- Gotowi? - Jestem gotowy!
Jeszcze raz?
Tym razem musi się udać!
Och, Carol! Carol!
Carol!
Och, Carol! Nie pozwól, by on ci serce skradł!
NAGRANIE
Nauczę się tańczyć Nawet gdybym ze zmęczenia padł
Wsiądź do mej maszyny Pojedziemy w siną dal
Znam pewną fajną knajpę Urządzimy sobie bal
To nie jest tak daleko Nic złego nas nie spotka
Zaparkujemy nasz wóz I wejdziemy do środka
Przywita nas urocza pani Pomoże płaszcz odłożyć
A w środku, jak to zwykle Nie będzie gdzie palca włożyć
Och, Carol! Carol!
Nie pozwól, by on ci serce skradł!
Nauczę się tańczyć Nawet gdybym ze zmęczenia padł
Dyskretna, na rzep i mięciutka.
Jak czuje się w tym nadgarstek?
Jakbym wsadził go do kanapy. Ta opaska odmieniła moje życie.
Zastanawiacie się czasami, co robią tu inni ludzie?
- Nie bardzo. - Już nie.
Czy to nie dziwne, że nie znamy ich imion?
Nie. Zanim się tu pojawiłaś, myślałam, że Luis nazywa się Roy.
Roy? Podoba mi się.
Ale jak można kogoś znać, nie znając jego imienia?
- Myślałeś, że jak się nazywam? - Sam nie wiem.
Byłaś dla mnie „kłótliwą Afroamerykanką, która podwozi mnie do pracy”.
Nie spotykamy się tu towarzysko, tylko pracujemy.
Wiem, ale chciałabym wiedzieć, kim wszyscy tu są.
Odpuść, Carol.
Słyszysz mnie? Odpuść!
Donald.
Patricia.
AKTA PRACOWNICZE A — C
Davey.
Gloria.
Miguel.
Jennifer.
Heather.
Howard.
Eleanor, ale wolę Ellie.
Dziękuję, Nicholasie.
Nicholasie Prestwich.
Dzień dobry, Mark.
Wszystko gra, Jennifer?
Herbatka, Tom?
Kawa.
Czekaj. Co?
Cześć, Amando.
Jak leci, Brian?
Cześć, Casey.
Dzień dobry… Monico?
Anthony, John, Margaret, Ashley.
- Jak ty…? - Tyler, Barb.
Jason, Caryn, Ernie, Emily, Davey, Michelle.
Co tam masz, Liso?
Baton musli?
- Sharon. - Co do…?
Joshua.
Andrew.
Sandra. Edward.
Caroll, tak?
Jestem Carol.
Carol?
Carol.
- Cześć, Mike. - Jak ty…?
Jak tam twoja żona Stacy i twoi chłopcy Jake i Frank?
Panie…
Tak, kurwa!
Sarah?
Vanessa.
Francine.
Doris, Jalil, Paulette, Amaya, Suzette.
Leonard, Jasmine, Worrel, Doug.
Petey.
- Cześć, Donno. - O co tu chodzi?
To znaczy?
Dobrze wiesz.
Cześć, Jocelyn!
Carol.
No co?
Terry, Terry, Terry.
Do jutra, Amando.
Dobranoc, Brian. Dobrej nocy, Luis.
Donna.
Tim, Joe.
Alyssa, James, Kathy.
- Szefie. - Szefie.
Marguerite.
James.
Carol.
Dobranoc, Dave.
Davidzie?
Davidzie? Halo?
Davidzie Seaverze!
Davidzie Douglasie Seaverze!
O Boże.
Załatw sobie zwilżacz palców.
Nie chcę więcej gratów na moim biurku.
Mówię serio. Palce ślizgają się jak po lodzie.
- Dotknij moich. - Nie.
- Tylko opuszek. - Ohyda.
Ludziska!
Tam jest… Wydaje mi się…
- Wsiadasz? - Chodzi o Davida.
- Kogo? - O Davida Seavera.
On jest…
- Kto? - David Douglas Seaver.
Powinnam go znać?
Może gdybyśmy mieli jego rysopis.
Po prostu potrzebuję…
On jest…
Jak husky?
David Douglas Seaver.
Taki szczupły?
On…
- No tak, wykitował. - Powinniśmy go reanimować?
Jeśli bardzo chcesz całować się z trupem, to śmiało.
Co teraz?
Wracamy do domu.
- Ale to David. - To nie nasz problem.
Nie znam go i do niedawna ty też go nie znałaś.
Ale to nasz kolega z pracy.
Nie możemy go tak zostawić.
Co ci mówiłam?
Nie odpuściłaś i teraz zajmujemy się trupami.
Widzisz? Tak to się zaczyna.
Poznajesz ich imiona, a potem kończą w bagażniku.
Przepraszam, ale…
Nie mogliśmy go tak zostawić.
Upewnij się, że leży na torbie.
Co teraz?
Nie wiem.
Nie ma mowy. Nie zostawiamy trupa w moim bagażniku.
Musisz się postarać.
Chwila. Wiem.
Myślałem, że będzie dziwniej. Pod względem emocjonalnym.
Gdzie jest ta kobieta?
Równie dobrze mógłby być workiem ziemniaków.
Czy tracę człowieczeństwo?
Oby przyniosła lizol.
Mam!
Wiem, dokąd go zabrać!
Nigdy wcześniej nie musiałam, no wiecie…
przekazywać takich złych wieści.
Po prostu podaj jej suche fakty: „Pani mąż nie żyje”.
A jak się rozpłacze?
Poklep ją po ramieniu i wesprzyj ją.
Tylko tyle trzeba.
Potem wyciągniemy jej męża i spieprzamy.
Może o to chodzi?
Nie widziałem, by ktoś go opłakiwał, więc to wydaje się takie nierealne.
Co ty na to? To było wystarczająco realne?
To na pewno tutaj?
Chyba tak. To adres, który zapisał.
Dwadzieścia trzy, dwadzieścia cztery, dwadzieścia pięć…
Szukamy Nicole Seaver, żony Davida.
Dobry wieczór. O co chodzi?
Przyjechaliśmy w sprawie Davida.
Ach tak!
Davidzie! Goście!
Wejdźcie. On zaraz przyjdzie.
Ach tak. No dobrze.
Pięćdziesiąt jeden, pięćdziesiąt dwa, pięćdziesiąt trzy…
Davidzie! Przyszli goście!
Zaraz zejdzie.
Pięćdziesiąt siedem…
Żaden problem.
Choć nie widziałam go od wielu tygodni.
Byłam zajęta remontem.
To stresujące, ale, dzięki Bogu, mam Roberta.
Wspiera mnie i świetnie robi się z nim zakupy.
Miło.
Davidzie!
Na litość boską, masz gości!
Przepraszam. Wiem, że on mnie słyszy.
Chcieliśmy właśnie…
Mamusiu!
Mamusiu, spójrz!
Sama to narysowałaś? Jest prześliczny!
Peter ci pomógł?
Proszę pani,
David nie…
Wszyscy lubią koktajle?
Telewizor już działa?
Smacznego. Użyłem świeżych jagód acai.
Skarbie, wróciłem.
Jak tam w laboratorium? Coś nowego w kwestii Keplera?
Dziś nie. Mamy gości?
- Szukają Davida. - Kogo?
À propos, co chcieliście mu przekazać?
Nic. Przepraszam. Powinniśmy już iść.
Czekaj!
Dziękuję za koktajl.
Co do diabła?
Przepraszam.
- Mieliśmy oddać im ciało. - Wybacz, ale źle się z tym czułam.
Nie mogę jeździć z jakimś gościem w bagażniku.
David tych ludzi nie obchodził.
Nie znałaś go. Może lubił być piątym kołem u wozu.
Jako kontakt w nagłych wypadkach podał swojego wujka.
Pojedźmy tam jutro.
W porządku, ale potem kończę z tym.
Myślicie, że ona sypia z tymi facetami?
Nie, od tego ma Davida-mięśniaka.
I może czasami tego od koktajli.
Ale David z bagażnika na pewno jej nie posuwał.
- Jak leci, Brian? - Dobrze, Jim.
David.
Rany!
Jest tu kto?
Tutaj jest jakiś adres.
Chyba coś widzę.
- Myślicie, że jest gdzieś tutaj? - Oby.
Jak on się nazywa?
Charles McGraw,
znany tutejszej społeczności jako Wujek Charlie,
wreszcie zostanie dziś pochowany.
No nie pierdol.
Jego jedynym żyjącym krewnym jest bratanek David Seaver,
który niestety dziś tu nie dotarł,
ale niedostatek krewnych Charles nadrabiał przyjaźniami.
Nie do wiary.
Kurwa, z wszystkich ludzi na świecie!
Chyba to do mnie dotarło.
Co robisz?
Myślę, że to do mnie dotarło.
Na gruncie życia Charlesa wyrosła cudowna społeczność.
Kto znał Wujka Charliego, znał jego dobroć i radosny uśmiech.
Boże! Jesteśmy następni!
Pierdolony wujek Charlie. Co mamy teraz zrobić?
Musimy żyć dalej, nie zapominając o nim.
Proszę zabrać tę rękę, bo inaczej rzucę panem o ziemię.
Przepraszam.
Davidzie, naprawdę próbowaliśmy.
Kim on w ogóle dla ciebie był?
POWIEDZ: TAK!
Dzięki.
KARTA KLUCZ APARTAMENTY SENTINEL
ŻYJ, ŚMIEJ SIĘ, KOCHAJ
KRĄŻKI MIODOWE
Tak.
Tak!
Bill.
Chloe.
Donna.
Luis Felipe Jacinto.
Co słychać?
Przepraszam! Chcę wam coś powiedzieć.
Halo?
Mogę was prosić…
Przepraszam, Heather?
Howard?
Mark?
Proszę o uwagę!
Z przykrością informuję,
że zmarł David Seaver.
Stało się to dwa dni temu przy jego biurku.
O tam.
Zobaczyłam go tam…
takiego samotnego…
Codziennie przychodził do tego biura.
Od poniedziałku do piątku, jak my wszyscy.
Bo nie miał, no wiecie…
Spędzamy tu więcej czasu niż…
On nie był więc…
Bo przychodził tutaj, prawda?
Tak jak my.
Sharon?
Denise?
Rozumiecie?
Dlatego, aby uczcić pamięć Davida, chciałabym zrobić coś…
na dachu tego budynku.
Taką ceremonię z udziałem was wszystkich.
Ludzi, z którymi spędzał czas.
To będzie takie właściwe pożegnanie.
Zróbmy to teraz.
Dziś.
Skończyłam.
Przepraszam.
To było dobre.
Trochę się pogubiłam, ale wyszło nieźle.
Jak powinniśmy to zrobić?
Niech każde z nas powie coś miłego.
Tak. Carol, ty zacznij, bo przynajmniej znałaś jego imię.
Dobrze.
David był moim współpracownikiem i kolegą.
I wiem, że uwielbiał to miejsce.
Miał wąsy.
Czarne.
I ciężko było go przenosić.
Tak.
David był dobrym człowiekiem!
Nie znałam go, ale przykro mi, że nie żyje.
Poznałam twoją żonę.
Niezłe z niej ziółko. Lepiej ci będzie bez niej.
- To było bardzo miłe, Donno. - Dzięki, Carol.
Lubił płatki?
Już dobrze. Może wrócimy do środka?
- Dobrze. - Do zobaczenia, Davidzie.
Cześć, Carol.
Chcielibyśmy pożegnać się z Davidem.
Nie znałam go, ale siedział obok mnie.
Zawsze stawał o jeden pisuar dalej.
Nawet gdy była kolejka.
To był David, jakiego znałem.
David był dobrym pracownikiem.
Ciągle pożyczał mój zszywacz, ale zawsze go oddawał.
Raz powiedziałam do niego „przepraszam”.
Przesunął się.
Jego lunche ładnie pachniały.
Paul, Steve.
Nie znałem go, ale twoja przemowa mnie poruszyła.
- I chciałem rozprostować nogi. - Ja też.
Dobrze. To chyba wszystko.
Davidzie Douglasie Seaverze,
twoje ciało umarło, ale byłeś kimś więcej.
Byłeś naszym kolegą z pracy
i zawsze nim dla nas pozostaniesz.
Do zobaczenia, Donno.
Luis.
Mark.
Steve.
Paul! Chloe.
- Do zobaczenia, Carol. - Pa, Carol.
Margaret.
Davey.
Chyba nikt nas sobie nie przedstawił.
Jestem Bruce.
Carol.
Miło cię poznać, Bruce.
Nawzajem.
NADSZEDŁ CZAS
Tym razem musi się udać!
Och, Carol! Carol!
Och, Carol! Nie pozwól, by on ci serce skradł!
Nauczę się tańczyć Nawet gdybym ze zmęczenia padł
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz