się,
zgodnie z prośbą Yoko Ono,
- za duszę Johna Lennona. - Panie i panowie,
proszę wyłączyć radia.
CHCIAŁ, BY DAĆ POKOJOWI SZANSĘ
POLICJA
Proszę zaprzestać wszelkiej sprzedaży.
Medytujcie w ciszy.
Zaczynamy teraz.
Pomódlmy się. Dziękuję.
DAJMY POKOJOWI SZANSĘ
POLICJA NIE PRZEKRACZAĆ
Zejdźcie z ulicy.
Ósmego grudnia 1980 roku
John Lennon został zamordowany przed swoim domem w Nowym Jorku.
Przejdźcie na drugą stronę ulicy.
Co ciekawe dla zbrodni tego kalibru,
sprawa nigdy nie trafiła do sądu.
Dziś miał rozpocząć się wybór ławy...
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
...ale to jednak nie nastąpi.
Dlatego nigdy nie ustalono,
co się tak naprawdę stało.
Cały świat wie, kim był John Lennon.
Staramy się zrozumieć...
Staramy się zrozumieć jego zabójcę.
A tam, gdzie jest niepewność,
pojawiają się teorie spiskowe.
Dokumenty FBI pokazują,
że Lennon był zagrożeniem politycznym.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI POUFNE
Podjęto kroki na najwyższym szczeblu, by zrobić coś z kwestią Lennona.
A teraz, po 40 latach,
po raz pierwszy przemawiają świadkowie.
Minęło sporo czasu. Spiszcie to.
Nie wiem. Raz i z głowy.
To podróż w głąb umysłu mordercy.
W sprawie zabójstwa geniusza muzycznego
i jednego z najgłośniejszych orędowników pokoju na świecie.
Nikt nigdy nie dał pokojowi szansy.
Gandhi i Martin Luther King próbowali,
ale ich zastrzelono.
BUSZUJĄCY W ZBOŻU
JOHN LENNON: MORDERSTWO BEZ SĄDU
ODCINEK 1
OSTATNI DZIEŃ
NARRATOR: KIEFER SUTHERLAND
Pod koniec lat 70. John Lennon wycofał się z życia publicznego.
Mieszkał na siódmym piętrze w budynku Dakota
na skraju nowojorskiego Central Parku,
gdzie zamknął się z żoną, Yoko Ono, i synkiem, Seanem.
Producentka Radia RKO, Laurie Kaye,
przyleciała do Nowego Jorku ósmego grudnia 1980 roku
na wymarzone zlecenie: wywiad z Johnem Lennonem.
To było moje największe marzenie...
PRODUCENTKA RADIA RKO
...bo John był moim idolem, był dla mnie ikoną.
Od zawsze byłam fanką Beatlesów, więc się cieszyłam.
John wycofał się z branży pięć lat wcześniej,
nie udzielał żadnych wywiadów.
W zasadzie zniknął.
Wpuścili nas asystenci.
Wybacz spóźnienie.
Zawsze czekam, aż zadzwoni, ale ona...
Wszedł i usiadł.
Yoko siedziała na drugim fotelu.
Nie. Bo oni czekali.
To jego ostatni wywiad.
Co to jest? To mikrofon.
- Wyluzuję się. - Właśnie tak.
14.30
Halo. Test.
- Słychać? - Tak.
Słychać.
Okej, gdy będziesz gotowa.
Jak się czujesz, po pięciu latach ciszy,
obnażać się przed ludźmi?
Mówię: „Tu jestem. Jak się macie?
Jak się ma wasz związek?
Przeżyliście to wszystko?
Czyż lata 70. nie były okropne? Oto jesteśmy.
Postaramy się, by lata 80. były lepsze”.
Rozmowa z nim o jego stanowisku politycznym była czymś niesamowitym.
WOJNA SIĘ SKOŃCZYŁA!
Ludzie mają moc.
Mają moc do stworzenia takiego społeczeństwa, jakiego chcą.
Myślę, że nadszedł czas na zmiany.
Myślimy, że jesteśmy podzieleni na odrębne części:
kraje, płcie, rasy.
To żart.
Wyobraźcie sobie brak krajów, brak religii.
Wyobraźcie to sobie.
Czy byłoby tak źle?
Cieszył się na powrót do muzyki.
W jego oczach widać było, co to dla niego znaczy.
Rolą artysty albo poety jest wyrażanie, co czujemy.
To nasza praca.
Nie bycie kaznodzieją czy przywódcą, ale odbiciem nas wszystkich.
I nie skończę tej pracy, póki nie umrę.
Mam nadzieję, że to się prędko nie stanie.
Podczas wywiadu Johna w budynku Dakota
na ulicy zebrała się grupa fanów.
Pilnował ich dozorca, Jay Hastings.
Czemu pan wcześniej o tym nie mówił? Aż do teraz.
Nie chciałem kłopotów.
DOZORCA
A teraz?
Minęło sporo czasu. Spiszcie to.
Nie wiem. Raz i z głowy.
PRACOWNIK BIUROWY
Bycie dozorcą?
To jak bycie ochroniarzem,
ale bez broni, gazu pieprzowego, niczego w tym stylu.
Tylko guzik na biurku w razie problemów.
Na ulicy zawsze byli jacyś ludzie,
krzyczeli zza bramy.
Ich głosy odbijały się echem.
„Hej, John”, i tak dalej.
Nie ma go. Nikogo nie ma w domu.
Tego samego wieczoru w Dakocie pracował portier, Joe Many.
Już czekało tam sporo ludzi.
Groupie siedziały przed budynkiem.
Ci ludzie wiedzieli, że jeśli poczekają...
PORTIER
...to wyłapią ich rutynę, kiedy wychodzą
na spacer, śniadanie czy lunch,
kiedy wsiadają do auta, by jechać do studia.
Jedna z osób przed budynkiem
przyciągnęła wtedy uwagę Joego.
To był dość przysadzisty facet.
Nie wałęsał się z całą resztą.
Oni się wałęsali, a on trzymał się z tyłu.
Słuchał.
Zapytałem go, co tu robi.
Powiedział, że chce zdobyć autograf Johna.
Z jakiegoś powodu pamiętam, że powiedział,
że nie przepada za muzyką, ale jest kolekcjonerem.
Wydaje mi się, że powiedział,
że kolekcjonuje motyle albo coś w tym stylu.
Kiedy to gdzieś puścicie?
- Chcę posłuchać... - Wyślemy wam kopię.
Tak. Chciałbym tego posłuchać.
Yoko odebrała telefon i powiedziała Johnowi, że muszą iść.
Co podpisała?
- Nie widzę. - To do ciebie.
Podpiszę to długopisem.
A potem między tymi dwoma
będziesz miała odbicie...
Yoko, właśnie to robię.
DLA LAURIE TWOJA, YOKO ONO
Ta niesamowita para.
Czułam, jakbym nawiązała z nimi więź.
To przyjemność.
Ja też jestem fanem różnych ludzi.
Wieczór mieli spędzić w studiu.
16.30
Razem wyszliśmy z budynku.
Przed budynkiem było zdecydowanie więcej ludzi...
fanów Beatlesów, Johna Lennona... niż gdy przyjechaliśmy.
Wyszliśmy
i podszedł do mnie jakiś irytujący gość.
Zaczął pytać: „Rozmawiałaś z nim?
Dostałaś autograf?
Rozmawiałaś z nim? Dostałaś autograf?”.
Myśleliśmy, że sobie pójdzie. Nie poszedł.
John i Yoko wsiedli do limuzyny. Odjechali.
Ten gość znowu do mnie podszedł.
„No więc? No? Co powiedział? Co powiedział?”
Odwróciłam się i odeszłam.
John i Yoko pojechali do studia
pracować nad nowym singlem z producentem, Jackiem Douglasem.
Pracowaliśmy nad nagraniem.
Świetnie się bawiliśmy.
PRODUCENT MUZYCZNY
Całkowicie się zaangażował.
Wręcz emanował pewnością siebie.
Zróbmy zbliżenie.
- Tak. - Gdzie to jest?
Z przodu jest ostrość, z tyłu zbliżenie.
Albo to te dwa.
Co do filmów.
Świetny film to taki, który sprawia, że chcesz nakręcić film.
Chciałbym to nakręcić.
Szlag, zaraz sam coś nakręcę.
Gdy słyszę świetną płytę, to też chcę nagrywać.
Chcę nagrać podobną.
- To 31 i 32, tak? - Tak.
Weź je i prześlij...
Gdy zaczęliśmy nagrywać, jego kreatywność...
Było ją czuć.
Okej.
Wszystko szło dobrze.
Był wniebowzięty.
Szczęśliwe życie w domu,
bycie tatą dla małego Seana
zainspirowało go do tworzenia muzyki.
Na tym ekranie było zdjęcie Seana.
Więc gdy patrzyło się na głośniki, było go widać.
Cały czas mieliśmy tam to zdjęcie,
więc bez przerwy na mnie patrzył.
Wszystko dotyczyło Seana.
Mówił: „Nie mogę przestać”.
„Mam wenę i nie chcę przestać”.
Ponieważ nie byłem w studiu przez pięć lat,
przywykł, że ciągle jestem w domu.
Pewnego dnia usiadł i powiedział:
„Wiesz, kim chcę być, jak dorosnę?”.
Odpowiedziałem: „Nie, kim?”.
Spojrzał mi prosto w oczy i powiedział: „Chcę być jak tata”.
Nie wiem, czy to dlatego, że urodził się w ten sam dzień co ja.
Jesteśmy prawie jak bliźniaki.
Gdy jestem smutny, on zaczyna czuć to samo.
Więc mam więcej powodów, by być zdrowy i radosny.
Bycie z Seanem zainspirowało mnie do tworzenia muzyki.
Nie próbuję rywalizować ze starą wersją mnie.
Z Paulem wyprodukowaliśmy mnóstwo piosenek,
ale po jakimś czasie przestało mi to sprawiać przyjemność.
A teraz próbuję znowu się tym cieszyć.
Ludzie zawsze mówią: „John i Yoko się zeszli,
Beatlesi się rozpadli”.
Byliśmy razem dłużej niż The Beatles.
Tamtego wieczoru skończyliśmy miksować. Koniec harówy.
Wiedzieliśmy, że się udało.
Ostatni raz go widziałem,
gdy wsiadał do windy na dziesiątym piętrze.
Gdy zamykały się drzwi windy,
stał tuż przede mną z wielkim uśmiechem na twarzy.
Bardzo się cieszył z tego, jak nam szło.
To był wspaniały dzień.
Powiedział:
„Widzimy się o 9.00”. Cały w skowronkach.
22.40
Ten gość stał przy wejściu do budynku.
Zapytałem go, po co wciąż tam stoi.
Odpowiedział: „Chcę zdobyć autograf Yoko”.
A potem zszedłem na dół.
Limuzyna wiozła Johna i Yoko do Dakoty.
Taksówkarz, Richard Peterson, wziął kurs na ten sam adres.
Odebrałem dwóch gości.
Cały czas gadali na tylnym siedzeniu.
Mówi się, że nie słuchamy, ale słuchamy.
TAKSÓWKARZ
Słyszymy wszystko, co się dzieje z tyłu.
Szli na imprezę w budynku Dakota.
22.48
Podjechaliśmy.
Stanąłem za limuzyną.
Yoko wysiadła
i podeszła do budynku przed Johnem.
Już kończyłem zmianę.
Usłyszeliśmy trzask... Trzask drzwi auta... Bum.
Następny szedł John Lennon, a nigdy go nie widziałem.
Teraz mogłem powiedzieć, że widziałem Johna Lennona.
Słyszałem, jak idzie, bo chodził żwawo.
Było słychać...
Wtedy go zobaczyłem.
Tego gościa.
Lennon wchodził, a ten dzieciak powiedział:
„John Lennon” i... Stał tam.
Krępy, przysadzisty facet.
Patrzyłem na niego przez przednią...
przez przednią szybę taksówki.
Widziałem, jak strzelał.
Pięć strzałów.
Gość postrzelił Johna Lennona.
Przebiegł obok mnie ze słowami: „Postrzelono mnie”.
Już ciekła mu krew z ust.
Upadł na podłogę.
Przewróciłem go na bok, zdjąłem mu okulary
i odłożyłem je na biurko.
Yoko krzyczała: „Wezwij karetkę, wezwij karetkę,
wezwij karetkę”.
Więc pobiegłem do biura.
Jay stał tam cały we krwi i nie odezwał się ani słowem.
Przeszedłem obok biurka,
a John leżał na podłodze.
Nie ruszał się.
Yoko trzymała jego głowę na kolanach.
Postrzelił go.
Myślałem, że kręcą film.
Tak pomyślałem.
Myślałem, że kręcą film,
ale nie widziałem lamp ani kamer.
Wtedy zrozumiałem, że to nie jest film.
Ale gość dalej tam stał z bronią.
Zachowywał stoicki spokój.
Co niespotykane, strzelec pozostał na miejscu,
a pierwszy zareagował Peter Cullen.
Otrzymaliśmy telefon o strzelaninie.
Gdy podjechaliśmy naprzeciwko Dakoty, ktoś do mnie podbiegł.
Biegł od strony budynku.
POLICJANT NYPD
Powiedział: „Ostrożnie. Tam ktoś strzela”.
Powiedziałem: „Chryste, zaczyna się”.
W ciągu kilku sekund przed oczami przelatuje całe życie.
Rozejrzałem się. Wszyscy stali jak wryci.
Ta scena wyglądała jak obraz.
Znałem tam tylko portiera, więc zapytałem go:
„Co się tu dzieje?”. Odpowiedział: „On postrzelił Lennona”.
Następny zjawia się funkcjonariusz Herb Frauenberger.
Podjechaliśmy od strony zachodniej.
POLICJANT NYPD
Więc mieliśmy dwa auta po obu stronach,
które oświetlały miejsce strzelaniny.
Drugi patrol przyparł gościa do muru.
Zakuliśmy go w kajdanki. To było dziwne.
W ogóle z nami nie walczył.
Wcale się nie opierał.
Nawet nas przeprosił.
Powiedział: „Przepraszam, że zepsułem wam wieczór”.
A ja na to: „Chyba żartujesz.
Właśnie zniszczyłeś sobie życie.
Coś ty sobie myślał?”.
Ktoś krzyczał: „Tam jest postrzelony facet.
Tam jest postrzelony facet”. Więc weszliśmy z bronią w ręku.
I od razu zobaczyłem mężczyznę na podłodze.
Nie wiedziałem, czy żyje. Nie ruszał się.
Powiedziałem: „Może ma puls”.
Delikatnie przekręciłem głowę,
przyłożyłem rękę, żeby wyczuć puls
i wyczułem, ale słaby.
Ktoś, kto stał za mną, powiedział:
„To John Lennon”. I wtedy mnie to uderzyło.
„Jasna cholera, to John Lennon”.
Wtedy zbierał się już tłum.
Wynieśliśmy go na zewnątrz i wnieśliśmy do auta...
„Zabierzmy go stąd”.
Skontaktowaliśmy się ze szpitalem,
ale nie mówiliśmy, że to Lennon, bo dziennikarze
monitorowali radia policyjne...
Nie chcieliśmy chaosu.
Johna zabrano do szpitala im. Roosevelta,
który ma jeden z najlepszych oddziałów urazowych na Manhattanie.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Wiedzieliśmy o postrzale.
Wiedzieliśmy, że strasznie krwawił.
John Lennon był moim ulubionym Beatlesem.
PIELĘGNIARKA
Pomyślałam, że to tragiczne, że to jedyna chwila
w moim życiu, kiedy go spotkam.
POGOTOWIE SZPITAL IM. ROOSEVELTA
Zbiegłem tam, pytając, co się dzieje.
Mówią, że rana postrzałowa.
Pochyliliśmy się nad nim.
Zaczęliśmy go opatrywać, podpięliśmy kroplówkę...
LEKARZ
...sprawiliśmy, że serce zaczęło rytmicznie pracować.
Zaintubowali go. Oddychał.
I nagle ktoś powiedział:
„Hej, on wygląda jak John Lennon”.
Ja na to: „Nie, to niemożliwe”.
Zaczęli przeszukiwać jego ubrania i znaleźli portfel.
Było w nim zdjęcie jego,
Seana i Yoko z białym rollsem w tle.
I pomyślałem, że, Boże, to jest John Lennon.
Gdy lekarze ratowali Lennona,
zaczęły się pojawiać informacje o strzelaninie.
Dostaliśmy niepokojące informacje.
Mężczyzna, wstępnie zidentyfikowany jako John Lennon,
były członek The Beatles, został postrzelony
przed budynkiem Dakota, gdzie mieszka.
Policja zawiozła go do szpitala im. Roosevelta.
Gdy dostaniemy nowe wieści, od razu je przekażemy.
Próbujemy skontaktować się z policją,
szpitalem, jego żoną, Yoko Ono, by usłyszeć,
co się dzisiaj stało i dowiedzieć się,
co się teraz dzieje.
Redakcje próbowały nadążyć,
ale prawdziwa skala obrażeń Lennona była jasna
dla lekarzy, którzy go ratowali.
MODLITWA
Naprawdę... Trzymasz serce w rękach,
ściskasz je, jakbyś...
starasz się je pobudzić.
Sam pompujesz.
Mieliśmy nadzieję, że coś...
Że pojawi się oznaka życia.
Ale niestety to nie wystarczyło.
Myślę, że trwało to około 45 minut, nim stało się to
daremnym wysiłkiem i...
uznaliśmy go za zmarłego i przestaliśmy.
Zapadła cisza jak makiem zasiał.
Chcesz zrobić coś więcej,
ale nie ma już co powiedzieć.
Niestety zrobiło się bardzo cicho.
Gdy ogłosili zgon i było po wszystkim...
PIELĘGNIARKA
...i wyszliśmy z sali, w głośnikach było słychać „Imagine”.
Wszystkich zamurowało.
Gdybym zrobił to albo tamto... Czujesz, że zawiodłeś.
Niech Bóg cię błogosławi.
Pracowałem, gdy podeszła do mnie żona.
Była blada i powiedziała: „Muszę z tobą porozmawiać”.
Powiedziała, że Johna postrzelono.
Wsiedliśmy do taksówki, w której było włączone radio
i tylko o tym mówili.
John Lennon, były członek The Beatles,
został postrzelony i przebywa w szpitalu.
Nie ma informacji o jego stanie.
Producent, Jack Douglas, i jego żona
przyjechali do szpitala i odmówiono im wstępu.
Nazywam się Jack Douglas. Byłem z nim.
Rozumiemy, ale musi pan odejść.
Nie możemy. Jest tu Yoko? Albo Fred?
Yoko tu jest.
Proszę przekazać, że przyjechał Jack.
Proszę przekazać Yoko, że przyjechał Jack.
Myślałem, że został postrzelony, ale żyje.
Taką miałem nadzieję.
Proszę powiedzieć, że tu jestem.
Wyszedł ode mnie pięć minut przed tym, jak pojechał do domu.
To ich najlepszy przyjaciel.
Ona potrzebuje wsparcia.
Przekażecie jej, że Jack tu jest?
Personel medyczny musiał
przekazać Yoko informację o śmierci Johna.
Uklękła, a ja uklękłam obok niej.
Objęła mnie, a ja jej powtarzałam, że nie cierpiał.
Że się nie bał.
Potem powiedziała: „Muszę jechać do domu.
Muszę jechać do syna”.
Nie chciała, by usłyszał o tym w radiu albo telewizji.
Jasne, że było ich pełno.
Dziennikarzy.
Powiedziałem: „Niech szofer podjedzie od 59. ulicy,
wyprowadzimy panią bokiem”.
I tak zrobiliśmy.
POLICJA
Wsadziliśmy ją do auta i pojechała do Dakoty.
Zostaliśmy tam, aż ogłosili, że nie żyje.
Ale...
to było, kurwa, okropne.
Przerwa.
Trudno powstrzymać wieści o śmierci Lennona
i komentatorzy meczu
zastanawiają się poza anteną,
czy powinni poinformować naród.
Nie widzę tego, by podczas meczu
przekazywać takie wieści.
- A ty? - Ja bym to zrobił.
- Tak? - Pewnie.
Musimy to zrobić. Wiemy o tym. Musimy.
- Dobra. - Czekaj.
- To tragiczna chwila... - Dobra.
...to wstrząśnie całym światem.
Dobra. Powiemy o tym.
Nieopisana tragedia
została potwierdzona przez ABC News w Nowym Jorku.
John Lennon został postrzelony przed swoim domem.
Zawieziono go do szpitala im. Roosevelta, gdzie zmarł.
Trudno wrócić do gry po takiej informacji.
Tak. Pozostały trzy sekundy.
Jak się o tym dowiedzieli w programie?
Gdy przywieźliśmy Lennona, w szpitalu leżał jakiś facet.
Był producentem w jednym z serwisów informacyjnych.
Jechał motocyklem i potrąciła go taksówka.
Porozmawiał z jednym z policjantów.
A gdy gliniarz mu powiedział, ABC News od razu się dowiedziało.
A potem wszyscy wiedzieli.
Raz, dwa. Raz, dwa. Test, test.
- Przeczytaj nagłówek. - Test.
WIADOMOŚCI
Dostaliśmy informację od United Press International.
Były członek The Beatles, John Lennon, nie żyje.
Został zabity w domu na Manhattanie.
Postrzelono go rzekomo trzy razy.
W stanie krytycznym trafił do szpitala,
ale tam zmarł.
POLICJA NIE PRZEKRACZAĆ
W ciągu kilku minut setki, a potem tysiące ludzi
zebrały się przed budynkiem Dakota.
Proszę zejść z ulicy.
Zejdźcie z ulicy.
On żyje.
Tylko tak mówią.
Lekarz to ogłosił.
Wiem, ale mam to gdzieś.
Mówią tak, żeby ludzie sobie poszli.
On żyje. John Lennon nie może być martwy.
Proszę się odsunąć.
Z równowagi wytrącało mnie to,
że przez lata wracałem do domu razem z nim.
Więc ile razy odtwarzałem sobie w głowie, że jestem z nim w limuzynie,
on wysiada, ja zauważam tego wariata,
obezwładniam go i świat wygląda inaczej?
Odtwarzasz to sobie w głowie za dużo razy, aż zaczynasz wariować.
Pod budynkiem Dakota ludzie opłakują śmierć Lennona.
Nikt nie pamięta takiego smutku
i szoku po śmierci piosenkarza.
John Lennon i The Beatles odgrywali ważną rolę
w życiu całego pokolenia.
Nie wiem, dokąd pójść. Po prostu muszę tu być.
Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Musiałem tu przyjść i uwierzyć, że to się naprawdę stało.
Że ktoś zastrzelił Johna Lennona.
Był geniuszem.
John w swoim życiu dał więcej miłości
niż większość mężczyzn i kobiet na świecie.
Udowadniamy, że miłość nie umarła, choć John nie żyje.
Choć on zmarł, jego duch żyje nadal.
Jego duch żyje w nas i w ludziach, którzy tu żyli.
Podobne wylewy żalu
miały miejsce na całym świecie.
Po dwóch stronach Atlantyku
ludzie reagują na zabójstwo Johna Lennona.
Został zastrzelony przed swoim domem w Nowym Jorku.
Liverpool był dziś wyjątkowym miejscem.
Na głównym placu w Liverpoolu
zebrały się tysiące ludzi.
Lekarze pomogli 110 osobom, które mdlały z wyczerpania.
To byli robotnicy,
ludzie, z którymi dorastał John Lennon.
Takim człowiekiem sam był.
Prasa zawzięła się,
by zdobyć komentarz innych członków zespołu.
Byłem w szoku. To okropne wieści.
Kiedy... Jak się pan dowiedział?
Otrzymałem rano telefon.
- Od kogo? - Od przyjaciela.
Pojedzie pan na pogrzeb?
Jeszcze nie wiem.
Coś okropnego.
Okej. Do widzenia. Dobranoc.
Dziękuję. Do widzenia.
Gdy mija początkowy szok,
uwaga skupia się na podejrzanym, którego aresztowała policja.
...kradzież nie była motywem.
Może pan powiedzieć coś więcej?
Nie znam więcej szczegółów.
Wygląda na to, że motywem nie była kradzież.
Aresztowany sprawiał kłopoty?
Nie sprawiał.
Detektyw Ron Hoffman dowodzi śledztwem.
Wie pan, co się stało?
Wychodził z mieszkania... Wychodził,
limuzyna podjechała pod dom
i został postrzelony w przedsionku budynku.
- Głośniej. - Dlaczego?
- Nie było żadnej kłótni? - Nie.
Nie używamy zwrotu „detektyw prowadzący”.
Słyszy się go w telewizji.
Po prostu przydzielono mi tę sprawę.
DETEKTYW NYPD
A jeśli jej nie rozwiążę, to moja wina.
Są plotki o drugim podejrzanym.
- To prawda? - Nie wiem.
Mówił pan o młodym chłopcu.
Dręczycie mnie. Nie wiem.
- Przepraszam. - Mężczyzna, około 20 lat.
Widziałem go kilka sekund.
Od razu wiedziałem, że to będzie ważna sprawa
i że nie ma miejsca na błędy po naszej stronie.
Sprawca został aresztowany
i przewieziony na przesłuchanie.
Był tam potworny tłok.
Rozdzwonił się telefon.
Dzwonili do mnie ludzie z całego świata.
Odczuwałem ogromną presję.
- Ogromną. - Komendancie.
Komendancie.
Detektywi go przesłuchiwali
i starali się dowiedzieć, czemu to zrobił.
Nie był w celi.
Siedział w gabinecie detektywa.
Rozmawiało z nim trzech, czy czterech detektywów.
Widzieliśmy, że nie jest agresywny.
Człowiek patrzył na niego i myślał: „On kogoś postrzelił?
Niemożliwe”. Wyglądał jak kujon.
Próbowali wyciągnąć z niego jak najwięcej informacji,
trochę się z nim droczyli.
Próbowali się z nim zaprzyjaźnić, żeby się otworzył.
Tak chcieli go podejść.
Gdy ktoś zostaje aresztowany,
dzwonimy do Biura Identyfikacji Kryminalnej.
By dostać akta.
Jego kartotekę.
Niczego o nim nie wiedzieliśmy.
Nie miałem na czym się oprzeć.
Był nikim.
Nie miał kartoteki, nic.
Z czasem zaczęli pojawiać się świadkowie.
Na posterunek przyjechał taksówkarz, Mark Snyder.
Wiedziałem, że wiozłem go moją taksówką.
Wypytywał o Johna Lennona.
TAKSÓWKARZ
Pomyślałem, że może on to zrobił.
Poszedłem na posterunek, gdzie go trzymali.
Wszystko im powiedziałem.
Pracowałem na nocną zmianę.
Jeździłem taksówką na północ od Ósmej Alei.
Ktoś mnie przywołał.
Trzymał torbę i wyglądał, jakby był z wojska.
Pierwsze, co powiedział, to: „Jestem producentem Rolling Stones.
Właśnie wróciłem z nagrania z The Beatles.
Wszyscy wrócili do zespołu”. Co miałem powiedzieć?
„Tak, pewnie”.
Zapytałem: „Pamięta pan nowe piosenki?”.
Zezłościł się. „Nic panu nie powiem.
Nie ma mowy”.
Wściekle przeglądał swój notatnik.
Spojrzałem w lusterko wsteczne, a strony były puste.
Powiedział: „Wysadź mnie tutaj”, więc go wysadziłem.
Podszedł do auta od strony kierowcy.
Opuściłem szybę.
Zapłacił mi.
Powiedział: „Nazywam się Mark David Chapman.
Lepiej zapamiętaj”.
To jasne, że zespół śledczych
ma przed sobą niezwykłą sprawę.
Ale to wszystko wydaje się nie mieć sensu.
Jedną z niezwykłych rzeczy podczas zatrzymania był fakt,
że czytał Buszującego w zbożu.
Stał tam i czekał, aż go złapią.
Mógł odejść i zaszyć się w ulicach Manhattanu.
Wciąż bym go szukał.
Był sam?
Czy z kimś współpracował?
Gdy ktoś kogoś zabija, zawsze ma ku temu powód.
Jaki on miał powód?
W KOLEJNYM ODCINKU
Dokumenty FBI pokazują, że Lennon był zagrożeniem politycznym.
Otworzyłem drzwi, a po drugiej stronie stali ludzie.
Jechałem, a oni mnie śledzili.
Zrozumiałem, że to poważna sprawa.
Czyhali na mnie.
Chcemy sprowadzić naszych chłopców do domu.
Podjęto kroki na najwyższym szczeblu, by zrobić coś z kwestią Lennona.
Napisy: Agnieszka Otawska