Kendinize sormalısınız,
John Lennon'ın ölümü neden bu kadar çok insanı derinden etkiledi?
Yoko Ono'nun istediği gibi, John Lennon'ın ruhu için 10 dakika boyunca
sessiz şekilde
- dua edeceğiz. - Hanımlar ve beyler,
lütfen radyolarınızı kapatın.
BARIŞA BİR ŞANS VERMENİZİ İSTEDİ
POLİS HATTI
Lütfen tüm ürünlerin satışını durdurun.
Sessizce meditasyon yapın.
Şimdi başlıyoruz.
Hepimiz dua edelim. Teşekkürler.
BARIŞA BİR ŞANS VERİN
POLİS HATTI GEÇMEYİN
Sokağı boşaltın.
8 Aralık 1980 tarihinde
John Lennon, New York City'deki evinin önünde öldürüldü.
Tamam, herkes sokağın karşısına geçsin. Hadi.
Bu boyutta bir suç olmasına rağmen inanılmaz şekilde
vaka mahkemeye taşınmadı.
Jüri seçimi bugün başlayacaktı
ama mahkeme salonunda...
CEZA İNFAZ KURUMU
...jürili yargılama yapılmayacağı açıktı.
Olayın detayları kamuya hiçbir zaman açıklanmadı.
Tüm dünya John Lennon'ın kim olduğunu biliyor.
Ve şimdi kavramaya çalıştığımız...
Katil zanlısını anlamaya çalışıyoruz.
Ve belirsizlik yüzünden komplo teorileri doğdu.
FBI dosyalarına göre Lennon, siyasi bir tehdit olarak görülüyor.
ABD ADALET BAKANLIĞI
GİZLİ JOHN WINSTON LENNON
Lennon sorunu hakkında bir şey yapmak için çok ciddi adımlar atılmıştı.
Şimdi, 40 yıl sonra,
tanıklar ilk defa konuşuyor.
Zaman geçti. Kayıtlara geçsin.
Bilmiyorum. Bir kere konuşacağım.
Sonuç olarak bu, bir katilin zihnine yapılan bir yolculuk.
Ve söz konusu olay ise müzikal bir dehanın
ve dünyanın gördüğü en açık sözlü barış sözcülerinden birinin suikastı.
Kimse barışa gerçek bir şans vermedi.
Gandi denedi, Martin Luther King denedi ama vuruldular.
ÇAVDAR TARLASINDA ÇOCUKLAR
BÖLÜM 1
SON GÜN
ANLATICI: KIEFER SUTHERLAND
1970'lerin sonunda John Lennon, göz önünden çekilmişti.
New York'taki Central Park'ın yanında bulunan
Dakota binasının yedinci katında yaşıyordu.
Kendini, karısı Yoko Ono ve oğlu Sean ile o eve kapatmıştı.
RKO Radio yapımcısı Laurie Kaye,
uzun süredir hayalini kurduğu
John Lennon röportajı için 8 Aralık 1980'de New York'a uçuyor.
Benim için büyük bir onurdu...
RKO RADIO YAPIMCISI
...çünkü John idolümdü, ikonumdu.
Uzun süredir Beatles hayranıydım, o yüzden çok heyecanlıydım.
John, beş senedir piyasada yoktu
ve kimseye röportaj vermemişti.
Tamamen ortadan kaybolmuştu.
Asistanlar bizi içeri aldı.
Pardon, geciktim.
Beni içeri almasını bekliyorum ama o...
Gelip oturdu.
Yoko, ayrı bir sandalyedeydi.
Hayır... Çünkü bekliyorlardı.
Bu, son röportajıydı.
O ne? Mikrofon.
- Rahatlayayım. - İşte böyle.
14.30
Merhaba. Deneme.
- Başladık mı? - Evet.
Başladık canım.
Tamam, hazır olduğunda, evet.
Beş senelik sessizlikten sonra kendinizi insanlara
açmak konusunda nasıl hissediyorsunuz?
Diyorum ki, "Şimdi buradayım. Nasılsınız?
İlişkiniz nasıl gidiyor?
Zorlukları aştınız mı?
70'ler kötüydü, anladınız mı? Şimdi buradayız.
80'leri güzelleştirmeye çalışalım."
Siyasi duruşu hakkında onunla konuşmak muhteşemdi.
SAVAŞ BİTTİ!
Güç, insanlarda.
İstedikleri toplumu yaratma güçleri var.
Ve bence değişim zamanı geldi.
Şu parçalara ayrıldığımızı düşünüyoruz:
Ülkeler, cinsiyetler, ırklar.
Bu bir şaka.
Ülkelerin, dinlerin olmadığını hayal edin.
Sadece hayal edin.
Çok mu kötü olurdu?
Müziğe dönüşü konusunda çok heyecanlıydı.
Onun için ne ifade ettiğini gözlerinde görebiliyordunuz.
Tüm sanatçıların veya şairlerin rolü, hepimizin hislerini ifade etmektir.
İşimiz budur.
Vaiz veya lider olarak değil, hepimizin bir yansıması olarak.
Ve ben ölüp gömülene dek işim bitmeyecek.
Ve umarım buna çok uzun bir süre vardır.
John, Dakota binasında röportaj verirken
hayranları aşağıdaki sokakta toplanmıştı.
Onları takip eden kişiyse kapı görevlisi Jay Hastings'ti.
Neden hiç konuşmadınız?
Şimdiye dek.
Başıma bela açmak istemedim.
KAPI GÖREVLİSİ
Ama şimdi?
Zaman geçti. Kayıtlara geçsin.
Bilmiyorum. Bir kere konuşacağım.
ADI - JAY HASTINGS İMZA - OFİS MEMURU
Kapı görevlisi olmak,
genel olarak güvenlik işidir
ama silah yoktur, topuz yoktur, o tarz bir şey yoktur.
Sorun çıkarsa sadece panik düğmesine basabilirsiniz.
Her zaman
sokaklarda insanlar vardı, kapıdan bağırırlardı.
Avluda yankılanırdı.
"Selam John" veya her neyse.
Burada değil. Evde kimse yok. Çıkın.
O akşam Dakota'da çalışan diğer kişi ise temizlikçi Joe Many.
Etrafta bir sürü insan vardı.
Binanın önünde hayranlar toplanırdı.
Bu insanlar, yeterince beklerlerse...
TEMİZLİK GÖREVLİSİ
...yürüyüşe, kahvaltıya veya yemeğe ne zaman
çıktıklarını veya stüdyoya ne zaman gittiklerini
öğrenebileceklerini biliyorlardı.
O öğleden sonra Dakota'nın dışında
bekleyen biri, Joe'nun dikkatini çekiyor.
Kısa ve tıknaz bir adamdı.
Diğerleriyle beraber kapının önünde durmuyordu.
Diğerleri kapının önündeydi, o ise arkalarındaydı.
Dinliyordu.
Ona, "Burada ne yapıyorsun?" dedim.
O da John'ın imzasını almak istediğini söyledi.
Ve neden bilmiyorum ama müzikten hoşlanmadığını
ama koleksiyoncu olduğunu söylediğini hatırlıyorum
ve topladığı şeyler... Kelebek topladığını
veya o tarz garip bir şey topladığını söyledi.
Bu, ne zaman çıkacak?
- Dinlemeyi seviyorum. - Kopyasını göndeririz.
Evet... Asla... Dinlemeyi seviyorum.
Yoko'ya telefon geldi ve John'a "Tanrım, gitmemiz lazım" dedi.
Ne imzaladı?
- Görmedim. - Sana gönderilmiş.
Kalemle üstünden geçerim.
Ve ikisi arasında
edineceğiniz izlenim...
Yoko, şimdi yapıyorum.
LAURIE'YE SEVGİLER, YOKO ONO
Bu muhteşem çift.
Gerçek bir bağ kurduğumuzu hissettim.
Memnuniyetle. İşte...
Ben de insanların hayranıyım.
Akşamlarını stüdyoda geçireceklerdi.
16.30
Binadan beraber çıktık.
Dakota'nın önünde kesinlikle daha çok insan vardı...
Beatles, John Lennon hayranları... Geldiğimizden daha çoktu.
Hepimiz dışarı çıktık
ve rahatsız edici bir adam yanıma geldi
ve dedi ki "Onunla konuştun mu?
İmzasını aldın mı?
Onunla konuştun mu? İmzasını aldın mı?
Konuştun mu? İmzasını aldın mı?"
Adamın gideceğini düşündük. Gitmedi.
John ve Yoko, limuzine bindi. Arabayla uzaklaştılar.
Bu adam yine yanıma geldi.
"Yani? Ne dedi?"
Arkamı dönüp yürüdüm.
John ve Yoko, yapımcı Jack Douglas ile
yeni şarkılarını bitirmek için kayıt stüdyosuna gidiyor.
Şarkı üzerinde çalışıyorduk.
Harika zaman geçiriyorduk.
MÜZİK YAPIMCISI
Tamamen dönmüştü.
Öz güven seviyesi çok yüksekti.
Yakınlaştır Bob.
- Evet. - Nerede?
Öndeki odak, arkadaki yakınlaştırma
veya buradaki iki düğme.
Filmler hakkında.
Harika bir film, film yapmak istemene neden olan bir filmdir.
Keşke onu ben yapsaydım.
Siktir, şimdi yapardım.
Harika bir şarkı duyarsam ben yapmak isterim.
Onun gibi bir şarkı yapacağım.
- Otuz bir ve 32, değil mi? - Evet.
Onları alıp kapıdan koy ve anahtar gönder...
Kayda başladığımızda yaratıcılığı gerçekten...
Hissedebilirdiniz.
Tamam.
Her şey iyi gidiyordu.
Çok mutluydu.
John'ın mutlu ev hayatı,
özellikle küçük çocuğu Sean'a babalık yapması,
ona yeniden müzik yapma ilhamını verdi.
Şuradaki TV ekranında, şuradaki ekranda Sean'ın fotoğrafı vardı.
Böylece hoparlörlere baktığında onu görürdün.
Fotoğrafı sürekli oradaydı,
sürekli bana bakıyormuş gibiydi.
Her şey, Sean hakkındaydı.
"Duramıyorum" diyor.
"Kendimi kaptırdım ve durmak istemiyorum" diyordu.
Beş yıldır stüdyoya girmediğim için
sürekli yanında olmama alışık.
Bir gün ayağa kalkıp dedi ki "Büyüdüğümde ne olacağım biliyor musun?"
Ben de "Ne olacaksın?" dedim.
Gözümün içine bakıp dedi ki "Sadece bir baba."
Nedeni, benimle aynı gün doğması mı bilmiyorum.
Neredeyse ikiz gibiyiz.
Kendimi kötü hissediyorsam o da öyle hissetmeye başlıyor.
O yüzden sağlıklı ve mutlu kalmak için artık bir nedenim var.
Sean ile beraberken birdenbire aklıma şarkılar geldi.
Eski hâlimle yarışmaya çalışmıyorum.
Paul ve ben, o zamanlar çok fazla şarkı yapardık
ama sonra keyifli olmamaya başladı.
Ve dönüp keyfini çıkarmaya çalışıyorum.
"John ve Yoko bir araya gelince Beatles dağıldı"
diye düşünüyorlar.
Biz, Beatles'dan da uzun süredir beraberiz.
O gece miks yapmayı bitirdik ve işin zor kısmı bitmişti.
Bitirmek üzereydik.
Onu son defa
10. kattan asansöre binerken gördüm.
Asansörün kapıları kapanırken
yüzünde kocaman bir gülümsemeyle tam karşımda duruyordu.
İşlerin gidişatı konusunda çok mutluydu.
Muhteşem bir gündü.
Ve bana dedi ki
"Sabah dokuzda görüşürüz." Çok mutluydu.
22.40
Bu adam, binanın girişinin önündeydi.
Ona, "Neden hâlâ buradasın?" dedim.
"Yoko'nun imzasını almak istiyorum" dedi.
Ben de aşağı indim.
Bir limuzin, John ve Yoko'yu Dakota'daki evlerine götürüyor.
New York taksi şoförü Richard Peterson, aynı durağa bir yolcu götürüyor.
Arabaya iki adamı aldım.
Arka koltukta konuşup durdular.
Dinlemediğimizi söylüyorlar ama dinliyoruz.
TAKSİ ŞOFÖRÜ
Taksiciler, arkada olan her şeyi duyar.
Dakota'da bir partiye gidiyorlardı.
22.48
Oraya vardık.
Bir limuzinin arkasına çektim.
Yoko çıktı
ve John'dan önce Dakota'ya doğru yürümeye başladı.
Mesaimin sonuna geliyordum.
Ve bir gümbürtü duydum. Arabanın kapısı çarpmıştı. Bum.
Sırada John Lennon olmalı ve onu gerçek hayatta hiç görmemiştim.
"John Lennon" diye düşündüm. John Lennon'ı gördüğümü söyleyebilirim.
Ve geldiğini duyabilirdiniz çünkü çok hızlı yürürdü.
Şunu duyabilirdiniz...
Onu o zaman gördüm.
Onu gördüm.
Lennon içeri giriyordu ve bir çocuk dedi ki
"John Lennon" ve o... Öylece duruyordu.
İri, kilolu bir çocuk.
Ona bakıyordum, taksimin...
Taksimin ön camından bakıyordum.
Onu vurduğunu gördüm.
Beş kurşun.
O adam, John Lennon'ı vurdu.
Yanımdan geçti. "Vuruldum" dedi.
Ağzından kan akmaya başlamıştı
ve yere yığıldı.
Sırt üstü çevirdim ve gözlüğünü çıkardım
ve masaya koydum.
Yoko çığlık atıyordu, "Ambulans çağırın" diyordu.
Ön ofise koştum.
Jay orada duruyordu, üstü başı kan olmuştu ve bana bir şey demedi.
Masanın yanından geçtim
ve John orada kaskatı şekilde yatıyordu.
Sabitti, hareketsizdi.
Ve kafası, Yoko'nun kucağındaydı.
Onu vurdu.
Film çektiklerini düşündüm.
Düşündüğüm buydu.
Bir film çektiklerini düşündüm
ama ışıkları veya kamerayı göremedim.
Ve film olmadığını fark ettim.
Ama adam hâlâ elinde silahla orada duruyordu.
Çok sakindi.
Sıra dışı şekilde saldırgan, olay yerinde kalıyor
ve olay yerine varan ilk kişi ise Peter Cullen.
Silah ateşlendiğine dair telefon aldık.
Dakota'nın karşısına park ettiğimizde biri koşarak yanıma geldi.
Binadan uzaklaşıyordu.
NEW YORK POLİS MEMURU
Ve "Memur Bey, dikkat edin. Bir adam ateş ediyor" dedi.
Ben de "Tanrım, hadi bakalım" dedim.
Birkaç saniye boyunca tüm hayatın gözünün önünden geçiyor.
Etrafa bakındım. Kimse hareket etmiyordu.
Bir fotoğraf gibiydi.
Orada tanıdığım tek kişi kapıcıydı ve dedim ki
"Burada neler oluyor?" Parmağıyla gösterdi, "Lennon'ı vurdu" dedi.
Olay yerine gelen ikinci kişi, Memur Herb Frauenberger.
Batı tarafına park ettik.
NEW YORK POLİS MEMURU
Kemerin iki tarafında da
iki araba vardı ve farlarımız, kemeri aydınlatıyordu.
Diğer birim, bir adamı duvara yaslamıştı.
Kelepçe taktık ve garipti.
Hiç karşı çıkmadı.
Hiç direnmedi.
Hatta özür diledi.
"Tanrım, zorluk çıkardığım için üzgünüm. Gecenizi mahvettim" dedi.
"Dalga geçiyor olmalısın" dedim.
"Tüm hayatını mahvettin. Ne düşünüyordun?" dedim.
Biri bağırdı, "İçeride vurulan bir adam var.
Vurulan bir adam var." İçeri girdik ve tabii ki silahlarımız elimizdeydi.
İlk gördüğüm şey, yerde yatan bir adam oldu.
Hayatta mı yoksa öldü mü bilmiyordum. Hareketsizdi.
"Belki nabzı atıyordur" dedim.
Elimi koyup
nabzını hissedebilmek için kafasını biraz çevirdim
ve nabzı çok zayıftı.
Olay yerine gelen başka bir memur dedi ki
"Bu, John Lennon." Ve o anda anladım.
"Tanrım, bu, John Lennon" dedim.
O zamana dek kalabalık toplanmaya başlamıştı
ve onu dışarı taşıdık, arabamıza koyduk ve sadece...
"Onu buradan çıkaralım."
Hastaneye haber verdik
ama Lennon olduğunu söylemedik çünkü muhabirler,
polis telsizlerini takip ediyor...
Orada karmaşa olmasını istemedik.
John, Roosevelt Hastanesi'ne götürülüyor.
ROOSEVELT HASTANESİ
Manhattan'ın en iyi travma ünitelerinden biri orada.
YOĞUN BAKIM ÜNİTESİ
Vurulduğunu biliyorduk.
Kanamasının kötü olduğunu biliyorduk.
John Lennon, en sevdiğim Beatles üyesiydi.
YOĞUN BAKIM HEMŞİRESİ
Ve onunla tek görüşmemin bu olmasının, çok trajik olduğunu düşündüm.
ACİL ROOSEVELT HASTANESİ
Hızla oraya gidip "Ne oluyor?" dedim.
"Silahla vurulmuş" dediler.
Üstüne üşüştük.
İlgilenmeye başladık, serum bağladık...
ACİL DOKTORU
...kalp masajıyla bir ritim sağladık.
Oksijen sağlaması için tüp takıldı.
Ve birdenbire biri dedi ki
"John Lennon'a benziyor."
"Hayır, olamaz" dedim.
Kıyafetlerini aradılar ve cüzdanı oradaydı.
İçinde o, Sean ve Yoko'nun olduğu
bir fotoğraf vardı, arkada beyaz bir Rolls vardı.
Ve, tanrım, o John Lennon.
Doktorlar, Lennon ile ilgilenirken
vurulduğuna dair haberler duyulmaya başlanıyor.
Elimize sarsıcı bir haber geçti.
Eski Beatles üyesi John Lennon olduğu düşünülen bir adam,
Batı Central Park'ta, John Lennon'ın yaşadığı yer olan
Dakota'da vuruldu.
Polis, onu Roosevelt Hastanesi'ne götürdü.
Bu gece başka bir haber alırsak duyacaksanız.
Polise, hastaneye,
karısı Yoko Ono'ya ulaşıp yorumlarını duymaya
ve neler olduğuna dair ayrıntıları öğrenmeye çalışıyoruz.
Haber merkezleri takip etmeye çalışıyordu
ama Lennon'ın yaralarının gerçek boyutu, onunla ilgilenen sağlık görevlileri
için çok açıktı.
DUA
Gerçekten... Ellerin kalpte
ve sıkıyorsun, kalbin kendi kendine
çalışması gibi.
Durmadan masaj yapıyorsun.
Ve umduğumuz şey...
Hayata dair bir işaret umuyorduk.
Ve ne yazık ki yeterli değildi.
Yaklaşık 45 dakika boyunca devam ettik, o noktadan sonra faydasız olduğunu
anladık ve biz...
Vefatını ilan ettik ve durduk.
İğne atsanız duyulurdu.
Hâlâ bir şey yapmak istiyorsunuz
ama duruyorsunuz ve... Gerçekten diyecek bir şey yok.
Ne yazık ki çok ama çok sessiz.
Vefatını ilan ettiğinde ve her şey bittiğinde...
ACİL HEMŞİRESİ
...o odadan çıktık ve arkada "Imagine" çalıyordu.
Herkesin "Siktir" dediği andı.
Belki şunu veya bunu yapsaydım... Başarısız olduğunu düşünüyorsun.
Tanrı sizden razı olsun.
Çalışıyordum ve karım geldi.
Rengi solmuştu ve dedi ki "Seninle konuşmam lazım."
Ve John'ın vurulduğunu söyledi.
Derhâl taksiye bindik ve taksi şoförü, radyoyu açmıştı
ve tek konuştukları konu buydu.
Eski Beatles üyesi John Lennon, sırtından iki defa vuruldu
ve şu anda bir New York City hastanesinde.
Durumuna dair henüz bir bilgi yok.
Müzik yapımcısı Jack Douglas ve karısı,
hastaneye varıyor ve girmelerine izin verilmiyor.
Adım Jack Douglas. Az önce beraberdik.
Gidin beyefendi. Hepimiz biliyoruz ama gitmeniz gerek.
Gidemeyiz. Yoko burada mı? Fred burada mı?
Yoko burada.
Jack'in burada olduğunu söyler misiniz?
Yoko'ya Jack'in burada olduğunu söyler misiniz?
Vurulduğunu ama hayatta olduğunu sanıyordum.
Tek umduğum buydu.
- Geldiğimi söyleyin. - Onların en yakını.
Daha beş dakika önce yanımdaydı, eve gidiyordu.
Bu, onların en yakın arkadaşı.
Yoko'nun birine ihtiyacı var.
Jack'in burada olduğunu söyler misiniz?
Şimdi hastane çalışanları,
Yoko'ya John'ın öldüğünü söylemek zorunda.
Dizlerinin üzerine çöktü, ben de eğildim.
Bana sarıldı ve ona defalarca acı çekmediğini söyledim.
Korkmadığını söyledim.
Sonra Yoko dedi ki "Eve gitmem lazım.
Oğlumu görmeliyim."
Haberi, radyodan veya TV'den duymasını istemiyordu.
Tabii ki girişi doldurmuşlardı.
İşte, muhabirler.
Dedim ki "Şoföre 59. Cadde'ye gelmesini söyleyin
ve sizi yan kapıdan çıkaracağız."
Öyle de yaptık.
Onu arabaya koyduk ve Dakota'ya dönüyordu.
Vefatı ilan edilene dek oradaydık.
Ama...
Berbattı.
Üçüncü deneme.
Lennon'ın ölüm haberini saklamak zor...
3. DENEME VE 4,5 METRE
...ve Pazartesi Gecesi Derbisi'ndeki yorumcular,
yayında değilken ulusa söyleyip söylemeyeceklerini
tartışıyorlar.
Maçın gidişatı, flaş haberi
vermemizi engelliyor.
- Değil mi? - Engellemiyor.
- Öyle mi? - Evet.
Yapmamız lazım. Biliyoruz. Yapmamız lazım.
- Tamam. - Bekle.
- Bu, trajik bir an. - Tamam.
Ve tüm dünyayı sarsacak.
Tamam. Söyleyeceğim.
Korkunç bir trajedinin
gerçekleştiği, New York City'deki ABC News tarafından doğrulandı.
John Lennon, evinin bulunduğu binanın önünde vuruldu,
Roosevelt Hastanesi'ne götürüldü, hastane yolunda hayatını kaybetti.
Bu flaş haberden sonra maça dönmek zor.
Gerçekten öyle. Üç saniye kaldı.
Pazartesi Gecesi Derbisi nasıl öğrendi?
Lennon'ı getirdiğimizde sedyede yatan bir adam vardı.
Galiba haber şirketlerinden birinin yapımcısıydı.
Ve motosikletiyle giderken, bir taksi ona çarpmıştı.
Ve tabii ki polislerden biriyle konuştu.
Ve polisler, ona söyleyince birdenbire ABC News'un haberi oldu.
Ve sonra tabii ki herkes öğrendi.
Bir, iki. Deneme.
- Manşeti okumalısınız. - Deneme, bir, iki.
MANŞETLER
Bu haber, United Press International'dan yeni geldi.
Eski Beatles üyesi John Lennon öldü.
Bu gece Manhattan'daki dairesinde öldürüldü.
Raporlara göre üç defa vuruldu.
Ağır yaralı şekilde Roosevelt Hastanesi'ne götürüldü
ama orada öldü.
POLİS HATTI GEÇMEYİN
Dakikalar içinde yüzlerce, sonra da binlerce kişi,
Dakota binasının önünde toplanıyor.
Geri çekilin. Sokağı boşaltın.
Sokağı boşaltın.
Ölmedi.
Yalan söylüyorlar.
Doktor ilan etti.
Evet ama umurumda değil.
İnsanlar gitsin diye öyle diyorlar.
Ölmedi. John Lennon ölemez.
Tamam, geri çekilin. Çıkın...
Beni yıllar boyunca delirten şey,
normalde onunla eve giderdim.
Limuzinde yanında olduğum, onun arabadan çıktığı,
bu deliyi fark ettiğim, ona çelme taktığım ve dünyanın farklı olduğu
bir senaryoyu kafanızda kaç defa oynatabilirsiniz?
Çok fazla oynatırsanız delirmeye başlıyorsunuz.
Dakota'da hayranlar, sokakta yas tutuyordu.
Bir şarkıcı ve söz yazarının
ölümü için hiçbir zaman bu kadar yas tutulmamıştı.
John Lennon ve The Beatles'ın, bir neslin hayatında
çok özel bir yeri vardı.
Başka nereye gideceğimi bilmiyorum. Ben... Sadece burada olmam lazım.
Nasıl açıklarım, bilmiyorum.
Buraya gelmem ve olayın gerçekten yaşandığına inanmam gerekiyordu.
Birinin gerçekten John Lennon'ı vuracağına.
O bir dâhiydi.
John, hayatı boyunca bu dünyadaki çoğu erkek ve kadından
daha çok sevgi verdi.
John ölse de o sevginin ölmediğini kanıtlamak için geldik.
Kendi ölse bile ruhu hâlâ yaşıyor.
Ve ruhu, bizde ve burada yaşayan tüm insanlarda yaşıyor.
Tüm dünyada
benzer toplu yaslar görülüyor.
Eski Beatles üyesi John Lennon'ın cinayeti
Atlantik'in her iki tarafında da hüzne neden oldu.
New York'taki evinin önünde vurularak öldürüldü.
Bugün, Liverpool, İngiltere'de özel bir gündü.
Kış güneşi altında, Liverpool'un ana meydanında
binlerce insan vardı.
Doktorlar, 110 kişiyi tedavi etti. Çoğu, yorgunluktan fenalaştı.
Bunlar, çalışan insanlar.
John Lennon'ın beraber büyüdüğü insanlar gibi.
Eskiden olduğu kişi gibi.
Basın, Lennon'ın eski grup arkadaşlarının
yorumlarını duyma konusunda ısrarcı.
Çok şaşırdım. Korkunç bir haber.
Ne zaman... Nasıl öğrendiniz?
Bu sabah biri aradı.
- Kim aradı? - Bir arkadaşım.
Cenazeye gitmeyi planlıyor musunuz?
Henüz bilmiyorum.
Çok kötü, değil mi?
Tamam. Teşekkürler. Hoşça kalın. İyi geceler.
Teşekkürler. Gidin. Hoşça kalın.
Lennon'ın cinayetinin ilk şokundan sonra
dikkatler, polis tarafından tutuklanan şüpheliye dönüyor.
...sebep, hırsızlık değildi.
Daha fazla yorum yapabilir misiniz?
Bundan daha net konuşamam.
Ancak sebebin hırsızlık olmadığı görülüyor.
Tutuklanmasında sorun yaşandı mı?
Hayır.
Dedektif Ron Hoffman, soruşturmanın başına getiriliyor.
Ne olduğunu biliyor musunuz?
Dairesinden çıkıyordu... Limuzinden çıkıyordu, eve gelmişti
ve binasının girişinde arkadan vuruldu.
- Yüksek sesle. - Neden?
- Boğuşma olmadı mı? - Bilmiyoruz.
"Baş dedektif" terimini hiç kullanmayız.
TV'de sürekli duyarsınız.
Bana sadece "vakanın atandığı kişi" diyorduk.
NEW YORK POLİS DEDEKTİFİ
Ve kötü giderse suç benimdi.
İkinci bir şüpheliden bahsediliyordu.
- Buna dair bir şeyler var mı? - Bilmiyorum.
Genç çocuk dediniz. Ne kadar genç?
Beni sıkıştırıyorsunuz. Bilmiyorum.
- Pardon. Sadece... - Bilmiyorum. Genç, 20 civarı.
Onu birkaç saniye gördüm.
Çok büyük bir dava olacağını anında biliyordum
ve hata yapma payımız yoktu.
Sanık tutuklandı ve mahkeme işlemleri için
karakola götürüldü.
Hiç bu kadar kalabalık olduğunu görmemiştim.
Ve telefon çalmaya başladı.
Tüm dünyadan telefonlar alıyordum.
Üzerimdeki baskı, normalden fazlaydı.
- Çok daha fazla. - Komiser.
Komiser.
Dedektifler, üst katta onu sorguluyordu
ve kafasından geçenleri anlamaya çalışıyordu.
Hücrede değildi.
Bir ofisteydi, bir dedektifin ofisinde.
Oturuyordu ve onunla konuşan üç, dört adam vardı.
Şiddete meyilli biri olmadığını gördüler.
Ona baksaydınız "Bu adam mı birini vurdu? Mümkün değil"
derdiniz. İnek bir üniversite öğrencisi gibiydi.
Ondan olabildiğince çok şey öğrenmeye çalışıyorlardı,
suyuna gidiyorlardı.
Açılması için onunla arkadaş olmaya çalışıyorlardı.
Genel olarak böyleydi. Anlarsınız.
Biri tutuklandığında otomatik olarak
Suçlu Tanımlama Bürosu'nu ararız.
Sicilini almaya çalıştık.
Sabıka kaydı diyorlar.
Bu adamın geçmişine dair bir şey bilmiyorduk.
Elimde hiçbir bilgi yoktu. Sıfır.
Hiç kimseydi.
Sabıka kaydı yoktu, hiçbir kaydı yoktu.
Haber yayıldıkça görgü tanıkları çıkmaya başlıyor.
Taksi şoförü Mark Snyder, karakola varıyor.
Haberin çıktığı gün, bu adamın taksime bindiğini biliyordum.
John Lennon'ı sorup durdu.
TAKSİ ŞOFÖRÜ
Onun yapmış olabileceğini düşündüm.
Onu tuttukları polis karakoluna gittim.
Tüm hikâyeyi anlattım.
Gece vardiyasındaydım.
Taksimle 8. Cadde'nin kuzeyinden şehre doğru gidiyordum.
Birinin beni durdurduğunu gördüm.
Yanında bir spor çantası vardı ve ordudanmış gibi görünüyordu.
Bana ilk dediği şey, "The Rolling Stones'un yapımcısıyım.
The Beatles ile kayıt yaptık, oradan dönüyorum.
Yeniden birleştiler" oldu. Buna ne diyeceğim?
"Evet, tabii. Evet."
"Yeni şarkılarını hatırlıyor musun?" dedim.
Ve sinirlendi. "Sana söylemeyeceğim.
Unut gitsin" dedi.
Sinirli bir şekilde bir defterin sayfalarını çeviriyordu.
Dikiz aynasından baktım ve sayfalar boştu.
"Beni burada bırak" dedi. Ben de döndüm ve bıraktım.
Arabanın sürücü tarafına geldi.
Camı açtım.
Ücreti ödedi.
Ve dedi ki "Adım, Mark David Chapman.
Adımı hatırlayacaksın."
Soruşturma ekibinin, sıra dışı bir vakayla karşı karşıya olduğu açık.
Ve dedektifler, mantıklı bir açıklama bulamıyor.
Tutuklandığında fark ettiğimiz sıra dışı şeylerden biri,
Çavdar Tarlasında Çocuklar'ı okumasıydı.
Orada duruyordu ve yakalanmayı istiyordu.
Yürüyüp gidebilir ve Manhattan sokaklarına karışabilirdi.
Hâlâ onu arıyor olurdum.
Yalnız mıydı?
Perde arkasında iş birliği yapan biri var mıydı?
Biri, birini öldürdüğünde her zaman bir nedeni vardır.
Nedeni neydi?
SONRAKİ BÖLÜMDE
FBI dosyalarına göre Lennon, siyasi bir tehdit olarak görülüyor.
Kapıyı açtığımda sokağın karşısında
bekleyen adamlar olurdu.
Arabaya binerdim ve takip ederlerdi.
Bunun ciddi olduğunu anladım.
Peşimdeydiler.
Askerlerin eve dönmesi için buradayız. Silahları da unutmayalım.
Lennon sorunu hakkında bir şey yapmak için çok ciddi adımlar atılmıştı.
Alt yazı çevirmeni: İrem Özarslan