Panie i panowie, ten pociąg zakończył już swój kurs.
Czuje pani to?
…pędzi w stronę Ziemi. Nie jest to pewne, ale sądzimy…
Czy twój pies już wie, że to koniec świata?
Znajdź sens. Żyj tak, jak chcesz.
Okażcie skruchę! Szukajcie zbawienia. Nie jest za późno.
Ludzie rzucają pracę, bo jej nie potrzebują.
…żeby wejść na Mount Everest, trzeba stanąć w kolejce.
Ostatni raz zabrzmiał dzwonek giełdowy.
Teraz cenna jest każda sekunda, każda chwila…
Siła zderzenia 9C z Ziemią wyniesie dziesięć milionów megaton.
Ernie Briggs spełnił swoje marzenie o przepłynięciu Kanału…
Nigdy nie czułam większej wolności!
Czas się kończy!
Do końca zostało siedem miesięcy i 13 dni.
Jak wykorzystacie ten czas?
CAROL I KONIEC ŚWIATA
Tak jest. Siedem miesięcy i 12 dni…
Dzień dobry, doktorze Berookhim. Mówi Carol Kohl.
Liczę, że u pana wszystko dobrze.
Rozkoszuje się pan życiem.
Dzwonię, żeby umówić się na sprzątanie.
Nie mam napiętego grafiku.
Mówiła Carol Kohl.
Do zobaczenia wkrótce.
UMRZYJ WOLNYM
Cześć, skarbie!
Hej, mamo.
Bernard, Michael! Carol przyszła!
Mamo! Tato! Carol!
Kocham was!
Do zobaczenia na ziemi!
Raz, dwa…
Dobry Boże.
„Nie mamy się czego bać, z wyjątkiem samego strachu!”
Franklin Roosevelt!
Co powiedziała?
Nie wiedziałam, że zna francuski.
- Były pyszne, mamo. - Dzięki, skarbie.
Lubimy gotować według przepisów Julii Child.
Ten był dość prosty. Co to ostatnio próbowaliśmy?
- Bouillabaisse. - Totalna katastrofa.
- Źle umyliśmy małże. - Na pewno było smaczne.
- Mama musiała spalić prześcieradła. - Tortu?
Wiesz, że możesz z nami o wszystkim porozmawiać, prawda?
- Wiem. - Dobrze.
I masz się dobrze, tak?
Tak, całkiem dobrze.
Świetnie. Chcieliśmy się upewnić.
Bo państwo Sotto…
Pamiętasz ich?
Ci, co mają psa?
Ponoć widzieli cię przed restauracją Applebee's.
Tą opuszczoną na Junction, w pobliżu centrum handlowego.
Mówili, że chodziłaś wokół i zaglądałaś do środka.
A potem…
Mówili, że weszłaś tam i usiadłaś w jednej z lóż.
Skarbie, możesz nam powiedzieć. Wszystko w porządku.
Chcemy tylko wiedzieć. To byłaś ty?
Oczywiście, że nie.
Nie będziemy na ciebie źli.
Po prostu nie chcemy, byś coś straciła.
Ale ja robię różne rzeczy.
Nic mi nie jest.
Ostatnio…
uczę się surfować.
Surfujesz?
Tak, surfuję.
Na plaży.
Kochanie, to wspaniale!
Od razu lżej mi na sercu.
Uwielbiam to.
Och, skarbie.
To wspaniale.
Michael, chcesz tortu?
To taki wielki dar.
Bernardzie.
Pauline.
Chyba już pójdę.
DOLINA NATURY
DUŻE JAJA KLASA A
PŁATKI KUKURYDZIANE
WIEJSKI KLASYCZNY
Macie to mrożone burrito z kurczakiem?
Chyba się skończyło.
A może nie zauważyłam?
Carol?
Mój Boże! Wiedziałam, że to ty!
Cześć, Janette.
Nie uwierzysz, skąd właśnie wróciłam.
Z supermarketu?
Nie, głuptasie.
Lisa i ja wróciłyśmy z Tybetu.
To naprawdę zmieniło nasze życie.
Byłyśmy w Lhasie i zaliczyłyśmy tamtejsze nudne atrakcje.
Pałac Potala, świątynia Jokhang i Gelug.
Na początku było ciężko, bo nie znałyśmy języka,
a w wioskach mają kiepskie żarcie.
Na szczęście znalazłyśmy przewodnika, który znał nieco angielski
i dla nas gotował.
Carol, Tybetańczycy są bardzo gościnni.
Niesamowici.
Musisz tam pojechać.
Obiecaj, że to zrobisz.
- Dobrze. - Musimy się zgadać!
- Dobrze. - Chcę usłyszeć o twoich przygodach.
Jasne.
Byłoby super.
Proszę odłożyć telefony.
JAMAJKA
PARYŻ
EGIPT
FIRST NATIONAL BANK CAROL KOHL - 518 MCKENNA DRIVE
Droga panno Kohl,
liczę, że wszystko u pani dobrze.
Zwracam się do pani osobiście z prośbą o niewysyłanie nam czeków
na pokrycie zaległości z karty kredytowej.
Dziękuję, że od lat była pani z nami, ale nie ma już pani u nas żadnego długu.
Jedyny dług, jaki teraz Pani ma, to dług wobec siebie.
Jako prezes First National poświęciłem dla pieniędzy wszystko.
Tak bardzo martwiłem się o finansową przyszłość,
że nie widziałem teraźniejszości.
Najcenniejszym zasobem, jaki mamy, jest czas.
Proszę nie marnować go na lęki i wątpliwości.
Proszę żyć swoim życiem, trzymać się go i nie puszczać.
Życie to taka dziwna, przepiękna zagadka.
Modlę się, aby odnalazła pani w sobie spokój i cieszyła się nim.
Z wyrazami szacunku, Michael Gorman, były prezes First National Bank.
Jebać Keplera 9C!
Kto jest gotów dziś umrzeć?
Nie słyszę!
Kto, do kurwy nędzy, jest gotów dziś umrzeć?
Tak!
Jesteśmy gotowi!
Zaraz damy się kosmicznie wyruchać!
Przepraszam.
Uważaj no!
Próbuję wyjść.
Przepraszam.
Czy mogę…?
Proszę.
Dzięki.
- To jakieś szaleństwo! - Racja.
- Widziałaś tę sekcję z trawką? - Tak.
Jak dla mnie to zbyt wielki tłum.
Szaleństwo. Musiałem stamtąd wyjść.
To mnie przytłaczało.
Też się cieszę, że wyszłam.
Właśnie.
- Oranżady grejpfrutowej? - Chętnie.
Dzięki.
Spójrz na niego.
Człowiek-paw.
Nie do wiary.
- Lepiej? - Tak. Dużo lepiej.
Dawno nie siedziałem na huśtawce.
- Kiedyś się ich bałam. - Naprawdę?
Wszyscy chcieli, żebym huśtała się wyżej,
ale ja czułam, że nie warto.
- Nigdy nie skakałaś z huśtawki? - Nie.
Nie chciałam nawet być popychana.
Lubiłam tylko to wygodne siedzisko.
- Śmieciarki. - Co?
- Ja bałem się śmieciarek. - Tego smrodu?
Nie.
Kojarzysz ten dźwięk zgniatarki, kiedy zgniata śmieci?
Przerażał mnie.
Dźwięk?
Wyobrażałem sobie, że ktoś utknął w środku
i krzyczy o pomoc, ale nikt go nie słyszy.
Dokładają więcej śmieci, kolejne worki,
zgniatając je do tego stopnia,
że ten ktoś już nie może krzyczeć.
Zostają tylko te sprasowane bryłki, wypełnione ludzkim krzykiem.
No tak.
Wyobrażam sobie.
7 MIESIĘCY, 11 DNI DO KOŃCA
Dzień dobry, fasolko! Dobrze spałaś?
Co?
- Nie było ci za zimno? - Nie.
Było wygodnie.
Zrobiłem omlety!
To miłe, ale chyba już…
Przesuń się.
Przepraszam.
Znowu te jebane omlety.
Było mi bardzo miło.
Dziękuję, ale muszę iść.
Och, szkoda.
Chcesz omlet do domu? Mogę go zapakować.
Nie…
- Dobrze. - Zadzwonię.
Jasne.
Odezwę się.
Jasne. Dziękuję.
Tak, tak.
Dobry Boże.
CHWYTAJ DZIEŃ
- Tak jest! - Super!
Tak jest, lasko!
Cześć, skarbie!
Myślałem o tobie i o niesamowitych rzeczach, jakie robisz.
Jestem z ciebie dumny.
- Kto to? - To Carol!
- Pozdrów ją ode mnie! - Matka cię pozdrawia.
Przyjdzie do nas?
Chce wiedzieć, kiedy przyjdziesz.
- Włączyła się jej sekretarka. - Co?
Jej sekretarka!
Pewnie jesteś na plaży.
Oddzwoń, gdy odbierzesz tę wiadomość. Do usłyszenia.
Chcę z nią porozmawiać.
- Rozłączyłem się. - Co?
Koniec wiadomości.
ROZMIENIARKA
Praktycznie każdego ogarnia to uczucie,
to pragnienie, by robić coś więcej, by mocniej żyć.
Wszyscy to mamy.
Co pani tu robi?
Słucham?
Co pani tu robi?
Robię pranie.
Moje ubrania były brudne, więc robię pranie.
Piorę moje ubrania.
Ale dlaczego pani tu jest?
Sama nie wiem.
Nie mam nic innego do roboty, więc…
Ale dlaczego tutaj?
Gdzie są twoi rodzice?
To miejsce dla dorosłych. Wynoś się stąd.
PRALNIA SAMOOBSŁUGOWA
Tak jest! „Carpe Diem”, suko!
Ujeżdżaj tego fiuta!
- Carol? - Eric?
To szaleństwo.
Jedź!
Wybacz. Włączysz awaryjne?
Nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę!
Nie wymieniliśmy się numerami i myślałem…
Czekaj. Co teraz robisz?
Jadę do domu.
Mogę ci coś pokazać?
Chciałam…
Uwierz mi. To ci się spodoba.
Chwytaj dzień!
Tak jest!
Zero żalu!
Co ty na to?
Cały dzień do ciebie krzyczeli?
Jakaś babka kazała mi coś chwytać.
- Co chwytać? - Nie wiem.
Nie da się tak jeździć.
- Przynajmniej to pozytywne rzeczy. - Mogło być gorzej.
Dużo gorzej.
Raz wdałem się w kłótnię z sąsiadem o kompresor
i napisał na moim domu sprejem „dupek”.
Dobry Boże.
Tak mnie wkurzył, że poszedłem do niego z dwoma wiadrami farby…
- O nie. - Tak.
Też chciałem napisać coś niegrzecznego.
Ale potem zacząłem myśleć o nim i jego synku,
który zobaczyłby to, co napiszę…
Tak czy owak,
nie zrobiłem tego.
Dlatego napisałem: „Wybaczam ci”.
- Co? - Tak.
Wziąłem wałek do malowania i wymalowałem nim słowa: „Wybaczam ci”.
Wielkimi literami na jego garażu.
Chyba tego nie docenił, bo potem pociął mi opony.
Potem wmieszała się w to policja
i czekały mnie miesiące walki w sądach.
À propos, to bardzo smaczne.
Zwykle podaje się do tego sos, ale nie umiem go zrobić.
- Po prostu upiekłem mięso. - Jest naprawdę smaczne.
Cieszę się, że wyszłam.
Potrzebowałam tego.
Jeszcze trochę.
Jak tu spokojnie.
To moje ulubione miejsce w całym mieście.
Kocham cię, Carol.
Wiem, że to takie nagłe, ale nigdy nie byłem niczego tak pewien.
Ja…
- Przepraszam. - Nie rozumiesz.
Po odejściu żony pomyślałem:
„Już nigdy więcej nikogo nie znajdę”.
Ale pojawiłaś się ty.
Niczym cud od Boga.
Nie wiem, jak inaczej to wyjaśnić, ale poczułem, jakby ktoś włączył światło.
Znów czuję, że żyję!
Jesteś bardzo miły i świetnie się bawiłam, ale…
Bez ciebie jestem nikim. Wiesz, że jesteśmy sobie przeznaczeni!
Potrzebuję ciebie, a ty mnie. Musisz to zrozumieć!
Przepraszam. Muszę lecieć.
Nie odchodź! Kocham cię.
Dziękuję za kolację!
Posłuchaj.
Nie musisz mnie kochać. To nie przeszkoda!
Głupotą byłoby myśleć, że pokochasz mnie tak samo, jak ja ciebie.
Ale w tej chwili moją miłością mogę obdzielić nas dwoje.
O Boże.
Nie mogę umrzeć samotnie! Nie mogę!
To dobija mnie i mojego syna, Stevena!
Pamiętasz Stevena. On potrzebuje matki.
Kogoś takiego jak ty.
Stevenowi pomogłyby twoje kobiece cechy.
Wybacz, ale to był błąd.
Możemy choć o tym pogadać?!
Carol, wróć, proszę!
Carol!
- Carol? - Cześć, mamo.
Nie wiedziałam, że przyjdziesz.
No tak.
Byłam w okolicy i postanowiłam wpaść.
Jak cudownie!
Wręcz idealnie. Mieliśmy właśnie do ciebie dzwonić.
Co to za bagaże?
O tym właśnie chcieliśmy porozmawiać.
- Bernard! Masz tę broszurę? - Co?
Broszura!
Sprawdź na stoliczku!
- Wybieracie się gdzieś? - Nie ma jej tu!
Wybieramy się w rejs!
REJS NA KONIEC ŚWIATA
O rany.
Nie chcieliśmy podejmować decyzji, nie wiedząc, czy wszystko z tobą dobrze.
Ale skoro znalazłaś swoją drogę, uznaliśmy: „Czemu nie?”.
Rany. Czy to…?
Cudowne, prawda? Zwiedzimy cały świat.
Hawanę, Kostarykę,
Hongkong, Bangkok,
Bora Bora, Nowa Zelandia.
Twój ojciec, Michael i ja zwiedzimy cały świat.
Wspaniale, mamo.
Będziemy się świetnie bawić.
Oto i ona!
Skarbie, przed naszym wyjazdem chcemy ci coś podarować.
Nie powinniście byli.
Otwórz.
To deska surfingowa.
Teraz, kiedy będziesz surfować, będzie tak, jakbyśmy tam z tobą byli.
Jest nawet podpisana twoim imieniem.
Będziemy za tobą tęsknić.
Przepraszam.
To właściwy rozmiar, prawda?
Tak, tak. Jest idealna.
Kochanie, w końcu to robisz.
Żyjesz pełnią życia.
Kochamy cię, skarbie.
Musisz pociągnąć za sznurek!
Co?
Pociągnij za sznurek!
Nie znam francuskiego!
Wszystko wygląda świetnie.
Już wiem, co zamówię. A ty, fasolko?
Moje menu jest puste.
Moje menu jest puste!
Nie może pani tu spać.
Mamy skargi na włóczęgów.
- Proszę przeparkować. - Przepraszam.
Już…
Chyba padł pani akumulator. Musi pani stąd iść.
CENTRUM
KSIĘGOWOŚĆ
O ja pierdolę.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz