Głupi weekend.
Głupi, głupi weekend.
CAROL I KONIEC ŚWIATA
SOBOTA, 26 KWIETNIA
5 MIESIĘCY, 28 DNI DO KOŃCA
ZA DARMO
- Pięknie! - Co?
Cudownie!
Teraz więcej. I intensywniej.
Więcej dynamiki, więcej energii.
Tak jest!
Dobra, zróbmy chwilę przerwy.
Kapsuła ta pokaże zróżnicowane życie i kulturę na Ziemi…
Cynthia Torres, ostatnia kobieta w Cincinnati,
cieszy się, że…
Wszyscy to wiedzą, dziwko!
Wszyscy!
Przysięgam na Boga!
Jeśli Kepler cię nie zabije, to sama to zrobię!
Jezu!
…reszta załogi opuściła już statek The Grand Coda,
zostawiając pasażerów na pokładzie…
Marlon, twoja mama przyjechała!
Wesołych kwietniowych Świąt!
Dom wygląda obłędnie!
Dzięki. Długo nam to zajęło.
Jesteś coraz słodsza!
Cześć, Jackie, Connor, James, Janet,
Vanisha, Sherry, Kristina.
A to kto?
To jest Afu.
Sherry zrobiła ci sweter.
- Włóż go. - Teraz?
- Musisz go włożyć. - Każdy z nas taki ma.
Dobra, dobra, już go wkładam.
Cały czas mamrotałeś pod nosem.
- Cały czas! - Jackie, serio mamrotałem?
Nie, ale tak dziwacznie mówiłeś.
Tak! Co to był za głupkowaty głos?
„Jestem duchem minionych świąt”.
To był brytyjski akcent.
Nikt inny tak nie mówił.
Idealnie!
Stosowałem się do scenariusza. To Dickens. Angielska sztuka.
- Pamiętasz go w Opowieści wigilijnej? - Byłeś wtedy w gimnazjum?
Nie, w liceum. Chyba musiałaś wtedy pracować.
- Oni obrzydzili mi aktorstwo. - Uratowaliśmy cię.
Po sztuce podchodzili do mnie i przed wszystkimi prosili o autograf,
nazywając mnie Denzelem.
Chcieliśmy cię pocieszyć.
Nie pamiętałam, że grałeś.
Wina?
Dziękuję.
Cukierek albo psikus!
Chwila.
Dobra, jesteś prawdziwy.
Wybacz.
Chyba wypiłam za dużo wina.
Co?
Jestem pijana. Przepraszam.
Ma pani słodycze?
Nie wiem.
Jeśli obiecasz nie płakać i nie nabałaganić,
możesz tu czegoś poszukać.
Nie powinienem.
Racja.
Rany, jest już ciemno.
Nie za późno na takie wizyty?
Jestem wampirem.
Cześć.
Jestem Carol.
WESOŁEGO ŚWIĘTA DZIĘKCZYNIENIA
Cukierek albo psikus!
Cześć, Greg.
Cześć, Carol. Wszystko dobrze?
Nie, jestem pijana.
Nie chciałam wam tego mówić, ale chyba mi się wymsknęło.
Przepraszam.
Jestem pijana.
- Pan to Blaszany Drwal? - Nie, po prostu Greg.
Skarbie, mamy cukierki?
- Nie, ale mamy ciasto. - Chcesz kawałek?
Dwa, proszę.
To twój bratanek?
Nie. Nawet nie wiem, co to za dzieciak.
Próbuję odprowadzić go do domu.
Jest sam, jest już ciemno, a ja nie bardzo…
- Stresuję się przy dzieciach. - Chodzi o kostium?
Nie, ale on też nie pomaga.
Pomożesz mi znaleźć jego dom?
Oczywiście! Skarbie, zapakuj to ciasto!
- Muszę pomóc Drakuli wrócić do domu. - Jestem wampirem.
Może chcą indyka albo tłuczonych ziemniaków?
Nie, tylko ciasto.
Sherry, to musi być twój wpływ,
bo w tej rodzinie nie znamy się na gotowaniu.
- Marlon zawsze umiał gotować. - Od kiedy?
Nauczył nas robić śniadanie.
Naprawdę?
- Tak. - Nie wiedziałam…
- Miałem kurs w szkole. - Ach tak?
Gdyby mama urządzała świąteczną kolację, zrobiłaby ją w barze King Buffet.
Jesz, ile chcesz! Uwielbialiście to miejsce!
Bo pozwalałaś nam jeść najpierw lody i cukierki.
To brzmi źle, ale tak było tylko w święta.
Nie było mnie stać na prezenty, więc napychałam was słodyczami.
Choć tyle mogłam zrobić.
A pamiętasz: „Bo się spuszcza w kominie”?
Mój Boże!
Co to?
„Czemu Święty Mikołaj nie ma dzieci”?
Choć raz mogliby tego nie wspominać!
To było takie żenujące. Cała kolacja tak wyglądała.
Z taką piątką? Wyobrażam sobie.
Ledwo radzę sobie z kłótniami tej trójki.
Czasem było miło.
Pamiętam, że gdy wracałam z pracy, wdrapywali się na moje łóżko,
jak cztery szczeniaczki.
Bo chowaliśmy się przed Connorem i złotą rączką!
- Przed kim? - Boże! Złota rączka!
Zapomniałem o tym.
Pierwsze słyszę o jakiejś złotej rączce.
- To był taki pomysł Connora. - Wszyscy to robiliśmy.
Bzdura. Tylko ty to robiłeś.
Mama kazała mi was pilnować, a wy mnie nie słuchaliście.
- Musiałem kombinować. - Co to było?
Connor kładł na twarzy plaster szynki
i gonił nas po domu z kluczem francuskim.
„Te półki są chyba poluzowane”.
Tak, a potem mówił… Jak to było?
„Zmieniliście filtr w piecu?”
Nawet nie wiem, czemu to było takie straszne!
A ponoć jestem kiepskim aktorem.
Jesteś dobry tylko z szynką na twarzy.
Czemu mnie to ominęło?
Miałaś wtedy nocki w Food Lion.
Racja.
Pamiętacie, jak mama włączyła alarm przeciwpożarowy?
„Pobudka!”
A Connor i tak spał!
Serio? Tata też tak robi.
Podziękuj za to babci.
Jaka ona duża.
Byłaś taka malutka.
Wszyscy byliście.
Wszyscy rano wyjeżdżacie?
Tak. Jedziemy z Afu na wesele w Nowej Zelandii.
- Wielka Rafa Koralowa. - Stonehenge.
- Słone równiny Boliwii. - Indie.
A ty?
Ja? Sami wiecie.
Zostaję w mieście. Muszę popracować nad moją powieścią.
Nigdy nie wiadomo.
Może odkrywanie świata pobudziłoby twoją kreatywność?
Tak, być może.
Dziękuję!
Panie wampirze, gdzie jest pański dom?
W którą stronę trzeba iść?
Tam?
Dobra. A jak to daleko stąd?
Chyba w tę stronę.
Myślisz, że może…
powinniśmy powiadomić wojsko?
Jego maleńkie nóżki nie mogły zajść aż tak daleko.
- Odprowadzimy go do domu. - Oby to było blisko.
Sama nie wiem.
Mam kilka zwrotów przygotowanych dla nieznajomych.
„Dzień dobry”.
„Jak leci?”
„Miło pana poznać”.
„Używał pan tego?”
„Przepraszam, wzięłam pana za kogoś innego”.
- Cukierek albo psikus! - A dzieci to chaos.
Pytasz je o imię, a one na to: „Wygląda pani na smutną”.
I zapominają, że to powiedziały.
Fajne są.
BATONIK ENERGETYCZNY
CUKIEREK ALBO PSIKUS
Cukierek albo psikus!
Kurwa!
Halo?
Jest tu kto?
Dali mi landrynkę!
Zebrałeś sporo słodyczy!
Tak, mam Snickersa,
dwa Snickersy,
żelki Dots, drażetki,
batoniki Twix i Butterfingers,
pastylki miętowe, gumy rozpuszczalne, Skittlesy,
M&M’sy, Kit Katy, żelki dżdżownice, kwaśne żelki, draże owocowe,
batonik mleczny, gumę do żucia,
trzy paczki Starburstów, pianki,
Twizzlersy, czarne Twizzlersy,
owocowe ciągutki, żelkowe krążki!
Wspaniale. Prawda, Carol?
Aha.
Czekoladowego króliczka i trochę lizaków.
Kolego, tu chyba nikogo nie ma.
Młodzieńcze, może ten następny dom będzie już naszym ostatnim?
Wciąż nie wiemy, gdzie mieszkasz.
Młodzieńcze?
Robi się późno.
Hej! Wracaj!
Panie wampirze!
O Boże. Chyba zaraz umrę.
Wszystko dobrze?
Nie!
Cholera.
Jest wszystko, co chciałeś.
Dziesięć Percocetów, 24 Xanaxy i jeden Tylenol 3.
Smacznego.
STO LAT, LUIS!
Cześć, mamo.
Dziękuję, mamo.
Tak, przyszło paru znajomych.
To nic wielkiego.
Ja też cię kocham, mamo.
Tak, mamo, nadal jestem gejem.
Dziękuję, że zadzwoniłaś.
Pozdrów ode mnie tatę.
Kocham cię. Buziaki.
Sherry, wiesz, gdzie jest druga lampka?
Żałuję, że tyle wtedy pracowałam.
Ale musiałam.
Może zrobiłabym to inaczej.
Wampirze!
Wampirku!
Panie wampirze!
Wybacz, chłopcze-wampirze!
Wróć, proszę!
Widział pan tu malutkiego wampira?
Jak Nosferatu?
Jak Drakula, tylko mniejszego.
Mam cukierki, chłopcze!
I załatwię ci więcej.
Tyle cukierków, ile zechcesz!
- Ty? - Nie, nie ty.
Szukam małego wampira.
Wampirku?
Halo?
Cześć.
Cóż, nie jestem tego pewna, ale…
Może już zejdziesz?
Wrócimy do domu?
Śmierdzisz.
Tak.
To wymiociny.
Przepraszam za to.
Nic ci nie jest?
Bo martwiłam się o ciebie.
To dziwne.
Zwykle…
radzę sobie z nastolatkami i starszymi dzieciakami,
ale z młodszymi mam problem.
W twoim wieku nie umiałam nawet bawić się lalkami.
Nie powinnam była zmuszać cię do powrotu do domu,
ale kiedy zniknąłeś, wystraszyłam się.
Serio?
Tak. Bardziej niż w przypadku innych dzieciaków.
Lubię być straszny.
Jesteś najstraszniejszy.
Wybaczysz mi?
Ja też nienawidzę lalek.
Tak, one mnie przerażają.
Nawet czasami, gdy patrzę na kobiety w ciąży…
Wiesz, co to jest atak paniki?
Nie.
To jest tak, jakby…
ktoś zabrał ci wszystkie słodycze
i nie mógłbyś ich odnaleźć,
ale musiałbyś ich szukać.
A potem uświadomiłbyś sobie, że może wcale nie było żadnych słodyczy.
Zabawna jesteś.
Sama nie wiem,
ale chcę ci podziękować, że nie obrażałeś mnie bez powodu.
Gdzie są twoi rodzice?
Gotowi?
Dzięki.
Wesołych świąt, mamo.
Tato! Mikołaj przyniósł mi nowy rower!
Pod choinką jest więcej prezentów.
To dla ciebie.
Co to jest?
Od kogo?
Od Mikołaja!
WSPOMNIENIA
Gdzie to znaleźliście?
Na strychu ze starymi rzeczami babci.
Wielkie nieba!
No proszę.
SALON PAZNOKCI OTWARTE
Salon paznokci.
Zmęczony Mikołaj!
Mama wróciła z podwójnej zmiany i mówi:
„Wybaczcie spóźnienie, ale renifer się zepsuł”.
Potem rzuciła na podłogę dwa worki z zabawkami
i padła na kanapę.
- To było zabawne! - Zasnęła tam!
Obudziła się dopiero następnego ranka.
Zostawiliśmy ją tam.
Strój Mikołaja był bardzo wygodny.
- To nadal moje ulubione święta. - Moje też.
Trish, pożegnaj się z wszystkimi.
Dziękuję za prezent.
Naprawdę wiele dla mnie znaczy.
Chciałabym…
Wiem, że powinno tu być mnie więcej.
Mamo, nie.
- Zrobiłaś dość dużo. - Tak.
Dziękuję.
- Zróbmy to ponownie. - Tak, za miesiąc.
Wesołych Świąt!
Tak! Wesołych Świąt!
WSPOMNIENIA
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz