Ατελείωτες ακτίνες.
Ατελείωτα κύματα.
Δεν θυμάμαι ποια ήμουν πριν ανέβω πρώτη φορά στη σανίδα μου.
Αυτό το άτομο το παρέσυρε η παλίρροια.
Όταν είσαι έξω στο κύμα, είσαι μια άγραφη σελίδα,
ελεύθερος να αφήσεις τα κύματα να σε παρασύρουν σε ό,τι ακολουθεί.
Να είσαι ο τέλειος εαυτός σου.
Να βρεις εκείνο το τέλειο κύμα.
Περικυκλωμένος από το νερό, στην αγκαλιά του.
Αυτό είναι το σπίτι μου εμένα.
Όταν βγαίνεις από την άλλη πλευρά του κύματος,
είσαι ένας νέος άνθρωπος.
Ένας άλλος άνθρωπος.
Οι καρύδες μοιάζουν πιο γλυκές στον ήλιο.
Η ΚΑΡΟΛ ΚΟΛ ΣΤΟ…
ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ ΝΕΡΟΥ Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΦ
Ο άνθρωπος κάνει σερφ στο Καπάλι από τον Μεσαίωνα.
Η Μπάμπα Λου Ανν, η Ντότι, η Κάπα Πι κι εγώ κάναμε την περασμένη βδομάδα.
Στο Καπάλι τα κύματα είναι μεγάλα, όπως κι η προσωπικότητά μας.
Ο εκτεθειμένος ύφαλος του δίνει ένα μόνιμο, καθαρό σημείο θραύσης.
Πολύ ωραία.
Κάποιοι θεωρούν το σέρφινγκ άθλημα,
αλλά ο τρόπος που κινείται η Μπάμπα Λου Ανν θυμίζει τέχνη.
Είναι πραγματικά εκπληκτική σέρφερ.
Μπορεί να κάνει σερφ και με τα δύο πόδια μπροστά.
Λίγοι σέρφερ το μπορούν αυτό.
Ακόμα λιγότεροι το κάνουν σωστά σε πουλ άουτ ενώ είναι ψηλά.
Κυρίες και κύριοι, η Μπάμπα Λου Ανν.
Η Ντότι δεν κάνει σερφ καιρό, αλλά πραγματικά διασκεδάζει πολύ.
Επίσης, πρόσφατα χώρισε.
Γύρισε σπίτι από τη δουλειά
και βρήκε τον άντρα της στο κρεβάτι με μια βοηθό οδοντιάτρου.
Έκανε τη θάλασσα εραστή της.
Καβαλάει τα κύματα παράτολμα με μια σανίδα με παρατσούκλι "Σούζι".
Χαιρέτα τις κάμερες, Ντότι.
Η Κάπα Πι, ή Κορίνθια Πανατοπούλου, είναι εξαιρετική σέρφερ.
Έχει ένα μάτι, δεν αντιλαμβάνεται το βάθος,
αλλά αυτό δεν φαίνεται να τη σταματάει.
Δεν χρειάζεσαι δύο μάτια για να δεις πόσο καλή είναι.
Κοιτάξτε την.
Όταν δεν είναι στη σανίδα της να δαμάζει άγρια κύματα,
η Κάπα Πι γράφει βιβλίο.
Ένα μυθιστόρημα για τέσσερις γυναίκες σέρφερ που λύνουν μυστήρια.
Δεν ξέρω πότε θα το τελειώσει, αλλά μ' αρέσει όπως ξεκινάει.
Μια τραγουδίστρια όπερας βρίσκεται στα αβαθή με αστέρι νίντζα στην πλάτη.
Ωραίο βιβλίο για την παραλία, σίγουρα.
Μαζευόμαστε εδώ στις όχθες του Καπάλι,
20 χιλιόμετρα από τα νησιά του Κόνο, για μια βδομάδα με ήλιο και διασκέδαση.
Μετά, σκοπεύουμε να χωρίσουμε και να πάρει η κάθε μια τον δρόμο της.
Η Μπάμπα Λου Ανν θα πάει στο Σιάτλ.
Όχι για να κάνει σερφ στα κύματα του Αλκάι Πόιντ,
αλλά για να κάνει ελεύθερη πτώση από τη Διαστημική Βελόνα.
Η Ντότι κι η σανίδα της η Σούζι θα πάνε στην Ιαπωνία.
Η Κάπα Πι θα αφιερώσει περισσότερο χρόνο
στο να βρει έξυπνες ανατροπές στα βιβλία μυστηρίου της.
Όσο για μένα, θα κυνηγήσω τον ήλιο σε όλο τον κόσμο,
αναζητώντας τα μεγαλύτερα κύματα, τους φιλικότερους ανθρώπους,
ενώ στην πορεία θα ανακαλύπτω τον εαυτό μου,
καθώς θα πέφτω στο νερό με τη σανίδα μου.
Γεμάτη καρδιά και ψυχή.
Μόνο η σανίδα μου και μια παχιά στρώση κερί.
Αυτό είναι.
Η προετοιμασία για τέτοιο ταξίδι είναι εξαιρετικά σημαντική.
Πρέπει να είσαι έξυπνος, να πάρεις χρήσιμα πράγματα.
Για μένα, αυτό σημαίνει κερί για σανίδα του σερφ,
μαγιό, ένα χρυσάνθεμο,
τρεις πετσέτες, το γούρικο κολιέ από κοχύλια πούκα,
αντηλιακό με δείκτη προστασίας 150,
δύο κάμερες μιας χρήσης, ένα λεξικό με φράσεις στα Μαορί,
φτηνιάρικα βιβλία για την παραλία, Τα Κύματα της Αγάπης της Άλις Τάουνσεντ,
φωτογραφία της σέρφερ-θρύλου Κάθι Κόνερ-Ζάκερμαν,
στικάκια θυμιάματος, επτά,
όπλο φωτοβολίδων, γυαλιά ηλίου,
ένα μυστηριώδες τοτέμ, μια μαχαίρα.
Και την προθυμία να τα πετάξεις όλα και να δεχτείς το πού θα σε πάει η ζωή.
Λυπάμαι, κυρία μου. Η βαλίτσα σας βρίσκεται στο Λονδίνο.
ΧΑΒΑΗ
ΚΑΜΠΟ ΣΑΝ ΛΟΥΚΑΣ
Τίποτα σαν ένα δροσερό αεράκι μετά από μια τρίωρη πτήση.
Κανένα δεν είναι πιο δροσερό από αυτό των νερών της Θάλασσας του Κορτέζ.
Ξεκινάω την αναζήτηση του τέλειου κύματος εδώ, στο Κάμπο Σαν Λούκας.
Κάποτε ήταν μια ήσυχη πόλη όπου πήγαιναν μόνο περιπλανώμενοι σέρφερ.
Το Κάμπο Σαν Λούκας έχει γίνει σημαντικός τουριστικός προορισμός.
Είναι γνωστό για τη νυχτερινή ζωή του.
Οι τουρίστες έρχονται να παρτάρουν στο Σίνιορ Τσι Τσι
ή στη Μεθυσμένη Γοργόνα, ανάμεσα σε πολλά άλλα.
Εγώ όμως δεν ήρθα εδώ για τα τεράστια κοκτέιλ
ή για διαγωνισμό βρεγμένης μπλούζας.
Εγώ ήρθα για να κάνω σερφ.
Τέλειο.
Πολλοί χαμένοι φοιτητές σε διακοπές,
μια ολόκληρη γενιά εφήβων που δεν βρήκαν τον δρόμο να γυρίσουν.
Μεθυσμένοι γλεντζέδες που αρνούνται να μεγαλώσουν.
Όλοι χορεύουν στις αμμώδεις ακτές,
πίνοντας τα νερά αυτής της μυθικής πηγής.
Νερά που μπορούν να σε ανανεώσουν και να σε κρατήσουν νέο για πάντα.
Όταν είσαι εδώ στον ωκεανό,
είσαι πάντα στα αβαθή της νιότης σου.
Ατελείωτες ακτίνες.
Ατελείωτα κύματα.
Ατελείωτη εφηβεία.
Γενικά, το Κάμπο Σαν Λούκας είχε μερικά πολύ καλά κύματα.
Αλλά για να βρω το τέλειο κύμα,
έπρεπε να ψάξω περισσότερο και να πάω σε μέρη ανέγγιχτα από τους τουρίστες.
Ομορφούλα, όταν τελειώσεις από δω, πάμε όλοι μαζί για ένα ποτό;
Ίσως την επόμενη φορά.
-Δεν καρφώθηκες καθόλου. -Σκάσε.
Εσένα δεν σε άκουσα να μιλάς.
ΑΠΟ ΚΥΜΑ ΣΕ ΚΥΜΑ
ΑΚΤΗ ΤΗΣ ΤΑΣΜΑΝΙΑΣ
ΝΗΣΟΣ ΧΑΤΕΡΑΣ
ΑΓΝΩΣΤΟ, ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΩΝ ΒΕΡΜΟΥΔΩΝ
ΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΠΑΝΤΖΙ
Η αναζήτηση του τέλειου κύματος συνεχίζεται εδώ.
Στη μέκκα του κόσμου του σερφ, το Μάβερικς.
Με κύματα που ξεπερνούν τα 18 μέτρα,
εδώ κάθε σέρφερ μεγάλων κυμάτων αποδεικνύει ποιος είναι.
Οπότε, πριν καν βγω στα κύματα, ήξερα ότι έπρεπε να προετοιμαστώ.
Έκανα διαλογισμό τέσσερις φορές τη μέρα.
Δυο περισσότερες απ' ό,τι κανονικά.
Φαντάζομαι ότι είμαι λύκος που χαιρετά ένα μικρό ελάφι.
Φαντάζομαι ότι είμαι αρκούδα που χαιρετά έναν περαστικό σολομό.
Και το παρακολουθούσα από την ακτή, από τους βράχους, μέσα στη νύχτα.
Το παρακολουθούσα συνεχώς, το καταβρόχθιζα, μάθαινα απ' αυτό.
Πριν το καταλάβω, ήμουν έτοιμη.
Επέλεξα να κάνω σερφ στο τέρας με την παλιά μου φίλη τη Νάντια.
Παλιά ήταν νοσοκόμα στο Σαράγιεβο.
Μετά καλόγρια στην Καππαδοκία.
Τώρα καβαλούσε γίγαντες.
Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν είχα άγχος.
Τέτοια κύματα σου θυμίζουν πόσο μικρός είσαι πραγματικά.
Ένας κόκκος άμμου στον ωκεανό.
Ένας κόκκος ρυζιού στην παλάμη του Θεού.
Καβάλησα τελικά ένα 15άρι και ετοιμάστηκα να ανέβω στο επίπεδο που ήταν η Νάντια.
Είναι εκπληκτικό συναίσθημα το να καβαλάς εκείνο το κύμα.
Είναι καθαρή δύναμη.
Καθαρή ένταση.
Για λίγο, νομίζω ότι το βρήκα.
Το κύμα που έψαχνα.
Αλλά όταν τελείωσε, ήξερα ότι δεν το είχα βρει.
Αυτό είναι το τέλειο κύμα της Νάντια, όχι το δικό μου.
Η αναζήτηση συνεχίζεται.
Στην Τοσκάνη, αποφάσισα να παραβλέψω εντελώς τα κύματα.
Όχι, είχα πάει εκεί για άλλο λόγο.
Για να επισκεφτώ έναν παλιό έρωτα.
Τον Άντζελο Αλφολίνι.
Ήταν αμέσως προφανές ότι ο καιρός χωριστά δεν είχε μειώσει τον δεσμό μας.
Περιπλανηθήκαμε στην εξοχή συζητώντας για πολιτική, για φιλοσοφία.
Μιλήσαμε για διάφορα θέματα, για τον έρωτα και τη ζωή
και τις παρατηρήσεις μας για το ιταλικό σινεμά.
Μιλήσαμε για το κρασί,
για τα πλεονεκτήματα των σταφυλιών που συνθλίβονται σε παλιά ξύλινα βαρέλια.
Φτιάξαμε ριγκατόνι και φρέσκια μοτσαρέλα,
και φάγαμε το καλύτερο ριζότο που έχω δοκιμάσει ποτέ.
Όσο γρήγορα ξεκίνησε η επίσκεψή μου,
έτσι και τελείωσε.
Ο ήλιος είχε βγει, κι εγώ έφευγα,
γυρνούσα ξανά στο ταξίδι μου αναζητώντας το τέλειο κύμα.
Αριβεντέρτσι, αγάπη μου.
ΑΠΟ ΚΥΜΑ ΣΕ ΚΥΜΑ
Στη Λίμνη Μίσιγκαν, ουρήσαμε στις στολές για να ζεσταθούμε.
Στο μεταξύ, στην Ταϊλάνδη, τα κύματα ήταν βραχύβια.
Βρήκα όμως ένα σουβενίρ που θα κρατούσε μια ζωή.
Συνολικά, μια καλή εβδομάδα.
Και πάλι, κάτι δεν πήγαινε καλά.
Είχα χαθεί.
Όσο πιο πολύ ταξίδευα, τόσο πιο πολύ το ένιωθα να ξεφεύγει.
Υπήρχε καν το τέλειο κύμα;
Στις ακτές του Κιλοκίλο, εξήγησα το πρόβλημά μου στον Αουλι-ί,
έναν ντόπιο σέρφερ που πιστεύει ότι το μυστικό για να βρεις το τέλειο κύμα
είναι στις ψυχοτρόπες ουσίες.
Το αποκαλούν "Γκεσθάνι".
Ξεκινά ως λουλούδι στον φλοιό μαγκρόβιας βλάστησης
που μετά τρώνε νυχτερίδες.
Αποβάλλεται, και ξύνουν τοίχους σπηλιών για να το πάρουν
πριν το σερβίρουν τελικά σε τσάι.
Ήταν αυτή η απάντηση που έψαχνα;
Εκείνο το βράδυ, ο Αουλι-ί με πήγε στις όχθες του ποταμού Σααναπού
για να δω μια πρεσβύτερη γνωστή ως "Γουαλέλε".
Η Γουαλέλε πίστευαν ότι είναι πάνω από 100 ετών
και είχε οδηγήσει πολλούς χαμένους ταξιδιώτες.
Φοβόμουν, αλλά αν έτσι έβρισκα το τέλειο κύμα, ας ήταν.
Τα είχα δει, τα τέλεια κύματα.
Και για πρώτη φορά, τα ένιωθα πιο κοντά από ποτέ άλλοτε.
ΑΜΜΟΛΟΦΟΙ ΣΑΡΚΙΓΙΑ ΟΜΑΝ
Υπάρχουν πιο εύκολοι τρόποι να πας στην ακτή του Ομάν στην Αραβική Θάλασσα.
Πολλά αεροδρόμια γλιτώνουν τους ταξιδιώτες από τη βάρβαρη πεζοπορία στους αμμόλοφους.
Αλλά τους στερούν επίσης τα κύματα της ερήμου.
Μια θάλασσα αμμόλοφων παγωμένων στον χρόνο.
Δεν γινόταν να πάω στο Ομάν χωρίς να τους δω.
Ζόρικοι.
Το τσάι είναι καλό.
Ο Τζάκσον μού λέει ότι είναι Καράκ Τσάι, αγαπημένο της περιοχής.
Γνώρισα τον Τζάκσον στο Μανχάταν Μπιτς.
Τότε αγαπούσε το σερφ πιο πολύ ακόμα κι από μένα.
Ξεκινούσε την αυγή επτά μέρες τη βδομάδα, βρέξει χιονίσει.
Μετά τα παράτησε όλα.
Όταν τον ρωτάω γιατί, είναι ξεκάθαρο ότι δεν θέλει να το συζητήσει.
Καλώς.
Για κάποιους, η εμμονή γίνεται υπερβολική.
Μπορεί να χάσεις τον εαυτό σου, ώσπου να σου μείνει μόνο αυτή.
Ό,τι κι αν συνέβη στον Τζάκσον,
νομίζω ότι έπρεπε να βάλει μια ολόκληρη έρημο ανάμεσα σ' εκείνον και το κύμα.
Μάλλον τώρα μόνο υφαίνει.
Όταν ρωτάει πώς είμαι εγώ, του λέω για το όραμά μου.
Το τέρας, η ομίχλη, το τέλειο κύμα.
Απλώς γελάει.
Έπρεπε να το φανταστώ, ανέφερα το ευαγγέλιο σε έναν άθεο.
Μετά απ' αυτό, ο Τζάκσον χάθηκε κάπως.
Έφυγε, έψαχνε στα αποκαΐδια σε κάτι στο μυαλό του.
Αντίο, Τζάκσον.
Ευχαριστώ για το χαλί.
Οι επόμενες μέρες ήταν δύσκολες.
Δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου το όραμα των τέλειων κυμάτων.
Χώθηκε στο είναι μου και άρχισε να επηρεάζει τον ύπνο μου.
Οπότε, ξεκίνησα για το μόνο μέρος
όπου ήξερα ότι θα έκανα πραγματικότητα όσα είχα δει.
Βρίσκεται στο Ανατολικό Σάσεξ.
Αυτή η ήρεμη παραθαλάσσια πόλη δεν είναι γνωστή ως παράδεισος σέρφερ.
Όταν όμως αρχίζει να φυσά ο αέρας και να πέφτει η ομίχλη, όλα αλλάζουν.
Μεταμορφώνουν το γραφικό χωριουδάκι
σε ένα από τα πιο ζόρικα μέρη για να κυνηγήσεις κύματα.
Φοβερό.
Όταν έφτασα, υπήρχε προειδοποίηση για την ομίχλη.
Περισσότερη ομίχλη απ' όση επιτρέπουν συνήθως.
Ο ναυαγοσώστης είχε αρχίσει να κάνει σήμα να βγούμε.
Τέλεια. Πιο πολλά κύματα για μένα.
Ήταν ακριβώς όπως στο όραμά μου.
Ούτε ουρανός ούτε ωκεανός.
Μόνο εγώ και η ομίχλη.
Ήξερα ότι ήμουν κοντά.
Τότε, το άκουσα.
Το βουητό του κύματος που σχηματιζόταν.
Αυτό ήταν;
Ήταν…
Ήταν όλα θολά.
Τη μια στιγμή ζούσα το όραμά μου, και την επόμενη…
Μέρες αργότερα, δυσκολευόμουν να δεχτώ την αποτυχία μου.
Στο Λονδίνο βρήκα ξανά τη χαμένη βαλίτσα μου.
Αλλά τα αντικείμενα μέσα τώρα φαίνονταν ξένα.
Τα προσωπικά αντικείμενα ενός αγνώστου.
Τίνος είναι αυτό το χρυσάνθεμο;
Μια άγνωστη που πίστευε στο τέλειο κύμα.
Στις ακτές του Περού συνειδητοποίησα ότι το σέρφινγκ δεν ήταν πια για μένα.
Ίσως μάθαινα μια τέχνη σαν τον Τζάκσον.
Ίσως έφτιαχνα κεραμικές κούπες.
Σε όλους αρέσουν οι κούπες.
Κούπες, το τέλειο δώρο για κάθε περίσταση.
Ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να προχωρήσω.
Ήμουν έτοιμη να μπω μέσα και να τα παρατήσω όταν, σαν οφθαλμαπάτη,
εμφανίστηκε μια φιγούρα.
Τον ήξερα από κάπου.
Αλλά από πού; Από πού τον ήξερα;
Τότε το κατάλαβα.
Ο φαροφύλακάς μου. Φορούσε κάποιου είδους ρόμπα;
Αυτό είναι βραχιόλι ψυχιατρείου;
Αναγνώρισε αμέσως την απελπισία στα μάτια μου, με ρώτησε τι έχω.
Καθώς έβρισκε και έχανε τις αισθήσεις του,
του είπα για την αναζήτησή μου, ότι είχα αποτύχει παταγωδώς.
Είπε ότι ήξερε τον δρόμο.
Τουλάχιστον έτσι ακούστηκε.
"Θα σου δείξω εγώ τα τέλεια κύματά σου".
"Ευχαριστώ", είπα, "αλλά δεν πιστεύω πια σ' αυτό".
"Μονοήμερο ταξίδι με λάμπα λαδιού".
Στην αρχή ήμουν επιφυλακτική.
Ήταν μεθυσμένος κι η ρόμπα του νοσοκομείου δεν με καθησύχαζε καθόλου.
Ωστόσο, κάτι στα μάτια του με έκανε να θέλω να τον εμπιστευτώ.
Και τον ακολούθησα στην καρδιά της περουβιανής ζούγκλας.
Δεν υπήρχε μονοπάτι, σημάδια, τάξη.
Ακολουθούσε μόνο την πυξίδα μέσα στο μυαλό του.
Η ζούγκλα ήταν ανελέητα γόνιμη.
Έκανε ζέστη, είχε υγρασία, και παντού είχε κουνούπια και δηλητηριώδη φυτά.
Η ζούγκλα δεν μας ήθελε εκεί και πάλευε να μας διώξει.
Τι είχα κάνει; Είχα όντως ακολουθήσει έναν άγνωστο σ' αυτήν τη βίαιη αισχρότητα;
Τατουάζ στον λαιμό έχει;
Πάντα ήταν εκεί;
Κάποια στιγμή γύρισε και είπε
"Το πνεύμα του δάσους είναι μαζί μας τώρα".
Ήλπιζα πραγματικά να έχει δίκιο.
Τη νύχτα, φυλάγαμε εναλλάξ μήπως έρθουν πούμα.
Κοιμήθηκε πρώτος και ξύπνησε το επόμενο πρωί.
Το είδαμε μόλις κάποια στιγμή το απόγευμα.
Στον ωκεανό του πράσινου ήταν μια λάμψη του μπλε.
Την ακολουθήσαμε, λες και ήταν φάρος.
Και ήταν εκεί, όπως το είχε υποσχεθεί.
Τα τέλεια κύματα.
Ήταν πανέμορφα.
Ήταν θαύμα.
Έπρεπε να μπω, να τα βιώσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Όμως, καθώς πλησίαζα,
παρατήρησα κάτι στην άμμο.
Η σανίδα μου ήταν;
Μα πώς;
Συνειδητοποίησα ότι ήμουν ακριβώς εκεί απ' όπου ξεκίνησα,
ωστόσο ήταν μπροστά μου. Η τελειότητα.
Πώς γινόταν αυτό; Τι είχε αλλάξει;
Άλλωστε, το μόνο που διέφερε ήμουν εγώ.
Η έρευνά μου με είχε τυφλώσει.
Τόσο καιρό έψαχνα κύματα που δεν χρειαζόταν να βρω.
Αυτή ήταν η πρόθεση αυτού του ανθρώπου εξαρχής;
Να με σύρει στη ζούγκλα για να το καταλάβω και να αλλάξω την προοπτική μου;
Ξαφνικά, πέρασε μπροστά μου όλο μου το ταξίδι,
και μαζί του όλα τα κύματα που είχα καβαλήσει.
Στο Καπάλι, στο Κάμπο, στο Μάβερικς,
στο Μίσιγκαν, στο Κιλοκίλο,
κι εδώ στο Βαλπαραΐσο.
Ήταν όλα τέλεια.
Θα ήταν πάντα τέλεια.
Επέστρεψα στις ακτές του Καπάλι, γεμάτη με μια νέα αντίληψη για τη ζωή.
Αλλά δεν ήμουν μόνη.
Αφού πάλεψε με αλιγάτορες στη Δυτική Αυστραλία
και ανέβηκε μόνη της το Ελ Καπιτάν,
η Μπάμπα Λου Ανν ήθελε πολύ να χαλαρώσει σε ωραία κύματα.
Και η Ντότι είχε γυρίσει,
και με έναν νέο φίλο, τον Τοσίο Ματσούντα, και τη σανίδα του, τον "Χοακίν".
Και δείτε ποια πέρασε για ένα γεια.
Η Κάπα Πι.
Το πρώτο της μυθιστόρημα θα γινόταν ταινία.
Η Κάπα Πι ξεκίνησε το επόμενο.
Αυτήν τη φορά οι τέσσερις σέρφερ διεισδύουν σε συμμορία μοτοσικλετιστών
για να καθαρίσουν το όνομά τους και να κερδίσουν στο Ρεντόντο Μπιτς.
Ακούγεται συναρπαστικό.
Όσο για μένα, το ταξίδι μου τελειώνει εδώ.
Ατελείωτες ακτίνες.
Ατελείωτα κύματα.
Όταν είσαι στη σανίδα, είσαι ζωντανός,
ασφαλής στην ηρεμία του καλοκαιριού. Τρέχεις προς το άπειρο.
Δεν υπάρχει ανταμοιβή ή βραβείο. Τίποτα να κυνηγήσεις ή να βρεις.
Είσαι ήδη εκεί.
Γλιστράς στη θάλασσα.
Τότε συμβαίνει η τελειότητα.
Τότε σταματά ο χρόνος και ανοίγει η καρδιά σου.
Μπορεί να είναι μόνο για ένα δευτερόλεπτο,
αλλά μόλις καταρρεύσει,
αρκεί να βγεις έξω και να το πιάσεις ξανά.
Και ξανά.
Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη