MLEKO
CAROL I KONIEC ŚWIATA
Chcesz mnie zabić?
A to dobre!
Prawda? Śmiercionośny chleb bananowy.
Zrób koszulkę z takim napisem. Serio, zrób to!
Naprawdę tak myślisz?
Nigdy bym jej nie zdjęła.
To byłaby moja ulubiona koszulka. „Śmiercionośny chleb bananowy”.
Jesteś przezabawna!
Jesteś moją nową przyjaciółką.
Będziemy się często widywać.
Nigdy cię nie osądzę ani nie skrzywdzę.
I pocieszę cię, gdy będziesz płakać. Ukrój mi większy kawałek, bo…
ŚMIERCIONOŚNY CHLEB BANANOWY
Nie mogłam się doczekać.
Duża, prawda?
Boże! Tak. Skąd wiedziałaś?
Daj spokój. Znam moją Carol.
Carol?
Chodź ze mną.
Przestań się gapić.
- Przepraszam. - To strasznie dziwaczne.
Rozumiem, ale…
chciałam ci tylko podziękować.
Za ten toner.
To chleb bananowy.
Cholera.
- No dobra. - Co?
Myślałam, że jesteś jakąś psychopatką.
Słuchaj, to miłe, ale nie wyciągaj kolejnych wypieków,
bo muszę już iść.
Dobrze.
- Powinnam wrócić do pracy. - Rozumiem.
Donna?
Pewnie masz wiele pytań, tak jak ja miałam.
- Ale zobaczysz, że to nieważne. - Jak to w ogóle działa?
To praca. Kogo obchodzi, jak to działa?
- I nie gap się na mnie. - Dobra.
- Mówię poważnie. - Wybacz.
Jeśli znów to zrobisz, rzucę w ciebie zszywaczem.
Rozumiem.
Bernard!
Szoty!
Jakbym trzymał bakłażan!
Bardzo ładne. Elenie się spodoba.
- Wielkie nieba! - Witamy na pokładzie The Grand Coda.
Nazywam się kapitan Jason McNellis.
Zabiorę was w ten rejs dookoła świata.
Kapitanie! To wielki zaszczyt.
- Dziękuję. - Jesteśmy w dobrych rękach.
W najlepszych. Pływam po morzu od 33 lat.
Dowodziłem The Vision, The Fantasy, The Esposito i teraz The Grand Coda.
Tak czy owak, witam na pokładzie i smacznego.
Dziękujemy.
Witam na pokładzie The Grand Coda.
Witam na pokładzie.
…już od 30 lat.
…The Fantasy, The Esposito…
Tak, od 30 lat. Opowiedzieć o sobie?
…The Vision, The Fantasy…
…z rodziny rybaków…
…od 30 lat…
Smacznego.
EGIPT
ARIZONA - MAROKO
Trzydzieści pierdolonych lat.
- Przepraszam! - Słuchajcie!
Potrzebujemy ochotników do pracy w nocy.
- Podnieście ręce. - Kto zostanie?
Dziękujemy!
Wszystko gra?
Ja też zgłodniałam. Mogę…?
Nie, nie.
Oczywiście.
To jest jakiś audyt.
Pytałaś o nasze biuro. Robimy jakiś audyt.
Nie wiem, co to dokładnie jest i jak to działa,
ale to jakiś audyt.
To wszystko, co wiem.
Muszę wracać do pracy.
Wybacz, że byłam niemiła, ale mnie wystraszyłaś.
Nie szkodzi.
- Donna? - Tak?
Śmiercionośny chleb bananowy.
- Co? - Nie, nic…
Kojarzysz śmiercionośny chleb bananowy?
- Coś jest w tym chlebie? - Skądże.
Tylko banany, jajka i mąka.
Ale to takie powiedzenie.
W porządku.
To do zobaczenia.
ZAKUPY
Jak mija ci wieczór?
Nieźle. A tobie?
W porządku.
Czas jakby…
Co?
Często robicie nocki?
Czasami.
Mniej więcej co dwa miesiące.
Ciągle podają inny powód.
Comiesięczne raporty, końce kwartału, pożary.
- Pożary? - Tak. Ludzie sami je wzniecają.
Jedna babka, żeby nie wychodzić, próbowała podpalić windę.
Nie każcie mi tam wracać!
Nie mogę.
Proszę. Nie!
Nienawidzę wychodzić na zewnątrz!
Rozumiem.
Nie wiem dlaczego,
ale to bardzo dziwne, gdy po pracy wpada się na kogoś stąd.
Jonathan, wstań proszę.
Mamusia chce iść do domu!
Liczę do trzech. Jeden…
Nigdy o tym nie wspomniałyśmy, ale ona nie musiała nic mówić.
Sama wychowałam piątkę i dobrze ją rozumiem.
Czasami biuro jest ci potrzebne.
- Pieczesz chleb z cukinii? - Czasami.
Ja nie umiem piec.
Na dziesiątym jest prywatna łazienka.
Większość automatów jest pusta, ale na 22. piętrze wciąż jest Mr Pibbs.
Przynoszę własnego Schweppesa.
Masz ładne paznokcie.
Dzięki.
Maluję własne wzory.
Krowie kopyta, motyle, psie i kocie łapy,
kaczuszki, koguty, pizze, burgery, taco,
słoneczniki, róże, maki, stokrotki, palmy, trzmiele,
kropki, wschody i zachody słońca.
Różne flagi: amerykańskie, meksykańskie, japońskie…
Ciągle mówi:
„Jedynym prawdziwym więzieniem jest nasz umysł”.
- Ma coś z rękami? - Nie, skacze ze spadochronem.
Rozumiem.
No tak, to irytujące.
Poszłam piętro wyżej, do sprzedaży.
I dwa piętra niżej, do marketingu.
- Tak? - Tam nic nie ma.
- Zaczęłaś już śnić o tym miejscu? - Ty też?
Wczoraj robiłam wypłaty.
Ja chyba wysyłałam faks.
- Twoja rodzina wie, że tu jesteś? - Nie, myślą, że piszę powieść.
- Rodzice myślą, że surfuję. - Co?
Wiem. Nie lubię nawet zakładać stroju kąpielowego.
Powiedziałaś rodzicom, że surfujesz?
I oni w to wierzą?
Jak miło.
O tak.
Gdybym wiedziała, że boisz się papużek, nigdy bym o nich nie wspomniała.
Jestem po prostu zmęczona.
Nie, przepraszam. To moja wina.
Jestem zmęczona.
- On pracował w stacji Food Network. - Serio?
Prowadził program kulinarny.
Ciekawe, co tu robi.
Wszyscy mamy swoje powody.
Chyba wiem dlaczego.
Wybaczcie.
Rozmawiałyście o tym, czemu tu jesteśmy?
Myślę, że to wiem.
Chyba nikt nas sobie nie przedstawił.
Jestem Luis.
Donna.
Luis.
Donna.
Cześć. Jestem Carol.
Miło mi poznać.
Rany, spójrzcie.
Chcesz kawałek?
Poproszę.
Trochę większy. Jeszcze…
Wielkie dzięki!
Dziękuję.
Mówiłeś…
No tak. Mówiłem, dlaczego on tu jest.
A dokładnie, dlaczego wszyscy tu jesteśmy.
Bo jesteśmy martwi.
Pyszny.
Taki wilgotny, z delikatną kruszonką.
To jakaś przenośnia?
Nie, wszyscy jesteśmy martwi.
Umarliśmy i skończyliśmy tutaj.
W biurze?
W czyśćcu.
Biuro to czyściec. Przynajmniej tak sądzę.
- To tylko jedna z moich teorii. - Nie sądzę.
Zastanówcie się.
Czemu biuro wciąż by działało,
gdyby nie było czyśćcem?
Kto to wie? Ale to nie znaczy, że wykitowaliśmy.
Chyba wiedziałabym, gdybym umarła.
Niekoniecznie.
Uwierz mi. Długo się nad tym zastanawiałem.
Ciekawe, jak umarłam.
Carol! Naprawdę w to wierzysz?
Nie, ale i tak mnie to ciekawi.
Utonęłaś w oceanie.
Tak właśnie myślałam.
Powiedzieć ci, jak ty umarłaś?
Za nic w świecie.
Dobrze wiem, jak umrę, i nie musisz mi o tym mówić.
Jak, twoim zdaniem, ty umarłeś?
Na rozległy zawał.
Przez masywną wieńcówkę.
Co w tym jest?
Cynamon?
Mogę…?
To pański statek.
Nie może pan spać?
To… ze szczęścia.
Pańscy rodzice chyba dobrze się bawią.
- To nie są moi rodzice. - Nie?
Jesteśmy trójkątem.
Szczęściarze z nich.
Z pana też.
- Wyglądacie na szczęśliwych. - I to bardzo.
- Gdzie się poznaliście? - Byłem pielęgniarzem Bernarda.
Rany.
Nie składał pan przysięgi, że…
- Proszę wybaczyć. - W porządku.
Wiem, że takie rzeczy nie są mile widziane,
ale przez trzy lata ubierałem Bernarda, myłem go, karmiłem, dawałem mu zastrzyki
i każdego dnia on patrzył na mnie z taką miłością,
jakiej wcześniej nie czułem.
- To miłość, która zmienia człowieka. - Z pewnością.
Pierwszy się w nim zadurzyłem.
A Pauline…
Cóż, emanuje od niej ciepło i współczucie,
które tak podziwiam.
Mam gdzieś moją przysięgę, wymiar etyczny
czy też zobowiązanie wobec wykonywanego zawodu.
Po prostu zapragnąłem spędzić z nimi całe życie.
I czułbym się nieuczciwie, idąc w tej sprawie na kompromis.
Niepodjęte decyzje są najgorsze.
Właśnie.
A jaki jest seks?
Wyrafinowany.
- Wrócę już do kajuty. - Dobrej nocy.
Nawzajem, kapitanie.
- Halo! - Słuchajcie!
Czas na gimnastykę biurową.
Róbcie to, co my, bo według badań
rozciąganie zwiększa dopływ krwi do mięśni.
To obowiązkowe!
Zaczynamy!
Jeśli to nie jest czyściec ani sekta,
to w takim razie to musi być sztuka performatywna.
Ale bez publiczności.
Sztuka jej nie potrzebuje.
Musi być tylko czysta.
Dobra, ale to nie to.
Spójrz na tę kobietę przy kopiarce.
Powiedz, że to nie jest czyste.
W pewnym sensie to widzę.
To szaleństwo!
Czyli szef to jakiś dyrektor artystyczny,
wypowiadający kwestie w sztuce bez widzów?
Czemu nie?
Bo to szaleństwo!
Dobra, jeśli to nie to, to nie wiem, co to jest.
To tylko praca.
Czemu to musi być bardziej skomplikowane?
Może on po prostu jest samotny?
Trzy banany, dwie szklanki mąki.
- Halo? - …filiżanka cukru i łyżka cynamonu.
Kto mówi?
To naprawdę najlepsze sny.
Drzemałaś?
Tak.
Dużo dziś zrobiłam.
Chodźcie, coś wam pokażę.
To była siedziba znanej firmy z branży spożywczej.
Ale to nie jest najbardziej ekscytujące.
Czyż to nie wspaniałe? To solarium!
Właściciel budynku pewnie wynajął im nieużywane piętro.
No co?
Nic.
Bardziej liczyłam na opuszczony fast food.
Chodźcie. Będzie fajna zabawa.
Wysmarujemy się, poopalamy,
wchłoniemy witaminę D.
No chodźcie.
Carol?
Sama nie wiem.
W takich sytuacjach nie czuję się komfortowo.
Dobra.
Chciałem tylko pokazać wam coś fajnego i…
Wybaczcie, to była długa noc.
Czuję się taki…
Luis, wszystko gra?
Posłuchaj, przepraszam.
Ciągle siedzimy w środku.
Może przyda nam się nieco słońca albo światła ultrafioletowego?
Prawda, Carol?
Carol też się zgadza. Chodź.
Naprawdę?
Tak, ale zostanę w ciuchach.
- Nie planowałam tego. - W porządku.
Obiecuję, że będzie super.
Nie będę kłamać. Jest nieźle.
I jak tam, Carol?
Jest trochę jak w trumnie.
Ale niebieskie światło działa kojąco.
Co ty byś zamówił?
Bez wątpienia kurczaka w sezamie.
Był najsmaczniejszy na świecie.
Że niby na tym świecie?
Absolutnie.
Nic nie może się równać z kurczakiem w sezamie z Panda Express.
- Trudno mi w to uwierzyć. - Jadłam go i jest bardzo autentyczny.
Ja też go jadłam, ale nie jest nawet najlepszy w mieście.
Nie drwiłem, gdy mówiłaś o Sbarro’s.
Nie chodziło mi o ich pizzę.
Mówiłam tylko, że zabierałam tam dzieci po meczach.
Tego mi brakuje.
A ty, Carol? Brakuje ci czegoś?
Głównie recyklingu.
I uczucia, jakie daje oszczędzanie.
I restauracji Applebee’s.
Szkoda, że ich nie doceniałam.
Nie doceniamy pewnych rzeczy, póki one nie znikną.
To coś jak Chili’s?
Ani trochę.
To coś innego. Uwierz mi.
Naprawdę podróżowałeś?
O tak. Byłem wszędzie.
W Wielkiej Brytanii, Niemczech, Chinach, Albanii, na Madagaskarze.
- W każdym miejscu na świecie. - To chyba męczące.
Byłem wtedy młodszy.
Zacząłem jako 17-latek.
Cholera, jako 17-latek?
W tym wieku byłam w ciąży z Marlonem.
Ujawniłem się przed rodzicami i wyruszyłem w świat.
Jakbym zdjął z siebie brzemię. Powiedziałem sobie: „Pieprzyć to!”.
Rzuciłem szkołę i podróżowałem po Ameryce Południowej.
Fajnie było?
Najlepsze doświadczenie w moim życiu.
Bato.
Co to takiego?
Gość, którego poznałem.
Bato.
Latanie mnie stresuje.
Starty, lądowania
i cały ten okres, kiedy jest się w powietrzu.
Ja też nie podróżowałam. Dzieci, praca.
Zawsze coś było.
Ale moje dzieci teraz podróżują. Janet jest na Ibizie.
Uwielbiam Ibizę.
Tamtejsze kluby i narkotyki są zajebiste!
Oczywiście. Świetnie.
Ale nie powinnaś tego żałować.
Większość moich wypraw była niesamowita,
ale pamiętam je jak przez mgłę.
Wszystkie przyjaźnie są nietrwałe
i zaczyna cię to męczyć.
Możesz być w prawdziwym raju, ale i tak czujesz się tak wyobcowany.
Rozumiem cię.
Całe życie myślałam, że na coś pracuję.
Na początku nawaliłam, ale potem dobrze mi szło.
Z wszystkim.
Donna?
Lepiej już stamtąd wyjdź.
W tym nie powinno się leżeć zbyt długo.
Halo?
Wyglądacie idiotycznie.
Myślałam, że pójście na swoje coś zmieni.
Czułam się wyjątkowo, posiadając własny biznes.
Co za głupota. I po co?
Żeby przyleciało tu jakieś kurewstwo i to zniszczyło?
Czuję się jak idiotka.
Wiesz, dlaczego tu jestem?
Bo nie bardzo wiem, czego chcę.
- Każdy ma jakieś plany i… - Nie ma w tym nic złego.
Tylko praca ma dla mnie sens.
To coś dla mnie. Taką siebie lubię.
To moja pierwsza praca w życiu.
Wcześniej nie pracowałeś?
Nie, ale po prostu uwielbiam te małe narzędzia, których używacie.
Kojarzycie to uczucie, kiedy naciska się zszywacz?
Naprawdę to lubię.
Uwielbiam samoprzylepne karteczki.
A ja kliknięcia myszy.
Lepiej wracajmy.
Ciekawe skąd to się wzięło.
To bez znaczenia.
Mam kilka teorii.
- Przepraszam! - Proszę o uwagę!
Wszyscy możecie już iść.
Do poniedziałku!
Pa!
Mieszkamy w tym samym budynku.
Odwożę go do pracy.
Mówiłaś, że masz firmę?
Salon paznokci.
Serio?
Tak.
Robię różne wzory.
Francuskie, kwiatowe, etniczne, afrykańskie, azteckie,
inkrustowane klejnotami i cekinami, kolorowe, cieliste, srebrzyste,
w kratkę, geometryczne, metaliczne, czarno-białe, w szlaczki, zygzaki…
Rany.
Powiedziałaś „azteckie”?
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz