SÜT
Beni öldürmeye mi çalışıyorsun be kızım?
Muhteşem olmuş ya.
Aynen, değil mi? "Muzlu ekmekten öldü."
Tişörte bastır bunu. Tam tişörte yazdırılacak bir yazı bu.
Cidden mi? Öyle mi dersin?
Tabii ya. Hayatta çıkarmam onu.
En sevdiğim tişört olur. "Muzlu ekmekten öldü."
Çok komiksin.
Yeni en iyi arkadaşım sensin.
Birbirimizi bol bol göreceğiz Carol Kohl.
Seni asla yargılamam ya da incitmem.
Ağladığında seni teselli ederim. Şimdi daha büyük bir dilim ver çünkü ben…
MUZLU EKMEKTEN ÖLDÜ
Bekleyemedim.
-Büyük beden, değil mi? -İnanmıyorum, evet. Nereden bildin?
Ayıpsın be kızım, Carol'ımı tanırım.
Carol?
Benimle gel.
Bana dik dik bakmayı kes artık.
-Üzgünüm. -Aşırı ürkütücü duruyor.
Anladım, sadece…
Sadece sana teşekkür etmek istemiştim.
Toner için.
Muzlu ekmek getirdim.
Ah be.
-Tamam. -Ne oldu?
Önemli değil. Psikopatsın falan sanmıştım.
Bak, çok kibarsın ama sen daha fazla tatlı çıkarmadan gideyim ben.
Peki.
-İşe dönmem gerek. -Peki.
Donna?
Biliyorum, senin de benim gibi bir sürü sorun vardır.
-Boş vermeyi öğrenirsin. -Ama burası nasıl işliyor?
Carol, bu bir iş. İşleyişinden bize ne? İşliyor işte.
-Ayrıca bana bakmayı kes. -Tamam.
-Çok ciddiyim. Bakmayı kes. -Üzgünüm.
Bir daha baktığını görürsem sana zımba fırlatırım.
Anladım.
GÖRKEMLİ CODA
Bernard!
Tek atalım!
Avuçlarımda patlıcan tutuyor gibiyim.
Çok güzel çıkmışsın. Elena buna bayılacak.
Vay canına.
Görkemli Coda'ya hoş geldiniz.
Adım Kaptan Jason McNellis.
Bu dünya turundaki kaptanınız ben olacağım.
Kaptan! Çok müşerref oldum.
-Teşekkürler. -Emin ellerde olduğumuzu görüyorum.
En iyisinde hem de bayım. 30 yıldır denizlerde çalışıyorum.
Vizyon, Fantezi ve Esposito'da kaptandım ve şimdi de Görkemli Coda'nın kaptanıyım.
Neyse, aramıza hoş geldiniz. Afiyet olsun.
Teşekkür ederiz.
Görkemli Coda'ya hoş geldiniz.
Gemimize hoş geldiniz.
30 yıl oldu.
Fantezi, Esposito…
Evet, 30 yıl oldu. Kendimden mi bahsedeyim?
Vizyon, Fantezi…
Balıkçı bir ailedenim… 30 yıl oldu.
Afiyet olsun.
MISIR
ARİZONA - FAS
30 koca yıl be.
-Bakar mısınız? -Dinleyin.
Gece boyunca çalışacak gönüllülere ihtiyacımız var.
-El kaldırın. -Kim kalır?
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
İyi mi bari?
Ben de acıkmaya başlamıştım. Almamda sakınca var mı?
Yok.
Alabilirsin tabii.
Bir tür muhasebe denetimi.
Ofisi sormuştun ya. Bir tür muhasebe denetimi.
Tam olarak ne yaptığımızı veya nasıl işlediğini bilmiyorum
ama bir tür muhasebe denetimi.
Tek bildiğim bu aslında. Neyse, işe dönmem gerek.
Kabalık ettim, kusura bakma. Beni korkutmuştun cidden.
Sorun değil.
-Baksana Donna. -Efendim?
"Muzlu ekmekten öldü."
-Ne? -Hiç.
"Muzlu ekmekten öldü" dedim de.
-Carol, o ekmeğin içinde bir şey mi var? -Hayır, sadece…
Normal muz, yumurta ve un var.
Nükte yapmıştım.
Tamam.
Sonra görüşürüz.
SATIN ALIMLAR
Gecen nasıl geçiyor?
Fena değil. Senin?
İdare eder.
Zaman resmen…
Ne?
Sık sık gece çalışıyor musunuz?
Bazen.
İki ayda bir aslında. Sebebi hep değişiyor ama.
Aylık raporlar, bir şeyler için üç aylıklar, yangınlar.
-Yangın mı? -Evet. İnsanlar bir şeyleri yakıp duruyor.
Eve gitmek istemeyen bir kadın asansörü ateşe vermişti.
Beni oraya geri göndermeyin.
Yapamam.
Lütfen! Hayır!
Hayır! Dışarıdan nefret ediyorum!
Anlıyorum onu.
Neden, bilmiyorum
ama işten biriyle dışarıda karşılaşmak acayip garip geliyor.
Jonathan, kalk lütfen.
Annen eve gitmek istiyor.
Üçe kadar sayacağım. Bir…
Bundan hiç bahsetmedik ama onun da bir şey demesine gerek yoktu.
Ben de tek başıma beş çocuk büyüttüm, anlarım be.
Bazen bir ofise ihtiyacı oluyor insanın.
-Kabaklı ekmek yaptın mı hiç? -Bazen.
Hamur işlerini hiç beceremem.
10'uncu katta özel bir tuvalet var.
İçecek makinelerinin çoğu boş ama 22'de hâlâ Mr. Pibb var.
Ben kendi Schweppes'imi getiriyorum.
Tırnakların çok güzel.
Sağ ol.
Kendi tasarımlarımı yapıyorum.
İnek deseni, kelebekler, köpek patileri, kedi patileri,
küçük ördekler, horozlar, pizza, hamburger, taco,
ayçiçekleri, güller, gelincikler, papatyalar, palmiyeler, yaban arıları,
benekler, gün doğumları, gün batımları.
Farklı bayraklar, Amerika, Meksika, Japonya…
"Tek gerçek hapishane zihinlerimizdir" der hep.
-Kollarında bir sorun mu var? -Hayır, paraşütle atlıyor.
Anladım.
Çok sinir bozucuymuş.
Bir kat yukarıdaki Satış'a çıktım.
Ve iki kat aşağıdaki Pazarlama'ya.
-Tamam. -Orada hiçbir şey yok.
-Rüyanda burayı görmeye başladın mı? -Sen de mi?
Dün gece maaş bordrosu çıkardım.
Sanırım ben de faks gönderdim.
-Ailen buraya geldiğini biliyor mu? -Roman yazdığımı sanıyorlar.
-Annemler de sörf yaptığımı sanıyor. -Ne?
Biliyorum.
Mayo giymeyi bile sevmiyorum.
Annenle babana sörf yaptığını söyledin…
…ve onlar da bu palavrayı yuttu mu?
Güzelmiş.
Evet.
Muhabbet kuşlarıyla ilgili hassasiyetin olduğunu bilsem
asla konusunu açmazdım Carol.
Sadece çok yoruldum.
Hayır, özür dilerim. Benim suçum bu.
Yorgunum, ondan.
-O adam Food Network'te çalışıyordu. -Sahi mi?
Yemek yarışması sunuyordu.
Neden burada acaba?
Hepimizin kendince sebepleri var.
Sanırım nedenini biliyorum.
Pardon. Neden burada olduğumuzdan mı bahsediyordunuz?
Sanırım biliyorum.
Selam. Resmen tanıştırılmadık sanırım.
Ben Luis.
Donna.
Luis.
Donna.
Selam, ben Carol.
Memnun oldum.
Vay canına, şuna bak.
Bir dilim ister misin?
Evet, lütfen.
Biraz daha büyük. Biraz daha…
Hay sen çok yaşa.
Teşekkür ederim.
Şey diyordun…
Evet, burada olma sebebini.
Aslında hepimizin burada olma sebebini.
Çünkü biz öldük.
Çok lezzetli.
Hem ıslak hem de hafif dağılıyor.
Mecazi olarak mı?
Hayır, hepimiz öldük yani.
Hepimiz öldük ve şimdi buradayız.
Bir ofiste mi?
Araftayız.
Bu ofis, araf. En azından ben öyle düşünüyorum.
-Teorilerimden biri. -Anladım ama hayır, sanmıyorum.
Bir düşünsenize.
Burası araf olmasaydı
bu ofis nasıl hâlâ işliyor olurdu?
Orasını kim bilir? Ama bu öldüğümüz anlamına gelmez.
Ölüp ölmediğimi anlamaz mıydım?
Orası belli olmaz.
Bana güvenin. Bunun üzerine düşündüm.
Acaba nasıl ölmüşümdür?
Carol! Cidden inanıyor musun buna?
Hayır ama yine de merak ediyorum.
Okyanusta boğuldun.
Evet. Ben de öyle düşündüm.
Senin ölümünü tahmin edeyim mi?
Hayır. Nasıl öleceğimi biliyorum zaten. Bu konuda konuşmana da ihtiyacım yok.
Sence sen nasıl öldün?
Ağır bir kalp krizinden.
Şiddetli bir kalp krizinden.
Bunun içinde ne var?
Tarçın mı?
İçebilir miyim?
Gemi senin.
Uyuyamadın mı?
Mutluluktan
diyelim.
Annenle baban iyi eğleniyor gibi.
-Annemle babam değil onlar. -Öyle mi?
Üçlü bir ilişkimiz var.
Onlar adına sevindim.
Senin adına da.
Mutlu görünüyorsunuz.
Daha mutlu olamazdım.
-Nerede tanıştınız? -Bernard'ın özel hemşiresiydim.
Vay canına. Bu konuda ettiğiniz bir yemin yok muydu? Anladın işte.
-Kabalık ettiysem özür… -Sorun değil.
Bu tür şeyler genelde hoş karşılanmaz, biliyorum.
Üç yıl boyunca Bernard'ı giydirdim, yıkadım, yedirdim,
onun iğnelerini yaptım ve her gün ama her gün
bana daha önce hiç hissetmediğim bir sevgiyle baktı.
-İnsanı değiştiren bir sevgiyle. -Öyledir.
Önce ona âşık oldum.
Pauline de
hayran olduğum bir sevgi ve şefkat saçıyor resmen.
Yeminim, etik değerler veya mesleğime karşı olan
sorumluluğum falan umurumda değil.
Tüm hayatımı bunu yaşayarak geçirmek istedim
ve aksini yapmanın karaktersizlik olacağını biliyordum.
İnsanı mahveden yapmadığı seçimlerdir.
Aynen öyle.
Ya seks?
Olağanüstü.
-Ben içeri döneyim. -İyi geceler.
Sana da Kaptan.
-Bakar mısınız? -Dinleyin.
Ofis jimnastiği zamanı.
Bize ayak uydurun.
Araştırmalara göre, esnemeyle kaslara kan akışı sağlanıyor.
Zorunludur.
Başlayalım.
Burası araf veya bir tarikat değilse
gösteri sanatı olduğunu kabul edersiniz en azından.
Seyirci yok ki.
Sanatın seyirciye ihtiyacı yoktur.
Saf sanat olması yeterli.
Evet, o da değil.
Fotokopinin oradaki kadına bakın.
Tam bir sanat değil mi bu şimdi?
Bence de biraz öyle.
Saçmalıyorsunuz artık.
Ne yani, patronumuz bir sanat yönetmeni
ve kimsenin izlemeyeceği bir gösteri için replik mi veriyor?
Neden olmasın?
Saçmalık da ondan.
O da değilse, bunun ne olduğunu hiç bilmiyorum.
Sadece iş.
Neden daha karmaşık olması gerekiyor ki?
Belki de yalnız olduğundandır.
Üç muz, iki bardak un.
-Alo? -Bir bardak şeker, bir kaşık tarçın.
Kimsiniz?
Bu rüyalar muhteşem gerçekten.
İş rüyası mı?
Evet.
Çok çalıştım.
Gelin, size bir şey göstereceğim.
Burası eskiden büyük bir yiyecek ve içecek şirketinin merkeziydi.
Ama heyecan verici kısmı bu değil.
Harika değil mi? Solaryum salonu.
Bina yönetimi para için boş bir katı kiraya vermiş olmalı.
Neden? Ne oldu?
Hiç.
Wetzel's Pretzels gibi bir şey bekliyordum.
Gelin hadi, çok eğleneceğiz.
Losyon süreriz, biraz güneş görürüz,
biraz D vitamini alırız.
Hadi arkadaşlar.
Carol?
Bilemiyorum.
Böyle şeyler beni huzursuz ediyor.
Öyle olsun.
Size eğlenceli bir şey göstermeye çalışıyordum ve…
Kusura bakmayın, yorucu bir gece oldu. Öyle düşünmüştüm…
Luis, iyi misin?
Bak, çok üzgünüm.
Sabahtan beri içerideyiz.
Belki biraz güneş veya saf, yoğun UV ışığı bize iyi gelir.
Değil mi Carol?
Carol da aynı fikirde. Hadi.
Gerçekten mi?
Evet. Ama üstümü çıkarmam.
-Bunu planlamamıştım. -Hiç sorun değil.
Çok güzel olacak, söz veriyorum.
Yalan yok, hiç fena değilmiş.
Sen nasılsın Carol?
Tabut gibi burası.
Ama mavi ışık rahatlatıcı bir hava katıyor.
Sen ne alırdın?
Hiç şüphesiz susamlı tavuk.
Dünyanın en iyisiydi.
Bildiğimiz dünya mı? Bu dünya mı yani?
Elbette.
Her yere gittim. Panda Express'in susamlı tavuğunun yanında hepsi solda sıfır kalır.
-İnanmakta zorlanıyorum doğrusu. -Ben de yedim, çok orijinaldi.
Ben de sipariş ettim ama o kadar da mükemmel değildi.
Şehirdeki en iyi bile değil.
-Sen Sbarro's dediğinde bir şey demedim. -Pizzaları için gitmiyordum ben.
Oyunlardan sonra çocuklarımı oraya götürürdüm, dedim.
Ben onu özlüyorum işte.
Ya sen Carol? Özlediğin bir şey var mı?
Daha çok geri dönüşümü özlüyorum.
Bir de para biriktirmenin verdiği hissi.
Bir de Applebee's'i.
Keşke değerini daha çok bilseydim.
Bir şeyleri kaybetmeden gerçek kıymetini anlamıyor insan.
Chili's gibi mi?
Chili's'le alakası yok.
Çok farklı, inan bana.
Çok mu seyahat ettin?
Ben mi? Evet, her yere gittim.
İngiltere, Almanya, Çin, Arnavutluk, Madagaskar.
-Aklına neresi gelirse artık. -Çok yorucu olmuştur.
Evet ama o zamanlar gençtim daha.
17 yaşında başladım.
Yuh, 17 mi?
17 yaşında Marlon'a hamileydim.
O yıl aileme açıldım ve sonrasında kimse beni tutamadı.
Üzerimden koca bir yük kalkmış gibiydi, her şeyi siktir ettim.
Okulu bıraktım ve sırt çantamı alıp Güney Amerika'ya gittim.
Güzel miydi bari?
Hayatımın en iyi deneyimiydi.
Bato.
O ne?
Tanıştığım bir adam.
Bato.
Uçmak beni strese sokuyor.
Kalkışlar, iniş kısmı
ve sanırım havada olduğun kısım da.
Çocuklar ve iş varken hiç seyahate çıkamadım ben.
Hep bir şey çıkardı.
Şimdi hepsi bunu yapıyor. Seyahat ediyorlar. Janet, İbiza'da.
İbiza'ya bayılırım.
Kulüpleri ve uyuşturucuları şahanedir be.
Tabii, ne güzel.
Ama bence hiçbir şey kaçırmamışsın.
Tabii, seyahatlerimin çoğu muhteşemdi
ama aynı zamanda çok da kasvetliydi.
Edindiğin arkadaşlar değişip duruyor
ve zamanla yıpranıyor.
Cennette de olsan kendini çok uzak hissediyorsun yine.
Ne demek istediğini anlıyorum.
Tüm hayatımı bir şey uğruna çalıştığımı düşünerek geçirdim.
Başta çuvalladım ama her şeyi doğru yaptım.
Her şeyi.
Donna?
Donna, çıkman gerek artık.
Çok uzun süre kalmaman gerek.
Orada mısın?
Çok komik görünüyorsunuz.
Kendi küçük işimi kurmak bir fark yaratacak sanmıştım.
İş sahibi olmak beni özel hissettirmişti.
Ne kadar aptalca! Ne uğruna peki?
Gökten bir şey çıkıp her şeyi yok etsin diye miydi bunlar?
Çok aptal hissediyorum.
Neden buradayım, biliyor musun?
Ne istediğimi bilmiyorum.
-Herkesin planları var ve ben… -Bunda bir sorun yok.
Bana mantıklı gelen tek şey de işti.
İçime sinen tek şey. Kendimi öyle seviyorum.
Bu benim ilk işim.
Daha önce hiç çalışmadın mı?
Hiç. Ama kullandığınız o küçük aletlere bayılıyorum.
Zımbaya bastığın zamanki o hissi bilir misin?
Çok hoşuma gidiyor.
Benim favorim not kâğıtları.
Farenin klik sesi.
Geri dönmeliyiz.
Nereden geldi acaba?
Ne fark eder?
Bu konuda birkaç teorim var.
-Selam. Buraya bakın millet. -Bakar mısınız?
Gidebilirsiniz.
Pazartesi görüşürüz.
Hoşça kal.
Aynı binada kalıyoruz.
Onu işe ben getiriyorum.
İş yerin mi vardı yani?
Manikür salonu.
Sahi mi?
Evet.
Her türlü tasarımı yapıyorum.
Fransız, çiçek damgası, tribal, Afrika, Aztek,
taş kaplı, pullu, batik boya, nude, gümüş uçlu,
damalı, geometrik, metalik, monokrom, kobra, zikzak…
Vay canına.
"Aztek" mi dedin?
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna