คุณต้องลองถามตัวเอง
ว่าทําไมการตายของจอห์น เลนนอน ถึงเป็นที่รับรู้อย่างลึกซึ้งในวงกว้าง
และตอนนี้เราจะใช้เวลาสิบนาทีในการสงบนิ่ง เพื่อสวดภาวนา
ตามที่โยโกะ โอโนะขอ
- เพื่อดวงวิญญาณของจอห์น เลนนอน - ทุกท่านครับ
กรุณาปิดวิทยุสื่อสารทั้งหมด
(สิ่งเดียวที่เขาขอ คือขอโอกาสให้สันติภาพสักครั้ง)
(แนวกั้นของตํารวจ)
กรุณาหยุดการซื้อขายสินค้าใดๆ
ทําสมาธิอย่างสงบในแบบของคุณ
เราจะเริ่ม ณ บัดนี้
มาร่วมกันสวดภาวนา ขอบคุณครับ
(ขอโอกาสให้สันติภาพสักครั้ง)
(แนวกั้นของตํารวจ ห้ามเข้า)
ต้องออกไปจากถนน
วันที่แปดธันวาคม 1980
จอห์น เลนนอนถูกฆาตกรรม นอกตัวบ้านของเขาในนิวยอร์กซิตี
เอาละ ทุกคนที่อยู่อีกฝั่งถนน มาเร็ว
มันเหลือเชื่อมาก อาชญากรรมครั้งใหญ่ขนาดนี้
แต่คดีไม่เคยถูกพิจารณา
การคัดเลือกคณะลูกขุนควรเริ่มในวันนี้
แต่เมื่อเข้าไปในห้องพิจารณาคดี...
(กรมราชทัณฑ์)
เห็นได้ชัดว่าไม่มีการพิจารณาคดีโดยลูกขุน
ข้อเท็จจริงของสิ่งที่เกิดขึ้น
จึงไม่เคยถูกเผยแพร่ต่อสาธารณะเลย
คนทั้งโลกรู้ว่าจอห์น เลนนอนคือใคร
และเราพยายามควบคุมสถานการณ์...
เราพยายามทําความเข้าใจฆาตกรที่ถูกกล่าวหา
และที่ใดมีความไม่แน่นอน
ที่นั้นย่อมมีทฤษฎีสมคบคิดโผล่ขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าแฟ้มเอฟบีไอพวกนี้เผยว่า
เลนนอนถือเป็นภัยคุกคามด้านการเมือง
(กระทรวงยุติธรรมสหรัฐฯ)
(ความลับ จอห์น วินสตัน เลนนอน)
มีการดําเนินการระดับสูงสุด เพื่อแก้ปัญหาของเลนนอน
ปัจจุบันนี้ หลังผ่านไป 40 ปี
พยานได้ออกมาพูดเป็นครั้งแรก
เวลาล่วงเลยไปแล้ว บันทึกไว้ก็ดี
ไม่รู้สิ ครั้งเดียวให้มันจบๆ ไป
ที่สุดแล้ว นี่คือการเดินทางเข้าไปในจิตใจของฆาตกร
ในคดีลอบสังหารอัจฉริยะทางด้านดนตรี
และหนึ่งในผู้รณรงค์เพื่อสันติภาพที่โผงผางที่สุด ที่โลกนี้เคยเจอมา
ไม่เคยมีใครให้โอกาสสันติภาพจริงๆ เลยสักครั้ง
คานธีลองแล้ว มาร์ติน ลูเธอร์ คิงก็ลองแล้ว
แต่พวกเขาถูกยิง
(จะเป็นผู้คอยรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น)
(ตอนที่หนึ่ง)
(วันสุดท้าย)
(บรรยายโดย คีเฟอร์ ซูเธอร์แลนด์)
ช่วงปลายยุค 1970 จอห์น เลนนอนหนีห่างจากสายตาของสาธารณะ
เขาอาศัยอยู่บนชั้นเจ็ดของอาคารเดอะดาโกตา
ซึ่งอยู่ริมเซ็นทรัลพาร์กในนิวยอร์ก
ที่ที่เขาปลีกตัวอยู่กับโยโกะ โอโนะ ภรรยาของเขา และฌอน ลูกชายที่ยังเล็ก
ลอรี เคย์ โปรดิวเซอร์ที่อาร์เคโอ เรดิโอ
ได้บินไปนิวยอร์กเมื่อวันที่แปดธันวาคม 1980
เพื่อทํางานในฝันของเธอ นั่นคือการสัมภาษณ์จอห์น เลนนอน
มันคือเกียรติสูงสุดของฉันเลย...
(ลอรี เคย์ โปรดิวเซอร์ อาร์เคโอ เรดิโอ)
เพราะจอห์นเป็นไอดอลของฉัน แบบอย่างของฉัน
ฉันเป็นแฟนบีเทิลส์มาตลอด ฉันเลยตื่นเต้นมาก
จอห์นไม่ได้ทําเพลงมานานถึงห้าปี
แต่เขาไม่ได้ให้สัมภาษณ์ที่ไหนเลยสักครั้ง
พูดง่ายๆ คือเขาหายตัวไปจากวงการโดยสิ้นเชิง
พวกผู้ช่วยอนุญาตให้เราเข้าไป
ขอโทษที่มาสาย
ผมนึกว่าเธอจะเตือนผมก่อน แต่เธอ...
เขาเข้ามาแล้วนั่งลง
โยโกะนั่งอยู่ที่เก้าอี้อีกตัว
ไม่ๆ... เพราะพวกเขารออยู่แล้ว
นี่คือการสัมภาษณ์ครั้งสุดท้าย
อะไรน่ะ ไมโครโฟน
- โอเค ขอนั่งสบายๆ ก่อน - แบบนี้
(เวลา 14.30 น.)
ฮัลโหลๆ เทสต์ๆ
- ได้ยินไหม - ได้ยินค่ะ
ได้ยินแล้วที่รัก
โอเค คุณพร้อมแล้วเริ่มได้เลย
หลังจากอยู่เงียบๆ นานถึงห้าปี คุณรู้สึกยังไง
กับการเปิดเผยตัวตนต่อทุกคนคะ
ผมขอบอกว่า "ผมอยู่นี่แล้ว คุณสบายดีไหม
ความสัมพันธ์ของคุณเป็นไงบ้าง
ผ่านมันมาได้ไหม
ยุค 70 มันน่าเหนื่อยหน่ายใช่ไหมล่ะ แต่เราก็อยู่นี่แล้ว
มาทําให้ยุค 80 เป็นยุคที่ดีกันเถอะ"
มันวิเศษมากที่ได้คุยกับเขา เกี่ยวกับมุมมองทางด้านการเมืองของเขา
(สงครามจบลงแล้ว!)
คนเรามีพลัง
พวกเขามีพลังที่จะสร้างสังคม และทําให้มันเป็นอย่างที่พวกเขาต้องการ
และผมคิดว่าถึงเวลาเปลี่ยนแปลงแล้ว
เราคิดว่าเราถูกแบ่งแยกออกเป็นกลุ่มเป็นก้อน
ประเทศ เพศ เชื้อชาติ
ตลกสิ้นดี
ลองจินตนาการว่าไม่มีประเทศสิ จินตนาการว่าไม่มีศาสนา
ลองจินตนาการดู
มันจะแย่ขนาดนี้ไหม
เขาตื่นเต้นกับการกลับมาทําเพลงมาก
ดูแววตาเขาก็รู้ว่ามันมีความหมายกับเขา
บทบาทของศิลปินหรือกวีทุกคน คือพยายามแสดงออกถึงสิ่งที่เรารู้สึก
นั่นคือหน้าที่
ไม่ใช่ในฐานะนักเทศน์ ไม่ใช่ในฐานะผู้นํา แต่เป็นการสะท้อนถึงตัวตนเราทุกคน
และผมคิดว่างานของผมจะไม่มีวันสิ้นสุด จนกว่าผมจะตายและถูกฝังไว้
และผมหวังว่าคงอีกนานกว่าจะถึงวันนั้น
ระหว่างที่จอห์นให้สัมภาษณ์ ในอาคารเดอะดาโกตา
ที่ถนนเบื้องล่างก็มีแฟนๆ มารวมตัวกัน
คนที่คอยเฝ้าดูพวกเขาคือพนักงานเฝ้าประตู เจย์ เฮสติงส์
ทําไมคุณไม่เคยออกมาพูดเรื่องนี้
จนกระทั่งตอนนี้
ผมแค่ไม่อยากมีปัญหา
(เจย์ เฮสติงส์ พนักงานเฝ้าประตู)
แล้วตอนนี้ล่ะคะ
เวลาล่วงเลยไปแล้ว บันทึกไว้ก็ดี
ไม่รู้สิ ครั้งเดียวให้มันจบๆ ไป
(ดาโกตา)
(ชื่อ - เจย์ เฮสติงส์ ลายเซ็น - เสมียนประจําสํานักงาน)
การเป็นพนักงานเฝ้าประตูน่ะเหรอ
ส่วนใหญ่ก็มีหน้าที่รักษาความปลอดภัย
แต่ไม่มีปืน ไม่มีสเปรย์พริกไทย ไม่มีของพรรค์นั้น
มีแค่ปุ่มแจ้งเหตุบนโต๊ะ เผื่อว่าเกิดปัญหาขึ้น
หลายๆ ครั้ง
มักมีคนอยู่บนถนน ตะโกนเข้าประตูมา
เสียงก้องดังไปถึงลานรอบๆ
"เฮ้ จอห์น" อะไรแบบนั้น
เขาไม่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครอยู่บ้าน ไปข้างนอก
อีกคนที่ทํางานที่เดอะดาโกตาในเย็นวันนั้น คือพนักงานยกกระเป๋า โจ แมนี
ตอนนั้นมีคนมารอกันเยอะแล้ว
กลุ่มแฟนๆ มาออกันอยู่หน้าอาคาร
คนพวกนี้รู้ดีว่าถ้ารอนานพอ...
(โจ แมนี พนักงานยกกระเป๋า)
พวกเขาอาจได้รู้กิจวัตรของพวกเขา ว่าจะออกมาเดินเล่น
หรือไปทานมื้อเช้าหรือมื้อเที่ยงตอนไหน
หรือจะขึ้นรถไปสตูดิโอเมื่อไร
หนึ่งในคนที่มารวมตัวหน้าเดอะดาโกตา
เป็นที่สังเกตของโจในบ่ายวันนั้น
เขาเป็นคนที่รูปร่างเจ้าเนื้อและม่อต้อ
เขาไม่ได้มาตั้งตารอเหมือนคนอื่นๆ
เขา... พวกเขามาตั้งตารอ แต่เขาดูเหมือนมาอยู่ข้างหลังคนพวกนั้น
เหมือนคอยแอบฟังอยู่
และผมถามเขาว่า "คุณมาทําอะไรตรงนี้"
เขาบอกว่าอยากได้ลายเซ็นของจอห์น
ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง ผมจําได้ที่เขาบอกว่า
เขาไม่ได้ชอบเพลงหรอก แต่เขาเป็นนักสะสม
และเขาสะสมของต่างๆ อย่าง... ผมว่าผมจําได้ที่เขาบอกว่า
เขาสะสมผีเสื้อหรืออะไรแปลกๆ แบบนั้น
งานนี้จะเผยแพร่ตอนไหน
- ผมอยากฟังด้วย ถ้าผม... - เราจะส่งสําเนาให้คุณ
อ๋อ ครับ... มันไม่ใช่... ผมอยากฟังด้วย
โยโกะรับโทรศัพท์และบอกจอห์นว่า "ตายจริง เราต้องไปแล้ว"
เธอเขียนว่าไง
- ผมไม่เห็น - "ถึงผู้ที่" คือถึงคุณ
ผมจะใช้ปากกาลูกลื่นเขียน
และระหว่างสองอันนั้น
คุณจะได้เห็น แล้วคุณค่อย...
โยโกะ ผมทําอยู่นี่ไง
(เกรปฟรุต)
(ถึงลอรี ด้วยรัก โยโกะ โอโนะ)
คู่รักที่แสนวิเศษนี้
ฉันรู้สึกว่าฉันเชื่อมโยงถึงพวกเขาจริงๆ
ด้วยความยินดี ผม... รู้ไหม...
ผมเองก็เป็นแฟนของใครหลายคน
พวกเขาจะใช้เวลาเย็นวันนั้นในสตูดิโอ
(เวลา 16.30 น.)
เราออกมาจากอาคารพร้อมกัน
แน่นอนว่าที่หน้าเดอะดาโกตามีคนมากขึ้น...
