Myślicie, że psy jakoś nas nazywają?
Rany.
Myślisz, że wypowiadają nasze imiona?
Nasze prawdziwe imiona?
Nie, nie chcę.
Dzięki.
10% ZNIŻKI NIEBIESKA KULA
…dziesięciolatek miał ostatni batonik Hershey na Ziemi.
Przeprowadzam się do mamy.
Zaraz.
Do twojej mamy?
Steven, wiesz, gdzie jest twoja mama?
Wiesz, gdzie ona jest?!
Steven!
Jaki dziś mamy dzień?
CAROL I KONIEC ŚWIATA
Czekaj…
Nie rozumiem.
- Twoja matka się zgodziła? - To jej pomysł.
Czekaj… ona tu przyjedzie?
Nie, ja jadę do niej.
Ale jak?
Nie wiem. Autobusem?
Autobusem?
Nie pozwolę ci jechać aż do…
Gdzie ona w ogóle jest?
- W Kanadzie. - W Kanadzie?
Jest w Kanadzie?
Co tam jest?
Ma tam faceta?
Nie, nie mów mi.
Nie pojedziesz sam autobusem do Kanady.
- Jesteś dzieckiem. - To nie takie trudne.
- Myślałem, że ci się tu podoba. - Co miałoby się podobać?
Nie wiem.
Twój dom, twój tata, twój pokój.
Ten dzieciak, co raz został tu na noc…
Ten alergik. Tu jest cały twój świat.
A teraz mój świat będzie w Kanadzie.
Jeśli naprawdę tego chcesz, nie zatrzymam cię, ale zawiozę cię tam.
- I ani słowa więcej. - Dobra.
Nie do wiary.
Na pewno chcesz to zrobić?
Dobra. Zrobię kanapki.
...podając jako przyczynę pogodę.
…dalsze opóźnienia w próbach ratowania…
…są nadal uwięzieni na morzu.
Ten kapitan wydawał się taki miły.
Nie rozumiem.
Pewnie miał coś do zrobienia.
- Co tam masz? - Drożdżówkę.
Nienawidzę drożdżówek.
Musisz coś zjeść, a wszystko inne jest zepsute.
Są zbyt słodkie.
Michael, przemów mu do rozumu.
Podzielimy się.
Jak ten kucharz mógł uciec po tym, jak porzucił nas…
- Boże, patrzcie! - Straż przybrzeżna. Jesteśmy uratowani!
To nie straż przybrzeżna.
- Szybciej! - Zbierzcie ich!
Ten rejs ich rozleniwił i uczynił zbyt pewnymi siebie.
O kurwa, zjeżdżalnia!
Steven?
Zastanów się nad tym, co robisz.
To poważna decyzja, kolego.
Kiedy wsiądziemy do wozu, nie będzie już odwrotu.
Pomyśl o więziach, które tu zbudowałeś.
W naszym domu.
Bo gdy stąd wyjdziesz, one zostaną zniszczone na zawsze.
Wiem, co to jest zdezorientowanie, bo też byłem kiedyś dzieckiem.
Tato, strasznie zwlekasz.
- Myślałem… - Jedziesz czy nie?
Tak, przepraszam.
5 MIESIĘCY I 7 DNI DO KOŃCA
Dobra, dokąd jedziemy?
Nad wodospad Niagara.
Nad Niagarę?
Myślałem, że możemy… Dobra.
W porządku.
A zatem,
wodospadzie Niagara, nadjeżdżamy.
Steven?
Kiedy spotkasz się z matką, daj jej to, dobrze?
Proszę.
- Widziałeś? - Co?
Zakonnice!
Były tam.
Hej.
Steven.
Steven!
Pogadaj ze mną.
- Co? - Pogadaj ze mną.
O czym?
Nie wiem, ale pogadaj ze mną.
Może o dziewczynach?
Hej!
Pogadajmy. Nie nudzisz się?
Nie.
Dobra…
- Czego słuchasz? - Muzyki.
- Ale jakiego gatunku? - Nie spodobałoby ci się.
Daj mi szansę.
Dobra, nie podoba mi się.
Może porozmawiamy?
Teraz chce rozmawiać.
Dla mnie to też jest trudne.
To spory ciężar.
Tak wcale nie miało być.
Do tego bycie ojcem…
jest jak wielka zgadywanka.
Steven!
- Steven! - Co?!
- Słyszałeś to? - Co takiego?
To, co powiedziałem.
Nie. A co mówiłeś?
O tym, że życie…
staje się trudne.
I o tym, że jestem twoim tatą.
Za pierwszym razem brzmiało lepiej.
Prawie dałem ci na imię Henry.
Co?
Sam chciałem się tak nazywać.
Myślałem, że tak byłoby łatwiej.
Dla nas obu.
Twoja matka nie jest okropna, ale nas zostawiła.
Uciekła jak złodziej w nocy. Myślisz, że znów tego nie zrobi?
Nie zrobi tego.
Tego nie wiesz.
- Teraz jest szczęśliwa. - Tak?
Tak. Schudła pięć kilo,
ma psa, który wabi się Murphy Brown,
i robi wielkie metalowe rzeźby w lesie.
Robi rzeźby?
Jakie rzeźby?
Nie wiem. Abstrakcyjne.
Takie z esami-floresami?
Esy-floresy.
Dobrze. Zawsze była kreatywna.
Mogła robić esy-floresy w domu, ale…
cieszę się jej szczęściem.
Ja nigdy bym cię nie porzucił.
Chcę, żebyś to wiedział.
- Myślałem, że nie porzucisz kanapy. - Hej, to nie fair!
Tato, pierwszy raz od wielu tygodni widzę cię w spodniach.
Co to ma do rzeczy?
Nie moje spodnie są problemem, tylko twoja matka.
- Czego szukasz? - Kanapek.
Nie zrobiłem…
Nie mieliśmy chleba.
Zatrzymamy się i coś kupimy.
NAPOJE
Co tam masz?
Chipsy, napoje gazowane, bakalie.
Odłóż to.
Suszone banany i orzechy?
Powiem ci coś.
To śmieciowe żarcie, jasne?
Przekąski impulsowe.
Poza tym to niewłaściwe połączenie.
W tej rodzinie robi się własną mieszankę.
- Nie będę jadł z worka na śmieci. - Zaufaj mi, jest czysty.
Stworzenie dobrej mieszanki to sztuka.
I nie ma w niej takiego chłamu.
Dobrą mieszankę zaczyna się od dobrej bazy.
Zawsze wybieram miks chicagowski.
Popcorn z karmelem i cheddarem.
Ma wszystkiego po trochu.
Jest słodki i wytrawny.
Popcorn to świetna baza,
ale to także przekąska, którą chciałoby się jeść garściami.
Teraz potrzeba nam czegoś, co nas spowolni.
Czegoś chrupiącego.
Prażona kukurydza, krakersy, biszkopciki.
Strasznie tego dużo.
Mój chłopcze.
Do końca jeszcze daleko.
Po chrupkim pora na gumowate.
Na przykład misie żelowe i inne żelki.
Ryby, dżdżownice i tak dalej.
Dobra.
Mamy więc gumowate, chrupkie i coś, co powoli rozpływa się w ustach.
Amatorzy tu by się zatrzymali.
Większość zatrzymałaby się przy worku.
Steven, próbuję ci pokazać różnicę między dobrą mieszanką
a świetną.
A mi wygląda to tak, jakbyś marnował jedzenie.
Jak myślisz, co robiłem na kanapie?
- Płakałeś? - Nie tylko.
- Biadoliłeś? - No dobra, tak.
Ale także doskonaliłem tę sztukę.
Zaufaj mi.
Mamy rzeczy słodkie, kwaśne i słone,
ale zapomnieliśmy o dwóch ważnych smakach.
Gorzkim i umami.
Za gorzki robi u mnie ciemna czekolada,
a smak umami zapewniają chrupki Doritos.
Rozgnieć je, synu.
Śmiało. Im drobniej, tym lepiej.
Teraz potrząsamy.
Tato, wyglądasz jak świr.
To jedyny sposób na to, by pomieszać wszystkie smaki.
W porządku.
Teraz spróbujemy.
- Całkiem niezłe. - Widzisz?
Jeśli chodzi o smaki, nic nie jest za słone ani za słodkie.
Brakuje tylko przeciwstawnego składnika.
Nie rozchorujemy się?
Oczywiście, że tak.
Ale jesteś młody, a mieszkanka ma inny cel.
Najpierw smak, potem zajmiemy się resztą.
- Wiesz, co by do tego pasowało? - Co?
Lody wodne.
Wreszcie kombinujesz.
Boże!
Już po nas!
Nawet jeśli dostaniecie za nas okup, co wam to da?
Forsa nie ma wartości.
Nie interesują nas pieniądze.
To czego chcecie?
Życie pirata jest bardzo trudne.
To życie obfitujące w okrucieństwa i cierpienie.
Zabieramy innym to, co nam odebrano.
Przed nadciągnięciem planety były to bogactwa i kosztowności.
Ale teraz…
Teraz chodzi nam o to, czego nam brakowało na morzu.
O odpoczynek, relaks i zabawę na słońcu.
Duże drinki z owocami na krawędzi kieliszka.
Niektóre niebieskie.
Życie pirata nie gwarantowało nam takich rzeczy,
więc teraz je bierzemy.
Chwile spokoju i radości z życia, którego wcześniej nie mieliśmy.
Dla pirata są to najcenniejsze rzeczy.
Dobre chwile.
Zawody w limbo.
Czekoladowe fontanny.
Wakacje.
Przejęliśmy wasz statek, żeby zaznać prawdziwego spokoju.
Zanim będzie za późno.
Jeśli nas wypuścicie,
nie będziemy mieć nic przeciwko, byście cieszyli się urokami rejsu.
- Właśnie. - Czemu nie?
- Powinniście do nas dołączyć. - Zbyt tłoczno.
- Słucham? - Za dużo ludzi w basenie.
Długie kolejki do zjeżdżalni.
To nie byłaby zabawa.
Cofnij się!
Warto było spróbować.
Czyż to nie wspaniałe?
Uwielbiam bezkresne drogi.
Dwa pasy, które zabiorą nas, gdzie tylko chcemy.
Gdybyś mógł pojechać gdziekolwiek, to dokąd byś się udał?
Pod wodospad Niagara?
No tak, do twojej matki.
To urok drogi.
Czasem zapominasz, dokąd zmierzasz.
Pod Niagarę.
Wiesz, potrafię nie tylko robić przekąski.
Mogę nauczyć cię wielu rzeczy.
Jak złożyć prześcieradło albo wyprasować spodnie.
Jak zmienić oponę czy idealnie usmażyć jajko.
Wiem, jak zawiązać węzeł windsorski i czego nie mówić na weselu.
I jak unikać kłótni.
Potrafię też nieźle narysować kaczkę.
A kiedyś złożyłem komodę, nie patrząc na instrukcje.
Tak czy owak,
gdybyś miał pytania co do tych rzeczy,
po prostu zadzwoń do mnie.
Dobrze, tato.
W drogę Bo w tym cały sens
Ktoś mówił Dobrze rozegraj karty swe
Czasem z kart nie ugrasz nic
Póki na stół nie wyłożysz ich
Wykradłem wódkę z barku!
Tak jest! Niech wiatr to wywieje!
Ukradłem ci portfel i sfałszowałem podpis!
W drogę Bo na nas przyszedł czas
W drogę Niech ona niesie nas
Razem Bo tak raźniej jest
Jedźmy po horyzontu kres
WODOSPAD NIAGARA 680 KILOMETRÓW
Nadal kochasz mamę?
Tak. Była moją pierwszą.
Ja nie byłem jej pierwszym.
Gdyby cię to ciekawiło.
Nie ciekawiło.
To dlatego, że powiedziałem Margaret,
która zawsze wszystko mówi Stephanie.
Stephanie przyjaźni się z Amandą i razem chodzą do Charlotte.
A wiesz, kto był tam dwa tygodnie temu?
Lucy!
Lucy przyjaźni się z Tiffany.
Nie znam jej, ale ona zna Kate ze szkoły hebrajskiego.
Kate zna Hillary, która widuje się z Jennifer.
Jennifer to wielka plotkara,
a Louise powiedziała jej, że jestem fajny.
Ale nie tak fajny, żeby mnie całować,
tylko do zwykłego chodzenia.
Jeden wielki zamęt.
- Która ci się podobała? - Louise, tato!
Dzięki za podwózkę.
Nie sądziłem, że to tak daleko.
To nic takiego.
I bez obaw. Dotrzemy tam, nim się obejrzysz.
Świetnie.
Zadzwonimy do Carol?
Już się z nią pożegnaliśmy.
Tęsknię za nią.
I za Eleną.
- Przetrwamy to. Obiecuję. - Przepraszam.
Wasza miłość…
jest piękna.
Dziękuję.
Szukacie może czwartego albo…
Michael!
Pauline!
Bernard!
Odbieramy nasz statek.
Tam są!
Hej! To nasz statek! Idźcie sobie.
- Co on mówi? - Trzech wypadło za burtę!
Próbują ich wyciągnąć.
Oni się topią!
Mocniej!
Dalej!
Ciągnąć!
Jeszcze raz!
Zawsze się zastanawiałem, jak by to było uratować komuś życie.
To całkiem ekscytujące.
Owszem!
Ciągnąć!
Zabierz mnie na mostek.
Może lepiej popłynąć w drugą stronę?
Fala jest za szybka, a my zbyt wolni.
To co zrobimy?
- Wespniemy się. - Co?
Wespniemy się.
Nie uda nam się.
Boże.
Nie przeżyjemy tego.
Nieważne.
Nawet jeśli nam się nie uda, to jesteśmy tu razem.
Kocham was, moje skarby.
Tak bardzo was kocham.
Tak jest! Żyjemy!
Bogu dzięki.
MIEJSCE OBSŁUGI PODRÓŻNYCH
Jak tam twój żołądek?
W porządku. A twój?
Nie będę kłamał.
Nie bez powodu śpimy blisko toalet.
Tato, to obrzydliwe.
To chyba lepsze niż samotna podróż autobusem?
Tak, dużo lepsze.
Tak czy owak, pora spać.
Gotowy?
Tak.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
Droga Brooke, kiedy zacząłem pisać ten list,
myślałem, co powiedzieć, żebyś do mnie wróciła.
Na przykład, że mam muskularne ciało i zostałem pilotem samolotów.
Ale jedno i drugie to nieprawda.
Jesteś najmądrzejszą, najmilszą i najpiękniejszą kobietą, jaką znam,
i bez ciebie nie jestem już taki sam.
Ale nie o to chodzi w tym liście.
Ostatnio myślałem o tym, jak powiadomiłaś mnie o ciąży.
Pamiętam, że byłem taki spanikowany.
Myślałem, że zaraz umrę.
Ale kiedy okazało się, że to chłopiec, cały strach nagle zniknął.
Wtedy zrozumiałem, że zyskam nie tylko syna,
ale być może także nowego przyjaciela.
Kiedy więc Steven powiedział, że wyjeżdża,
jak zwykle ze strachu powiedziałem mu parę głupstw.
Nigdy nie czułem się tak bezużyteczny.
Nigdy nie przeboleję rozstania z nim.
Mój syn to moja jedyna radość.
To moja miłość, moja duma, mój kumpel.
To jedyna ważna rzecz, jaką mam,
i nie wiem, jak mam bez niego żyć.
Zaraz wsiądziemy do auta.
Może nadłożę nieco drogi, próbując to jakoś przeciągnąć.
Nie złość się, jeśli się spóźnimy.
Ale cokolwiek zrobisz,
proszę, podaruj mu najlepsze ostatnie miesiące jego życia.
Dzieciak na to zasłużył.
Kocham cię, Eric.
Hej! Co jest?
Cholera. Nie powinieneś był tego…
Przepraszam.
Co? Nie, w porządku.
Tato, skłamałem.
Nie wiem, gdzie jest mama.
Wiedziałem, że chcesz ją zobaczyć
i byłeś taki…
Dlatego ja…
Nie jesteś zły?
Czemu miałbym być zły?
To najlepszy dzień w moim życiu!
Nie do wiary!
Nie odchodzisz!
Poza tym spieprzyłeś sprawę tak, jak ja bym to zrobił.
Jestem taki dumny!
Tato, to trochę boli.
Proszę, pozwól mi.
No dobrze.
Dzięki za uratowanie.
Nie wiem, co byśmy bez was zrobili.
- Przykro mi, że rejs się nie udał. - Dobrze wrócić na stały ląd.
Co teraz planujesz?
Wyprawę samochodem
po Ameryce.
W Wielkim Kanionie
możecie wybrać szlak północny albo południowy.
Polecam północny.
Powodzenia.
Trzymaj się.
To dokąd teraz?
Możemy pojechać do Wielkiego Kanionu, Alamo…
Może pod wodospad Niagara?
Serio?
Tak, jedźmy zobaczyć Niagarę.
Tak jest!
Tam!
Tak!
Wielki Kanion!
WIELKI KANION 555 KILOMETRÓW
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz