Walang katapusang mga sinag.
Walang katapusang mga alon.
Nakalimutan ko na sino ako bago ako unang sumakay sa board.
Inanod na ang taong 'yon sa alon.
Kapag nagsu-surf ka, para kang blangkong slate,
malaya kang dalhin ng alon sa kung saan man.
Malayang maging perpektong ikaw.
Para mahanap ang perpektong alon.
Nababalutan ng tubig, yakap-yakap ka nito.
'Yon ang tahanan para sa akin.
Paglabas mo sa kabilang surf break,
isa ka nang bagong tao.
Bagong-bagong ikaw.
Mas matamis ang buko sa araw.
CAROL KOHL SA…
HELE NG DAGAT: PAGLALAKBAY SA ALON
Nagsu-surf na ang mga tao sa Kapali mula pa noong Middle Ages.
Sumakay kami nina Baba Lou Anne, Dottie, CP noong nakaraan.
Sa Kapali, kasing laki ng mga personalidad namin ang alon.
Nagbibigay ang nakalitaw na reef ng consistent at malinis na point break.
Sobrang ganda.
Sports ang turing ng ilan sa surfing,
pero kung paano gumagalaw si Baba Lou Anne, mas parang sining.
Napakagaling niyang surfer.
Kaya niya kahit anong paa ang nauuna. Goofy o regular.
Kaunting surfers ang nakakagawa noon.
Mas kaunti ang nakakagawa noon sa gitna ng pull-out sa hangin.
Ladies and gentlemen, Baba Lou Anne.
Kailan pa lang nag-surf Dottie, pero ang saya niya talaga.
Kaka-divorce niya pa lang.
Pagkauwi galing sa trabaho
at makita ang asawang kasama sa kama ang dental hygienist,
dagat na ang naging lover niya.
Sumakay sa mga alon nang walang ingat sa board na may palayaw na "Suzie."
Mag-hello ka sa mga camera, Dottie.
Si CP, short ng Corinthia Panatopoulos, ay isang mahusay na surfer.
Di nakakakita ang isang mata, walang depth perception,
pero di 'yon nagpapabagal sa kaniya.
Di kailangan dalawang mata para makita gaano kagaling.
Tingnan mo siya.
Pag wala siya sa board at pinapaamo mga mabangis na alon,
nagsusulat ng libro si CP,
nobelang adventure ng apat na babaeng surfers na lumulutas ng mga misteryo.
Di sigurado kung kailan matatapos, pero gusto ko paano nagsisimula.
Natagpuan ang opera singer mababaw na may throwing star sa likod.
Magandang basahin sa beach, panigurado.
Nagtipon-tipon kami dito sa baybayin ng Kapali,
20 kilometro sa korteng strawberry na isla ng Kono para sa araw at kasayahan.
Pagkatapos, tumigil na kami at naghiwa-hiwalay na.
Papunta si Baba Lou Anne sa Seattle.
Di para mag-surf sa choppy na alon ng Alki Point,
kundi para mag-base jump sa Space Needle.
Pupunta ng Japan si Dottie at ang board niyang si Suzie.
Aalis si CP para maglaan ng mas maraming oras
para gumawa ng mautak na twists sa murder mysteries niya.
Ako naman, hahabulin ko ang araw sa buong mundo,
sa paghahanap ng pinakamalalaking alon, ng pinakapalakaibigang mga tao,
habang tinutuklas ko ang sarili ko,
sa pagtalon ko sa tubig na una ang surfboard.
Buong puso at kaluluwa,
ang board ko lang at isang makapal na wax.
Panalo!
Napakahalaga ng pag-iimpake para sa ganitong biyahe.
Manatiling matalino at mag-impakeng may layunin.
At para sa akin, ibig sabihin noon ay surfboard wax,
bathing suit, isang chrysanthemum,
tatlong tuwalya, ang suwerte kong puka shell necklace,
sunscreen, SPF 150,
dalawang disposable cameras, isang English-to-Maori phrasebook,
walang kuwentang babasahin, The Swells of Love ni Alice T. Townsend,
picture ng surf legend na si Kathy Kohner-Zuckerman,
insenso, pito,
flare gun, sunglasses,
misteryosong totem, machete.
At ang kagustuhang itapon ang lahat at tanggapin kung saan dadalhin ng buhay.
Sorry, ma'am. Mukhang nasa London ang maleta mo.
Masarap ang malamig na simoy matapos ng tatlong oras na biyahe.
Walang mas malamig kaysa sa malinis na tubig ng Sea of Cortez.
Sisimulan ko na ang paghahanap ng perpektong alon dito sa Cabo San Lucas.
Nakakaantok na bayang binibisita ng nomad surfers,
ang Cabo San Lucas ay naging isang dapat puntahang tourist destination.
Kilala sa wild na nightlife nito,
ang mga turista ay nagpa-party sa Señor Chi-Chi's
o sa The Drunken Mermaid, iilan lang 'yan.
Pero di ako pumunta para sa maraming margaritas
o sa wet t-shirt contests.
Pumunta ako dito para mag-surf.
Groovy.
Ang daming mga naliligaw na spring-breakers,
isang henerasyon ng mga kabataan na hindi na nakauwi.
Mga lasing na nagsasayang ayaw tumanda.
Sumasayaw lahat sa mabuhanging dalampasigan,
iniinom ang tubig mula sa maalamat na fountain na ito.
Tubig na may kapangyarihang panatilihin silang mga bata.
Kapag nasa gitna ka ng karagatan,
lagi kang nasa kababawan ng kabataan mo.
Walang katapusang mga sinag.
Walang katapusang mga alon.
Walang katapusang pagbibinata't pagdadalaga.
Katapustapusan, magandang mag-surf sa Cabo San Lucas.
Pero kung hahanapin ko ang perpektong alon,
kailangang humanap at pumunta sa spots na di pa napuntahan ng mga turista.
Uy, cutie. Pag tapos ka na dito, inuman tayo?
Sa susunod na lang siguro.
Suwabe lang, ah.
Tahimik. Wala akong narinig na sinabi mo.
Patuloy ang paghahanap ko ng perpektong alon dito.
Ang mecca ng mundo ng surfing, Mavericks.
Sa taas ng alon na higit sa 60 talampakan,
ito ang lugar para patunayan ang sarili para sa bawa't big-wave surfer.
Kaya bago ako mag-paddle, alam kong kailangan kong maghanda.
Apat na beses ako nagmumuni-muni isang araw,
dalawang higit kaysa dati.
Ini-imagine ko sarili ko na isang lobo, ang mga alon ay isang batang usa.
Ini-imagine ko ang sarili ko na oso, salmon ang alon na umaagos.
At pinagmamasdan ko ito sa dalampasigan, sa mga bangin, sa hatinggabi,
lagi kong pinagmamasdan, nilalamon, natututo mula rito.
Bago ko pa namalayan, handa na ako.
Magsu-surf ako sa halimaw kasama ang kaibigan kong si Nadia.
Dati siyang nurse sa Sarajevo,
tapos madre sa Cappadocia.
Sumasakay na sa higante.
Magsisinungaling ako pag sinabi kong di ako kinakabahan.
Pinapaalaala ng alon sa 'yo kung gaano ka talaga kaliit.
Parang batik ng buhangin sa karagatan.
Butil ng palay sa mapagmahal na palad ng Diyos.
Nakalaban ko na ang 50-footer at handa na umakyat sa kung saan nandoon si Nadia.
Ang sarap sa pakiramdam, sumasakay sa alon na 'yon.
Purong kapangyarihan.
Purong lakas.
Sa isang saglit, parang nahanap ko na,
ang alon na hinahanap ko.
Pero kapag natapos na 'to, alam kong hindi pa.
Perpektong alon ito ni Nadia, hindi sa 'kin.
Patuloy ang paghahanap.
Sa Tuscany, nagpasya akong laktawan ang mga alon.
Hindi, iba ang pinunta ko dito.
Bisitahin ang isang ex.
Angelo Alfolini.
Malinaw kaagad na di nabawasan ang bond namin nang magkahiwalay kami.
Naglibot kami sa bayan pinag-uusapan ang pulitika, pilosopiya,
at nagdedebate ng iba't ibang paksa ng pag-ibig, buhay,
at mga obserbasyon sa Italian cinema.
Pinag-usapan namin tungkol sa wine
at ang kagandahan ng ubas na pinipiga sa mga lumang bariles na kahoy.
Gumawa kami ng rigatoni at sariwang mozzarella,
at kumain ng pinakamasarap na risotto na natikman ko.
Pero kasingbilis ng pagsimula ng pagbisita ko,
natapos na.
Sumikat na ang araw, at umalis na ako,
pabalik sa paglalakbay ko para maghanap ng perpektong alon.
Arrivederci, mahal ko.
Sa Lake Michigan, umihi kami sa wetsuits namin para mainitan.
Samantala, sa Thailand, panandalian lang ang mga alon.
Pero nakahanap ako ng souvenir na panghabang-buhay.
Sa kabuoan, magandang linggo.
Pero, may kulang pa rin.
Naligaw ako.
Mas nagbibiyahe ako, mas nararamdaman kong nawawala na 'to.
Umiral ba ang perpektong alon?
Sa baybayin ng Kilokilo, ipinaliwanag ko problema ko kay Auli'i,
local surfer na naniniwalang ang susi sa perpektong alon
ay nasa psychotropic substance.
Tinawag nila itong "Gesthaini."
Nagsisimula bilang bulaklak na tumubo sa balat ng mga bakawan
na kinakain naman ng mga paniki,
idinudumi at kinakaskas sa dingding ng mga kuweba
bago tuluyang ihain na tsaa.
Ito ba ang sagot na hinahanap ko?
Kinagabihan, dinala ako ni Auli'i sa pampang ng Saanapu River
para makita ang elder na kilala bilang "Wailele".
Pinaniniwalaang mahigit 100 taong gulang na si Wailele
at gumabay sa maraming naliligaw na manlalakbay.
Natakot ako, pero kung ito ang paraan para mahanap ang perpektong alon, sige.
Nakita ko sila, ang perpektong mga alon.
At sa unang pagkakataon, mas naging malapit sila kaysa dati.
May mas madaling paraan para makarating sa baybayin ng Omani sa Arabian Sea.
Maraming airport ang nagligtas sa mga manlalakbay sa mahirap lna Sharqiya Sands.
Pero ipinagkakait nito ang mga burol ng disyerto.
Isang dagat ng dunes na pinananatili ng panahon.
Di ako pupunta sa Oman nang di dumadaan doon.
Gnarly na set.
Masarap ang tsaa.
Sinabi sa akin ni Jackson na Karak Chai 'yon, isang local favorite.
Nakilala ko si Jackson sa lineup sa Manhattan Beach.
Mas bano pa siyang mag-surf kaysa sa akin dati.
Madaling araw nagpapatrolya pitong araw sa isang linggo.
Tapos tumigil na siya.
Pag tinanong ko siya kung bakit, halatang ayaw niyang pag-usapan.
Tama naman.
Para sa ilan, nagiging sobra na ang obsession.
Puwede mong maiwala ang sarili mo hanggang sa ito na lang ang natitira.
Anoman nangyari kay Jackson,
tingin ko kailangan niya maglagay ng buong disyerto sa pagitan niya at ng surf.
Mas gusto na niyang maghabi ngayon.
Noong tinanong niya kung kumusta ako, sinabi ko ang vision ko.
Ang halimaw, ang hamog, ang perpektong alon.
Tumawa lang siya.
Mas alam ko dapat kaysa sabihin ang ebanghelyo sa isang ateista.
Pagkatapos noon, parang nawala si Jackson,
naliligaw, sinusuri ang abo ng nasa isip niya.
Bye, Jackson.
Salamat sa rug.
Mahirap ang mga sumunod na araw.
Hindi ko maalis sa isip ko ang vision ng perpektong alon.
Gumapang sa loob ko at nagsimulang makaapekto sa pagtulog ko.
Kaya pumunta ako sa lugar
na alam kong magagawa ko ang nakita kong reyalidad.
Matatagpuan sa East Sussex,
ang tahimik na bayang ito sa tabing dagat ay di kilalang surf hub.
Pero pag lumalakas na ang hangin at nagkahamog na, nagbago ang lahat,
binabago ang munting bayan na ito
na isa sa mga pinaka-gnarly na lugar ng mga alon.
Sobrang ganda.
Pagdating ko dito, may babala tungkol sa hamog.
Mas maraming ambon kaysa karaniwan.
At tinawag na ng lifeguard ang lahat.
Magaling. Mas maraming alon para sa akin.
Parang sa vision ko lang.
Walang langit, walang karagatan.
Ako lang at ang hamog.
Alam ko malapit na ako.
Tapos narinig ko.
Ang mga ugong ng namumuong alon.
Ito na ba 'yon?
Ito ba…
Malabo ang lahat.
Nangyayari na ang vision ko, tapos sumunod…
Pagkalipas ng mga araw, mahirap tanggapin ang mga pagkabigo ko.
Sa London, nakuha ko na ang naligaw kong maleta.
Pero parang di ko na kilala ang mga gamit sa loob.
Personal na gamit ng estranghera.
Kaninong chrysanthemum 'to?
Isang estrangherang naniwala sa perpektong alon.
Sa baybayin ng Peru na-realize kong hindi na para sa akin ang surfing.
Baka matuto ako ng trade gaya ni Jackson.
Baka makagawa ako ng ceramic mugs.
Gusto ng lahat ng mugs.
Mugs, ang perpektong regalo sa anomang okasyon.
Alam kong oras na para mag-move on.
Papasok na sana ako sa loob at susuko na, parang mirage,
lumitaw na pigura.
Parang kilala ko siya.
Pero saan? Saan ko siya nakilala?
At bigla kong naisip.
Siya ang bantay sa lighthouse ko. Naka-gown siya?
Psychiatric bracelet ba 'yan?
Nakita niya agad ang desperasyon sa mata ko at tinanong kung ano problema.
Habang nawawalan-walan siya ng malay,
sinabi ko ang tungkol sa paghahanap ko, at kung paano ako nabigo.
Sabi niya alam niya ang daan.
At least parang ganoon ang tunog.
"Ipapakita ko sa 'yo ang perpektong alon mo."
"Salamat." Sabi ko, "Pero hindi na ako naniniwala diyan."
"Isang araw lang gamit ang langis."
Noong una nag-aalangan ako.
Lasing siya at ang damit pang-ospital ay di nakakapanatag.
Pero meron sa mata niya na nag-udyok pagkatiwalaan ko siya.
Kaya sinundan ko siya sa gitna ng kagubatan ng Peru.
Walang trail, walang marker, walang order.
Sinusunod lang niya ang compass sa isip niya.
Napaka-fertile ng kagubatan.
Mainit, mahalumigmig at puno ng lamok at nakakalasong halaman.
Ayaw sa amin ng gubat, at nilalabanan kami para mapaalis.
Ano'ng ginawa ko? Sinundan ko ba talaga ang estranghero sa marahas na kahalayan?
Tattoo ba 'yon sa leeg?
Nandiyan na ba talaga 'yan?
Lumingon siya at sinabing,
"Nasa atin na ngayon ang espiritu ng kagubatan."
Umasa ako sa Diyos na tama siya.
Salitan kami sa gabi sa pagbabantay laban sa mga puma.
Natulog muna siya at hindi nagising kinaumagahan.
Bandang hapon nang nakita namin 'yon.
Sa berdeng karagatan ay may kislap ng asul.
Parang tanglaw, sinundan namin ito.
At kagaya nga ng pinangako niya.
Ang perpektong alon.
Sobrang ganda talaga.
Kamangha-manghang pagmasdan.
Kailangan kong lumusong, para maranasan kong mabilis hangga't kaya ko.
Pero, habang papalapit na ako,
may napansin ako sa buhangin.
Surfboard ko ba 'yon?
Pero paano?
Na-realize kong nakatayo ako kung saan ako nanggaling,
pero heto, ang perfection.
Paano nangyari ito? Ano'ng nagbago?
Pagkatapos ng lahat, ako lang ang kakaiba.
Binulag ako ng paghahanap ko.
Naghahanap ako ng mga alon na hindi na kailangang hanapin pa.
Iyon ba ang intensyon ng lalaking ito?
Para isama ako sa kagubatan bilang paraan para makapasok at baguhin ang pananaw ko?
Biglang bumalik sa akin ang mga paglalakbay ko,
at kasama nito ang lahat ng alon na na-surf ko.
Sa Kapali, Cabo, Mavericks,
Michigan, Kilokilo,
at dito sa Valparaiso.
Perpekto silang lahat.
Lagi silang perpekto.
Bumalik ako sa baybayin ng Kapali, na may bagong pananaw sa buhay.
Pero hindi ako nag-iisa.
Matapos makipaglaban sa buwaya sa Western Australia
at mag-free-soloing sa El Capitan,
mas masayang bumalik si Baba Lou Anne para mag-relax sa malamig na alon.
Bumalik rin si Dottie,
at may bagong kaibigan, si Toshio Matsuda at ang board niyang si "Joaquin."
At tingnan n'yo kung sino pumunta.
Si CP.
Matapos mapiling maging pelikula ang una niyang nobela,
sumulat na kaagad siya ng kasunod.
Sa pagkakataong ito, pinasok ng apat na babaeng surfers ang biker gang
para linisin ang pangalan nila at manalo sa Redondo Beach surf competition.
Mukhang magandang basahin.
Ako naman, dito nagtatapos ang paglalakbay ko.
Walang katapusang mga sinag.
Walang katapusang mga alon.
Pag nakasakay ka na sa board, buhay ka,
ligtas sa katahimikan ng tag-araw, nagtutumulin sa walang katapusan.
Walang gantimpala o premyo.
Walang hahabulin o hahanapin.
Nandoon ka na.
Dumadausdos sa dagat.
Doon nangyayari ang pagiging perpekto.
Doon humihinto ang oras at bumubukas ang puso mo.
At maaaring sandali lang 'yon,
pag bumagsak na ito,
ang kailangan mo lang gawin ay mag-paddle at hulihin itong muli.
At muli.