แฟนๆ ของบีเทิลส์ ของจอห์น เลนนอน... คนมากกว่าตอนที่เรามาถึงซะอีก
เราเดินออกมา
และผู้ชายคนนึงที่ดูน่ารําคาญก็เข้ามาหาฉัน
และถามว่า "ได้คุยกับเขาไหม
ได้ลายเซ็นเขารึเปล่า
ได้คุยกับเขาไหม ได้ลายเซ็นเขารึเปล่า"
เราคิดว่าเขาจะกลับไป แต่เปล่าเลย
จอห์นกับโยโกะขึ้นรถลีมูซีน แล้วพวกเขาก็ขับออกไป
หมอนี่มาหาฉันอีก
"ว่าไง ว่าไง ว่าไงบ้าง เขาพูดอะไร เขาพูดอะไร"
ฉันหันหนีแล้วเดินออกมา
จอห์นกับโยโกะ กําลังเดินทางไปที่สตูดิโอบันทึกเสียง
เพื่อทําซิงเกิลใหม่ กับโปรดิวเซอร์แจ็ค ดักลาสให้เสร็จ
เราทําเพลงนี้อยู่
เราสนุกกันมาก
(แจ็ค ดักลาส โปรดิวเซอร์เพลง)
เขากลับมาทําเพลงเต็มตัว
เขาน่ะ... ระดับความมั่นใจของเขาสูงทะลุเพดาน
ซูมภาพกัน บ็อบ
- ได้ - ตรงไหน
ปุ่มข้างหน้าคือโฟกัส ข้างหลังคือซูม
หรือสองปุ่มที่อยู่ตรงนี้
เรื่องหนัง
หนังที่ยอดเยี่ยม คือหนังที่ทําให้เรารู้สึกอยากสร้างหนัง
ผมก็อยากทําเหมือนกัน
บ้าเอ๊ย เป็นผมจะรีบทําเลย
ถ้าผมได้ยินเพลงที่ยอดเยี่ยม ผมก็อยากทําเพลง
ผมจะทําเพลงที่ยอดเยี่ยมแบบนั้น
- สามสิบเอ็ดกับ 32 ใช่ไหม - ใช่
พาพวกเขาผ่านประตูไป แล้วให้กุญแจ...
พอเราเริ่มงานกัน พลังความคิดสร้างสรรค์ของเขาก็...
เรารู้สึกถึงมันได้เลย
โอเค
ทุกอย่างไปได้สวย
เขามีความสุขสุดๆ
ชีวิตครอบครัวแสนสุขของจอห์น
โดยเฉพาะบทบาทเขา ในฐานะพ่อของฌอน ลูกชายตัวน้อย
เป็นแรงบันดาลใจให้เขาทําเพลงอีกครั้ง
บนจอทีวีตรงนั้นน่ะ บนจอนั้นคือรูปของฌอน
เพื่อให้มองเห็นเขาเวลาที่เงยหน้ามองลําโพง
เราใส่รูปเขาไว้ตรงนั้นตลอดเวลา
เขาจะได้คอยจ้องมองผมตลอด
ทุกอย่างต้องมีฌอนมาเกี่ยวข้อง
เขาบอกว่า "ผมหยุดไม่ได้"
เขาบอกว่า "ผมรู้สึกว่างานผมคืบหน้ามาก และผมไม่อยากหยุด"
เพราะผมไม่ได้เข้าสตูดิโอมาห้าปี
เขาเลยชินกับการที่มีผมอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา
แล้ววันนึงเขาก็ลุกนั่งและพูดว่า
"พ่อรู้ไหมว่าโตขึ้นผมอยากเป็นอะไร"
ผมบอกว่า "ไม่รู้ อะไรเหรอ"
เขามองตาผมและบอกว่า "เป็นเหมือนพ่อ"
ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเกิดวันเดียวกับผมไหม
เราเลยเหมือนฝาแฝด
ถ้าผมรู้สึกเศร้า เขาจะเริ่มรู้สึกแบบเดียวกัน
ตอนนี้ผมเลยมีเหตุผล ที่ต้องแข็งแรงและสดใสเข้าไว้
การอยู่กับฌอนทําให้ผมอยากแต่งเพลงขึ้นมา
ผมไม่ได้พยายามจะแข่งกับตัวตนผมในอดีต
ช่วงนั้นพอลกับผมแต่งเพลงได้เยอะเลย
แต่แล้วมันก็ไม่ได้รู้สึกพึงพอใจเหมือนอย่างเคย
และผมพยายามกลับไปมีความสุขกับมัน
คนมักจะคิดว่า "จอห์นกับโยโกะคบกัน
ทําให้เดอะบีเทิลส์วงแตก"
และเราอยู่กันมานานกว่าเดอะบีเทิลส์ซะอีก
คืนนั้นเรามิกซ์เพลงจนเสร็จ เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก
เรารู้ว่าเราทําสําเร็จ
และ... ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเขา
คือตอนเดินเข้าไปในลิฟต์ที่ชั้นสิบ
พอประตูลิฟต์กําลังปิด
เขายืนอยู่ตรงหน้าผมพร้อมยิ้มกว้าง
เขามีความสุขกับทุกอย่างในตอนนั้นมาก
วันนั้นเป็นวันที่ไปได้ดีมากๆ
แล้วเขาก็บอกผมว่า
"ไว้เจอกันตอนเก้าโมงเช้านะ" น้ําเสียงมีความสุขมาก
(เวลา 22.40 น.)
หมอนั่นยืนอยู่ตรงทางเข้าอาคาร
และผมถามเขาว่า "ทําไมยังอยู่ตรงนี้"
เขาตอบ "ผมอยากได้ลายเซ็นของโยโกะ"
แล้วผมก็กลับลงไปข้างล่าง
รถลีมูซีนมาส่งจอห์นกับโยโกะกลับบ้าน ที่เดอะดาโกตา
คนขับแท็กซี่ในนิวยอร์ก ริชาร์ด ปีเตอร์สัน ก็มาส่งลูกค้าที่จุดหมายเดียวกัน
ผมรับผู้ชายมาสองคน
พวกเขาคุยกันที่เบาะหลังไม่หยุด
ใครบอกว่าเราไม่ฟัง เราแอบฟังตลอด
(ริชาร์ด ปีเตอร์สัน คนขับแท็กซี่)
คนขับแท็กซี่ก็งี้ เราได้ยินทุกอย่างที่พวกเขาคุยกัน
พวกเขาจะไปปาร์ตี้ที่เดอะดาโกตา
(เวลา 22.48 น.)
เราไปถึงที่นั่น
ผมจอดรถต่อท้ายลีมูซีน
โยโกะลงจากรถ
แล้วเดินนําหน้าจอห์นไปที่อาคารเดอะดาโกตา
ผมใกล้จะ... เลิกงาน
และผมได้ยินเสียงดังตึ้ง... เสียงกระแทกประตูรถ... ดังตึ้ง
โห จอห์น เลนนอนต้องลงรถเป็นคนต่อไปแน่ๆ และผมไม่เคยเจอเขาตัวเป็นๆ เลย
มันรู้สึกแบบว่า "โอ้โฮ จอห์น เลนนอน" ทีนี้ผมก็พูดได้แล้วว่าเคยเจอจอห์น เลนนอน
ผมได้ยินเสียงเขาเดินมา เพราะเขาเดินฉับไว
ผมได้ยินเสียง...
นั่นคือตอนที่ผมเห็นเขา
ผมเห็นผู้ชายคนนั้น
เลนนอนกําลังเดินเข้าไป และเด็กคนนี้ก็พูดว่า
"จอห์น เลนนอน" และเขามี... เขายืนอยู่ตรงนั้น
ผู้ชายร่างท้วมม่อต้อ
ผมมองเขา ผมมองผ่าน...
กระจกหน้ารถแท็กซี่ผม
ผมมองเห็นเขายิงจอห์น
ห้านัด
หมอนั่นเพิ่งยิงจอห์น เลนนอน
เขาวิ่งผ่านผมไป เขาพูดว่า "ผมถูกยิง"
ตอนนั้นเลือดเขากระอักออกปากแล้ว
และเขาก็ล้มลงบนพื้น
ผมพลิกตัวเขานอนหงาย ถอดแว่นเขาออก
พาเขาไปอยู่ตรงโต๊ะ
และโยโกะก็กรีดร้องว่า "เรียกรถพยาบาล เรียกรถพยาบาล
เรียกรถพยาบาล" แบบนั้น
ผมวิ่งไปที่แผนกต้อนรับ
เจย์ยืนอยู่ตรงนั้น ตัวเปื้อนเลือดเต็มไปหมด และไม่ได้พูดอะไรกับผมสักคํา
ผมเดินผ่านโต๊ะนั้นไป
และ... จอห์นนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
แน่นิ่ง ไม่ขยับตัวเลย ไม่สักนิด
และโยโกะวางศีรษะเขาไว้บนตัก
มันยิงเขา
ผมนึกว่าพวกเขามาถ่ายหนังกัน
ตอนแรกผมคิดงั้น
ผมนึกว่าพวกเขาถ่ายหนังกันอยู่
แต่ผมไม่เห็นไฟหรือกล้องหรืออะไรเลย
ผมถึงได้รู้ตัวว่า "เฮ้ย ไม่ใช่หนังนี่หว่า"
แต่หมอนั่นยังคงยืนถือปืนอยู่ตรงนั้น
ใจเย็นเป็นน้ําแข็งเลย ใจเย็นเป็นน้ําแข็ง
ที่ไม่ปกติคือมือปืนยังคงอยู่ในที่เกิดเหตุ
และเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินที่มาถึงคือปีเตอร์ คัลเลน
เราได้รับสายแจ้งว่าอาจมีเหตุยิงกัน
ตอนเราจอดรถฝั่งตรงข้ามเดอะดาโกตา ใครคนนึงรีบวิ่งมาทางผม
เขากําลังวิ่งหนีจากอาคารหลังนั้น
(ปีเตอร์ คัลเลน ตํารวจ เอ็นวายพีดี)
และเขาบอกว่า "คุณตํารวจ ระวังด้วย มีคนใช้ปืนยิงคนอื่น"
ผมบอก "ให้ตายสิ เอาอีกแล้ว"
ภาพเหตุการณ์ทั้งชีวิต แวบเข้ามาในหัวผมช่วงไม่กี่วินาทีนั้น
ผมมองไปรอบๆ เห็นทุกคนยืนตัวแข็งทื่อ
อย่างกับภาพถ่ายไม่มีผิด
คนเดียวที่ผมรู้จักที่นั่นคือพนักงานเฝ้าประตู และผมถามว่า
"มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่" เขาชี้และพูดว่า "หมอนั่นยิงเลนนอน"
คนต่อไปที่มาถึงจุดเกิดเหตุ คือเจ้าหน้าที่เฮิร์บ เฟราเอนเบอร์เกอร์
เราจอดรถฝั่งตะวันตก
(เฮิร์บ เฟราเอนเบอร์เกอร์ ตํารวจ เอ็นวายพีดี)
วิธีที่เราดําเนินการคือเรามีรถสองคัน
จอดอยู่สองฝั่งของทางเข้า โดยเปิดไฟหน้ารถไปที่ทางเข้า
อีกหน่วยนึงกําลังคุมตัวเขาติดกําแพง
เราสวมกุญแจมือเขา มันแปลกมาก
เขาไม่ขัดขืนเลย
ไม่มีการต่อต้านสักนิด
จริงๆ เขาขอโทษเราด้วย
เขาบอกว่า "ให้ตายสิ ขอโทษที่ผมทําให้พวกคุณ... ผมทําลายคืนนี้ของพวกคุณ"
และผมพูดว่า "ล้อเล่นกันแน่ๆ"
ผมบอก "นายทําลายชีวิตทั้งชีวิตของนายต่างหาก
คิดบ้าอะไรของนายวะเนี่ย"
มีคนตะโกนขึ้นมาว่า "มีคนถูกยิงอยู่ข้างหลังนี่
มีคนถูกยิงอยู่ข้างหลัง" เราเลยเข้าไป และ... แน่นอนว่าเอาปืนออกมา
และสิ่งแรกที่ผมเห็นคือผู้ชายนอนอยู่ที่พื้น
ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง เขาไม่ขยับตัวเลย
ผมเลยบอกว่า "เขาอาจจะยังมีชีพจรอยู่"
ผมเลยหันศีรษะเขาไปนิดนึง
ผมจะได้สอดมือเข้าไปจับชีพจรเขา
และชีพจรของเขาอ่อนมาก
คนที่อยู่ข้างหลังผมที่... ที่เข้ามาด้วยบอกว่า
"นั่นจอห์น เลนนอน" ผมถึงได้รู้ตัว
ผมบอก "บ้าเอ๊ย นี่จอห์น เลนนอน"
ตอนนั้นเริ่มมีฝูงชนมารวมตัวกัน
เราย้ายเขาออกไปข้างนอก พาเขาขึ้นรถและ...
"รีบพาเขาไปจากที่นี่กันเถอะ"
เราวิทยุล่วงหน้าไปบอกโรงพยาบาล
แต่เราไม่เคยพูดว่าเป็นเลนนอน เพราะพวกนักข่าว
คอยติดตามวิทยุของตํารวจอยู่ตลอด...
เราไม่อยากให้คนแห่กันไปที่นั่น
จอห์นถูกนําตัวไปยังโรงพยาบาลรูสเวลต์...
(โรงพยาบาลรูสเวลต์)
หนึ่งในแผนกอุบัติเหตุที่ดีที่สุดในแมนแฮตตัน
(แผนกไอซียู)
เรารู้ว่าเขาถูกยิง
เรารู้ว่าเขาเสียเลือดมาก
จอห์น เลนนอนคือสมาชิกเต่าทองคนโปรดของฉัน
(บาร์บารา แคมเมอเรอร์ พยาบาลห้องฉุกเฉิน)
และฉันคิดว่ามันช่างน่าสลดใจเหลือเกิน เพราะนั่นคือครั้งเดียวในชีวิต
ที่ฉันได้เจอเขา
(ห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลรูสเวลต์)
ผมวิ่งลงไปข้างล่าง ผมถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
พวกเขาบอก "มีผู้ป่วยถูกยิง"
เรารีบไปหาเขา
เราดูแลเขา ใส่สายให้สารน้ําทางหลอดเลือด...
(ดร.เดวิด ฮอลเลอแรน แพทย์ห้องฉุกเฉิน)
ปั๊มหัวใจเขาและ... ให้กลับมาเต้นเป็นจังหวะ
พวกเขาใส่สายยาง ใส่เครื่องช่วยหายใจ
และจู่ๆ ก็มีคนนึงพูดขึ้นมาว่า
"เฮ้ เขาดูเหมือนจอห์น เลนนอนเลย"
ผมบอก "ไม่ใช่หรอก จะเป็นไปได้ไง"
แล้วพวกเขาก็เริ่มค้นเสื้อผ้าเขา และเจอกระเป๋าสตางค์ของเขา
ในนั้นมีรูปเขา
กับฌอนและโยโกะ และรถโรลส์-รอยซ์สีขาวอยู่ข้างหลัง
และผมรู้สึกว่าให้ตายเถอะ นั่นจอห์น เลนนอนจริงๆ
ระหว่างที่ทีมแพทย์พยายามช่วยเลนนอนอยู่นั้น
ข่าวที่เขาถูกยิงก็เริ่มแพร่สะพัด
มีข่าวน่าตกใจเพิ่งรายงานเข้ามา
ชายที่ถูกระบุตัวเบื้องต้นว่าเป็นจอห์น เลนนอน
อดีตเต่าทอง ได้ถูกยิงทางฝั่งตะวันตกของเซ็นทรัลพาร์ก
นอกเดอะดาโกตา ซึ่งเป็นบ้านพักของจอห์น เลนนอน
ตํารวจรีบนําตัวเขาส่งโรงพยาบาลรูสเวลต์
หากมีข้อมูลเพิ่มเติมในคืนนี้ เราจะรายงานให้ทราบ
เราพยายามติดต่อทั้งตํารวจ
โรงพยาบาล และโยโกะ โอโนะ ภรรยาเขาในคืนนี้...
เพื่อขอความเห็น และทราบรายละเอียดเพิ่มเติม
ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
สถานีข่าวพยายามตามข่าวนี้ให้ทัน
แต่ระดับอาการบาดเจ็บที่แท้จริงของเลนนอน มันบ่งบอกชัดเจน
ต่อทีมแพทย์ทุกคนที่ช่วยเขาอยู่
(ภาวนา)
จริงๆ มี... มืออยู่ตรงหัวใจเขาตลอด
และเราพยายามปั๊มมันราวกับว่า...
หัวใจบีบตัวเองอยู่
เราปั๊มต่อไปเรื่อยๆ
และเราหวังว่าจะ...
เราจะเห็นสัญญาณชีพสักหน่อย
แต่น่าเสียดายเพราะมันไม่เพียงพอ
รู้สึกว่าจะใช้เวลาไปทั้งหมดราวๆ 45 นาที ก่อนที่มัน...
จะดูไร้ประโยชน์ และเราก็...
เราก็แจ้งการเสียชีวิต และหยุดกู้ชีพ
มันเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
เรายังอยากทําต่อไป แต่ตอนนี้...
เราต้องหยุด และมัน... มันไม่มีคําพูดอะไรจะพูดได้เลยจริงๆ
โชคร้ายเหลือเกิน ทุกอย่างมันช่างเงียบงัน
พอเขาประกาศว่าเสียชีวิต แล้วทุกอย่างก็จบลง...
(ดีอาร์ทรา ซาโตะ พยาบาลห้องฉุกเฉิน)
เราเดินออกมาจากห้องนั้น เพลงที่เปิดคลออยู่ในตอนนั้นคือ "Imagine"
นั่นคือวินาทีที่ทุกคนรู้สึกว่า "เวรแล้วสิ"
ถ้าผมทําแบบนี้หรือแบบนั้นละก็... ผมรู้สึกเหมือนผมล้มเหลว
ขอพระเจ้าอวยพร ขอพระเจ้าอวยพร
ขอพระเจ้าอวยพร
ผมทํางานอยู่ แล้วภรรยาผมก็ขึ้นมาหา
เธอหน้าซีดและบอกว่า "ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ"
เธอบอกว่าจอห์นถูกยิง
เรารีบเรียกแท็กซี่ทันที และคนขับแท็กซี่ก็เปิดวิทยุอยู่
และนั่นคือข่าวเดียวที่พวกเขาพูดถึง
อีกครั้งครับ จอห์น เลนนอน อดีตเต่าทองถูกยิงสองนัด
บริเวณหลัง ตอนนี้เขาอยู่ในโรงพยาบาลที่นิวยอร์กซิตี
ยังไม่มีรายงานถึงอาการของเขา
โปรดิวเซอร์เพลงแจ็ค ดักลาส กับภรรยาของเขา
มาถึงโรงพยาบาลและถูกปฏิเสธไม่ให้เข้า
ผมชื่อแจ็ค ดักลาส ผมเพิ่งอยู่กับเขาเอง
กลับไปเถอะคุณ เรารู้เรื่องพวกนี้ดี แต่คุณต้องกลับไป
ไม่ได้นะ โยโกะอยู่ที่นี่ไหม เฟร็ดอยู่ด้วยไหม
อยู่ครับ โยโกะอยู่ที่นี่
ใครก็ได้ไปบอกพวกเขาทีว่าแจ็คมาหา
ไปบอกโยโกะให้ทีได้ไหมคะว่าแจ็คมาหา
ผมคิดว่าเขาถูกยิงแต่ยังไม่ตาย
นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมหวังไว้
- ช่วยบอกทีว่าผมอยู่นี่ - เขาสนิทกับพวกเขาที่สุด
เขาเพิ่งแยกกับผมเมื่อห้านาทีที่แล้ว ก่อนเขาจะกลับบ้านไป
นี่คือเพื่อนสนิทเขา เป็นเพื่อนสนิทของเธอด้วย
ตอนนี้เธอต้องการเพื่อน
ช่วยบอกเธอทีได้ไหมว่าแจ็คอยู่ที่นี่
ตอนนี้ทีมแพทย์มีหน้าที่
ส่งข่าวเรื่องการเสียชีวิตของจอห์นให้โยโกะรู้
เธอทรุดลงคุกเข่า และฉันก็คุกเข่าอยู่ข้างๆ เธอ
เธอโอบแขนรอบตัวฉัน ส่วนฉันก็คอยย้ํากับเธอว่าเขาไม่เจ็บปวดแล้ว
เขาไม่หวาดกลัว
แล้วโยโกะก็พูดว่า "ฉันต้องกลับบ้าน
ฉันต้องไปหาลูก"
เธอไม่อยากให้เขารู้ข่าว จากวิทยุ ทีวี หรือสื่อใดๆ
แน่นอนว่าข้างหน้ามีคนแห่มามากมาย
พวกนักข่าวน่ะ
ผมเลยบอกว่า "บอกคนขับให้อ้อมไปทางถนนสาย 59
แล้วเราจะเดินไปส่งคุณตรงประตูข้าง"
นั่นคือสิ่งที่เราทํา
(ตํารวจ)
ส่งเธอขึ้นรถ แล้วเธอก็กลับไปยังเดอะดาโกตา
เราอยู่ที่นั่น จนพวกเขาประกาศว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
แต่ว่า...
มันแม่งโคตรเลวร้ายเลย
ดาวน์ที่สาม
ข่าวการเสียชีวิตของเลนนอนไม่มีทางปิดมิด...
(ดาวน์ที่สาม อีกห้าหลา)
และผู้บรรยายกีฬา ทางช่องมันเดย์ไนต์ฟุตบอลนี่เอง
ที่ต้องคิดอย่างรอบคอบอยู่หลังไมค์
ว่าพวกเขาควรบอกคนทั้งประเทศไหม
ผมจะแจ้งข่าวด่วน
ระหว่างแข่งเกมนี้ได้ไหมเนี่ย
- คุณว่าไง - แน่นอน ผมว่าได้
- ได้เหรอ - ได้สิ
คุณ... เราต้องแจ้ง เรารู้ข่าวแล้ว เราต้องแจ้ง
- ก็ได้ - ผมไม่... แป๊บนะ
- นี่คือช่วงเวลาน่าสลดใจ... - ครับ
และข่าวนี้จะสั่นสะเทือนไปทั้งโลก
ครับ ผมจะแจ้งละนะ
เอบีซี นิวส์เพิ่งยืนยันกับเรา
เรื่องโศกนาฏกรรมที่เหลือจะพรรณนา ในนิวยอร์กซิตี
จอห์น เลนนอนถูกยิงนอกอะพาร์ตเมนต์ของเขา
เขาถูกนําตัวส่งโรงพยาบาลรูสเวลต์ แต่เสียชีวิตขณะไปถึง
มันยากที่จะกลับไปแข่งต่อ หลังจากได้ยินข่าวด่วนข่าวนี้
ใช่เลยครับ เหลืออีกสามวินาที
มันเดย์ไนต์ฟุตบอลรู้ข่าวได้ยังไงน่ะเหรอ
ตอนเรานําตัวเลนนอนเข้าไป มีผู้ชายคนนึงที่นอนอยู่บนเปลหามที่นั่น
ผมคิดว่าเขาเป็นโปรดิวเซอร์ ของสํานักข่าวแห่งนึง
เขาขี่มอเตอร์ไซค์และถูกรถแท็กซี่ชน
แน่นอนว่าเขาต้องได้คุยกับตํารวจที่นั่นสักคน
พอตํารวจบอกเขา รู้ตัวอีกที เอบีซี นิวส์ก็รู้ข่าวแล้ว
จากนั้นก็แหงละ... ทุกคนได้รู้กันหมด
หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง เช็ก เช็ก เช็ก
- คุณต้องอ่านพาดหัวข่าว - เช็ก หนึ่ง สอง เทสต์ๆ
(พาดหัวข่าว)
เราเพิ่งได้รับรายงาน จากยูไนเต็ด เพรส อินเตอร์เนชันแนล
อดีตเต่าทอง จอห์น เลนนอนเสียชีวิตแล้ว
เขาถูกฆาตกรรมคืนนี้ ที่อะพาร์ตเมนต์ของเขาในแมนแฮตตัน
ตามรายงาน เขาถูกยิงถึงสามนัด
บาดเจ็บสาหัส ก่อนถูกนําส่งโรงพยาบาลรูสเวลต์
แต่เขาเสียชีวิตที่นั่น
(แนวกั้นของตํารวจ ห้ามเข้า)
ภายในเวลาไม่กี่นาที คนนับร้อยนับพัน
ได้มารวมตัวกันหน้าอาคารเดอะดาโกตา
ทุกคนถอยไปครับ ออกไปนอกถนน
ออกไปนอกถนน
เขายังไม่ตาย
พวกเขาแค่พูดกันไปเอง
รู้ไหมว่าแพทย์ประกาศแล้ว
รู้ แต่ฉันไม่สน
พวกเขาแค่พูดแบบนั้นเพื่อให้คนกลับไป
เขายังไม่ตาย จอห์น เลนนอนจะตายไม่ได้
เอาละ ถอยไป ออกไปจากถนน...
สิ่งที่ทําให้ผมประสาทเสียสุดๆ
เป็นเวลาหลายปี คือข้อเท็จจริงที่ว่า ปกติผมจะกลับบ้านกับเขา
ผมคิดวนในหัวนับครั้งไม่ถ้วน ว่าถ้าผมอยู่บนรถลีมูซีนกับเขา
พอเขาลงรถ ผมก็เห็นไอ้บ้านั่น
ผมลงไปจัดการมัน และทุกอย่างมันจะต่างไปจากนี้ไหม
ผมคิดแบบนั้นซ้ําแล้วซ้ําเล่าจนเริ่มจะเป็นบ้า
กลับมาที่เดอะดาโกตา แฟนๆ ต่างมาไว้อาลัยตามท้องถนน
ไม่มีใครเคยพบเจอความเศร้า
และน่าตกใจกับการเสียชีวิต ของนักร้องและนักแต่งเพลงแบบนั้นมาก่อน
จอห์น เลนนอนและเดอะบีเทิลส์ คือส่วนที่พิเศษมากๆ
ในชีวิตของทุกคนในยุคนี้
ฉันไม่รู้จะไปไหนได้อีก ฉัน... ฉันไม่... ฉันต้องมาอยู่ตรงนี้
ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง
ผมต้องมาที่นี่ ผมถึงจะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ
ว่ามีคนยิงจอห์น เลนนอนจริงๆ
เขาคืออัจฉริยะคนนึง
จอห์น ทั้งชีวิตเขานั้น เขาได้มอบความรัก
มากกว่าชายหญิงคนไหนในโลกนี้
เรามาเพื่อพิสูจน์ว่าความรักไม่ได้ตายไป แม้จอห์นจะไม่อยู่แล้ว
ถึงเขาจะจากไป แต่จิตวิญญาณของเขายังคงอยู่
และจิตวิญญาณของเขาอยู่ในตัวเรา และทุกคนที่เคยอยู่ที่นี่
การแสดงความอาลัย ของสาธารณชนแบบเดียวกันนี้
เกิดขึ้นทั่วโลก
มีปฏิกิริยาจากคนทั้งสองฝั่งของแอตแลนติก
ต่อเหตุฆาตกรรมอดีตเต่าทอง จอห์น เลนนอน ช่วงเช้าวันนี้
เขาถูกยิงเสียชีวิตนอกบ้านของเขาในนิวยอร์ก
ลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ คือสถานที่พิเศษสําหรับวันนี้
ภายใต้ดวงอาทิตย์ในฤดูหนาว ที่จัตุรัสประจําเมืองลิเวอร์พูล
คนหลายพันได้มารวมตัวกัน
แพทย์ได้ดูแลคน 110 คน ซึ่งส่วนใหญ่มีอาการเหนื่อยล้า
พวกเขาเหล่านี้คือชนชั้นแรงงาน
กลุ่มคนแบบที่จอห์น เลนนอนเติบโตมาด้วย
คนแบบที่เขาเคยเป็น
สื่อมีความมุ่งมั่นไม่ลดละ
ที่จะหาข่าวจากอดีตเพื่อนร่วมวงของเลนนอน
ผมตกใจมาก มันเป็นข่าวที่เลวร้ายจริงๆ
เมื่อไรที่... คุณรู้ข่าวนี้ได้ยังไงครับ
ผมได้รับสายโทรศัพท์เมื่อเช้านี้
- จากใครครับ - จากเพื่อนผม
คุณวางแผนจะไปร่วมงานศพของเขาไหม
ผมยังไม่รู้
แย่มากเลยเนอะ
โอเค ขอบคุณครับ บ๊ายบาย ราตรีสวัสดิ์ครับทุกคน
ขอบคุณครับ ไปได้ บ๊ายบาย
หลังจากความตกใจในตอนแรก ของการฆาตกรรมเลนนอน
จากนั้นไม่นานคนก็หันไปสนใจผู้ต้องสงสัย ซึ่งตอนนี้ถูกตํารวจคุมตัวไว้
การโจรกรรมไม่ใช่แรงจูงใจ
คุณช่วยอธิบายถึงสถานการณ์นี้เพิ่มเติมได้ไหม
ผมลงรายละเอียดมากกว่านี้ไม่ได้
แต่ดูเหมือนว่าการโจรกรรมจะไม่ใช่แรงจูงใจ
มีปัญหาอะไรในการจับกุมคนคนนี้ไหมครับ
เท่าที่รู้ไม่มีนะ
เจ้าหน้าที่สืบสวนรอน ฮอฟฟ์แมน ได้รับมอบหมายให้สืบคดีนี้
คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
เขากําลังออกจากอะพาร์ตเมนต์... เขากําลังลงจาก...
ลีมูซีนที่จอดอยู่หน้า... ที่เพิ่งมาถึงบ้าน
และเขาถูกยิงจากข้างหลัง ตรงโถงทางเข้าอะพาร์ตเมนต์
- พูดดังๆ หน่อยครับ - ไม่... ไม่รู้สาเหตุเหรอครับ
- ไม่มีการทะเลาะวิวาทใช่ไหม - ตอนนี้ไม่รู้
เราไม่เคยใช้คําว่า "หัวหน้าเจ้าหน้าที่สืบสวน"
เราได้ยินคํานี้ทางทีวีบ่อยๆ
เราแค่เรียกผมว่า เป็นคนที่ได้รับมอบหมายให้ทําคดีนี้
(รอน ฮอฟฟ์แมน เจ้าหน้าที่สืบสวน เอ็นวายพีดี)
และถ้ามันล้มเหลว มันคือความผิดผม
มีการพูดถึงผู้ต้องสงสัยคนที่สอง
- มัน... มันคือเรื่องจริงไหมครับ - ผมไม่รู้ ผม...
คุณบอกว่าเป็นชายหนุ่ม หนุ่มแค่ไหน
คุณรบเร้าผมไปแล้ว ผมไม่รู้จริงๆ
- ผมขอโทษ เราแค่... - ผมไม่รู้ หนุ่มอายุประมาณ 20
ผมเห็นเขาแค่ไม่กี่วินาที
ผมรู้ทันทีว่านี่จะเป็นคดียักษ์แน่ๆ
และเราไม่สามารถทําอะไรผิดพลาดได้
ผู้กระทําผิดถูกจับกุม
และถูกคุมตัวไปดําเนินการตามขั้นตอน
มันโกลาหลเอามากๆ
แล้วโทรศัพท์ก็เริ่มดัง
แบบว่า... ผมได้รับสายจากทั่วโลก
แรงกดดันที่ผมเจอมันหนักหนากว่าปกติมาก
- หนักหนากว่ามาก - หัวหน้าครับ หัวหน้า
หัวหน้า หัวหน้าๆ
เจ้าหน้าที่สืบสวนสอบปากคําเขาอยู่ชั้นบน
พยายามหาคําตอบว่าเขาคิดอะไร
เขาไม่ได้อยู่ในห้องขัง
แต่เขาอยู่ในออฟฟิศ ออฟฟิศของเจ้าหน้าที่สืบสวน
เขานั่งลง แล้วมีคนสามสี่คนไปคุยกับเขา
พวกเขาเห็นว่า เขาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบใช้ความรุนแรง
ถ้าคุณเห็นเขาคนนี้ คุณคงพูดว่า "หมอนี่เนี่ยนะยิงคนอื่น
ไม่มีทาง" เขาดูเหมือนนักศึกษามหาลัยเนิร์ดๆ คนนึง
และพวกเขาพยายามเค้นข้อมูลจากเขา ให้ได้มากที่สุด
ออกแนวหลอกล่อเขานิดๆ
พยายามผูกมิตรกับเขาหน่อย เขาจะได้เปิดใจและเปิดปากมากขึ้น
นั่นคือความตั้งใจที่วางไว้
เวลามีคนถูกจับกุม
เราจะติดต่อหน่วยรวบรวมรูปพรรณอาชญากร โดยอัตโนมัติ
พยายามหาข้อมูลของเขา
ที่เรียกกันว่าประวัติอาชญากร
เราไม่รู้ข้อมูลพื้นเพของผู้ชายคนนี้เลย
ไม่มีอะไรใช้เป็นหลักฐานได้ ไม่มีเลย
เขาไม่มีตัวตนอยู่ในนั้น
เขาไม่มีประวัติอาชญากร ไม่มีประวัติอะไรเลย
พอข่าวแพร่ออกไป พยานก็เริ่มออกมาให้ข้อมูล
คนขับแท็กซี่ มาร์ค สไนเดอร์มาที่สถานี
ผมรู้ว่าผมรับหมอนี่ขึ้นแท็กซี่วันที่ออกข่าว
เอาแต่ถามเรื่องจอห์น เลนนอน
(มาร์ค สไนเดอร์ คนขับแท็กซี่)
ผมเดาว่าเขาอาจเป็นคนที่ลงมือ
ผมเข้าไปที่สถานีตํารวจที่คุมตัวเขาไว้
ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเขาฟัง
วันนั้นผมทํางานกะดึก
ผมขับแท็กซี่เข้าไปในเมือง ทางเหนือของเอทอเวนิว
ผมเห็นคนโบกรถ
เหมือนเขาถือกระเป๋าดัฟเฟิลอยู่ และท่าทางเขาเหมือนเป็นคนในกองทัพ
สิ่งแรกที่เขาพูดกับผมคือ "ผมเป็นโปรดิวเซอร์ของวงเดอะโรลลิงสโตนส์
ขอบอกว่าผมเพิ่งกลับมาจากอัดเพลง กับเดอะบีเทิลส์
พวกเขากลับมารวมวงกันแล้ว" แล้วจะให้ผมตอบยังไงดี
"ครับ แน่นอน ดีเลย"
ผมถามเขา "คุณจําเพลงใหม่ๆ ได้บ้างไหม"
เขาโกรธขึ้นมาซะงั้น "ผมไม่บอก
ลืมมันซะ"
เขาพลิกหน้ากระดาษไปมาอย่างแรง มันคือสมุดเล่มนึง
ผมดูกระจกมองหลัง มันไม่มีอะไรเลยนอกจากกระดาษเปล่า
เขาบอกว่า "ให้ผมลงตรงนี้" ผมเลยเลี้ยวแล้วจอดส่งเขา
เขาเดินข้ามมายังฝั่งที่นั่งคนขับ
ผมเลื่อนกระจกลง
เขาจ่ายเงินค่ารถให้ผม
แล้วเขาบอกว่า "ผมชื่อมาร์ค เดวิด แชปแมน
คุณจะจําชื่อผมได้แน่"
ทีมสืบสวนรู้ดี
ว่าพวกเขากําลังรับมือกับคดีที่ไม่เหมือนใคร
และสําหรับเจ้าหน้าที่สืบสวนแล้ว สิ่งต่างๆ มันไม่สมเหตุสมผลเลย
หนึ่งในสิ่งผิดปกติคือตอนที่เขาถูกคุมตัวนั้น
เขากําลังอ่านหนังสือ เรื่อง "จะเป็นผู้คอยรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น"
เขายืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ และเขาอยากถูกจับกุม
เขาจะหนีไปตามท้องถนนในแมนแฮตตันยังได้
ป่านนี้ผมคงตามหาตัวเขาอยู่
เขาทําคนเดียวไหม
มีใครร่วมมือกับเขาอยู่เบื้องหลังไหม
เวลามีใครฆ่าคนอื่น มันต้องมีเหตุผลเสมอ
เหตุผลของเขาคืออะไร
(ตอนต่อไป)
เห็นได้ชัดว่าแฟ้มเอฟบีไอพวกนี้ เผยว่าเลนนอนถือเป็นภัยคุกคามด้านการเมือง
ผมเปิดประตูแล้วจะเจอคนมายืนอยู่
ที่อีกฝั่งของถนน
พอผมขึ้นรถ พวกเขาจะตามผมไป
จู่ๆ ผมก็รู้ตัวว่านี่เรื่องร้ายแรง
พวกเขามาเพื่อเล่นงานผม
เรามาเพื่อพาหนุ่มๆ กลับบ้าน จงอย่าลืมเครื่องกลพวกนั้น
มีการดําเนินการระดับสูงสุด เพื่อแก้ปัญหาของเลนนอน
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี