Ladies and gentlemen, di na gumagana ang tren na ito.
Naaamoy mo 'yon?
…bumubulusok sa mundo. Di pa malinaw, pero paniwala namin…
Alam ba ng aso mo na katapusan na ng mundo?
Hanapin ang kahulugan. Mabuhay ka sa paraang gusto mo.
Magsisi! Hanapin ang kaligtasan. Di pa huli ang lahat.
Maraming di na nagtrabaho, di na 'to umiiral.
…mag-aantay bago maalis sa bucket list mo ang Everest.
Huling tunog ng bell ng stock market.
Bawa't segundo ay mahalaga. Bawa't sandali…
Sa bilis nito, ang 9C ay may impact na ten-million megaton…
Natupad ni Ernie Briggs ang pangarap niyang languyin ang English…
Ngayon lang ako naging malaya!
Paubos na ang oras!
Sa pitong buwan at 13 araw na nalalabi, ano ang gagawin mo?
Tama. Pitong buwan at ngayon ay 12 araw…
Hi, Dr. Berookim. Si Carol Kohl 'to.
Sana nasa mabuti kang kalagayan.
Ine-enjoy ang buhay.
Tumatawag ako para mag-set ng appointment ng cleaning.
Maluwang ang schedule ko ngayon.
Ulit, si Carol Kohl 'to.
Inaasahan ko ang pagtugon mo. Sige, bye.
MAMATAY NANG MALAYA
Hi, anak.
Hi, Ma.
Bernard! Michael! Nandito si Carol.
Mama! Papa! Carol!
Mahal ko kayo!
Kita-kits sa baba!
Isa, dalawa…
Naku po.
Ang dapat lang katakutan ay ang takot mismo!
Franklin Roosevelt!
Ano daw?
Di ko alam na marunong siya ng French.
-Sobrang sarap, Ma. -Salamat, anak.
Masayang lutuin ang mga gawa ni Julia Child.
Isa lang 'yan sa madadali. Ano 'yong isa na sinubukan natin?
-Bouillabaisse. -Disaster 'yang bouillabaisse.
-Di gaano nalinis 'yong tulya. -Siguradong masarap 'yon.
-Kinailangang sunugin ang mga kumot. -Cake?
Alam mo, puwede mong sabihin sa amin ang kahit ano, di ba?
-Alam ko po. -Mabuti.
At ayos ka lang naman, 'no?
Opo. Ayos lang ako.
Ayos. Naninigurado lang kami.
Kasi ang mga Sotto…
Natatandaan mo ang mga Sotto?
May aso sila?
Oo. Sabi nila, nakita ka nila sa labas ng Applebee's.
'Yong abandonado sa Junction.
Malapit sa mall.
Naglalakad-lakad ka daw at may hinahanap sa loob.
At ikaw daw…
Pumasok ka daw at umupo sa isa sa mga booth.
Anak, puwede kang magsabi sa amin. Ayos lang naman.
Gusto lang naming malaman. Ikaw ba 'yon?
Siyempre, hindi.
Hindi naman kami magagalit.
Ayaw ka namin mabigo.
Hindi, may ginagawa ako.
Ayos lang ako.
Nag…
Nag-aaral akong mag-surf?
Nagsu-surf ka?
Opo, nagsu-surf ako.
Sa beach.
Honey, ang galing!
Natutuwa ang puso ko.
Opo, gusto ko 'yon.
Hay, anak.
Ang galing naman.
Michael, gusto mo ng cake?
Isa 'tong regalo.
Bernard.
Pauline.
Aalis na ako.
Meron kayong lalagyan ng chicken burrito?
Baka naubusan na kayo.
Baka di ko na inabutan.
Carol?
Sabi ko na ikaw 'yan!
Oh, uy, Janette.
Di ka makakapaniwala kung saan ako galing.
Sa supermarket?
Hindi, loka.
Galing kami ni Lisa sa Tibet.
Talagang nakakapagpabago ng buhay.
Nag-Lhasa kami at gumawa ng boring, mga pangturistang bagay
gaya n'ong sa Potala Palace, Jokhang Temple, at Gelug.
Mahirap n'ong una kasi di namin alam ang lengguwahe,
puro taga-nayon, di masarap ang pagkain.
Buti na lang nakakita kami ng tour guide na okay mag-English
at pinagluto namin siya.
Carol, welcoming ang mga taga Tibet.
Ang galing nila, Carol.
Pumunta ka doon.
Ipangako mong pupunta ka, ha?
-Sige. -Magbalitaan talaga tayo.
-Sige. -Gusto kong marinig ang adventures mo.
Oo.
Maganda nga 'yon.
Dear Miss Kohl,
Sana makarating sa 'yo ang sulat ko.
Personal akong sumusulat para patigilin ka sa pagpapadala ng mga tseke
tungkol sa expired mong credit card statement.
Salamat sa mga taon ng pagtangkilik mo, pero wala ka nang utang sa amin.
Sa sarili mo na lang ikaw may utang.
Bilang CEO ng First National, isinakripisyo ko ang lahat para sa pera.
Nabalisa ako sa hinaharap dahil sa paghahabol dito,
di ko nakita ang kasalukuyan.
Ang pinakamahalagang yaman natin ay ang oras.
'Wag mong sayangin sa pagdududa at pagkatakot.
Mabuhay ka. Hawakan mo at huwag mong bitawan.
Ang buhay ay kakaiba at magandang misteryo.
Dalangin ko'y mahanap mo ang kapayapaang nasa loob mo para ma-enjoy mo.
Sumasaiyo sa kabutihan, Michael Gorman, ex-CEO, First National Bank.
Lintik na Keppler 9C!
Sino'ng handa na mamatay ngayong gabi?
Di ko kayo marinig!
Sabi ko, sino ang handang mamatay ngayong gabi?
Yehey!
Oo, handa kami!
Magpapakaligaya tayo!
Sorry.
Mag-ingat ka!
Aalis na ako.
Sorry.
Excuse me.
Okay lang ba kung…
Ay. Sige lang.
Salamat.
-Grabe 'yon. -Oo nga!
-Nakita mo 'yong damuhan na 'yon? -Oo.
Sobrang daming tao, 'no?
Nakakabaliw. Umalis na ako.
Di na ako makahinga.
Oo nga. Buti nakalabas ako.
Yeah!
-Gusto mo ng grapefruit La Croix? -Sige.
Salamat.
Tingnan mo 'yon.
Taong peacock.
Pambihira.
-Okay ka na? -Oo. Mas okay na.
Di ko maalala kelan ako huling nag-swing.
-Natatakot ako dati. -Talaga?
Oo. Lahat sila gustong taasan ko pa,
pero parang di sulit.
-Di ka nagpakataas-taas? -Hindi pa.
Ayoko ring tinutulak.
Kumportable lang ako sa upuan.
-Mga truck ng basura. -Ano?
-Takot ako dati sa mga truck ng basura. -Sa amoy?
Hindi.
Alam mo 'yong tunog ng compactor pag dinudurog ang nasa loob?
Natatakot ako d'on dati.
Sa tunog?
Nai-imagine ko dati na may mata-trap sa loob n'on,
sumisigaw ng tulong, pero walang makakarinig.
Maglalagay lang sila ng maglalagay ng basura. Bag kada bag,
sisiksikin nila hanggang sobrang siksik
na imposible nang makasigaw.
Mga maliliit na parisukat lang na puno ng sigaw.
Oo.
Naiintindihan ko.
7 BUWAN, 11 ARAW NA NALALABI
Magandang umaga. Maayos tulog mo?
Ha?
-Di gaanong maginaw, sana. -Di.
Kumportable naman.
Denver omelets luto ko!
Masarap 'yan, pero tingin ko…
Tabi, puwede?
Sorry.
Puchang Denver omelets ulit.
Oo. Ang sweet nito.
Salamat, pero aalis na ako.
Sayang naman.
Gusto mong baunin? May paglalagyan naman ako.
Di na…
-Sige. -Tatawagan kita.
Okay. Sige.
Mag-usap tayo.
Okay. Salamat.
Oo.
Susmaryosep.
-Ayos! -Yeah!
Kunin mo! Kunin mo!
Uy, anak.
Iniisip lang kita at ang magagandang bagay na ginagawa mo.
Proud ako sa 'yo.
-Sino 'yan? -Si Carol!
-Pakisabi, hello! -Hello daw sabi ng mama mo.
Pupunta ba siya dito?
Pupunta ka raw ba?
-Machine pala 'to. -Ha?
'Yong machine niya!
Anyway, nasa beach ka siguro.
Tawag ka pag nakuha mo 'to. Usap tayo sa susunod.
Teka. Kakausapin ko siya.
-Binaba ko na. -Ha?
Dulo ng mga mensahe.
PALITAN MAGPASOK NG $1, $5, $10, O $20
Walang tao na wala n'on.
Ang kagustuhang gumawa, maging maunlad, mabuhay pa.
Lahat meron n'on.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Ha?
Ano'ng ginagawa mo rito?
Naglalaba ako.
Marumi ang mga damit ko kaya naglalaba ako.
Naglilinis ako ng damit.
Pero bakit ka nandito?
Hindi ko alam.
Wala akong ibang gagawin, kaya…
Pero bakit ka nandito?
Nasaan mga magulang mo?
Pang matanda 'to. Umalis ka na dito.
Ayos! "Carpe Diem!"
Patulan mo!
-Carol? -Eric?
Grabe na 'to.
Umikot kayo!
Sorry. Puwede bang mag-hazard ka?
Di mo alam gaano ako kasayang makita ka!
Di tayo nagpalit ng numbers at akala ko…
Alam mo? Ano bang ginagawa mo ngayon?
Pauwi na.
May ipapakita ako, puwede?
Gusto ko sanang…
Magtiwala ka. Magugustuhan mo.
Sulitin ang araw!
Gawin mo!
Walang panghihinayang!
Ano'ng masasabi mo?
-Sinisigawan ka lang nila? -May babaeng nagsabi na "kunin mo."
-Alin? -Ewan ko nga rin.
Imposibleng magmaneho ng gan'on.
-Buti na lang positibo. -Oo nga. Baka mas malala pa.
Sobra. Nag-away kami dati ng kapitbahay ko dahil sa air compressor
tapos nagpintura ng "gago" sa harap namin.
Susmaryosep.
Nakakatawa, pero sa galit ko, nagdala ako ng dalawang balde ng pintura…
-Naku. -Oo.
At magsusulat sana ako ng bastos din.
Pero naisip ko siya at ang bata niyang anak,
at makikita ng anak niya ang sinulat ko at,
kaya,
di ko magawa.
Kaya sinulat ko na lang, "Pinapatawad kita."
-Ha? -Oo.
Kumuha ako ng paint roller at sinulat ko, "Pinapatawad na kita"
sa malalaking letra sa garahe niya.
Di niya siguro nagustuhan kasi nilaslas niya 'yong mga gulong ko.
Tapos, nasangkot na ang mga pulis at labas-masok ako sa korte ng ilang buwan…
Sobrang sarap nito.
Madalas may kasamang sauce 'to pero di ko alam paano gawin,
-kaya niluto ko na lang. -Sa totoo lang, ang sarap.
Buti sumama ako.
Kailangan ko 'to.
Konti na lang.
Ang payapa.
Ito ang paborito kong lugar sa siyudad.
Mahal kita, Carol.
Biglaan, oo, pero di pa ako naging ganito kasiguro sa buhay ko.
Ano…
-Sorry. -Di mo naiintindihan.
Nang iwan ako ng asawa ko,
kako, "Ayoko na. Di na ako makakahanap ng iba."
Pero heto ka.
Parang milagrong galing sa Diyos, at…
di ko alam paano ipapaliwanag pero parang ilawang bumukas.
Pakiramdam ko, nabuhay ako!
Tingin ko mabait ka at nag-enjoy ako, pero…
Kung wala ka, wala ako. Tinadhana tayo.
Alam kong alam mo!
Kailangan mo ako, kailangan kita. Makita mo sana!
Sorry. Una na ako.
'Wag kang umalis. Mahal kita.
Salamat sa hapunan.
Sige. Okay.
Baka di mo ako mamahalin. Di hadlang 'yon.
Kalokohang isiping mamahalin mo din ako.
Di ako umaasa.
Pero ngayon, sapat ang pagmamahal ko para sa ating dalawa.
Hala.
Di ko kayang mamatay mag-isa!
At pinapatay ako nito. At pinapatay nito ang anak ko, si Steven.
Naalala mo si Steven? Kailangan niya ng ina.
Kagaya mo. Di mo nakikita?
Ang pagkababae mo ay makakatulong kay Steven.
Pagkakamali 'to. Sorry.
Puwede ba nating pag-usapan?
Carol! Carol, please, bumalik ka!
Carol!
-Carol? -Hi, Ma.
Di ko alam na pupunta ka.
Oo.
Nag-iikot-ikot ako't naisip kong bumisita.
Nakakatuwa naman.
Saktong-sakto. Tatawagan ka sana namin.
Bakit may mga bagahe?
'Yon ang sasabihin namin.
-Bernard! Nasa 'yo ba ang brochure? -Ano?
'Yong brochure!
Baka nasa coffee table.
-May pupuntahan kayo? -Wala dito!
Magku-cruise kami.
CRUISE SA KATAPUSAN NG MUNDO
Ay, wow.
Ayaw naming magdesisyon hangga't di ka 100% okay.
Pero ngayong nahanap mo na ang landas mo, ba't hindi?
Wow. Ito ay…
Nakakatuwa, di ba? Kung saan-saan nakakarating 'yan.
Havana, Costa Rica,
Hong Kong, Bangkok,
Bora Bora, New Zealand.
Maglilibot kami sa buong mundo ng ama mo't ni Michael.
Ang ganda nito, Ma.
Magiging masaya 'to.
Ayan siya.
Anak, bago kami umalis, may gusto kaming ibigay sa 'yo para sa biyahe mo.
Di na kayo dapat nag-abala.
Buksan mo.
Surfboard 'to.
Pag nagsu-surf ka, parang nand'on kami kasama mo.
May pangalan mo din.
Mami-miss ka namin.
Sorry.
Sakto lang ang laki. Tama?
Opo. Saktong-sakto.
Hay, anak. Ginagawa mo na, anak.
Nabubuhay ka na.
Mahal ka namin, anak.
Hilahin mo ang tali!
Ha?
Hilahin mo ang tali!
Di ako marunong mag-French!
Mukhang maganda lahat.
Alam ko ang oorderin ko. Ikaw, Jelly Bean?
Blangko ang menu ko.
Blangko ang menu ko!
Ma'am, bawal matulog dito.
May mga tumatambay daw dito.
-Pakilipat ang kotse mo. -Sorry, kasi…
Bubuksan ko lang…
Mukhang lowbat ka. Kailangan mo nang umalis, ma'am.
Pucha.