GATAS
Girl, papatayin mo ba ako?
Grabe 'to.
Di ba? Pagkamatay sa banana bread.
Ilagay mo 'yan sa t-shirt. Girl, isuot mo 'yan sa t-shirt.
Talaga? Tingin mo ba?
Hay naku. Di ko huhubarin 'yon.
Magiging paborito kong t-shirt sa mundo. "Kamatayan sa banana bread."
Nakakatawa ka.
Ikaw ang bago kong best friend.
Lagi tayong magkikita, Carol.
Hindi kita huhusgahan o sasaktan.
Iko-comfort kita pag umiyak ka. Penge ng malaki, kasi nasa ano ako…
PAGKAMATAY SA BANANA BREAD
Di na ako makapaghintay.
Large, tama?
Grabe. Oo nga. Paano mo nalaman?
Ano ka ba, girl. Kilala ko ang Carol ko.
Carol?
Sumunod ka sa akin.
Tumigil ka nang kakatitig.
-Sorry. -Sobrang kinikilabutan ako.
Okay. Ano kasi…
Gusto ko lang magpasalamat.
Para sa toner.
Banana bread 'to.
Shit.
-Sige. -Ano?
Wala. Akala ko kasi baka baliw ka.
Makinig ka, nakakatuwa 'to, pero bago ka maglabas ng desserts, aalis na ako.
Sige.
-Babalik na ako sa trabaho. -Sige.
Donna?
Alam kong marami kang tanong tulad ko.
-Matututunan mong di mahalaga. -Paano 'yon?
Carol, trabaho 'yon. Sino bang may paki? Gan'on lang.
-'Wag mo akong titigan. -Okay.
-Seryoso ako. Tama na. -Sorry na.
Pag nakita pa kitang tumititig, babatuhin kita ng stapler.
Sige.
Bernard!
Tagay!
Parang may hawak na talong.
Ang ganda talaga. Magugustuhan ni Elena 'to.
Naku po.
Maligayang pagsakay sa Grand Coda.
Ako si Captain Jason McNellis.
Ako ang kapitan n'yo sa paglalakbay na ito.
Kapitan! Isang karangalan 'to.
-Salamat. -Mukhang nasa mabuting kamay tayo.
Sir, kami ang the best. 30 taon na akong nasa dagat.
Naging kapitan ako ng Ang Vision, Ang Fantasy, Ang Esposito, at Grand Coda.
Maligayang pagsakay sana magustuhan n'yo ang pagkain.
Salamat.
Maligayang pagsakay sa Grand Coda.
Maligayang pagsakay.
…30 taon na ngayon.
…Ang Fantasy, Ang Esposito…
Oo, 30 taon na ngayon. Tungkol sa sarili ko?
…Ang Vision, Ang Fantasy…
…pamilya ng mangi…
…magti-30 taon na…
Sana magustuhan n'yo ang pagkain.
Tatlumpung taon.
-Excuse me. -Makinig kayo.
Kailanganin natin ng volunteers na magtatrabaho buong gabi.
-Itaas ang kamay. -Sino?
-Salamat. -Salamat.
Masarap ba?
Medyo nagugutom na rin ako. Ayos lang ba kung…
Sige.
Oo naman.
Parang audit 'yon.
'Yong tanong tungkol sa opisina. Parang audit.
Di ko alam kung ano talaga ang ginagawa natin, o paano ba,
pero parang audit siya.
'Yon lang ang alam ko. Balik na ako sa trabaho.
Sorry, ang bastos ko. Talagang tinakot mo ako.
Ayos lang.
-Uy, Donna. -Ano?
Kamatayan sa banana bread.
-Ano? -Wala…
Kamatayan sa banana bread.
-Carol, may nakalagay ba sa tinapay? -Wala. May…
Regular na saging lang, itlog, harina.
Kasabihan 'yon?
Sige.
Magkita na lang tayo.
MGA BINILI
Kumusta ang gabi mo?
Di na masama. Sa 'yo?
Ayos lang.
'Yong oras lang…
Ano?
Madalas bang magpagabi?
Minsan.
Minsan kada ilang buwan. Laging nagbabago ang dahilan.
Monthly reports due, quarterlies sa kung ano, sunog.
-Sunog? -Oo. May nagnunog.
May babaeng ayaw umuwi, sinubukan sunugin ang elevators.
'Wag n'yo akong palabasin ulit.
Hindi ko kaya.
Pakiusap! Hindi!
Hindi. Ayoko. Ayoko doon sa labas.
Na-gets ko 'yon.
Di sigurado bakit,
pero kakaiba pag may nakasalubong ka na katrabaho sa labas.
Jonathan, please bumangon ka na.
Gusto nang umuwi ni Mommy.
Magbibilang ako ng tatlo. Isa…
Hindi namin binanggit 'yon, pero di na niya kailangang magsalita pa.
Nagpalaki ako ng limang anak mag-isa, gets ko 'yon.
Minsan kailangan mo lang ng opisina.
-Gumawa ka na zucchini bread? -Minsan.
Di ako marunong mag-bake.
May pribadong banyo sa tenth floor.
Karamihan sa mga soda machine ay walang laman, pero may Mr. Pibbs pa ang 22.
Nagdadala ako ng Schweppes ko.
Ang ganda ng mga kuko mo.
Salamat.
Ako nag-design lahat nito.
Bakang print, paruparo, paa ng aso, paa ng pusa,
maliit na mga bibe, tandang, pizza, burger, tacos,
sunflowers, mga rosas, poppies, daisies, palm tree, bumblebees,
polka dots, takip-silim, dapit-hapon,
iba't ibang bandila, American, Mexican, Japanese…
Palagi niyang sinasabi, "Ang totoong kulungan ay ang isip natin."
-May problema ba sa braso niya? -Hindi. Nag-skydiving siya.
Sige.
Oo, nakakainis 'yan.
Umakyat ako ng isang palapag sa Sales.
At dalawang palapag pababa sa Marketing.
-Tama. -Walang laman doon.
-Napanaginipan mo na ba ang lugar na 'to? -Ikaw rin?
Nag-payroll ako kagabi.
Nag-send yata ako ng fax.
-Alam ng pamilya mong nandito ka? -Di, akala nila nagnonobela ako.
-Akala nila nagsi-surf ako. -Ano?
Alam ko.
Ayoko ngang mag-swimsuit, eh.
Sinabi mo sa kanilang nagsi-surf ka…
at naniwala naman sila?
Ang sarap nito.
Oo.
Carol, kung alam ko lang may isyu ka sa parakeets,
-di ko na sana binanggit pa. -Pagod lang ako.
Hindi, sorry. Kasalanan ko.
Pagod lang ako.
-Nasa Food Network ang lalaking 'yon. -Talaga?
Nag-host ng cook-off show.
Bakit kaya siya nandito.
Lahat tayo may dahilan.
Parang alam ko na bakit.
Sorry. Pinag-uusapan n'yo ba kung bakit tayo nandito?
Parang alam ko na.
Parang di pa tayo pormal na nagpakilala.
Ako si Luis.
Donna.
Luis.
Donna.
Hi. Ako si Carol.
Ikinagagalak ko.
Wow. Tingnan mo 'to.
Gusto mo ba?
Oo, sige.
Lakihan mo pa. Konti pa…
Pagpalain ka nawa.
Salamat.
So, ikaw ay…
Ah, tama. Bakit siya nandito.
Actually, bakit tayo lahat nandito.
Kasi patay na tayo.
Ang sarap.
Mamasa-masa, may kaunting crumble.
Parang, metaphorically?
Hindi, patay na tayong lahat.
Patay na tayo lahat at nandito tayo.
Sa opisina?
Sa purgatoryo.
Purgatoryo ang opisina, o at least sa tingin ko.
-Isa lang 'yon sa mga teorya ko. -Oo, hindi. Parang hindi.
Pag-isipan n'yo.
Bakit bukas pa ang opisina at gumagana
kung hindi 'to Purgatoryo?
Sino may alam? Pero di ibig sabihing patay na tayo.
Di ko ba malalaman kung patay ako o hindi?
Hindi naman.
Magtiwala kayo. Pinag-isipan ko na 'to.
Paano kaya ako namatay.
Carol! Talagang naniwala ka naman?
Hindi, pero nagtataka pa rin ako.
Nalunod ka sa karagatan.
Oo. 'Yan ang naisip ko.
Gusto mong malaman kung paano ka namatay?
Hindi. Alam ko na kung paano ako mamamatay. Di mo na kailangan sabihin.
Paano ka namatay?
Atake sa puso.
Malaking coronary.
Ano'ng meron dito?
Cinnamon?
Ayos lang ba kung…
Barko mo 'to.
Di ka makatulog?
Masaya
lang.
Mukhang masaya ang mga magulang mo.
-Hindi ko sila mga magulang. -Hindi ba?
Throuple kami.
Mabuti para sa kanila.
At sa 'yo.
Mukhang masaya kayo.
Sobrang saya.
-Saan kayo nagkakilala? -Registered nurse ako ni Bernard.
Wow. Di ba may panunumpa na… Alam mo na.
-Sorry kung… -Hindi, ayos lang.
Alam kong karaniwang di kinatutuwaan ang ganito.
Tatlong taon kong binihisan si Bernard, pinaliguan, pinakain, ininiksyunan,
at sa bawat isang araw,
tiningnan niya akong may pagmamahal na di ko naramdaman dati.
-Pagmamahal na nagpapabago sa 'yo. -Oo nga.
Ako unang nahulog sa kaniya.
At si Pauline, buweno,
ay ipinapakita niya ang pagmamahal at habag na hinahangaan ko.
Wala akong pakialam sa sinumpaan ko, o sa etika,
o ang responsibilidad ko sa propesyon ko.
Gusto ko lang gugulin ang buong buhay ko doon,
at kapag di ganoon ay parang pagsisinungaling.
Ang di mo piniling gawin ang gugulo sa 'yo.
Mismo.
At ang sex?
Napakaganda.
-Babalik na ako. -Magandang gabi.
Ikaw rin.
-Excuse me. -Makinig.
Oras na para sa office calisthenics.
Sumunod lang kayo.
Pinananatili ng stretching ang daloy ng dugo sa kalamnan.
Sapilitan 'to.
Mag-umpisa na tayo.
Kung hindi ito Purgatoryo, o isang kulto,
di ko alam paano mo masasabing di ito sining na pagganap.
Wala namang manonood.
Di kailangan ng sining ng manonood.
Kailangan lang na dalisay.
Oo, hindi 'yon 'yon.
Tingnan mo 'yong babae sa copier.
Sabihin mo sa 'king di siya dalisay.
Parang nakikita ko nga.
Kalokohan 'yan.
Ano, ang boss ay isang art director
namimigay ng linya sa palabas na walang manonood?
Bakit hindi?
Kasi kalokohan 'yon.
Kung hindi 'yon, wala akong ideya kung ano 'to.
Trabaho lang.
Bakit kailangang maging mas kumplikado pa?
Baka kasi nalulungkot lang siya.
Tatlong saging, dalawang tasang harina…
-Hello? -…isang tasang asukal, cinnamon.
Sino 'to?
Ito talaga ang pinakamagandang panaginip.
Work dream?
Oo.
Ang dami kong natapos.
Tara. May ipapakita ako sa inyo.
Dati 'tong headquarters ng malaking food and beverage company.
Pero di 'yan ang exciting part.
Ang ganda, di ba? Isang tanning salon.
Malamang nagrenta ng di nagamit na palapag para dagdag kita.
Bakit? Ano'ng problema?
Wala.
Mas inasahan ko pa ang Wetzel's Pretzels na situwasyon.
Sige na. Masaya 'to.
Maglo-lotion tayo, magpapaaraw,
para sa vitamin D.
Tara na, guys.
Carol?
Ewan ko.
Di ako komportable sa ganito.
Sige.
Gusto ko lang naman magpakita ng masaya at…
Sorry, napakahabang gabi nito. Pakiramdam ko, parang…
Luis, ayos ka lang?
Sorry na.
Buong araw tayo sa loob.
Baka kaunting araw
o purong concentrated UV light ay maganda.
Tama, Carol?
Pumayag din si Carol. Ano ba.
Talaga?
Oo. Pero nakadamit ako.
-Di ko pinlano ang lahat ng 'to. -Ayos lang.
Pangako, magiging maganda 'to.
Di ako magsisinungaling. Di na masama.
Kamusta ka diyan, Carol?
Parang kabaong 'to.
Pero soothing dahil sa blue light.
Ano'ng kukunin mo?
Walang duda, ang sesame chicken.
Pinaka-best 'yon sa mundo.
Ang mundo na "mundo"? Sa mundong 'to?
Oo.
Madami na akong napuntahan. Walang malapit sa sesame chicken ng Panda Express.
-Mahirap paniwalaan 'yan. -Nakakain ako. Napaka-authentic.
Um-order rin ako, pero di ko matatawag na ganoon.
-Di nga best 'yon sa bayan, eh. -Wala akong sinabi sa Sbarro's mo.
Di ko pinili 'yon para sa pizza nila.
Doon ko dinadala ang mga anak ko pagkatapos ng laro.
'Yon ang nami-miss ko.
Ikaw, Carol? May nami-miss ka ba?
Well, 'yong recycling, madalas.
At 'yong pakiramdam pag nakakaipon ka.
At Applebee's.
Sana mas in-appreciate ko 'yon.
Di mo malalaman tunay na halaga ng bagay hangga't di nawawala.
Parang Chili's ba 'yan?
Hindi 'yon katulad ng Chili's.
Iba 'yon. Maniwala ka.
Nag-travel ka talaga?
Ako? Oo. Kung saan-saan.
Sa UK, Germany, China, Albania, Madagascar.
-Pangalanan mo, napuntahan ko na. -Parang nakakapagod.
Oo, bata pa ako noon, eh.
17 ako nagsimula.
Grabe, 17?
Buntis na ako kay Marlon sa edad na 17.
'Yang taon na 'yan, umamin na ako sa mga magulang ko.
Parang natanggalan ako ng pasan, at sinabi ko, "Pakshet!"
Huminto ako sa pag-aaral at naglamiyerda sa South America.
Maganda ba?
Pinakamagandang karanasan sa buhay ko.
Bato.
Ano 'yon?
Lalaking nakilala ko.
Bato.
Nase-stress ako sa paglipad.
'Yong take-offs, at ang landing part,
at 'yong parte kung saan nasa ere ka na.
Di talaga ako mahilig sa traveling kahit mga bata at trabaho.
Laging na lang may isyu.
'Yon ang ginagawa nila ngayon. Traveling. Nasa Ibiza si Janet.
Gusto ko ang Ibiza.
Grabe talaga 'yong club scene at 'yong droga.
Siyempre naman. Ang galing.
Pero, sa totoo lang, hindi ka naman nahuli.
Panigurado, karamihan sa mga biyahe ko maganda,
pero may malabo rin.
'Yong mga kaibigan mo dumadating at umaalis,
at di na nakakatuwa.
Maaaring nasa paraiso ka, pero ang layo-layo mo pa rin.
Alam ko 'yan.
Buong buhay ko iniisip ko na may ginagawa ako.
Nagkamali ako sa umpisa, pero ginawa kong tama ang lahat.
Lahat.
Donna?
Donna, lumabas ka na diyan.
Di ka puwedeng humiga ng matagal diyan.
Hello?
Mukha kayong tangang dalawa.
Akala ko pag may ginawa ako, mag-iiba.
Pakiramdaman ko espesyal ako kasi may negosyo ako.
Ang tanga, di ba? At para saan?
Para may lumabas sa langit at buburahin lahat 'yon?
Parang ang tanga ko.
Alam mo bakit ako nandito?
Di ko talaga alam ang gusto ko.
-Lahat sila may mga plano at ako… -Walang mali doon.
Trabaho lang ang nagbigay saysay sa akin.
Basta na lang. 'Yan ang akong gusto ko.
Ito talaga una kong trabaho.
Hindi ka pa nagtrabaho dati?
Hindi. Pero gusto ko 'yong malilit n'yong mga gamit.
Alam mo 'yong pakiramdam pag diniinan mo 'yong stapler?
Enjoy talaga ako doon.
Paborito ko 'yong Post-its.
'Yong click ng mouse.
Bumalik na tayo.
Saan kaya nanggaling 'yon.
Di na mahalaga.
Alam mo, mayroon akong ilang teorya.
-Uy. -Excuse me!
Tingin kayo dito.
Makakauwi na kayo.
Kita tayo sa Lunes.
Bye.
Pareho kami ng building.
Hinahatid ko sa trabaho.
Sabi mo, may negosyo ka?
Isang nail salon.
Ah, talaga?
Oo.
Gumagawa ako ng lahat ng designs.
French, floral stamp, tribal, African, Aztec,
jewel-encrusted, sequined, tie-dyed, nude, silver-tipped,
checkered, geometric, metallic, monochrome, cobra, zigzag…
Wow.
"Aztec" ba'ng sinabi mo?