TAŚMA 2 - STRONA A
„Opanuj francuski”. Taśma 2, strona A.
Rozdział 4. Francuski w rozmowie.
6 MIESIĘCY, 11 DNI DO KOŃCA
Przepraszam.
Gdzie jest najbliższa łazienka?
Pozdrów ode mnie twojego ojca.
Dzień dobry. Czy te ostrygi są świeże?
SKRĘĆ W LEWO — POLE IDŹ 500 M NA PŁN. — POLANA
Przepraszam. Moja łyżka jest brudna.
Czy będę mogła wymienić tę sukienkę?
Carol!
Elena!
Co?
„Gdzie jest centralna stacja metra?”
Tak!
Świetnie!
CAROL I KONIEC ŚWIATA
Trzymasz się?
PRZYSZŁA NA ŚWIAT! WESOŁYCH ŚWIĄT!
Oby było ci wygodnie.
Spałam na niej parę razy i nie było zbyt…
- Co tam? - Nic. Tęskniłam.
Masz zapasową szczoteczkę?
Ponoć naukowiec badający Keplera śpiewa w tercecie folkowym.
Słyszałaś ich kawałki?
Idź spać!
Powiedz to po francusku.
Idź spać.
Nie do wiary, że uczyłaś się francuskiego,
żeby ze mną pogadać.
Godna śmierć to absolutna konieczność.
Zacznijmy od wyprasowanej koszuli i stylowego kapelusza.
NAGRYWANIE 4 KWIETNIA
Cześć, mamo i tato! Zgadnijcie, gdzie jestem?
Cześć!
Dziś chcemy zwiedzić ukryty wodospad w lesie kanionu Sabino!
To półtora dnia marszu. Tak się cieszę!
A ty, Carol?
Ja też.
Też się cieszę.
Witajcie, mamo i tato.
TEREN REKREACYJNY KANIONU SABINO
Zrobiłaś?
Możesz się ruszać! To nie jest zdjęcie.
Ostrożnie!
To nie są odpowiednie…
buty.
Carol!
Znajdźmy inną drogę na szczyt.
Śliczny, prawda?
Woda wystrzeliwuje do tego wielkiego zbiornika.
To piękny widok, a woda jest krystalicznie czysta.
To 87 miejsce z listy stu, które trzeba zobaczyć przed śmiercią.
A…
A na którym miejscu jest siedzenie?
Jak masz na imię?
Co?
Jak masz na imię?
Po co ci to?
Do nagrania.
- Carol. - Jaka Carol?
- Kohl. - Wypowiedz to razem.
Carol Kohl?
A teraz, jakby to nie było podchwytliwe pytanie.
- Co? - Z większą pewnością siebie.
Nie rozumiem.
Dlaczego…
Dlaczego to nagrywasz?
Chcę to na zawsze zapamiętać.
Czuję, że się ze mnie nabijasz.
Robię dokrętkę. Jedz dalej.
Carol Kohl.
Nie, szybciej. Na jednym tchu.
Czy możemy…?
Za dużo tych wskazówek.
Jak to jest mieć mnie za siostrę?
Fajnie.
Daj spokój. Powiedz coś więcej.
Nie wiem. To miłe.
Jakie masz najmilsze wspomnienie ze mną?
Kiedy zrobiłaś sobie trwałą.
To twoje ulubione wspomnienie? Jakie takie żenujące.
Ładnie wyglądałaś.
Jakby na głowie wyrosła mi rzeżucha. Przez tydzień płakałam.
Moim zdaniem przypominałaś Whitney Houston.
To chyba sarnie bobki.
Myślisz, że są trujące?
Możliwe.
Ciekawe, gdzie są inni ludzie.
Czy po studiach nie cierpiałaś ze mną mieszkać?
- Co? - Możesz powiedzieć prawdę.
- Nie spędzałyśmy razem czasu. - Ale było fajnie.
Wróciłaś do domu.
Bo Cookie miał pchły.
Pozbyłam się ich.
Cały czas je miał.
W dodatku utknął w jakiejś szczelinie.
Przyznaję, że to była nora.
Myślałam, że wspólne mieszkanie…
Dobrze to robię?
- Masz do mnie jakieś pytania? - Być może.
To takie ekscytujące! Słucham.
- Czemu wszystko nagrywasz? - Myślałam, że lubisz te filmy.
Lubię, ale pytam z ciekawości.
Lubię dzielić się tym, co robię.
Czy to źle?
Nie.
Po prostu dużo robisz.
Wiesz?
Aha.
Jest wspaniała i taka piękna.
I wypełnia sobą wszystko:
powietrze, wolne przestrzenie.
Dzięki niej, dzięki temu, co ona robi,
chyba wiem, co to jest miłość.
To Carol Kohl, była sekretarka w gimnazjum,
która opowiada o Whitney Houston.
Eleno, wyłącz to.
Przepraszam!
Po prostu się wymknęło.
Dobry Boże!
Carol, mogę cię o coś spytać?
Co takiego?
Czemu powiedziałaś rodzicom, że surfujesz?
Wiem, że tak nie jest.
Ale… czemu skłamałaś?
Nie chciałam, żeby się martwili.
O co?
Możemy o tym nie rozmawiać? Proszę.
Czekaj.
Co zrobiłaś z deską?
Ma ją dzieciak o imieniu Lucas.
- Twoją deskę? - Tak.
Zaoferował mi za nią jakieś zioło.
Nie wiedziałam, o co chodzi, więc dałam mu ją za darmo.
O nie.
NAGRYWANIE 5 KWIETNIA
Jak to się…?
Kurwa! Czy ktoś może…?
Carol Kohl.
Dobrze.
Wreszcie.
Tu chyba są mrówki.
Powinno się je zamknąć w klatce.
Wybacz, ale im nie ufam.
One zachowują się jak przestępcy i są dosłownie wszędzie.
To przerażające.
Mogą cię chwycić i dokądś porwać.
Carol Daphne Kohl opowiada o strachu przed dużymi ptakami.
Posłuchajmy.
To nie żart. One mogą wydziobać ci oczy.
Jeszcze sześć kilometrów.
Zaczynają mnie boleć barki.
Miałaś nie pakować za dużo.
Lubię być przygotowana.
Zabrałaś uprząż i linę.
Na wszelki wypadek.
Na wszelki wypadek czego?
Wzruszyłaś ramionami?
Carol, wzruszasz ramionami?
Och, Carol.
Z plecakiem ciężko się to robi.
Twoje najwcześniejsze wspomnienie z dzieciństwa?
Pamiętasz tego psa?
Którego? Cookie?
Nie.
Takiego czarnego.
Czarnego? Kiedy to było?
Miałam jakieś siedem lat.
Dobra, ale co z tym psem?
Pamiętam to jak przez mgłę.
- Pies był we mgle? - Nie, mam mgliste wspomnienia.
Wybacz. Nieważne.
Co jest?
Powiedz!
Dobra.
Pamiętam, że na mnie nie warczał.
Co?
Nie warczał.
Twoje najwcześniejsze wspomnienie to pies, który być może na ciebie nie warczał?
Chyba tak.
To nie jest wspomnienie.
Może to był sen.
Dobra, skasujemy to.
UKRYTY WODOSPAD — GRAŃ RIDGETA ESPERERO — STAW HUTCHA
UKRYTY WODOSPAD
- Czy to nie jest dziwne? - Co?
Że wszyscy wkrótce umrzemy?
Tak.
Dobra. Czego najbardziej żałujesz?
Od teraz uprzedzaj, gdy chcesz wzruszyć ramionami.
Wzruszam.
A co z tobą?
Sama nie wiem. Jest milion takich rzeczy.
Nieskończone projekty,
niepójście na studia w Cancun, moje małżeństwo,
ludzie, z którymi straciłam kontakt, sukienki, których nie kupiłam.
Niedocenianie młodości,
nieodwiedzanie babci.
Ale przez to wszystko jestem, jaka jestem…
Ja żałuję, że nie mówiłam częściej „nie”.
Jezu, Carol.
Co?
- To planeta! - Planeta?
- Boże! - Ile ona waży?
- Boże! - To planeta!
Pierwsze doświadczenie seksualne?
- Nie. - No powiedz!
- Nie. - Było odlotowo?
No powiedz! Rodzice chcieliby to usłyszeć.
Jakaś ty świętoszkowata.
- Nie jestem. - To powiedz.
Słuchaj, wyłączę nawet…
Horace Solinsky ze studiów.
Po misjonarsku, na łóżku, w staniku.
Wchodzi współlokatorka.
Nie!
- Opowiedzieć ci o moim? - Raczej nie.
Strzepałam Travisowi Michaelsowi w dziesiątej klasie.
Świetnie.
W czym problem?
Tylko próbuję cię poznać.
Carol. Co tam robisz?
Nie chcę już być nagrywana!
Chodzi o tego Solinsky'ego?
Przepraszam. Przestanę nagrywać.
Eleno!
- Widzisz je? - Nie.
Przed nami.
To chyba ponad sześć kilometrów.
Na co chciałabyś mieć więcej czasu?
- Co? - Nie wiem. Na spanie?
Dobra, czego żałujesz, że nie wiedziałaś, kiedy byłaś młodsza?
Eleno, proszę. Możemy…?
- Daleko jeszcze? - Jesteśmy prawie na miejscu.
- Nie powinnyśmy go słyszeć? - Czekaj, co?
Wodospadu.
Spoko, usłyszymy go.
Co będziesz robić ostatniego dnia?
- Wzruszam. - No powiedz!
Wzruszam.
Jesteś mało zabawna.
- Zgubiłyśmy się. - Nieprawda.
Skoro nie surfujesz, to co dokładnie robisz?
Eleno, nie podoba mi się to.
- Jestem zmęczona. - Próbujesz się wymigać.
Nie.
No śmiało. Co ostatnio robisz?
Chcę, żebyś się otworzyła.
Otwieram się.
Ledwo mogę wydobyć z ciebie więcej niż jedno zdanie.
Zawsze to robisz.
Niby co?
Carol, zaraz rozerwiesz swoją torbę!
Carol!
- Wypadnie? - Nie, ale połóż coś płaskiego…
- Zgubiłyśmy się. - Nie.
Właśnie, że tak.
Dobra, zgubiłyśmy się.
Ojejku!
To Carol Kohl, lat 42, zbywająca siostrę milczeniem.
Dodasz coś?
Bez komentarza.
Możesz już…?
Nie mogę znaleźć kołków.
Włożyłam je do…
Gdzie byłaś?
Nigdzie.
Możesz teraz nie nagrywać?
- Przestań. - Co?
Przestań!
- Powiedz coś… - Powiedziałam: „Przestań”!
Próbuję z tobą porozmawiać.
Nieprawda. Tylko bawisz się kamerą.
Tak, bo nie chcesz ze mną rozmawiać.
Myślisz, że dlaczego cię przepytuję?
Bo nic nie mówisz.
Zawsze muszę cię naciskać, bo inaczej nic mi nie powiesz.
- Zawsze stawiasz mur. - To ty stoisz za kamerą.
Bo wkrótce umrzemy, a ja wcale cię nie znam!
Zawsze taka byłaś. Jakbyśmy nie były siostrami.
Nigdy nie będę częścią twojego świata.
Musiałam zaciągnąć cię na pustkowie, żeby spróbować się do ciebie zbliżyć.
Rozumiesz, jakie to przykre?
Nawet nie wiem, co robisz, na litość boską!
Masz coś do powiedzenia?
Nie. Oczywiście, że nie.
Zrób to! Tak!
Brawo!
NAGRYWANIE 6 KWIETNIA
Hej.
Możemy pogadać?
To było chyba gdzieś tutaj.
Cześć.
Nagrałaś go?
Tak.
Oto i on!
Ukryty wodospad w lesie kanionu Sabino.
Najwyższy nadziemny wodospad na półkuli północnej.
Chyba za długo tu szłyśmy.
I tak jest tu pięknie.
Nieźle jak na zbiorowisko starych, zerodowanych skał.
Wiesz, co czytałam?
Że ujemne jony w wodospadach mogą zwiększyć poziom serotoniny.
Eleno?
Tak?
Chciałam ci tylko powiedzieć…
Kiedy będziesz gotowa.
Jestem Carol Kohl!
To było najlepsze.
Zatem?
- No co? - Wiesz co.
Poważnie? Nie powiesz mi?
No dalej.
Dobrze.
Powiem.
Chodzę do pustego biurowca i tam pracuję.
Jako asystentka do spraw administracji w dziale księgowości.
Nie wiem, jak to biuro działa i dlaczego w ogóle tam jest.
Czasem myślę, że wszystko to zmyślam.
Ale to mi się podoba i jestem szczęśliwa.
Kocham cię, Carol.
Nie wiem. Trudno to wyjaśnić.
Spróbuj.
Nigdy nie spotkałam nikogo tak pewnego swoich możliwości.
Ona zawsze robiła swoje.
Wiesz, jakie to jest trudne?
To naprawdę super sprawa.
Ja zawsze robię to, co inni.
Jak ona ma na imię?
Carol.
Żałuję, że lepiej jej nie poznałam.
Czy ona wie, co czujesz?
Powinnaś być teraz z nią, a nie z nami.
Chyba tak.
NAGRYWANIE 6 KWIETNIA
Trzymasz się?
Tak!
Trzymam się ciebie!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz
HISZPANIA